تسجيل الدخولمشاركة
ตอนที่6
تاريخ النشر:
2026-10-23 22:51:09เจียวจิงนางนั้นสวยก็จริงแต่ซูเม่ยงามกว่านางมากนัก จนข้าต้องตั้งคำถามกลับว่าคนเขียนต้องการสื่ออะไรกันแน่
“เจ้าเป็นอะไรมากหรือเปล่า” “ไม่เพคะ หม่อมฉันเพียงมาช่วยท่านยายที่ล้มลงกลางทางเท่านั้น” “ดีแล้ว” เหวินอี้ยิ้มให้ทันที ทั้งที่เมื่อครู่ยามอยู่กับข้ายังทำหน้าเรียบเฉยอยู่เลย ข้าแอบไม่พอใจเพียงข้าเป็นตัวร้ายถึงกับยิ้มให้ไม่ได้เชียวหรือ เจียวจิงเมื่อเห็นข้านางตกใจพอสมควรแล้วรีบก้มหัวให้ “องค์ชายซูเม่ย” ข้าก็ก้มหัวตอบ ข้าจะไม่เป็นตัวร้าย ข้าจะเป็นคนดี ดังนั้นข้าจะทำดีกับนาง ข้าจะได้มีความสุขไม่ต้องลำบากลำบนถูกคนอื่นรังเกียจ “ถอยห่างจากเจียวจิงซะ” เสียงหนึ่งดังขึ้นพร้อมปรากฏบุรุษผู้หนึ่งที่เดินมา ร่างกายสูงใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลาดั่งเทพสวรรค์มาจุติคือสิ่งที่เจ้านักเขียนนั่นบรรยายพระเอกของเรื่องนี้ เขาโอบตัวนางเข้าอ้อมกอด ทั้งยังมองข้าด้วยสายตารังเกียจ แต่นางนั้นกลับขัดขืนเล็กน้อยและละจากอ้อมกอดอย่างเขินอายเหมือนหญิงสาวที่ต้องการรักษาพรมจรรย์ ทำตามจารีตประเพณีที่ดีงาม “ให้ข้าถอยไปรึ ทำไมต้องให้ข้าถอยไป” “ต้องรอให้เจ้าทำร้ายเจียวจิงก่อนรึ” แววตาและท่าทางที่ไม่เป็นมิตร บ่งบอกความเป็นศัตรูขององค์ชายเฟิงอวิ๋นที่มีต่อข้าได้ดี ข้าไม่พอใจอย่างมาก เพราะข้ายังไม่ได้ทำอะไรนางและไม่คิดจะทำด้วย ข้าพยายามยิ้ม “ข้าไม่คิดจะทำร้ายนาง ต่อไปนี้ข้าจะทำดีกับนาง ท่านโปรดวางใจ” “ใครเชื่อเจ้าคนนั้นเป็นคนโง่ คนร้ายกาจอย่างเจ้ามีรึที่จะกลับตัวกลับใจ” ข้านิ่วหน้า กำมือแน่น “แล้วต้องทำยังไงพวกท่านถึงจะยอมเชื่อ!” ข้ามองเฟิงอวิ๋นไม่ลดละแล้วหันไปมองเหวินอี้เพื่อขอคำตอบซึ่งแววตาของเขานั้นเต็มไปด้วยความเย็นชา “อย่าทะเลาะกันเลยเพคะ องค์ชายซูเม่ยเป็นเพื่อนกับหม่อมฉันได้ไหมเพคะ” นางจับมือข้าแล้วยิ้มให้ ซึ่งข้าก็พยักหน้าตอบอย่างยินดี แอบมือสั่นเล็กน้อยเพราะข้าไม่เคยจับมือผู้หญิงมาก่อนแต่ว่าเพราะนางเด็กกว่ามากจึงไม่ได้ถึงขนาดใจสั่น อีกอย่างนางเป็นแค่กระดาษที่มีชีวิต “เจียวจิงอย่าเข้าใกล้มัน” เฟิงอวิ๋นจับตัวนางให้อยู่ห่างจากข้า ข้านิ่วหน้าเจ้าพระเอกนี่ขี้ระแวงเหลือเกิน น่าหงุดหงิดนัก! “เจ้ามาทางไหนกลับไปทางนั้นซะ” ข้าไม่พอใจมากขึ้น แต่ก็ไม่อยากมีเรื่องจึงคิดที่จะเดินกลับไปยังรถม้า แต่ระหว่างที่ข้ากำลังจะหันหลังกลับไปสายตาพลันเห็นหญิงชราที่องค์หญิงช่วยพยุงกำลังจะแอบขโมยถุงเงินของข้ารับใช้นาง ข้ารีบกระชากหญิงชราทันที ในสายตาข้า ข้ากำลังช่วยคนแต่ในสายตาคนอื่นข้ากำลังรังแกคนแก่! “โอ๊ย” “ท่านยาย!” หญิงชราล้มลงหงายหลัง องค์หญิงใส่ซื่อรีบเข้าช่วยอย่างร้อนรน ส่วนข้าน่ะหรือ “เจ้า!” ปึก! ถูกผลักจนล้มลงน่ะสิ ข้าเงยหน้ามองพระเอกของเรื่อง ที่เจ้าคนเขียนบรรยายว่า อารมณ์ร้าย ทั้งยังเกลียดข้ามากอีกต่างหาก จิวเมี่ยวรีบพยุงข้าให้ลุกยืน แต่เพราะไอ้ชุดลากยาวบ้านี่ทำให้ลุกอย่างทุลักทุเล ให้ถึงที่หมายก่อนเถอะข้าจะสั่งโล๊ะ! “ท่านผลักข้าทำไม!” “เห็นแล้วยังจะมาถามอีก!” เขาชี้หน้าว่าข้า ข้ากำมือแน่น “ยายแก่คนนี้กำลังจะขโมยเงินเจ้า!” ข้าชี้ไปทางข้ารับใช้ของเจียวจิงซึ่งนางก็ก้มมองถุงเงินที่แขวนไว้ตรงเอวทันที “ขะ..ข้าเปล่า ข้าไม่ได้ทำนะ ฮะ..ฮึก” ยายแก่ร้องไห้อย่างน่าสงสาร แค่นี้ก็เรียกคะแนนสงสารได้มากแล้ว หลายสายตาจากชาวบ้านที่เริ่มมุงดูเหตุการณ์ต่างมองข้าอย่างไม่พอใจ ได้ยินเสียงพูดคุยกันว่าข้ารังแกคนแก่ ข้ามองไปยังพระเอก นางเอก และเหวินอี้ที่ยืนคนละฝั่งกับข้า สายตาของแต่ละคนนั้นล้วนไม่พอใจ ส่วนเจียวจิงปลอบใจยายคนนั้นอยู่ “ยายแก่ถ้าขืนยังโกหกอีกข้าจะฆ่าเจ้า!” ข้าหมดความอดทนชี้นิ้วอาฆาตทันที ยายแก่ร้องไห้สั่นกลัว เจียวจิงก็รีบกอดปลอบใจ “ซูเม่ยเจ้าอย่าได้แสดงความร้ายกาจต่อชาวบ้าน!” “ข้าไม่ได้ร้ายกาจ! ข้าช่วยต่างหาก!” ข้าตะโกนอย่างไม่พอใจ สายตาแอบเห็นยายแก่ยกยิ้ม ข้าโมโหจนเส้นที่ประคองความโกรธขาดผึง สุดท้ายข้าทนไม่ไหวกระชากนางออกจากการปลอบของเจียวจิงทันที
أحدث فصل
ข้าคือตัวร้ายในนิยาย ตอนที่11
กว่าจะถึงด้านล่างขาของข้าก็สั่นจนแทบก้าวเดินไม่ออก จิวเมี่ยวก็ไม่ไหวเช่นกัน แต่ไม่มีใครสนใจสองนายบ่าวที่แทบตายสองคนนี้เลยสักนิด ความรู้สึกตอนนี้คือพวกเราสองคนนั้นเกะกะ และไร้ตัวตนสุดๆพอขึ้นบนรถม้าได้ก็ต้องถอนหายใจยาวและเอนหลังทันที คิดถึงเตียงนักกะจะไปนอนสบายในตำหนักแต่ไม่รู้ว่าฮ่องเต้คิดเล่นพิเรนอะไร ถึงให้พวกเราปลอมตัวเป็นชาวบ้านธรรมดาและแวะที่หมู่บ้านแห่งหนึ่งเพื่อเดินเที่ยวชมตลาดข้ากับจิวเมี่ยวฝืนสังขารและค่อยๆ เดินดูของกันสองคน ส่วนคนอื่นก็เดินเกาะกลุ่มกันไป“จิวเมี่ยวเจ้าชอบหรือเปล่า” ข้ามองเครื่องประดับหลากสีที่น่าจะเอาไว้ติดผม คิดว่าของพวกนี้จิวเมี่ยวน่าจะชอบ“สวยเพคะ” นางก็หยิบจับอย่างพอใจ“ดูเครื่องประดับหรือเจ้าคะ” เจียวจิงเดินมาหาข้า“อะ..อืม”นางมองแล้วยิ้ม “สวยงามนัก จิวเมี่ยวต้องเหมาะกับเจ้าอย่างแน่นอน”“องค์…ท่านเจียวจิงชมข้าน้อยเกินไปแล้ว”“เจ้าอย่าถ่อมตัวเลย เจ้าเหมาะนัก เอ่อ…อีกอย่างท่านซูเม่ยข้าอาจจะพูดเหลวไหลแต่ท่านก็เหมาะไม่แพ้กัน”“ข้าเป็นชาย จะเหมาะได้อย่างไร” ข้าขมวดคิ้ว“ขะ..ขออภัยเจ้าค่ะ ข้าช่างเสียมารยาทนัก”“ไม่เป็นไร…จิวเมี่ยวถ้าเจ้าชอบ ข้าจะซื้อให้”“แ
ข้าคือตัวร้ายในนิยาย ตอนที่10
เช้าต่อมาข้าและคนอื่นจากแคว้นใต้อาณัติได้เดินทางพร้อมฮ่องเต้เพื่อไปไหว้พระบนภูเขา ซึ่งเป็นวัดที่ฮ่องเต้หย่งเล่อนับถือ ข้านั่งมองทิวทัศน์ด้านนอกจากในรถม้า พลางชื่นชมรอบข้างอย่างยินดี สายลมอ่อนๆ ชวนให้น่าหลับใหลยิ่งนัก“ที่นี่ต้นไม้ ต้นหญ้าล้วนเขียวชอุ่มนัก”จิวเมี่ยวพยักหน้า “นั่นสิเพคะ….หม่อมฉันรู้สึกว่าสวรรค์ช่างไม่ยุติธรรมต่อแคว้นซื่อเลยจริงๆ”ข้าถอนหายใจ นางคงรักแคว้นซื่อมากจริงๆ แต่ว่าไม่รู้อีกนานแค่ไหนที่นางจะได้กลับแคว้นบ้านเกิดในเมื่อฮ่องเต้ยังต้องการกดหัวแคว้นทั้งสี่อยู่แบบนี้ แต่ถ้ากดหัวไม่อยู่เมื่อใดพวกเราที่เป็นตัวประกันก็ตายเมื่อนั้นข้าจึงทำได้เพียงพูดปลอบ “เจ้าอย่าได้เศร้าเลย…ถ้าอย่างนั้นวันนี้เราสองคนไหว้พระขอพรเพื่อขอให้แคว้นซื่อเจริญรุ่งเรืองและอุดมสมบูรณ์ดีไหม”นางยิ้มทันที “เพคะ”เดินทางมาได้สักพักจึงมาถึงที่หมาย แต่ว่าพอเห็นบันไดที่ใช้เดินขึ้นภูเขาไปยังวัดแล้วข้าก็เริ่มถอดใจ มันสูงมากจริงๆ เหมือนวัดไทยที่มีบันไดสูงๆ จากตีนเขาไปจนถึงยอดเขาทุกคนเริ่มก้าวเดิน ข้าก็ต้องจำใจเดินตามไป เหล่าฮาเร็มบางคนก็อยู่ไม่ห่างจากเจียวจิงเลย ประคบประหงมกันดีจริงๆ ส่วนข้านั้นนอกจากจิว
ข้าคือตัวร้ายในนิยาย ตอนที่9
“หึ อย่างเจ้าจะมาเปลี่ยนแปลงอะไรตอนนี้” เฟิงอวิ๋นพูดพลางหัวเราะเยาะข้าถอนหายใจท่าทางเจ้าพวกนี้จะไม่ยอมเชื่อข้าง่ายๆ“แล้วจะให้ข้าทำยังไงพวกท่านถึงจะยอมเชื่อ”“ไม่มี” เหวินอี้เป็นคนตอบ น้ำเสียงที่เย็นชาทำให้ข้าลุกยืนอย่างหงุดหงิดทันทีแม้โลกความจริงข้าจะด่าคนอื่นในใจและจินตนาการว่าต่อยคนอื่นในหัว แต่ว่านี่คือในนิยายข้ามีความกล้ามากกว่าหลายเท่านัก อยากยกเท้าถีบเรียงคนจริงๆ เป็นแค่กระดาษมีชีวิตแท้ๆ“ในเมื่อพวกท่านไม่เข้าใจ ข้าจะไปหาเจียวจิง นางจะต้องเข้าใจข้าแน่ๆ”ข้าลุกเดินไปหานางแต่ขณะที่ข้ากำลังจะถึงตัว แขนก็ถูกกระชากและถูกผลักให้ออกห่าง เหล่าองค์ชายทั้งสามต่างมายืนขวางข้าและปกป้องนางที่นั่งมองอย่างงงๆ ตอนนี้ข้ารู้สึกเหมือนนางเป็นดอกไม้งาม ข้าคือแมลงร้าย ส่วนเจ้าพวกนี้คือยาฆ่าแมลง!เอาเถอะ ไม่แปลกก็ข้านั้นเป็นตัวร้าย พวกเขาก็คงกังวลเป็นธรรมดา ดังนั้นข้าจะไม่โกรธ ยังยิ้มแย้ม ไม่แสดงออกว่าไม่พอใจหรือร้ายกาจ ทั้งที่ใจจริงเริ่มจะไม่ไหวแล้ว“ข้าก็แค่อยากเข้าไปพูดคุยกับเจียวจิงสักหน่อยเท่านั้น ถ้าพวกท่านไม่พอใจข้าก็จะกลับไปนั่งที่เดิมก็ได้” เจียวจิงรีบเชิญให้ข้านั่ง แต่มีหรือที่เหล่าฮาเร็ม
ข้าคือตัวร้ายในนิยาย ตอนที่8
แอบเห็นพวกเหวินอี้ขมวดคิ้ว ท่าทางข้าจะเดาผิด ซูเม่ยเจ้าอายุเท่าใดกันนะข้าก็ดันลืมเสียด้วยสิเจียวจิงนางยิ้มให้ข้า ข้าก็ยิ้มตอบเพราะเรื่องเมื่อครู่นางไม่ผิด ข้าจะยังคงดีกับนาง ถ้าข้าไม่สติแตกเสียก่อนข้ายิ้มให้องค์ชายเหวินอี้และองค์ชายหยางชุนจากแคว้นอีและซานตามลำดับ แม้นิสัยทั้งสองจะไม่เหมือนกัน หนึ่งคนเยือกเย็นนิ่งเฉย หนึ่งคนเจ้าชู้ใจร้อน แต่ที่เหมือนกันคือไม่มีใครยิ้มตอบให้ข้าสักคน ทำให้ยิ้มของข้าครั้งนี้เป็นหมันหลังจากพูดคุยกับฮ่องเต้พอเป็นพิธี ทุกคนต่างเดินออกจากท้องพระโรงเพื่อกลับตำหนัก และจะมาเจอกันอีกครั้งที่งานเลี้ยงต้อนรับตอนเย็น ขณะเดินออกมาด้านนอกเจียวจิงได้พูดคุยกับข้าอย่างเป็นมิตร แต่จู่ๆ ข้าก็ถูกใครบางคนผลักจากด้านหลังจนล้มลง“โอ๊ย”เข่าข้ากระแทกกับพื้นอย่างจัง จิวเมี่ยวที่ยืนรออยู่ด้านนอกรีบเข้ามาช่วยพยุง เมื่อเงยหน้ามองจึงรู้ว่าเป็นหยางชุนที่ผลักข้า“ท่านผลักข้าทำไม!”“อ้าวมีคนด้วยรึ นึกว่าของชั้นต่ำขวางอยู่”ข้าเงื้อมือขึ้นสูงกำหมัดแน่นหวังต่อย“แน่ใจว่าเจ้าจะทำร้ายข้าในเขตท้องพระโรงเช่นนี้” พูดจาว่ากวนแล้วแต่หน้าตายียวนกว่ามือที่เงื้อสั่นเทา ลังเลอยู่นานสุดท้ายจึงลด
ข้าคือตัวร้ายในนิยาย ตอนที่7
“กรี๊ดดดดด”หญิงชราล้มลงอีกครั้ง ความชุลมุนบังเกิดข้าบีบแขนนางแล้วตะคอกใส่“สารภาพสิว่าเจ้าเป็นหัวขโมย! สารภาพมา!”ปึก!“องค์ชาย!”ข้านั้นถูกกระชากแล้วผลักจนล้มลงอย่างแรงอีกครั้ง ปลายดาบของเฟิงอวิ๋นจ่อที่คอข้า“หยุด! หากเจ้ายังไม่หยุดข้าจะสั่งให้ทหารนำตัวเจ้าไปขัง!”ข้ามองไปรอบๆ ตอนนี้ข้ากลายเป็นคนเลวในสายตาคนอื่นไปหมดสิ้นแล้ว เฟิงอวิ๋นแทบอยากจะฆ่าข้า เหวินอี้มองข้าอย่างเย็นชาจนแทบกลายเป็นเศษดินมากกว่าเดิมข้าหันไปมองเจียวจิงแล้วยิ้มให้“เจียวจิงเจ้าเชื่อข้าใช่ไหม ข้าเป็นเพื่อนเจ้านะ”นางหลบสายตา“เจ้ากลับแคว้นเจ้าไปซะ ที่นี่ไม่ยินดีต้อนรับคนอย่างเจ้า!”“จะยินดีหรือไม่ ไม่สำคัญในเมื่อตอนนี้ข้าเป็นทูตจากแคว้นซื่อ ถ้าท่านจะไล่ข้ากลับไปฮ่องเต้คงจะไม่พอพระทัย” ข้ายกยิ้มเหมือนผู้ชนะส่วนเขาฮึดฮัดอย่างไม่พอใจ“เอาดาบออกไปจากคอข้าซะ!”เฟิงอวิ๋นยังคงนิ่ง เรามองตากันไม่ลดละไม่มีใครยอมใครจนกระทั่งเจียวจิงเอ่ยขอร้องเขาถึงยอมเก็บดาบอย่างไม่เต็มใจ ยายแก่ถูกเจียวจิงพยุงพาไปหาหมอ แน่นอนว่าเฟิงอวิ๋นย่อมตามนางไปข้ามองเหวินอี้เพื่อขอให้เขาเข้าใจ“เจ้าเดินไปวังหลวงเองเถอะ”เขาพูดเพียงเท่านั้นแล้วเดินกล
ข้าคือตัวร้ายในนิยาย ตอนที่6
เจียวจิงนางนั้นสวยก็จริงแต่ซูเม่ยงามกว่านางมากนัก จนข้าต้องตั้งคำถามกลับว่าคนเขียนต้องการสื่ออะไรกันแน่“เจ้าเป็นอะไรมากหรือเปล่า”“ไม่เพคะ หม่อมฉันเพียงมาช่วยท่านยายที่ล้มลงกลางทางเท่านั้น”“ดีแล้ว”เหวินอี้ยิ้มให้ทันที ทั้งที่เมื่อครู่ยามอยู่กับข้ายังทำหน้าเรียบเฉยอยู่เลย ข้าแอบไม่พอใจเพียงข้าเป็นตัวร้ายถึงกับยิ้มให้ไม่ได้เชียวหรือเจียวจิงเมื่อเห็นข้านางตกใจพอสมควรแล้วรีบก้มหัวให้“องค์ชายซูเม่ย”ข้าก็ก้มหัวตอบข้าจะไม่เป็นตัวร้าย ข้าจะเป็นคนดี ดังนั้นข้าจะทำดีกับนาง ข้าจะได้มีความสุขไม่ต้องลำบากลำบนถูกคนอื่นรังเกียจ“ถอยห่างจากเจียวจิงซะ”เสียงหนึ่งดังขึ้นพร้อมปรากฏบุรุษผู้หนึ่งที่เดินมา ร่างกายสูงใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลาดั่งเทพสวรรค์มาจุติคือสิ่งที่เจ้านักเขียนนั่นบรรยายพระเอกของเรื่องนี้เขาโอบตัวนางเข้าอ้อมกอด ทั้งยังมองข้าด้วยสายตารังเกียจ แต่นางนั้นกลับขัดขืนเล็กน้อยและละจากอ้อมกอดอย่างเขินอายเหมือนหญิงสาวที่ต้องการรักษาพรมจรรย์ ทำตามจารีตประเพณีที่ดีงาม“ให้ข้าถอยไปรึ ทำไมต้องให้ข้าถอยไป”“ต้องรอให้เจ้าทำร้ายเจียวจิงก่อนรึ”แววตาและท่าทางที่ไม่เป็นมิตร บ่งบอกความเป็นศัตรูขององค์ช
قد تعجبك أيضًا
สี่หนิงเหออนุภรรยาท้ายเรือน
จิ่วเทียนอี้อี4.8K وجهات النظرผมเป็นผู้ชายนะครับ
สตอเบอรี่สีชมพู2.3K وجهات النظرจบ Alessio’s Bodyguard ใต้อาณัติเทวดา (Omegaverse, Yaoi)
LADY-ZOMBIE1.7K وجهات النظرVillain with the blue flowers คุณนางร้ายกับดอกไม้สีน้ำเงิน
Piyachat1.9K وجهات النظرเกล็ดพันธะรักลิขิต
รักษรมณ์625 وجهات النظرหวนคืนครานี้ข้าจะปกป้องฮองเฮาของข้า
พิมพ์ใจ176 وجهات النظرนกตัวนี้ ไม่มีอกหัก
มีแค่เคะ133 وجهات النظرน้องวัวร่านรัก
นรกสร้าง294 وجهات النظر
