Home / รักโบราณ / ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท / ตอนที่ 2 นี่จึงเรียกว่าร้าย

Share

ตอนที่ 2 นี่จึงเรียกว่าร้าย

last update publish date: 2026-01-14 17:19:49

ตอนที่ 2 นี่จึงเรียกว่าร้าย

ภายในวังหลวงยังคงคึกคักจากงานเลี้ยง เสียงดนตรีและเสียงหัวเราะหลอมรวมเป็นบรรยากาศแห่งความรื่นเริง

แต่ภายนอก เสียงฝีเท้าทหารหนักแน่นดังสะท้อนหินถนน กองกำลังจำนวนมากถูกส่งมาล้อมจวนตระกูลเซี่ย ราวกับเกรงว่าผู้ใดจะหลบหนี ทั้งที่ยังไม่มีผู้ใดถูกตัดสินผิด

“ท่านแม่ทัพเซี่ย ข้ามาเชิญท่านไปยังศาลต้าหลี่” เสียงประกาศดังชัดหน้าประตูจวน ทหารองค์รักษ์ยืนเรียงแถว หอกในมือขวางเป็นกำแพงเงียบงัน ไม่นาน ประตูจวนก็เปิดออก

“เหตุใดต้องเอิกเกริกถึงเพียงนี้” เสียงทุ้มหนักเอ่ยขึ้นอย่างสงบ

“มาเพียงไม่กี่คน ข้าก็ยินดีไป ไม่จำเป็นต้องขนมาทั้งกองทัพ” แม่ทัพเซี่ยยืนตัวตรง สีหน้าไม่เปลี่ยน

“ข้ายึดมั่นในความซื่อสัตย์มาตลอดชีวิต ไม่เกรงกลัวการถูกใส่ร้าย” ทุกถ้อยคำ ล้วนเปล่งออกไปเพื่อให้ผู้คนที่มุงดูอยู่รอบนอกได้ยินอย่างถ้วนทั่ว

“เช่นนั้นก็เชิญท่านไปกับข้า” ทหารองค์รักษ์กล่าวรับ ไม่แสดงความเห็นใดอีก หานกั๋วซินก้าวออกมาอย่างร้อนใจ คิดจะเอ่ยห้าม

แต่แม่ทัพเซี่ยยกมือขึ้นเสียก่อน

“ข้าไม่ผิด ก็ไม่จำเป็นต้องกลัวสิ่งใด” เขาหันไปมองผู้ใต้บังคับบัญชา

“ฝากเจ้าดูแลจวนแทนข้า แจ้งข่าวให้คุณหนูใหญ่รู้ก็พอ” กล่าวจบ เขาก้าวออกไปอย่างองอาจ

แม้ไม่ถูกผูกตรวน แต่การถูกควบคุมตัวออกจากจวนของตนเอง ก็เพียงพอจะทิ้งรอยอัปยศไว้ในใจ

ในปะรำพิธี งานเลี้ยงสิ้นสุดลงแล้ว ฮองเฮาเสด็จกลับตำหนัก เหล่าคุณหนูสูงศักดิ์ต่างเตรียมแยกย้าย บ้างยังอ้อยอิ่งสนทนา

“ว้าย!”

เสียงกรีดร้องแหลมสูงฉีกบรรยากาศอันผ่อนคลาย ถ้วยกระเบื้องร่วงกระทบพื้น แตกกระจายอย่างไม่เป็นจังหวะราวกับมีผู้ตั้งใจทำลายความสงบให้พังทลายทุกสายตาหันไปยังจุดเดียวกัน

เซี่ยหลัวเยี่ยน “ใช่…อีกแล้ว”

“คุณหนูใหญ่! นางทำอีกแล้ว!” เสียงตะโกนดังขึ้นด้วยความตื่นตระหนกน้ำเสียงหวาดกลัว ราวกับอสูรร้ายเพิ่งอาละวาดกลางห้อง

ทั้งที่ความจริง

เซี่ยหลัวเยี่ยนเพียงเดินผ่านหน้าหลิวอวี้เหวินไปจนเกือบพ้นแล้วเท่านั้นหญิงสาวในชุดขาวล้มลงกับพื้น

ดวงตาแดงก่ำ น้ำตาไหลอาบแก้ม ริมฝีปากถูกกัดแน่น พยายามกลั้นสะอื้น แต่ยิ่งข่ม ก็ยิ่งดูอ่อนแอ ราวดอกไม้ขาวที่ถูกเหยียบย่ำกลางโคลนตม แน่นอน

นางคือ “นางเอก” ของเรื่องนี้ และ เซี่ยหลัวเยี่ยน คือ “คุณหนูใหญ่จอมร้าย” ผู้ซึ่งแม้ยืนเฉย ๆ ก็กลายเป็นความผิด

“ข้า…ข้าไม่ได้ตั้งใจจะขวางทางท่านพี่…” เสียงนั้นสั่นไหว อ่อนโยน ราวจะปลิวหายไปกับลมหายใจถัดไป

ห้องทั้งห้องเงียบงัน ทุกคนกำลังรอ รอให้นางโกรธ รอฉากตบหน้า รอให้ชื่อเสียงที่ร่ำลือ ได้รับการยืนยันอีกครั้ง

เซี่ยหลัวเยี่ยนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ

“ข้าจะตั้งใจทำเจ้า หรือไม่” นางเอ่ยช้า ๆ น้ำเสียงเรียบเย็น

“มันต่างกันตรงไหน ในเมื่อสุดท้าย…คนที่ถูกตราหน้าว่าร้าย ก็เป็นข้าอยู่ดี”

เพียงเท่านั้นเสียงซุบซิบก็ปะทุขึ้นอีกครั้ง นางไม่สำนึก นางสมกับเป็นคุณหนูใหญ่ นางใจร้ายมาตั้งแต่เด็ก ทุกเสียงเหล่านั้น นางได้ยินชัดเจน

เพราะนางเอง…ก็เพิ่งตระหนักไม่นานมานี้ว่า  ที่นี่ ไม่ใช่โลกเดิมของนาง  ชาติที่แล้ว เซี่ยหลัวเยี่ยนไม่ได้ตายอย่างยิ่งใหญ่

ไม่ได้เสียสละและไม่มีผู้ใดหลั่งน้ำตาอาลัย นางเพียงถูกยิง  กระสุนพุ่งฝ่าความโกลาหล เสียงปืนดังเพียงครั้งเดียว ร่างบางก็ทรุดลง ก่อนจะทันรู้ด้วยซ้ำว่า ใคร เป็นคนผลักให้นางอยู่ผิดที่ผิดเวลา ความคิดสุดท้ายที่ผุดขึ้นมาในห้วงสติที่เลือนรางนั้น ช่างน่าขันยิ่งนัก หากมีโอกาสอีกครั้ง นางเลือกที่จะไม่เป็นคนดี หลังจากตื่นขึ้นมา ในร่างเด็กหญิงวัยสิบขวบ ภายใต้จวนแม่ทัพใหญ่ พร้อมชื่อเสียงอื้อฉาวที่มาก่อนความทรงจำเสียอีก “คุณหนูใหญ่” คือตัวตนในชาตินี้ของนาง ที่มาพร้อมกับเสียงร่ำลือเอาแต่ใจ  ริษยา  ร้ายกาจ  และโลกใบนี้ก็ปฏิบัติกับนางเช่นนั้น กริ่งเกรงในอำนาจของบิดา หวาดกลัวนาง เกลียดชังนาง  ดังนั้น จึงทำให้นางตัดสินใจได้ง่ายมากที่จะเป็น “นางร้าย”

หญิงสาวในชุดขาวยังคงคุกเข่าอยู่กับพื้น นางเงยหน้าขึ้นมองร่างระหงส์ที่ยังยืนตรงสง่า ไม่แม้แต่จะเหลือบแลนาง ดวงตาใสซื่อ เต็มไปด้วยความคาดหวังราวกับรอความเมตตา  คุณหนูบ้านรอง ช่างน่าสงสารเสียจริง นี่คือภาพจำที่ทุกคนเห็นชัดเจน

“ลุกขึ้นเถิด” เซี่ยหลัวเยี่ยนกล่าว แกมสมเพช  ทั้งห้องตกตะลึง แม้แต่นางเองก็ยังชะงัก

“ข้าไม่ชอบให้ผู้ใดคุกเข่าต่อหน้าข้าในที่สาธารณะ” นางกล่าวต่ออย่างสงบ 

“มันทำให้ข้าดูโหดร้าย…เกินกว่าความเป็นจริง”

เสียงซุบซิบดังขึ้นกว่าเดิม สายตานับสิบจับจ้องมาอย่างระแวง และไม่อยากเชื่อ 

หลิวอวี้เหวินลุกขึ้นอย่างลังเล ก่อนจะก้มศีรษะต่ำ “ขอบคุณท่านพี่…”

เซี่ยหลัวเยี่ยนเหยียดยิ้ม นั่นยิ่งทำให้หลิวอวี้เหวินรู้สึกหนาวเย็นโดยไม่อาจอธิบาย

“อย่าได้ขอบคุณข้า” นางเอ่ยกระซิบเสียงเบาพอให้ได้ยินเพียงสองคน 

“จงจำไว้ให้ดี…ความเมตตา ไม่เคยได้มาฟรี”  หลิวอวี้เหวินชะงักงัน ดวงตาสั่นไหว  กล่าวจบเซี่ยหลัวเยี่ยน เดินออกจากงานเลี้ยง ทิ้งความโกลาหลไว้เบื้องหลังโดยไม่หันกลับไปมอง เพราะรู้ดีว่า นี่เป็นเพียงฉากเปิดเรื่องเท่านั้น ในโลกที่คนดีมักอ่อนแอ และคนอ่อนแอ…มักตายก่อน

นางเลือกที่จะทำตามปณิธานที่ตั้งไว้  คือ “ร้าย ให้ถึงที่สุด”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท   ตอนที่ 75 เสี้ยนหนาม

    แสงอาทิตย์อัสดงสาดทาบขอบภูเขาหินจำลองริมสระใหญ่ ทอดเงาสีส้มซีดจางสะท้อนระลอกน้ำ ความหนาวเย็นเยียบแผ่วบางชวนให้ผู้คนจ่อมจมในห้วงสุนทรี ทว่ายามนี้ บรรยากาศอันสงบงามกลับมิได้หลงเหลืออยู่ในใจของเซี่ยอวี่เฟิงเลยแม้แต่น้อยมือเรียวที่กำแผ่นกระดาษสั่นเทา ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวจนเส้นเลือดปูดโปน เนินอกไหวกระเพื่อมขึ้นลงตามแรงหอบหายใจอันพลุ่งพล่าน “บัดซบนัก!” เสียงคำรามรอดไรฟันดังขึ้นจนเหล่าบ่าวไพร่ต่างพากันทรุดกายลงคุกเข่า ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว มีเพียงชายผู้ส่งสาน์สที่ยังคงยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้า “เจ้าว่า… กู้ซู่อิ๋งตายด้วยน้ำมือมันงั้นรึ?” นางตวัดสายตาขึ้นจ้องเขม็ง ถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่อยากจะเชื่อ“เป็นเช่นนั้นขอรับ” คนของคหบดีกู้โค้งคำนับตอบด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเอ่ยเติมเชื้อไฟต่อ“นายท่านกู้เคียดแค้นยิ่งนัก ถึงกับส่งคนออกล่าตัวนาง หวังเอาไปฟันเป็นหมื่นๆ ชิ้น แต่กลับคว้าน้ำเหลวไม่เป็นท่า”สิ้นคำกล่าว ใบหน้าของฮูหยินเซี่ยอวี่เฟิงก็ยิ่งคล้ำลงอีกหลายส่วน นางผ่อนลมหายใจร้อนรุ่มออกจากอกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ริมฝีปากที่บิดเบี้ยวด้วยความเคียดแค้นเปล่งวาจาออกมาอย่างหมายมาด“เจ

  • ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท   ตอนที่ 74 ฉุดคร่า

    ทิวเขาลดเลี้ยวทอดยาวขนาบสองฝั่งทะเลสาบสีเขียวใสราวหยกเนื้อดี บนถนนดินเลียบชายป่าอันเงียบสงบ จนได้ยินเพียงเสียงล้อรถม้าสามคันบดไปตามพื้นขรุขระในจังหวะเนิบช้าขบวนเดินทางกลับเมืองหลวงของหลินหลัวเยี่ยนที่มีผู้ร่วมทางเพียงสิบคน นั่นเพราะนางต้องการกลับไปโดยไม่ให้ใครรู้หญิงสาวนั่งอยู่ภายในรถม้าคันกลาง ม่านหน้าต่างถูกเปิดออกเล็กน้อย ปล่อยให้สายลมเย็นพัดผ่านใบหน้างามหลังจากผ่านพ้นฤดูหนาวอันยาวนาน ในที่สุดฤดูใบไม้ผลิก็มาเยือนหญิงสาวสูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอด กลิ่นหญ้าอ่อนและดินชื้นลอยมากับสายลม ริมฝีปากคลี่ยิ้มอย่างผ่อนคลายหนทางเบื้องหน้าคือเมืองหลวง เมื่อไปถึงที่นั่น ความสงบเช่นนี้เกรงว่าคงไม่มีอีกแล้วดังนั้น นางจึงขอปล่อยตัวปล่อยใจให้เพลิดเพลินไปกับทิวทัศน์ตรงหน้าทว่า... ขบวนเคลื่อนผ่านป่าครึ้มไม่ทันไร หลินหลัวเยี่ยนกลับขมวดคิ้วด้วยผิดสังเกตุบางประการเมื่อเสียงล้อรถยังคงหมุนไปเช่นเดิม แต่บรรยากาศรอบด้านกลับเงียบเกินไปไม่มีเสียงนกร้องไม่มีเสียงสัตว์เล็กเคลื่อนไหวในพุ่มไม้แม้แต่สายลมเมื่อครู่ก็พลันแผ่วลงอย่างน่าประหลาดนางกำลังจะปล่อยม่านลง ทว่าในหางตากลับเหลือบเห็นเงาดำวูบหนึ่งตรงชายป่

  • ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท   ตอนที่ 73 ตัวตนที่บิดเบี้ยว

    ไอเย็นพัดวูบในคืนเดือนมืดจากค่ายพักแรม ส่งผ่านไปจนถึงจวนอัครเสนาบดีใหญ่ ที่ยามนี้ยังคงเริงรมย์อยู่ในคาวโลกีย์ เว่ยชางหลงนั่งพนักพิงบุนวมนุ่ม มีหญิงสาวเปลือยกายลูบคลำเคล้าคลึงลำท่อนเอ็นของเขาอยู่เบื้องล่าง มีอีกนางหนึ่งแอ่นอกเบียดสู้มือหนา หากสายตาหื่นของเขากลับมองดูบทสวาทของหลิวอวี้เหวินบนเตียงใหญ่ร่างบางขาวผุดผาดถูกขนาบด้วยชายหนุ่มกำยำ ที่บีบเคล้นดูดขบสองเต้าจนนางแอ่นรับรัญจวน สองขาก่ายกระหวัดบ่าหนาของชายอีกคนที่ ละเลงลิ้นและเล็มร่องสวาท อย่างเมามันเว่ยชางหลงส่งเสียงครางไปพร้อมกับบีบเค้นเต้าอวบหนักมือ พลางหันไปดูดถันใหญ่ขาวดัง จ๊วบ!“อ๊า นายท่าน”หญิงสาวร้องคราง ยิ่งว่าเขายิ่งดูดหนักหน่วง ทุกสิ่งในวังวนนี้สร้างอารมณ์ปราถนาให้เขาจนแทบกระอัก เขาพลันหลับตาแหงนเงยรับแรงดูดจนเสียวซ่านจากกึ่งกลางกาย ที่หญิงสาวดูดเลียโยกโยนใครจะรู้ได้ว่าในห้วงคิดคำนึงของเว่ยชางหลงกลับปรากฎภาพหญิงสาวผู้หนึ่งที่มองอย่างไรก็คล้ายเป็น ‘หลินหลัวเยี่ยน’ ใช่แล้วเขาคิดถึงนาง ภาพในวันที่พบกันในศาล ชุดนักโทษกับ โซ่ตรวน ลำคอระหงขาวผ่อง ทรวดทรงองเอวชวนหลงไหล หากที่สะกดตรึงใจเขาคือ แววตาร้ายกาจ เย่อหยิ่งทระนงนั่น กระต

  • ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท   ตอนที่ 72 ความเงียบที่แฝงเร้น

    เทือกเขาสูงทอดยาวสุดสายตา มองเห็นหิมะขาวที่เคยปกคลุมยอดเขาราวผืนแพรเงิน เริ่มละลายลงทีละน้อย เผยให้เห็นพื้นดินสีเข้มและผืนหญ้าเขียวที่แทรกตัวขึ้นเป็นหย่อม ๆ ตามเชิงเขาฤดูหนาวกำลังจะผ่านพ้นไป เช่นเดียวกับการเดินทางของขบวนเสด็จกลับเมืองหลวงนับจากออกจากหัวเมืองใต้ล่วงเข้าสู่เขตเมืองหน้าด่าน เวลาก็ผ่านไปเกือบหนึ่งสัปดาห์แล้วตลอดเส้นทางไม่มีมือสังหาร ไม่มีการซุ่มโจมตี หรือแม้แต่ข่าวผิดปกติ ทุกอย่างสงบเรียบร้อยเกินไป...ภายในกระโจมพักแรมขององค์รัชทายาท แสงจากตะเกียงน้ำมันส่องสว่าง ทอดเงาร่างของชายหนุ่มสองคนลงบนผืนผ้าใบสีเข้มโม่จิ่งเหิงนั่งอยู่หน้าโต๊ะ แผนที่เมืองหลวงกางอยู่ตรงหน้า ปลายนิ้วของพระองค์วางทาบลงบนตำแหน่งหนึ่งบนแผนที่ พระเนตรทอดมองเส้นทางเหล่านั้นอย่างสงบนิ่งใช้ความคิดหลิวจิ้งเหยียนเองก็นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามมาครู่ใหญ่แล้วจนรัชทายาทเหลือบเนตรขึ้นมองเขาอย่างรู้สึกผิดสังเกตุ “เจ้าเป็นอะไรไปอีก” ทรงตรัสถาม ก่อนละพระหัตถ์ออกจากแผนที่“หม่อมฉันเพียงรู้สึกว่า...ตลอดทางทุกอย่างราบเรียบเกินไปพะย่ะค่ะ”หลิวจิ้งเหยียนตอบตามตรงโม่จิ่งเหิงแค่นพระสรวลเบา ๆ “ยิ่งเงียบ ภัยยิ่งมาก”พระสุรเสี

  • ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท   ตอนที่ 71 หัวใจที่ยากหยั่ง

    อีกฟากหนึ่ง ภายในจวนหลิน...สายลมอ่อนยามสายพัดผ่านกิ่งเหมยที่กำลังผลิดอก กลีบดอกสีขาวอมชมพูปลิวล่องไปตามแรงลม ก่อนร่วงลงบนพื้นหินเขียวหน้าต่างเรือนอย่างแผ่วเบา กลิ่นหอมจางของบุปผาอบอวลอยู่ในอากาศ หากกลับมิอาจทำให้ผู้ที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างรู้สึกผ่อนคลายได้แม้แต่น้อยหลินหลัวเยี่ยนนั่งเหม่อมองสวนด้านนอก ดวงตาคู่งามทอดยาวออกไปไกล ราวกับกำลังเฝ้ามองบางสิ่งที่อยู่ไกลเกินกว่าสายตาจะเอื้อมถึงในมือของนางมีตำราเล่มหนึ่งเปิดค้างอยู่หน้าเดิมทว่าตั้งแต่เช้าจนบัดนี้...นางยังมิได้พลิกหน้ากระดาษแม้แต่แผ่นเดียว"คุณหนู..."หลิงเอ๋อร์เอ่ยเรียกเบา ๆ เป็นครั้งแรกหลินหลัวเยี่ยนไม่ได้ยิน "คุณหนูเจ้าคะ..."ครั้งที่สอง นางยังคงนิ่งเฉยกระทั่งครั้งที่สาม... "คุณหนู!"หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อย ราวกับเพิ่งดึงสติกลับมาจากที่แสนไกล"อ๊ะ..."นางกะพริบตาถี่ ๆ ก่อนหันมองสาวใช้"เจ้ามีอะไรหรือ" หลิงเอ๋อร์ยิ้มบาง สีหน้าเจือแววขบขัน"คุณหนูนั่งเหม่อมองประตูจวนมาตั้งแต่เช้าแล้วเจ้าค่ะ"หลินหลัวเยี่ยนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนรีบหลุบตาลงปกปิดความรู้สึกที่ถูกจับได้"ข้าเพียง...กำลังคิดเรื่องการเดินทางเข้าเมืองหลวง"คำแก้ตัวนั้น

  • ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท   ตอนที่ 70 ถึงวันจากลา

    ช่วงเวลาของการจากลามักผ่านพ้นรวดเร็วกว่าที่ผู้คนคาดคิดเสมอ รุ่งอรุณแห่งเมืองใต้ยังอบอวลด้วยไอหมอกสีขาวบาง สายลมอ่อนพัดเอื่อยพาเอากลิ่นดินชื้นและกลิ่นใบไม้สดใหม่ลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศ กำแพงเมืองสูงใหญ่ถูกม่านหมอกโอบคลุมจนดูเลือนรางราวกับภาพวาดหน้าประตูเมือง ขบวนอารักขาขององค์รัชทายาทตั้งแถวเป็นระเบียบสง่างาม ทหารม้ากว่าสองร้อยนายสวมเกราะดำสนิท นิ่งดุจขุนเขา ม้าศึกย่ำกีบเบา ๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ ลมหายใจสีขาวของพวกมันลอยจางในอากาศเย็นยามเช้าเกวียนบรรทุกทรัพย์สินเรียงต่อกัน ทั้งทองคำ เงินตรา ผ้าไหม อาวุธ และสิ่งของล้ำค่าที่ริบคืนจากเหล่าขุนนางฉ้อฉล ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ส่วนหนึ่งถูกแจกจ่ายคืนแก่ราษฎรผู้ทุกข์ยากแล้ว สิ่งที่เหลืออยู่คือภาษีของแผ่นดินที่สมควรส่งคืนสู่พระคลังหลวงกาลเวลาค่อย ๆ เคลื่อนผ่าน เมื่อแสงอาทิตย์ไต่สูงขึ้น ไอหมอกก็ค่อยจางหาย แสงสีทองอาบยอดกำแพงเมืองจนสุกสว่าง เสียงเกือกม้ากระทบพื้นหินดังเป็นจังหวะหนักแน่น ธงมังกรดำปักดิ้นทองเหนือราชรถพลิ้วสะบัดรับสายลม ส่งเสียงกระทบกันแผ่วเบาทุกสิ่งพร้อมแล้ว แต่ผู้ที่ควรเร่งออกเดินทางที่สุด...กลับยังประทับนิ่งอยู่บนหลังอาชาสีดำสนิท

  • ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท   ตอนที่ 38 หุบเขาซ่อนสมบัติ

    ภูเขาสูงตระหง่านดำทะมึนดุจอสูรราตรี ตั้งตัดกับท้องฟ้าที่มืดสนิทในคืนเดือนดับ บนหน้าผาสูง โม่จิ่งเหิง องค์รัชทายาทแห่งแคว้น ยืนสงบนิ่งดุจภูผา สายพระเนตรเข้มลึกทอดมองลงไปยังถนนดินคดเคี้ยวกลางป่าด้านล่าง ขบวนคนมากกว่าห้าสิบชีวิตเคลื่อนตัวอย่างเป็นระเบียบ แสงไฟจากคบเพลิงสั่นไหวสะท้อนเงาบิดเบี้ยวบนพื้

  • ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท   จอนที่ 36 ทำลายเส้นเลือด

    ยามอาทิตย์คล้อยต่ำ แสงสีทองอ่อนสาดต้องหลังคากระเบื้องเก่าในอำเภอเล็ก เสียงชีวิตยามสนธยาแผ่วเบาแต่ชัดเจน ผู้คนที่ตรากตรำอยู่ในไร่นามาทั้งวันต่างทยอยกลับเรือน เสียงหัวเราะของเด็กน้อยดังลอดออกมาจากลานบ้าน ควันไฟจากเตาครัวลอยอ้อยอิ่ง ผสานกลิ่นอาหารพื้นบ้าน กลายเป็นภาพสงบสุขที่เรียบง่าย เป็นความสงบที่หา

  • ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท   ตอนที่ 35 นางร้าย ไม่ควรถูกแตะต้อง

    ขบวนเสด็จขององค์รัชทายาทเคลื่อนผ่านถนนดินแดงอันคดเคี้ยวของอำเภอเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง หลังจากรอดพ้นเงื้อมมือโจรภูเขามาได้อย่างหวุดหวิด บรรยากาศภายนอกดูสงบเรียบร้อย ทว่าภายในกลับแฝงด้วยกระแสอันตรายที่มองไม่เห็นเซี่ยหลัวเยี่ยนนั่งอยู่ในรถม้า สีหน้าสงบนิ่ง ทว่าดวงตากลับจับจ้องทุกสิ่งรอบกายอย่างระแวดระวัง น

  • ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท   ตอนที่ 30 การโกงที่ฝังรากลึก

    แสงจันทร์กระจ่างลอยเด่นกลางนภาป่าทั้งผืนเงียบงัน มีเพียงเสียงกีบม้ากระทบพื้นดินแข็งดังสม่ำเสมอหลิวจิ้งเหยียนควบม้าทยานฝ่าลมหนาว หลังได้รับคำสั่งจากองค์รัชทายาทให้กลับเข้าเมืองโดยไม่ต้องติดตามต่อ เขาไม่รอช้า มุ่งตรงสู่ศาลต้าหลี่ทันทีเมื่อม้าหยุดหน้าศาล แสงไฟจากห้องทำงานด้านในยังส่องสว่างราวกับไม่

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status