MasukShare
ตอนที่ 23 กับดัก
Tanggal publikasi:
2026-01-15 18:50:36เงาแมกไม้ทอดยาวทาบลงบนผิวน้ำ ลำธารใสเย็นสะท้อนแสงเช้าสีเงินหม่น ราวกับผืนผ้าไหมบางที่ถูกอากาศเหมันต์กล่อมให้สงบนิ่ง
เซี่ยหลัวเยี่ยนสร้างลานไม้เล็ก ๆ ไร้หลังคาไว้บริเวณนี้ เพียงเพื่อให้นางได้หลบเร้นจากสายตาผู้คน นั่งพักกายและใช้ความคิดท่ามกลางเสียงสายน้ำไหลเอื่อย หลายวันที่ผ่านมาดูราวกับชีวิตสงบสุข ทว่านั่นเป็นเพียงเพราะนางเลือกหลีกเร้นกาย มิใช่หนทางถาวร เมื่อใจของนางยังคงครุ่นคิดถึงวิธีจัดการสองพ่อลูกแห่งบ้านรอง ความสงบนิ่งนี้ก็เป็นเพียงม่านหมอกบาง ๆ เท่านั้น หากคิดเปิดร้านค้าก็เพื่อประคองชีวิตของบ่าวไพร่ให้มีข้าวปลาอาหารพอเลี้ยงปากท้อง แต่สำหรับตัวนาง หากคิดจะต่อกรกับบ้านรองที่มีอำนาจ ภายใต้เงาอัครเสนาบดีที่คอยหนุนหลัง นางจำต้องยืนอยู่เหนือกว่าคู่ต่อสู้ ไม่ใช่เพียงแค่เอาตัวรอด เซี่ยหลัวเยี่ยนทอดถอนหายใจ เบนสายตามองท้องฟ้าสีเทาอ่อน เมฆบางลอยต่ำเหมือนกำลังแบกรับความหนาวเอาไว้ “ท่านพ่อ…ป่านนี้ท่านจะเป็นอย่างไรบ้าง” เสียงนางแผ่วเบาจนแทบกลืนไปกับลม “ท่านแม่…ท่านช่างสบายกว่าทุกคนจริง ๆ เพราะจากไปเสียก่อน หากท่านยังอยู่ คงช่วยข้าคิดหาหนทางได้แน่” นางหลับตาลง ความทรงจำย้อนกลับไปยังวันที่ลืมตาขึ้นมาในโลกใบนี้ ความตื่นตระหนกของคนขวัญเสียยังคงแจ่มชัด การต้องปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมใหม่ทั้งหมดไม่ใช่เรื่องง่าย ทว่าโชคชะตายังเมตตา ให้นางมาอยู่ในครอบครัวนี้ แม่ทัพเซี่ย ฮูหยินเซี่ย สกุลเดิมของนางคือ หลิน ธิดาเจ้าเมืองหัวเมืองทางใต้ หลินจิ่งเซวียน คือนามของท่านตา ทั้งสองท่านเป็นดั่งบิดามารดาตัวอย่าง ดูแลนางด้วยความเอาใจใส่ไม่เคยขาด ความรักที่ได้รับมากล้นจนหัวใจนางผูกพันอย่างแท้จริง เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง “คุณหนูเจ้าคะ อาหารเช้าพร้อมแล้ว ท่านกลับเรือนเถิดเจ้าค่ะ ข้างนอกหนาวขนาดนี้ เสี่ยงเป็นไข้นะเจ้าคะ” เอ้อเหนียงเอ่ยด้วยน้ำเสียงห่วงใย ตัวเรือนไม้โอบล้อมด้วยหมอก ที่ปกคลุมเลือนราง ตั้งอยู่ห่างจากลำธารเพียงไม่กี่ก้าว สถานที่แห่งนี้คือบ้านที่เซี่ยหลัวเยี่ยนพึงพอใจที่สุด เงียบ สงบ และซ่อนความคิดของนางได้เป็นอย่างดี หญิงสาวพยักหน้ารับเบา ๆ ลุกขึ้นจากลานไม้ เดินกลับเรือนท่ามกลางไอหนาวยามเช้า โดยมีเอ้อเหนียงตามหลัง เงาร่างสองหญิงค่อย ๆ เลือนหายไปพร้อมกับหมอกเหมันต์ ทิ้งไว้เพียงลำธารที่ยังคงไหลต่อไปไม่รู้จักหยุดพัก เช่นเดียวกับชะตาชีวิตของนางเอง ท้องฟ้ายามสายในฤดูหนาวคลี่คลุมด้วยสีฟ้าอ่อนราวหยกเย็น หมอกยังไม่ทันจางหายละเลียดไล้ตามชายคาและยอดไม้ แสงอาทิตย์อาบไล้ราวพู่กันทองแตะต้องผืนฟ้าแผ่วเบา ท้องฟ้าเช่นนี้ เหมาะแก่การเริ่มต้นวันใหม่อย่างสุขุม ราวสวรรค์ตั้งใจมอบช่วงเวลาสั้น ๆ ให้โลกได้พักใจ ก่อนที่เรื่องราวทั้งหลายจะค่อย ๆ ดำเนินต่อไปตามชะตากรรม หลิวจิ้งเหยียนตื่นแต่เช้ามืดจัดการตนเองเรียบร้อยสะสางงานตั้งแต่ ไก่เริ่มขัน แต่ก่อนจะเริ่มงานเขาต้องฝึกฝนความแข็งแกร่งของร่างกาย ไม่เคยขาดแม้วันเดียว ชีวิตประจำวันมีวินัย แบบแผน ไม่ยิ่งหย่อน ข้างหลังไม่มีใครให้ห่วง เบื้องหน้าไม่มีใครให้คิดถึง ทั้งที่อายุเช่นเขาต้องมีครอบครัวแล้วทั้งสิ้น แม้แต่คนยากจนที่สุดก็ยังต้องดิ้นรนหาแม่สื่อ สำหรับเขา ไม่เคยคำนึงหา หลิวจิ้งเหยียน ต่อยหมัดไปตามจุดสำคัญบนหุ่นไม้ ยืนด้วยสองขามั่นคง มีสมาธิแน่วแน่ โครม! ตึง! ชายหนุ่มรีบหันไปดูตามเสียง และต้องชะงักงัน ร่างผอมบางในเงามืด นอนคว่ำหน้า พยายามยันกายขึ้นอย่างทุลักทุเล “ไป๋อวี้หลง เจ้าไปทำอะไรตรงนั้น” เขาถามออกไปเสียงเข้ม คนถูกถามลุกขึ้นยืนมั่นคงได้แล้ว มือหนึ่งลูบใบหน้าป้อย ๆ อีกมือถือกล่องไม้สองชั้นสี่เหลี่ยม “เอ่อ ข้า…ท่านแม่ให้เอาอาหารเช้ามาให้ท่าน” เขาพูดติด ๆ ขัด ๆ “ก็ข้าบอกแล้วว่าไม่รับ เจ้าขอบคุณท่านป้าแทนข้า บอกนางให้เข้าใจด้วย” เขากล่าวจบเดินเข้าห้องพักเพื่อเปลี่ยนเสื้อ ไป๋อวี้หลงยืนนิ่งมองอาหารในมือ “ท่านแม่นะท่านแม่ คะยั้นคะยอข้าดีนัก ดูเถอะน้ำใจนี้ของท่านจะกี่ครั้งเขาก็ไม่ใจอ่อนหรอก ยังจะให้ข้าบากหน้ามาให้ได้ทุกวัน คนมันใจร้าย”เขาบ่นพึมพำไม่หยุดปาก ห้องพักหลิวจิ้งเหยียนอยู่ใกล้ตรงนั้น เสียงบ่นนั่นเขาย่อมได้ยินทุกคำ ความรู้สึกพลันอ่อนยวบ นึกถึงมารดาของไป๋อวี้หลง นางมักทำอาหาร ขนมมาให้เขาทุกครั้ง แม้ต้องผิดหวังก็ตาม เพราะกฎที่เขาตั้งไว้ไม่อาจอ่อนข้อ เขาก้าวออกจากห้อง พบว่าไป๋อวี้หลง หายไปจากตรงนั้นแล้ว หลิวจิ้งเหยียนเดินไปนั่งยังห้องกินข้าวประจำศาล เขาเห็นไป๋อวี้หลงกำลังคีบผักดองกินอย่างเอร็ดอร่อย ดูเขามีความสุขกับอาหารฝีมือของมารดาอย่างมาก ชายหนุ่มพลันนึกขึ้น หากเขามีแม่บ้างจะเป็นเช่นไร พลางสลัดความคิดนั้นทิ้ง เดินไปหาพ่อครัวที่ตักอาหารยื่นให้ เขาเลือกไปนั่งอีกที่ หันหลังให้ไป๋อวี้หลง จึก! จึก! ไป๋อวี้หลงสะกิดเขาจากด้านหลัง “อะไรของเจ้า”หลิวจิ้งเหยียนชักสีหน้า น้ำเสียงหงุดหงิด คนอื่นต่างเกรงกลัวเขา แต่เจ้าเปี๊ยกนี่กลับทำหน้ามึนก่อกวนตลอด “ท่านจะไม่ลองชิมฝีมือแม่ข้าหน่อยหรือ อร่อยมากนะ” หลิวจิ้งเหยียนนั่งนิ่งไม่หันไป เป็นไป๋อวี้หลงที่เดินอ้อมยกกล่องข้าวมาวางตรงหน้าเขาเสียเอง ชายหนุ่มเหลือบมองทางอื่นพลางถอนหายใจ “เจ้าจะต้องตื้อข้าให้ได้สินะ”เขามองคนตรงหน้า ไป๋อวี้หลงยิ้มเจื่อน”ก็ของมันอร่อยจริงๆนี่” หลิวจิ้งเหยียนจึงยื่นตะเกียบไปคีบผักดองมากินอย่างลวกๆ เมื่อลิ้มรสสัมผัสพลันรู้สึกถึงความอร่อย ที่แผ่ซ่านไปถึงหัวใจ แต่เขาเก็บซ่อนงำแววตาไว้ “พอใจเจ้ารึยัง ข้ามีธุระจะรีบไป” กล่าวจบจึงลุกขึ้น ไป๋อวี้หลงยิ้มจนตาหยี อย่างน้อยเขาก็ยอมกินอาหารนี่แล้ว หลิวจิ้งเหยียนขี่ม้าออกจากบ้านพักมุ่งตรงไปยังตำหนักองค์รัชทายาท ด้านหน้าตำหนัก ประตูใหญ่มีทหารยืนเฝ้า เขายังไม่ทันก้าวเข้าประตู ขันทีหนุ่มรีบร้อนเดินออกมาพอดี “ท่านหลิวจิ้งเหยียน องค์รัชทายาทเข้าเฝ้าที่ท้องพระโรงเพราะมีเรื่องด่วนท่านไว้มาช่วงเย็นเถิดขอรับ” สีหน้าขันทีไม่สู้ดี ชายหนุ่มจึงไม่อาจปล่อยผ่าน “มีเรื่องด่วนอะไรหรือ เผื่อข้าจะช่วยได้” ขันทีหนุ่มหันซ้ายแลขวาก่อนจะ ป้องปากพูดเสียงเบา “เกิดอุทกภัยครั้งใหญ่ทางหัวเมืองใต้ ขอรับ” หลิวจิ้งเหยียนฟังแล้วนิ่งไป เช่นนั้น นี่อาจเป็นแผนให้องค์รัชทายาทต้องลำบาก “ถ้าหากพระองค์กลับมาทูลว่า ข้าจะมาเข้าเฝ้าแจ้งข่าวสำคัญ” กล่าวจบเขาขึ้นหลังม้าควบออกจากตำหนักมุ่งกลับศาลต้าหลี่ ชายผู้มีชีวิตโดดเดี่ยว ความห่วงใยเดียว ของเขาคือองค์รัชทายาท ในใจสำหรับเขา พระองค์ประหนึ่งพี่ชายแท้ๆ หาใช่แค่นายเหนือหัว
Bab terbaru
ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท ตอนที่ 74 ฉุดคร่า
ทิวเขาลดเลี้ยวทอดยาวขนาบสองฝั่งทะเลสาบสีเขียวใสราวหยกเนื้อดี บนถนนดินเลียบชายป่าอันเงียบสงบ จนได้ยินเพียงเสียงล้อรถม้าสามคันบดไปตามพื้นขรุขระในจังหวะเนิบช้าขบวนเดินทางกลับเมืองหลวงของหลินหลัวเยี่ยนที่มีผู้ร่วมทางเพียงสิบคน นั่นเพราะนางต้องการกลับไปโดยไม่ให้ใครรู้หญิงสาวนั่งอยู่ภายในรถม้าคันกลาง ม่านหน้าต่างถูกเปิดออกเล็กน้อย ปล่อยให้สายลมเย็นพัดผ่านใบหน้างามหลังจากผ่านพ้นฤดูหนาวอันยาวนาน ในที่สุดฤดูใบไม้ผลิก็มาเยือนหญิงสาวสูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอด กลิ่นหญ้าอ่อนและดินชื้นลอยมากับสายลม ริมฝีปากคลี่ยิ้มอย่างผ่อนคลายหนทางเบื้องหน้าคือเมืองหลวง เมื่อไปถึงที่นั่น ความสงบเช่นนี้เกรงว่าคงไม่มีอีกแล้วดังนั้น นางจึงขอปล่อยตัวปล่อยใจให้เพลิดเพลินไปกับทิวทัศน์ตรงหน้าทว่า... ขบวนเคลื่อนผ่านป่าครึ้มไม่ทันไร หลินหลัวเยี่ยนกลับขมวดคิ้วด้วยผิดสังเกตุบางประการเมื่อเสียงล้อรถยังคงหมุนไปเช่นเดิม แต่บรรยากาศรอบด้านกลับเงียบเกินไปไม่มีเสียงนกร้องไม่มีเสียงสัตว์เล็กเคลื่อนไหวในพุ่มไม้แม้แต่สายลมเมื่อครู่ก็พลันแผ่วลงอย่างน่าประหลาดนางกำลังจะปล่อยม่านลง ทว่าในหางตากลับเหลือบเห็นเงาดำวูบหนึ่งตรงชายป่
ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท ตอนที่ 73 ตัวตนที่บิดเบี้ยว
ไอเย็นพัดวูบในคืนเดือนมืดจากค่ายพักแรม ส่งผ่านไปจนถึงจวนอัครเสนาบดีใหญ่ ที่ยามนี้ยังคงเริงรมย์อยู่ในคาวโลกีย์ เว่ยชางหลงนั่งพนักพิงบุนวมนุ่ม มีหญิงสาวเปลือยกายลูบคลำเคล้าคลึงลำท่อนเอ็นของเขาอยู่เบื้องล่าง มีอีกนางหนึ่งแอ่นอกเบียดสู้มือหนา หากสายตาหื่นของเขากลับมองดูบทสวาทของหลิวอวี้เหวินบนเตียงใหญ่ร่างบางขาวผุดผาดถูกขนาบด้วยชายหนุ่มกำยำ ที่บีบเคล้นดูดขบสองเต้าจนนางแอ่นรับรัญจวน สองขาก่ายกระหวัดบ่าหนาของชายอีกคนที่ ละเลงลิ้นและเล็มร่องสวาท อย่างเมามันเว่ยชางหลงส่งเสียงครางไปพร้อมกับบีบเค้นเต้าอวบหนักมือ พลางหันไปดูดถันใหญ่ขาวดัง จ๊วบ!“อ๊า นายท่าน”หญิงสาวร้องคราง ยิ่งว่าเขายิ่งดูดหนักหน่วง ทุกสิ่งในวังวนนี้สร้างอารมณ์ปราถนาให้เขาจนแทบกระอัก เขาพลันหลับตาแหงนเงยรับแรงดูดจนเสียวซ่านจากกึ่งกลางกาย ที่หญิงสาวดูดเลียโยกโยนใครจะรู้ได้ว่าในห้วงคิดคำนึงของเว่ยชางหลงกลับปรากฎภาพหญิงสาวผู้หนึ่งที่มองอย่างไรก็คล้ายเป็น ‘หลินหลัวเยี่ยน’ ใช่แล้วเขาคิดถึงนาง ภาพในวันที่พบกันในศาล ชุดนักโทษกับ โซ่ตรวน ลำคอระหงขาวผ่อง ทรวดทรงองเอวชวนหลงไหล หากที่สะกดตรึงใจเขาคือ แววตาร้ายกาจ เย่อหยิ่งทระนงนั่น กระต
ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท ตอนที่ 72 ความเงียบที่แฝงเร้น
เทือกเขาสูงทอดยาวสุดสายตา มองเห็นหิมะขาวที่เคยปกคลุมยอดเขาราวผืนแพรเงิน เริ่มละลายลงทีละน้อย เผยให้เห็นพื้นดินสีเข้มและผืนหญ้าเขียวที่แทรกตัวขึ้นเป็นหย่อม ๆ ตามเชิงเขาฤดูหนาวกำลังจะผ่านพ้นไป เช่นเดียวกับการเดินทางของขบวนเสด็จกลับเมืองหลวงนับจากออกจากหัวเมืองใต้ล่วงเข้าสู่เขตเมืองหน้าด่าน เวลาก็ผ่านไปเกือบหนึ่งสัปดาห์แล้วตลอดเส้นทางไม่มีมือสังหาร ไม่มีการซุ่มโจมตี หรือแม้แต่ข่าวผิดปกติ ทุกอย่างสงบเรียบร้อยเกินไป...ภายในกระโจมพักแรมขององค์รัชทายาท แสงจากตะเกียงน้ำมันส่องสว่าง ทอดเงาร่างของชายหนุ่มสองคนลงบนผืนผ้าใบสีเข้มโม่จิ่งเหิงนั่งอยู่หน้าโต๊ะ แผนที่เมืองหลวงกางอยู่ตรงหน้า ปลายนิ้วของพระองค์วางทาบลงบนตำแหน่งหนึ่งบนแผนที่ พระเนตรทอดมองเส้นทางเหล่านั้นอย่างสงบนิ่งใช้ความคิดหลิวจิ้งเหยียนเองก็นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามมาครู่ใหญ่แล้วจนรัชทายาทเหลือบเนตรขึ้นมองเขาอย่างรู้สึกผิดสังเกตุ “เจ้าเป็นอะไรไปอีก” ทรงตรัสถาม ก่อนละพระหัตถ์ออกจากแผนที่“หม่อมฉันเพียงรู้สึกว่า...ตลอดทางทุกอย่างราบเรียบเกินไปพะย่ะค่ะ”หลิวจิ้งเหยียนตอบตามตรงโม่จิ่งเหิงแค่นพระสรวลเบา ๆ “ยิ่งเงียบ ภัยยิ่งมาก”พระสุรเสี
ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท ตอนที่ 71 หัวใจที่ยากหยั่ง
อีกฟากหนึ่ง ภายในจวนหลิน...สายลมอ่อนยามสายพัดผ่านกิ่งเหมยที่กำลังผลิดอก กลีบดอกสีขาวอมชมพูปลิวล่องไปตามแรงลม ก่อนร่วงลงบนพื้นหินเขียวหน้าต่างเรือนอย่างแผ่วเบา กลิ่นหอมจางของบุปผาอบอวลอยู่ในอากาศ หากกลับมิอาจทำให้ผู้ที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างรู้สึกผ่อนคลายได้แม้แต่น้อยหลินหลัวเยี่ยนนั่งเหม่อมองสวนด้านนอก ดวงตาคู่งามทอดยาวออกไปไกล ราวกับกำลังเฝ้ามองบางสิ่งที่อยู่ไกลเกินกว่าสายตาจะเอื้อมถึงในมือของนางมีตำราเล่มหนึ่งเปิดค้างอยู่หน้าเดิมทว่าตั้งแต่เช้าจนบัดนี้...นางยังมิได้พลิกหน้ากระดาษแม้แต่แผ่นเดียว"คุณหนู..."หลิงเอ๋อร์เอ่ยเรียกเบา ๆ เป็นครั้งแรกหลินหลัวเยี่ยนไม่ได้ยิน "คุณหนูเจ้าคะ..."ครั้งที่สอง นางยังคงนิ่งเฉยกระทั่งครั้งที่สาม... "คุณหนู!"หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อย ราวกับเพิ่งดึงสติกลับมาจากที่แสนไกล"อ๊ะ..."นางกะพริบตาถี่ ๆ ก่อนหันมองสาวใช้"เจ้ามีอะไรหรือ" หลิงเอ๋อร์ยิ้มบาง สีหน้าเจือแววขบขัน"คุณหนูนั่งเหม่อมองประตูจวนมาตั้งแต่เช้าแล้วเจ้าค่ะ"หลินหลัวเยี่ยนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนรีบหลุบตาลงปกปิดความรู้สึกที่ถูกจับได้"ข้าเพียง...กำลังคิดเรื่องการเดินทางเข้าเมืองหลวง"คำแก้ตัวนั้น
ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท ตอนที่ 70 ถึงวันจากลา
ช่วงเวลาของการจากลามักผ่านพ้นรวดเร็วกว่าที่ผู้คนคาดคิดเสมอ รุ่งอรุณแห่งเมืองใต้ยังอบอวลด้วยไอหมอกสีขาวบาง สายลมอ่อนพัดเอื่อยพาเอากลิ่นดินชื้นและกลิ่นใบไม้สดใหม่ลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศ กำแพงเมืองสูงใหญ่ถูกม่านหมอกโอบคลุมจนดูเลือนรางราวกับภาพวาดหน้าประตูเมือง ขบวนอารักขาขององค์รัชทายาทตั้งแถวเป็นระเบียบสง่างาม ทหารม้ากว่าสองร้อยนายสวมเกราะดำสนิท นิ่งดุจขุนเขา ม้าศึกย่ำกีบเบา ๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ ลมหายใจสีขาวของพวกมันลอยจางในอากาศเย็นยามเช้าเกวียนบรรทุกทรัพย์สินเรียงต่อกัน ทั้งทองคำ เงินตรา ผ้าไหม อาวุธ และสิ่งของล้ำค่าที่ริบคืนจากเหล่าขุนนางฉ้อฉล ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ส่วนหนึ่งถูกแจกจ่ายคืนแก่ราษฎรผู้ทุกข์ยากแล้ว สิ่งที่เหลืออยู่คือภาษีของแผ่นดินที่สมควรส่งคืนสู่พระคลังหลวงกาลเวลาค่อย ๆ เคลื่อนผ่าน เมื่อแสงอาทิตย์ไต่สูงขึ้น ไอหมอกก็ค่อยจางหาย แสงสีทองอาบยอดกำแพงเมืองจนสุกสว่าง เสียงเกือกม้ากระทบพื้นหินดังเป็นจังหวะหนักแน่น ธงมังกรดำปักดิ้นทองเหนือราชรถพลิ้วสะบัดรับสายลม ส่งเสียงกระทบกันแผ่วเบาทุกสิ่งพร้อมแล้ว แต่ผู้ที่ควรเร่งออกเดินทางที่สุด...กลับยังประทับนิ่งอยู่บนหลังอาชาสีดำสนิท
ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท ตอนที่ 69 รอยร้าวระหว่างกัน
ท้องฟ้ามืดสนิทดวงดาวนับร้อยพร่างพราย แสงตะเกียงในห้องบรรทมยังคงสว่างนวล โม่จิ่งเหิงประทับนั่งลูบคมดาบเงาปราบสะท้อนแสงไฟ ดวงเนตรว่างเปล่า ไร้ความรู้สึก มีเพียงดวงหน้านวลที่กระจ่างชัดในห้วงคำนึง โม่จิ่งเหิงสอดดาบเข้าฝักดังเดิม พลันลุกขึ้นสวมผ้าคลุมสีดำก้าวออกจากเรือนรับรอง สู่ห้วงราตรีที่ไร้ผู้คน พระองค์ทะยานขึ้นบนหลังคา พุ่งตัวไปยังทิศทางจวนตระกูลหลิน ตามเสียงหทัยเรียกร้องภายในลานเรือนเงียบสงบ สายลมพัดยอดอู๋ถงนอกหน้าต่างไหวเอน จนเกิดเสียงเสียดสีกันเบา ๆ คล้ายเสียงถอนหายใจของใครสักคนหนึ่งแสงเทียนสลัวในเรือนทอดเงาร่างบางของหลินหลัวเยี่ยนลงบนพื้น นางกำลังอ่านหนังสือแต่สายตาไม่ได้อยู่บนตัวอักษร หากแต่เหม่อลอยหลายวันมานี้นางใช้สมองคิดวางแผนเรื่องต่าง ๆ มากมายเกินไป มากเสียจนทำให้นางรู้สึกเหนื่อยล้า แต่มันก็คุ้มค่า เมื่อศัตรูพ้นทาง การปูทางสู่เมืองหลวงของนางสำเร็จ คิดได้ดังนั้นหญิงสาวจึงวางหนังสือลงเพื่อเตรียมตัวเข้านอน หวังหลับให้เต็มตื่นสักคืน ภายนอกกำแพงห้องพลันปรากฎเงาดำสายหนึ่ง ร่างสูงนั้นเคลื่อนไหวรวดเร็วดุจภูตผี กระโดดจากกิ่งอู๋ถงใหญ่ข้างกำแพงลงสู่พื้นโดยไร้เสียง เปิดบานหน้าต่างพุ่
ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท ตอนที่ 28 ใต้แสงจันทร์ หัวใจแห่งพันธนาการ 1
ยามราตรีอันเยียบเย็น ลมหนาวพัดพาเกล็ดหิมะปลิวบางเบา แสงจันทร์สีเงินสาดต้องระเบียงชั้นสองของห้องนอน เงาไม้ไหวสะท้อนบนพื้นดั่งระลอกน้ำแห่งความลับ เซี่ยหลัวเยี่ยน ในอาภรณ์ผ้าแพรสีอ่อนกับผ้าคลุมขนสัตว์สีขาวนวล สะบัดพลิ้วในสายลม ใบหน้าละไมต้องแสงจันทร์ราวรูปแกะสลักจากหยกขาว ดวงตาคู่งามซึ้งนั้นกลับแฝง
ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท ตอนที่ 27 เจ้าหนีข้าไม่พ้นหรอก
ศาลาริมน้ำใต้จันทร์กระจ่าง แสงจันทร์สาดนวลทั่วผืนหล้า ดาวดาราระยิบระยับดังโปรยเกล็ดเพชรกลางฟากฟ้า สายลมเหมันต์พัดต้องยอดสนจนเกิดเสียงครวญเบา ๆ สายน้ำใต้ศาลาเคลื่อนไหวแผ่วเบา สะท้อนเงาจันทร์เป็นระลอกคลื่นงดงาม ใต้แสงเงินอันเยือกเย็นนั้น เงาร่างสูงโปร่งในอาภรณ์สีครามเข้มยืนทอดพระเนตรดวงจันทร์อยู่
ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท ตอนที่ 26 ฟ้าหลังฝน
เรือนไม้กลางป่า ในห้วงเหมันต์ ลมหนาวยามราตรีพัดต้องยอดสนให้เอนเอียง เสียงไม้ไผ่กระทบกันดังแว่วอยู่ในความเงียบของผืนป่า แสงจันทร์ขาวนวลลอดผ่านม่านหมอกบางต้องพื้นไม้บนเรือนเรียบง่ายกลางป่า เผยให้เห็นร่างของหญิงสาวผู้หนึ่งนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้เก่าซึ่งเต็มไปด้วยเอกสารและสมุดบัญชี เสียงดีดลูกคิด “แกรก ๆ
ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท ตอนที่ 25 จงฉงจื่อ
ยามค่ำหลังราชกิจสงบ ลมราตรีพัดผ่านสวนหลวง กลิ่นดอกเหมยลอยคลุ้งปะปนกับไอเย็นของน้ำค้าง ใต้เงาจันทร์เสี้ยวที่ทอดผ่านม่านไม้ไผ่ องค์รัชทายาทประทับอยู่เพียงลำพังในศาลาแก้วกลางสวน พระองค์มิได้สวมฉลองพระองค์หรูหราเช่นในท้องพระโรง แต่ทรงฉลองพระองค์ผ้าแพรเรียบสีเทาอ่อน ผมดำยาวรวบไว้หลวม ๆ เผยให้เห็นพระพ
Anda juga akan menyukai
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา
หยกงาม218.1K Dibacaหญิงอ้วนทำนา กับสามีบนเขาจอมขี้แกล้ง
ฮวาฮวาน่งหยวี่194.7K Dibacaข้าคือดาวมงคลน้อยหลินลู่ฉี
หิมะที่ปลิดปลิว41.8K Dibacaทะลุมิติมาเป็นภรรยาตัวน้อยของสามีพิการ
หิมะที่ปลิดปลิว97.6K Dibacaทะลุมิติมาเป็นสะใภ้ตัวร้ายแห่งจวนโหว
อักษรามณี2.0K Dibacaท่านอา...ข้ามีเรื่องร้อนใจ
เสี่ยวหลัน / พลอยรดา462 Dibacaเส้นทางชีวิตที่แผดเผา ถักทอความฝันดั่งสายรุ้ง
Akasha 52 Dibacaอ๋องสารเลวผู้นี้ข้าหย่าแล้ว
ไป๋เหลียน/ฑริกา103 Dibaca
