LOGINตอนที่ 22 ชีวิตใหม่
เรือนไม้หลังใหญ่ตั้งตระหง่านอย่างสงบ โครงสร้างโปร่งโล่ง รับลมและแสงแดดได้ทั่วถึง
บันไดไม้ทอดยาวขึ้นสู่ชั้นสองอย่างมั่นคง โถงด้านล่างยกพื้นขึ้นเล็กน้อย
จัดวางโต๊ะรับแขกไม้เนื้อดีอย่างเรียบง่ายแต่สง่างาม
ด้านหนึ่งถูกจัดวางด้วยตู้จนเต็มผนัง แขวนภาพวาดทิวทัศน์หมึกจีน และอักษรที่เขียนอย่างมีพลัง
ตรงเชิงบันไดตั้งแจกันทรงสูงปักดอกไม้ขนาดใหญ่ สีเรียบขรึมไว้บนโต๊ะไม้ทรงกลม
ใช้ประดับอย่างโดดเด่นแต่ไม่ฉูดฉาด
หน้าต่างบานกว้างเปิดรับลมให้พัดผ่านได้อย่างอิสระ ประตูทางเข้าใหญ่ตั้งอยู่กึ่งกลาง
เปิดออกไปเห็นสวนด้านหน้าบ้านที่ถูกเนรมิตขึ้นตามคำสั่งของเซี่ยหลัวเยี่ยน
ก้อนหินจากธารน้ำตกถูกขนย้ายมาจัดวางเป็นองค์ประกอบหลัก
ดอกไม้สีสันฉูดฉาดถูกปลูกในถังไม้ใบเล็ก ๆ ต้นไม้ถูกขุดมาปลูกเป็นสัดส่วน
หินจากลำธารถูกนำมาแยกขนาดเล็กใหญ่ ไร่เรียงไปบนพื้นจนเป็นลวดลายวงกลม
เซี่ยหลัวเยี่ยนเรียกมันว่า
“สวนหิน”
ภายในเรือนเน้นความเรียบง่ายอย่างมีรสนิยม
นางใช้เวลาทั้งหมดไปกับการจัดตกแต่งเรือนหลังนี้ ร่วมสามถึงสี่วันกว่าทุกอย่างจะเข้าที่เข้าทาง
คืนแรกที่ย้ายเข้ามา นางต้องนอนบนพื้นไม้เย็นเฉียบ มีเพียงฟูกบาง ๆ รองกายหนึ่งชั้น
หากเป็นเมื่อก่อนนางคงไม่อาจทน
แต่สำหรับคนที่ผ่านการนอนในคุกใต้ดินมาแล้ว นี่นับว่าดีเกินพอ
บ่าวรับใช้ทุกคนต่างมีหน้าที่ให้ทำไม่ได้หยุดมือ
เมื่อจัดห้องของนายเสร็จสิ้น พวกเขาก็แยกย้ายไปจัดที่หลับนอนของตนเอง
แบ่งสัดส่วนชายหญิงอย่างเป็นระเบียบ
ครั้นทุกอย่างภายในเรือนเรียบร้อยดี
เซี่ยหลัวเยี่ยนจึงไม่รอช้า
“เอ้อเหนียงเจ้าให้ จิ่วเยว่ เข้าไปในเมือง สืบข่าวท่านพ่อสักหน่อย”
“เจ้าค่ะคุณหนู”เอ้อเหนียงรับคำ สั่งบ่าวรับใช้นามว่าจิ่วเยว่
ทั้งไม่ลืมกำชับให้นางทำอย่างระมัดระวัง
เพื่อสืบข่าวกำหนดวันส่งตัวท่านแม่ทัพไปยังแคว้นเป่ยเซี่ยน
ไม่นาน เวลาบ่ายคล้อยรถม้าวิ่งเข้ามาในลานบ้าน
จิ่วเยว่เดินลงมา นางรีบเข้าไปรายงานทันที
เซี่ยหลัวเยี่ยนนั่งอยู่ข้างหน้าต่างบานใหญ่ นางกำลังวางแผนเปิดร้าน
“เรียนคุณหนู กำหนดส่งตัวท่านแม่ทัพคืออีกสองวันข้างหน้านี้เจ้าค่ะ”
จิ่วเยว่รายงาน เซี่ยหลัวเยี่ยนพยักหน้ารับเบา หัวใจของนางหนักอึ้งราวถูกกดทับ
เซี่ยหลัวเยี่ยนเริ่มคิดเตรียมตัวทันที
นางต้องไปส่งเขา…เป็นครั้งสุดท้าย
เพราะจากวันนี้ไป ชีวิตของนางจะไม่ใช่ของตนเองอีกต่อไป
นางจะมีชีวิตอยู่ เพื่อแก้แค้น
คนที่ทำให้นางและบิดาต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้เสียก่อน
เสียงฆ้องดังขึ้นก้องถนน
ขบวนทหารเคลื่อนผ่านอย่างเชื่องช้า
ฝีเท้าหนักแน่นกระแทกพื้นหินเป็นจังหวะเดียวกัน
รถเข็นนักโทษทำจากไม้หยาบถูกลากตามมา
โซ่เหล็กกระทบกันดังกังวาน
ปลุกความโกรธแค้นของผู้คนสองข้างทางให้เดือดพล่านขึ้นมาอีกครั้ง
“คนทรยศ!”
“รับเงินหลวงแล้วยังคิดคด!”
“สมควรแล้วที่ถูกส่งไปเป่ยเซี่ยนแดนทุรกันดาร!”
เสียงด่าทอสาดซัดไม่ขาดสาย ก้อนดิน เศษไม้ และขนมแห้งถูกขว้างใส่รถเข็นเป็นระยะ
ท่ามกลางฝูงชน เซี่ยหลัวเยี่ยนสวมเสื้อคลุมยาวสีน้ำเงินเข้ม
หนวดเคราปลอมบดบังใบหน้า นางกดหมวกต่ำ
เดินเบียดไปกับผู้คน สีหน้าหยาบกร้านไม่ต่างจากชาวบ้านคนอื่น
แต่สายตานาง
จับจ้องไปที่คนในกรงขังเพียงคนเดียว
เซี่ยอวี้เทียนนั่งอยู่ในลูกกรงไม้ ร่างกายซูบผอมลงกว่าเดิม
ทว่าหลังยังตั้งตรง ดวงตาสงบนิ่งไม่หวั่นไหวราวขุนเขา
หัวใจเซี่ยหลัวเยี่ยนบีบรัดแน่น
แต่ริมฝีปากกลับต้องขยับ
“ถุย!”
นางถ่มน้ำลายลงพื้น ตะโกนเสียงหยาบให้กลมกลืน
“แก่ปูนนี้แล้วยังคิดก่อกบฏ! ทำให้บ้านเมืองวุ่นวาย!”
เสียงของนางดังชัด เจตนาให้เขาได้ยิน
เซี่ยอวี้เทียนขยับสายตาขึ้น
เพียงเล็กน้อย
จังหวะนั้นเอง
สายตาทั้งสองสบกัน
เพียงชั่วพริบตาเดียว
แต่ยาวนานราวชั่วชีวิต
เซี่ยหลัวเยี่ยนเม้มริมฝีปาก มือที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อกำหมั่นโถวแน่นขึ้น ก่อนจะตะโกนอีกครั้ง
“เอาไปกินเสียสิ!”
“นักโทษอย่างเจ้าจะได้ไม่ชิงตายกลางทางเสียก่อน!”
พร้อมคำด่า นางเหวี่ยงแขนออกไป หมั่นโถวลอยผ่านลูกกรงไม้เข้าไปอย่างแม่นยำ
ชาวบ้านรอบข้างหัวเราะเยาะ บ้างตะโกนซ้ำตาม
ไม่มีผู้ใดเอะใจ
มีเพียงเซี่ยอวี้เทียน
เขารับหมั่นโถวนั้นไว้ มองมันชั่วครู่ ดวงตาที่เคยสงบนิ่งสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที
ก่อนจะซ่อนมันเข้าไปในอกเสื้ออย่างแนบเนียน
แล้วเขาจึงเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง
มองไปยังฝูงชน
มองผ่านผู้คน
มองมาหานาง
รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนใบหน้า
อ่อนโยน…และมั่นคง
เขาส่ายหน้าเบา ๆ ราวกับเอ่ยโดยไม่เปล่งเสียง
‘ไม่ต้องห่วงพ่อ’เซี่ยหลัวเยี่ยนยืนแข็งค้าง
ลมหายใจติดขัดอยู่ในอก
แต่สีหน้ายังคงแข็งกระด้าง นางหันหน้าหนี
ตะโกนด่าตามคนอื่นต่อไป ราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น
ขบวนเคลื่อนผ่านไป
ฝุ่นทรายลอยคลุ้ง
ร่างของเซี่ยอวี้เทียนค่อย ๆ เลือนหายไปกับเสียงโซ่และเสียงฝีเท้าทหาร
ดวงตาของเซี่ยหลัวเยี่ยนร้อนผ่าว
หยาดน้ำตาคลอเบ้า
แต่มันไม่ไหล
เพราะตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป
น้ำตาของนาง
จะถูกเปลี่ยนเป็นแรงแค้น
เหนือถนนสายเดียวกันนั้น
โรงเตี๊ยมไม้เก่าแก่ตั้งอยู่ริมทาง บนชั้นสองมีระเบียงยื่นออกมา
สามารถมองเห็นขบวนเคลื่อนผ่านได้ชัดเจน
ชายผู้หนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น
ร่างสูงสง่าในชุดสีเข้มเรียบสนิท ชายเสื้อปลิวเบา ๆ ตามแรงลม
ดวงตาคมกริบทอดมองลงเบื้องล่าง ราวกับเหยี่ยวที่โฉบอยู่เหนือผืนป่า
หลิวจิ้งเหยียน
เขามองฝูงชนที่ส่งเสียงอึกทึก
มองขบวนทหาร
มองนักโทษในลูกกรง
ก่อนที่สายตาจะหยุดลง
หยุดที่ชายคนหนึ่งในเสื้อคลุมสีน้ำเงินเข้ม
หนวดเคราหยาบ
ท่าทางก้าวร้าว
การตะโกนด่าทอไม่ต่างจากชาวบ้านทั่วไป
แต่หลิวจิ้งเหยียนไม่มองเพียงเปลือกนอก
เขาเห็น “จังหวะ”
จังหวะที่สายตาคนผู้นั้นไม่เคยมองสิ่งอื่นนอกจากเซี่ยอวี้เทียน
จังหวะที่แขนเหวี่ยงหมั่นโถวเข้าไปในกรงขัง
ดวงตาของหลิวจิ้งเหยียนหรี่ลงเล็กน้อย
“น่าสนใจ…”
ริมฝีปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง
เย็นเฉียบ
ไร้ความรู้สึก
เขามองเห็นการสบตาเพียงชั่วพริบตานั้น
มองเห็นรอยยิ้มของนักโทษ
มองเห็นความนิ่งที่ฝืนซ่อนไว้ใต้ความหยาบกระด้าง
ทั้งหมดนั้น
ไม่อาจหลุดพ้นสายตาพญาเหยี่ยว
หลิวจิ้งเหยียนไม่พูดสิ่งใดอีก
เพียงยกมือขึ้นเล็กน้อย
เงาร่างสองสามร่างปรากฏขึ้นด้านหลัง
ราวกับหลุดออกมาจากอากาศ
“ตามนางไป”
เสียงเขาเรียบ เย็น
“อย่าให้รู้ตัว”
“ขอรับ”
ร่างเหล่านั้นหายไปในพริบตา
เซี่ยหลัวเยี่ยนไม่รู้ตัวเลยว่า ตั้งแต่วินาทีที่นางหันหลังออกจากถนน
ทุกย่างก้าวได้ตกอยู่ในการติดตามแล้ว
นางเลือกเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง
เพื่อลบคราบปลอมบนใบหน้า
เปลี่ยนเส้นทางการเดินและทิศทางหลายครั้ง
ทุกก้าวเต็มไปด้วยความระมัดระวัง
แต่เงาร่างกลุ่มนั้น
ยังคงตามนางไป
ไม่ใกล้
ไม่ไกล
ไม่ปรากฏตัว
ราวกับเงาของต้นไม้ที่ทอดตามยามอาทิตย์คล้อย
จนกระทั่งนางออกจากเมือง
เข้าสู่เส้นทางป่า
และหยุดลงที่เรือนไม้หลังงามที่ซึ่งนางใช้ซ่อนตัว
เงาร่างเหล่านั้นจึงหยุดอยู่ไกลออกไป
พวกเขาบันทึกตำแหน่งที่ตั้ง
ไม่มีการเคลื่อนไหวที่เกินจำเป็น
เมื่อแน่ใจแล้ว
เงาร่างเหล่านั้นจึงวิ่งกลับไปเพื่อรายงาน
ค่ำคืนเดียวกัน
หลิวจิ้งเหยียนยังคงยืนอยู่ที่ลานกว้างด้านหน้าห้องหนังสือของศาลต้าหลี่
“รายงาน นายท่าน”
ร่างหนึ่งคุกเข่าลง
“นางกลับออกไปที่เรือนไม้ในป่าทางทิศเหนือนอกเมือง ไม่ใช่ที่พักชั่วคราว
มีบ่าวรับใช้หลายคน การจัดวางเป็นระเบียบ คล้ายเตรียมอยู่ยาวขอรับ”
หลิวจิ้งเหยียนหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ
รอยยิ้มปรากฏขึ้น
“พวกเจ้ามีหน้าที่จับตาดูนางต่อไป”
“อย่าให้นางจับได้”
“ข้าจะไปกราบทูลรายงานองค์รัชทายาท”
“เซี่ยหลัวเยี่ยน เจ้าช่างปั่นหัวคนได้จริง ๆ”
หลิวจิ้งเหยียนพึมพำ สิ่งที่เขาพูดไม่ได้เกินไปสักน้อย
เพราะหากองค์รัชทายาททรงรู้เรื่องนี้
ยังคงเป็นเขาที่ต้องปวดหัวที่สุด
ทิวเขาลดเลี้ยวทอดยาวขนาบสองฝั่งทะเลสาบสีเขียวใสราวหยกเนื้อดี บนถนนดินเลียบชายป่าอันเงียบสงบ จนได้ยินเพียงเสียงล้อรถม้าสามคันบดไปตามพื้นขรุขระในจังหวะเนิบช้าขบวนเดินทางกลับเมืองหลวงของหลินหลัวเยี่ยนที่มีผู้ร่วมทางเพียงสิบคน นั่นเพราะนางต้องการกลับไปโดยไม่ให้ใครรู้หญิงสาวนั่งอยู่ภายในรถม้าคันกลาง ม่านหน้าต่างถูกเปิดออกเล็กน้อย ปล่อยให้สายลมเย็นพัดผ่านใบหน้างามหลังจากผ่านพ้นฤดูหนาวอันยาวนาน ในที่สุดฤดูใบไม้ผลิก็มาเยือนหญิงสาวสูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอด กลิ่นหญ้าอ่อนและดินชื้นลอยมากับสายลม ริมฝีปากคลี่ยิ้มอย่างผ่อนคลายหนทางเบื้องหน้าคือเมืองหลวง เมื่อไปถึงที่นั่น ความสงบเช่นนี้เกรงว่าคงไม่มีอีกแล้วดังนั้น นางจึงขอปล่อยตัวปล่อยใจให้เพลิดเพลินไปกับทิวทัศน์ตรงหน้าทว่า... ขบวนเคลื่อนผ่านป่าครึ้มไม่ทันไร หลินหลัวเยี่ยนกลับขมวดคิ้วด้วยผิดสังเกตุบางประการเมื่อเสียงล้อรถยังคงหมุนไปเช่นเดิม แต่บรรยากาศรอบด้านกลับเงียบเกินไปไม่มีเสียงนกร้องไม่มีเสียงสัตว์เล็กเคลื่อนไหวในพุ่มไม้แม้แต่สายลมเมื่อครู่ก็พลันแผ่วลงอย่างน่าประหลาดนางกำลังจะปล่อยม่านลง ทว่าในหางตากลับเหลือบเห็นเงาดำวูบหนึ่งตรงชายป่
ไอเย็นพัดวูบในคืนเดือนมืดจากค่ายพักแรม ส่งผ่านไปจนถึงจวนอัครเสนาบดีใหญ่ ที่ยามนี้ยังคงเริงรมย์อยู่ในคาวโลกีย์ เว่ยชางหลงนั่งพนักพิงบุนวมนุ่ม มีหญิงสาวเปลือยกายลูบคลำเคล้าคลึงลำท่อนเอ็นของเขาอยู่เบื้องล่าง มีอีกนางหนึ่งแอ่นอกเบียดสู้มือหนา หากสายตาหื่นของเขากลับมองดูบทสวาทของหลิวอวี้เหวินบนเตียงใหญ่ร่างบางขาวผุดผาดถูกขนาบด้วยชายหนุ่มกำยำ ที่บีบเคล้นดูดขบสองเต้าจนนางแอ่นรับรัญจวน สองขาก่ายกระหวัดบ่าหนาของชายอีกคนที่ ละเลงลิ้นและเล็มร่องสวาท อย่างเมามันเว่ยชางหลงส่งเสียงครางไปพร้อมกับบีบเค้นเต้าอวบหนักมือ พลางหันไปดูดถันใหญ่ขาวดัง จ๊วบ!“อ๊า นายท่าน”หญิงสาวร้องคราง ยิ่งว่าเขายิ่งดูดหนักหน่วง ทุกสิ่งในวังวนนี้สร้างอารมณ์ปราถนาให้เขาจนแทบกระอัก เขาพลันหลับตาแหงนเงยรับแรงดูดจนเสียวซ่านจากกึ่งกลางกาย ที่หญิงสาวดูดเลียโยกโยนใครจะรู้ได้ว่าในห้วงคิดคำนึงของเว่ยชางหลงกลับปรากฎภาพหญิงสาวผู้หนึ่งที่มองอย่างไรก็คล้ายเป็น ‘หลินหลัวเยี่ยน’ ใช่แล้วเขาคิดถึงนาง ภาพในวันที่พบกันในศาล ชุดนักโทษกับ โซ่ตรวน ลำคอระหงขาวผ่อง ทรวดทรงองเอวชวนหลงไหล หากที่สะกดตรึงใจเขาคือ แววตาร้ายกาจ เย่อหยิ่งทระนงนั่น กระต
เทือกเขาสูงทอดยาวสุดสายตา มองเห็นหิมะขาวที่เคยปกคลุมยอดเขาราวผืนแพรเงิน เริ่มละลายลงทีละน้อย เผยให้เห็นพื้นดินสีเข้มและผืนหญ้าเขียวที่แทรกตัวขึ้นเป็นหย่อม ๆ ตามเชิงเขาฤดูหนาวกำลังจะผ่านพ้นไป เช่นเดียวกับการเดินทางของขบวนเสด็จกลับเมืองหลวงนับจากออกจากหัวเมืองใต้ล่วงเข้าสู่เขตเมืองหน้าด่าน เวลาก็ผ่านไปเกือบหนึ่งสัปดาห์แล้วตลอดเส้นทางไม่มีมือสังหาร ไม่มีการซุ่มโจมตี หรือแม้แต่ข่าวผิดปกติ ทุกอย่างสงบเรียบร้อยเกินไป...ภายในกระโจมพักแรมขององค์รัชทายาท แสงจากตะเกียงน้ำมันส่องสว่าง ทอดเงาร่างของชายหนุ่มสองคนลงบนผืนผ้าใบสีเข้มโม่จิ่งเหิงนั่งอยู่หน้าโต๊ะ แผนที่เมืองหลวงกางอยู่ตรงหน้า ปลายนิ้วของพระองค์วางทาบลงบนตำแหน่งหนึ่งบนแผนที่ พระเนตรทอดมองเส้นทางเหล่านั้นอย่างสงบนิ่งใช้ความคิดหลิวจิ้งเหยียนเองก็นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามมาครู่ใหญ่แล้วจนรัชทายาทเหลือบเนตรขึ้นมองเขาอย่างรู้สึกผิดสังเกตุ “เจ้าเป็นอะไรไปอีก” ทรงตรัสถาม ก่อนละพระหัตถ์ออกจากแผนที่“หม่อมฉันเพียงรู้สึกว่า...ตลอดทางทุกอย่างราบเรียบเกินไปพะย่ะค่ะ”หลิวจิ้งเหยียนตอบตามตรงโม่จิ่งเหิงแค่นพระสรวลเบา ๆ “ยิ่งเงียบ ภัยยิ่งมาก”พระสุรเสี
อีกฟากหนึ่ง ภายในจวนหลิน...สายลมอ่อนยามสายพัดผ่านกิ่งเหมยที่กำลังผลิดอก กลีบดอกสีขาวอมชมพูปลิวล่องไปตามแรงลม ก่อนร่วงลงบนพื้นหินเขียวหน้าต่างเรือนอย่างแผ่วเบา กลิ่นหอมจางของบุปผาอบอวลอยู่ในอากาศ หากกลับมิอาจทำให้ผู้ที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างรู้สึกผ่อนคลายได้แม้แต่น้อยหลินหลัวเยี่ยนนั่งเหม่อมองสวนด้านนอก ดวงตาคู่งามทอดยาวออกไปไกล ราวกับกำลังเฝ้ามองบางสิ่งที่อยู่ไกลเกินกว่าสายตาจะเอื้อมถึงในมือของนางมีตำราเล่มหนึ่งเปิดค้างอยู่หน้าเดิมทว่าตั้งแต่เช้าจนบัดนี้...นางยังมิได้พลิกหน้ากระดาษแม้แต่แผ่นเดียว"คุณหนู..."หลิงเอ๋อร์เอ่ยเรียกเบา ๆ เป็นครั้งแรกหลินหลัวเยี่ยนไม่ได้ยิน "คุณหนูเจ้าคะ..."ครั้งที่สอง นางยังคงนิ่งเฉยกระทั่งครั้งที่สาม... "คุณหนู!"หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อย ราวกับเพิ่งดึงสติกลับมาจากที่แสนไกล"อ๊ะ..."นางกะพริบตาถี่ ๆ ก่อนหันมองสาวใช้"เจ้ามีอะไรหรือ" หลิงเอ๋อร์ยิ้มบาง สีหน้าเจือแววขบขัน"คุณหนูนั่งเหม่อมองประตูจวนมาตั้งแต่เช้าแล้วเจ้าค่ะ"หลินหลัวเยี่ยนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนรีบหลุบตาลงปกปิดความรู้สึกที่ถูกจับได้"ข้าเพียง...กำลังคิดเรื่องการเดินทางเข้าเมืองหลวง"คำแก้ตัวนั้น
ช่วงเวลาของการจากลามักผ่านพ้นรวดเร็วกว่าที่ผู้คนคาดคิดเสมอ รุ่งอรุณแห่งเมืองใต้ยังอบอวลด้วยไอหมอกสีขาวบาง สายลมอ่อนพัดเอื่อยพาเอากลิ่นดินชื้นและกลิ่นใบไม้สดใหม่ลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศ กำแพงเมืองสูงใหญ่ถูกม่านหมอกโอบคลุมจนดูเลือนรางราวกับภาพวาดหน้าประตูเมือง ขบวนอารักขาขององค์รัชทายาทตั้งแถวเป็นระเบียบสง่างาม ทหารม้ากว่าสองร้อยนายสวมเกราะดำสนิท นิ่งดุจขุนเขา ม้าศึกย่ำกีบเบา ๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ ลมหายใจสีขาวของพวกมันลอยจางในอากาศเย็นยามเช้าเกวียนบรรทุกทรัพย์สินเรียงต่อกัน ทั้งทองคำ เงินตรา ผ้าไหม อาวุธ และสิ่งของล้ำค่าที่ริบคืนจากเหล่าขุนนางฉ้อฉล ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ส่วนหนึ่งถูกแจกจ่ายคืนแก่ราษฎรผู้ทุกข์ยากแล้ว สิ่งที่เหลืออยู่คือภาษีของแผ่นดินที่สมควรส่งคืนสู่พระคลังหลวงกาลเวลาค่อย ๆ เคลื่อนผ่าน เมื่อแสงอาทิตย์ไต่สูงขึ้น ไอหมอกก็ค่อยจางหาย แสงสีทองอาบยอดกำแพงเมืองจนสุกสว่าง เสียงเกือกม้ากระทบพื้นหินดังเป็นจังหวะหนักแน่น ธงมังกรดำปักดิ้นทองเหนือราชรถพลิ้วสะบัดรับสายลม ส่งเสียงกระทบกันแผ่วเบาทุกสิ่งพร้อมแล้ว แต่ผู้ที่ควรเร่งออกเดินทางที่สุด...กลับยังประทับนิ่งอยู่บนหลังอาชาสีดำสนิท
ท้องฟ้ามืดสนิทดวงดาวนับร้อยพร่างพราย แสงตะเกียงในห้องบรรทมยังคงสว่างนวล โม่จิ่งเหิงประทับนั่งลูบคมดาบเงาปราบสะท้อนแสงไฟ ดวงเนตรว่างเปล่า ไร้ความรู้สึก มีเพียงดวงหน้านวลที่กระจ่างชัดในห้วงคำนึง โม่จิ่งเหิงสอดดาบเข้าฝักดังเดิม พลันลุกขึ้นสวมผ้าคลุมสีดำก้าวออกจากเรือนรับรอง สู่ห้วงราตรีที่ไร้ผู้คน พระองค์ทะยานขึ้นบนหลังคา พุ่งตัวไปยังทิศทางจวนตระกูลหลิน ตามเสียงหทัยเรียกร้องภายในลานเรือนเงียบสงบ สายลมพัดยอดอู๋ถงนอกหน้าต่างไหวเอน จนเกิดเสียงเสียดสีกันเบา ๆ คล้ายเสียงถอนหายใจของใครสักคนหนึ่งแสงเทียนสลัวในเรือนทอดเงาร่างบางของหลินหลัวเยี่ยนลงบนพื้น นางกำลังอ่านหนังสือแต่สายตาไม่ได้อยู่บนตัวอักษร หากแต่เหม่อลอยหลายวันมานี้นางใช้สมองคิดวางแผนเรื่องต่าง ๆ มากมายเกินไป มากเสียจนทำให้นางรู้สึกเหนื่อยล้า แต่มันก็คุ้มค่า เมื่อศัตรูพ้นทาง การปูทางสู่เมืองหลวงของนางสำเร็จ คิดได้ดังนั้นหญิงสาวจึงวางหนังสือลงเพื่อเตรียมตัวเข้านอน หวังหลับให้เต็มตื่นสักคืน ภายนอกกำแพงห้องพลันปรากฎเงาดำสายหนึ่ง ร่างสูงนั้นเคลื่อนไหวรวดเร็วดุจภูตผี กระโดดจากกิ่งอู๋ถงใหญ่ข้างกำแพงลงสู่พื้นโดยไร้เสียง เปิดบานหน้าต่างพุ่
เสียงระฆังยามอรุณกังวานสะท้อนอยู่ใต้เพดานสูงของท้องพระโรง เสียงนั้นเยียบเย็นราวสะท้อนจากหินหยกที่ปูอยู่ทั่วพื้น แสงแรกของวันลอดผ่านม่านไหมทองบางเบา ทาบลงบนพื้นหินเย็นเฉียบเหมือนคมดาบในฤดูหนาว ขุนนางทั้งสองแถวค้อมศีรษะลงพร้อมเพรียงอย่างเคารพ แต่ใต้ท่าทีสงบเสงี่ยมกลับซ่อนแววตาที่เฉียบคมราวอสรพิษใน
เงาแมกไม้ทอดยาวทาบลงบนผิวน้ำ ลำธารใสเย็นสะท้อนแสงเช้าสีเงินหม่น ราวกับผืนผ้าไหมบางที่ถูกอากาศเหมันต์กล่อมให้สงบนิ่ง เซี่ยหลัวเยี่ยนสร้างลานไม้เล็ก ๆ ไร้หลังคาไว้บริเวณนี้ เพียงเพื่อให้นางได้หลบเร้นจากสายตาผู้คน นั่งพักกายและใช้ความคิดท่ามกลางเสียงสายน้ำไหลเอื่อย หลายวันที่ผ่านมาดูราวกับชีวิตส
ตอนที่ 21 เจ้านี่มัน!หลิวจิ้งเหยียน ตุลาการใหญ่แห่งศาลต้าหลี่ เอนกายนิ่งอยู่บนกิ่งไม้ใหญ่ภายในเขตบ้านพักทางการร่างสูงเหยียดแขนรองศีรษะ สายตามองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่ถูกบดบังด้วยเรือนยอดไม้หนาแน่นสายลมหนาวพัดผ่าน เสียงใบไม้เสียดสีกันแผ่วเบาทว่าในอกของเขา กลับไร้ความสงบเรื่องของเซี่ยหลัวเยี่ยนธิดาขอ
ตอนที่ 20 ศาลต้าหลี่ยามเย็นศาลต้าหลี่ยามเย็น แสงอาทิตย์อัสดงคล้อยต่ำ ลับหายหลังแนวยอดไม้เก่าแก่ฤดูหนาวแผ่ความเย็นเยียบไปทั่วเมืองหลวง ท้องถนนเงียบงัน ผู้คนต่างหลบเร้นอยู่ในห้องอุ่น ปิดประตูต้านลมหนาวมีเพียงภายในห้องทำงานของศาลต้าหลี่ ที่ยังสว่างไสวด้วยแสงตะเกียงหลิวจิ้งเหยียนนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้







