ตอนที่ 24 พิสูจน์ความสามารถ

เสียงระฆังยามอรุณกังวานสะท้อนอยู่ใต้เพดานสูงของท้องพระโรง เสียงนั้นเยียบเย็นราวสะท้อนจากหินหยกที่ปูอยู่ทั่วพื้น

แสงแรกของวันลอดผ่านม่านไหมทองบางเบา ทาบลงบนพื้นหินเย็นเฉียบเหมือนคมดาบในฤดูหนาว

ขุนนางทั้งสองแถวค้อมศีรษะลงพร้อมเพรียงอย่างเคารพ แต่ใต้ท่าทีสงบเสงี่ยมกลับซ่อนแววตาที่เฉียบคมราวอสรพิษในพงหญ้า ทุกคนต่างมีความคิดของตนเอง และรอเพียงจังหวะจะขยับหมาก

เหนือบัลลังก์มังกร ฮ่องเต้ประทับสงบนิ่ง พระหัตถ์วางบนพนักบัลลังก์อย่างอ่อนแรง

แต่สายพระเนตรกลับเลื่อนไปยังฮองเฮาแทบทุกครั้งที่มีผู้กราบทูล เหมือนว่าการตัดสินใจของแผ่นดินนี้ มิได้อยู่ในพระองค์มานานแล้ว

เสียงอัครเสนาบดีดังขึ้นหนักแน่นแต่เรียบเย็น

“ทูลฝ่าบาท หัวเมืองทางใต้บัดนี้ประสบอุทกภัยรุนแรง บ้านเรือนพังพินาศ ขวัญกำลังใจของราษฎรตกต่ำยิ่งนักพ่ะย่ะค่ะ”

เขาก้าวออกมาหนึ่งก้าว แสงอรุณกระทบชุดขุนนางสีครามเข้มเป็นประกาย เงาร่างทอดยาวราวเสาในท้องพระโรง

จากนั้นเขากล่าวเรียกขุนนางท้องถิ่นให้ถวายรายงาน

ชายผู้นั้นยกมือคำนับ สีหน้าเคร่งขรึมราวแบกความทุกข์ของแผ่นดินไว้ทั้งผืน

“ฝ่าบาท... น้ำหลากรุนแรงกว่าทุกปีพ่ะย่ะค่ะ บ้านเรือนหลายพันหลังถูกพัดจมหายไปพร้อมครอบครัว ผู้คนต้องอาศัยบนหลังคา รอความช่วยเหลือจากเมืองหลวงอย่างสิ้นหวัง”

เสียงของเขาแผ่วลงเมื่อเอ่ยถึงคำว่า “สิ้นหวัง”

อีกคนรีบรับต่อทันที

“เสบียงในท้องถิ่นร่อยหรอ ข้าวสารเปียกน้ำจนเน่าเสีย อาหารไม่พอแม้แต่ประทังชีวิต ราษฎร... รอความหวังจากเมืองหลวงพ่ะย่ะค่ะ”

คำว่า “รอความหวัง” ดังก้องในท้องพระโรง ราวลูกศรที่พุ่งไปปักกลางใจผู้ที่ควรรับผิดชอบ

ขุนนางอีกคนกระแอมเบา ๆ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงประหนึ่งระมัดระวังแต่เจือความหวั่นไหว

“ทว่าเส้นทางไกล ฝนยังไม่หยุดตก หากผู้ใหญ่ในราชสำนักเสด็จไปเอง เกรงว่าจะไม่ปลอดภัยพ่ะย่ะค่ะ”

เสียงสนับสนุนดังขึ้นตามมาเป็นระลอก

“ใช่พ่ะย่ะค่ะ... ราชกิจในเมืองหลวงก็รัดตัว...”

“ข้าราชการก็ชราภาพหลายท่าน เกรงว่าจะไม่เหมาะนักพ่ะย่ะค่ะ...”

ไม่มีใครพูดตรง ๆ ว่า “ไม่อยากไป” แต่ทุกถ้อยคำล้วนสื่อถึงความหมายเดียวกัน

อัครเสนาบดีก้าวออกมาข้างหน้าอีกเล็กน้อย เงาร่างสง่างามของเขาเหมือนหอกเหล็กปักกลางท้องพระโรง

“หม่อมฉันขอเสนอให้องค์รัชทายาทเสด็จไปด้วยพระองค์เอง เพื่อดับทุกข์ บำรุงสุขแก่ราษฎรพ่ะย่ะค่ะ”

เสียงนั้นดังชัดราวฟ้าผ่ากลางเวหา ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วทั้งห้องโถงทันที

เขากล่าวต่ออย่างสุขุม

“พระองค์ทรงพระเยาว์ แข็งแรง และเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจของราษฎร หากได้เห็นปัญหาด้วยพระเนตร ฟังความทุกข์ด้วยพระกรรณ ย่อมทรงแก้ไขได้ตรงจุด อีกทั้งนี่จะเป็นบทเรียนสำคัญก่อนขึ้นครองบัลลังก์”

ขุนนางหลายคนพยักหน้ารับ เสียง “สมควรแล้วพ่ะย่ะค่ะ” ดังขึ้นอย่างพร้อมเพรียง

ทุกคำเต็มไปด้วยความเคารพ แต่ใต้รอยยิ้มกลับซ่อนคมมีด

ฮ่องเต้ขยับพระโอษฐ์ราวจะตรัส แต่สายพระเนตรกลับไปหยุดที่ฮองเฮาอีกครั้ง

นางยกพัดไหมขึ้นแตะริมโอษฐ์ พระสุรเสียงอ่อนโยน แต่หนักแน่นเกินใคร

“ข้าเห็นด้วยกับท่านอัครเสนาบดี บ้านเมืองยามนี้ทุกข์ยาก หากเจ้าไม่ไป... แล้วจะมีใครไปเล่า?”

ถ้อยคำอ่อนหวานราวสายน้ำ แต่แรงพอจะผลักให้ผู้ฟังตกเหว

องค์รัชทายาทยืนนิ่ง พระเนตรมองผ่านผู้คนที่โล่งใจล่วงหน้าไปแล้วหลายคน

พระองค์เห็นชัด — ใครกลัวฝน ใครกลัวโคลน และใครกลัว “งานหนัก” ยิ่งกว่ากลัวความตายของราษฎร

ริมพระโอษฐ์ยกยิ้มบาง — เยียบเย็น แต่สง่างาม

“ได้ ข้าจะไป”

เพียงคำสั้น ๆ นั้นกลับทำให้แรงกดดันทั้งท้องพระโรงคลายลงราวหมอกยามรุ่ง

ขุนนางหลายคนผ่อนลมหายใจโดยไม่รู้ตัว บางคนก้มหน้าต่ำ บางคนหลบสายตาเกรงว่าความโล่งอกจะถูกเห็น

อัครเสนาบดีค้อมศีรษะด้วยความพอใจ ฮองเฮายิ้มบางแฝงเมตตา

ฮ่องเต้นิ่งเฉย ราวทุกสิ่งถูกกำหนดไว้แล้ว

แต่ทันใดนั้น

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากแถวขุนนางชั้นผู้น้อย

“ทูลฝ่าบาท หม่อมฉัน จงฉงจื่อ ขออาสาร่วมขบวนเสด็จพะย่ะค่ะ”

เสียงนั้นใส ชัด และมั่นคงจนทุกสายตาหันไปพร้อมกัน

ชายหนุ่มผู้พูดก้าวออกมาอย่างสง่างาม เสื้อขุนนางเรียบสะอาด ไร้รอยยับ ร่างสูงปราดเปรียว ใบหน้าคมเข้ม ผิวขาวราวหยกที่ผ่านการฝึกฝน ไม่ใช่บัณฑิตที่มีแต่ตำรา แต่คือผู้ที่รู้จักดิน โคลน และเหงื่อจริง ๆ

เขาคุกเข่าลงอย่างงดงาม

“เพราะลำบาก หม่อมฉันจึงอยากไปพ่ะย่ะค่ะ”

เสียงนั้นเรียบ แต่หนักแน่น ราวค้อนเหล็กกระทบหิน

“ราษฎรไม่มีอาหาร ไม่มีที่พัก ไม่มีแม้แต่เวลาจะกลัว หากเรายังเลือกความเหมาะสมอยู่ หม่อมฉันเกรงว่า... ความช่วยเหลือจากเมืองหลวงจะมาถึงช้าเกินไปพ่ะย่ะค่ะ”

ขุนนางบางคนขยับตัวอย่างอึดอัด

อัครเสนาบดีหรี่ตาเล็กน้อย

“เจ้ามียศเพียงเล็กน้อย จะช่วยการใหญ่ได้เพียงใดกัน?”

จงฉงจื่อเงยหน้าขึ้น แววตานั้นนิ่งสงบ

“เพราะยศยังน้อย หม่อมฉันจึงต้องทำมากกว่าผู้อื่นพ่ะย่ะค่ะ หากยศต่ำแล้วยังไม่เริ่มทำ วันหนึ่งแม้ได้ขึ้นสูง... ก็อาจไม่มีค่าให้คนจดจำ”

คำพูดนั้นทำให้ท้องพระโรงเงียบงันอีกครั้ง

บางคนหน้าตึง บางคนก้มต่ำราวถูกตบกลางใจ

องค์รัชทายาททอดพระเนตรมายังบัณฑิตหนุ่มเป็นครั้งแรก

พระเนตรนิ่ง ลึก และพินิจ

ริมพระโอษฐ์ที่เคยยกยิ้มบาง ขยับขึ้นเล็กน้อย — ยิ้มที่มีทั้งการวัดใจและชื่นชม

ในท้องพระโรงที่เต็มไปด้วยขุนนางผู้สูงศักดิ์

กลับมีเพียงชายหนุ่มยศเล็กผู้หนึ่ง ที่โดดเด่นราวหยกขาวท่ามกลางทองคำหม่น

ไม่ใช่เพราะรูปงาม แต่เพราะใจของเขา ใสสะอาดไร้มลทิน

และในวินาทีนั้น องค์รัชทายาทก็ทรงรู้ว่า...

การเดินทางครั้งนี้ พระองค์จะไม่ได้ไปเพียงลำพังอีกต่อไป

อุทกภัยครั้งนี้ คล้ายเป็นการแก้ปัญหา

ดูคล้ายเพียงบททดสอบ หากแต่แท้จริงแฝงแผนการบางอย่างไว้

พระองค์จะไม่ตกเป็นเหยื่อ หากแต่จะเป็นนักล่าเสียเอง