ตอนที่ 3 : บุรุษในความทรงจำ

 

           “ถวายบังคมอ๋องฉิน”

            เยี่ยนอวี้เฉินค้อมศีรษะลงเพียงเล็กน้อยตามมารยาทของนายทหารผู้ถือครองอาญาสิทธิ์ น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่ง ทราบราบเรียบดุจผืนน้ำในฤดูหนาวจนมิอาจจับกระแสอารมณ์ใด ๆ ได้ ทว่าใบหน้าของอ๋องฉินกลับฉายแววมืดครึ้มลงไปกะทันหัน แม้จะพยายามรักษาจริตแย้มยิ้มตามแบบฉบับราชวงศ์เพียงใดก็ตาม

            ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ข้ารู้ดีว่าบุรุษที่อ๋องฉินหวาดระแวงและริษยาที่สุดในราชสำนัก ก็คือแม่ทัพหนุ่มผู้ยืนอยู่ตรงหน้านี้

            เยี่ยนอวี้เฉินมีอายุเพียงยี่สิบสี่ปี ทว่ากลับกุมกำลังพลนับแสนแห่งกองทัพเหนือ ผลงานการศึกโดดเด่นเกรียงไกรจนซื่อเสียงสะเทือนไปถึงแคว้นข้างเคียง ซ้ำยังได้รับความไว้วางพระราชหฤทัยจากองค์ฮ่องเต้ถึงขั้นพระราชทานฉายา “แม่ทัพหยก” ให้ด้วยพระองค์เอง หากวันใดวันหนึ่งศึกแย่งชิงบัลลังก์มังกรปะทุขึ้นมา บุรุษชุดเกราะดำผู้นี้... ย่อมเป็นขวากหนามชิ้นใหญ่ที่สุดที่อ๋องฉินมิอาจมองข้าม

            “แม่ทัพเยี่ยน” อ๋องฉินขยับยิ้มบาง แววตาแฝงกระแสกดดัน “ไม่ได้พบกันเสียเนิ่นนาน ลำบากท่านแล้วที่ต้องเดินทางไกลจากชายแดนกลับมาร่วมงานเลี้ยงเช่นนี้”

            เยี่ยนอวี้เฉินเพียงพยักหน้ารับคราหนึ่งอย่างสำรวม ก่อนที่นัยน์ตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวคู่แฝงความนิ่งสงบจะเลื่อนมาสบประสาทกับดวงตาของข้า... มันเป็นเพียงการปรายสายตามองสั้น ๆ ราวกับมองผ่านสิ่งของไร้ค่าชิ้นหนึ่ง ก่อนจะผละออกไปอย่างรวดเร็ว

            ทว่า... เพียงเศษเสี้ยววินาทีนั้น หัวใจของข้ากลับบีบรัดจนเจ็บแปลบ

            ภาพความทรงจำสุดท้ายก่อนที่คมดาบจะตัดสะบั้นคอในชาติก่อนพลันผุดซ้อนขึ้นมา ใบหน้าของบุรุษผู้นี้ที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง คราบน้ำตาผสมสายโลหิต และเสียงตะโกนแหบพร่าสั่งให้หยุดการประหาร... ทั้งที่ในชาติก่อน ข้ากับเขาแทบจะเป็นคนแปลกหน้าต่อกัน เหตุใดเขาจึงต้องยอมแลกชีวิตควบม้าฝ่ากองทัพมาเพื่อช่วยสตรีร้ายกาจเช่นข้ากันแน่?

            “หว่านหนิง” เสียงทุ้มแฝงแววหงุดหงิดของอ๋องฉินดึงสติอันกระเจิดกระเจิงของข้าให้กลับคืนมา ชายหนุ่มขยับก้าวเข้ามาใกล้ พลางก้มมองข้าด้วยสายตาคาดคั้น “เจ้ายังโกรธเคืองข้าเรื่องงานเลี้ยงคราวก่อนอยู่หรือ? ที่ข้าเข้าไปดูแลบุตรีเสนาบดีหลี่ ก็เพราะเห็นแก่ความสัมพันธ์ระหว่างขุนนาง เจ้าอย่าได้คิดเล็กคิดน้อยทำตัวไร้เหตุผลไปหน่อยเลย”

            ข้าหันกลับไปสบสายตาเขานิ่ง โทนเสียงที่ตอบกลับไปเรียบเฉยเสียจนน่าใจหาย “หม่อมฉันเป็นเพียงบุตรีแม่ทัพ หาใช่เจ้าชีวิตของท่านอ๋อง... จะมีสิทธิ์โกรธเคืองท่านด้วยเรื่องอันใดกันเพคะ”

            รอยยิ้มปั้นแต่งบนใบหน้าของอ๋องฉินแข็งค้างไปในทันที นัยน์ตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความพินิจแกมประหลาดใจ เพราะเขาคงไม่เคยคาดคิดว่าจะได้ยินคำพูดประชดประชันที่แสนห่างเหินเช่นนี้จากปากของข้า

            ในอดีต ข้าเคยตามใจเขาไปเสียทุกสิ่ง ต่อให้ถูกเขาเมินเฉยปล่อยให้นั่งรอท่ามกลางลมหนาว ข้าก็ยังคงส่งรอยยิ้มโง่ ๆ ให้เขาได้เสมอ ต่อให้ต้องหลั่งน้ำตาด้วยความเสียใจเพียงใด ข้าก็ไม่เคยเอ่ยปากตำหนิเขาเลยแม้แต่คำเดียว ทว่าในตอนนี้... แววตาของข้าที่มองเขามันว่างเปล่า ราวกับเขากลายเป็นเพียงธาตุอากาศ

            “เจ้าพูดจาแปลกไปมาก หว่านหนิง” อ๋องฉินขมวดคิ้วมุ่น แววตาเริ่มฉายแววระแวง “เมื่อคืนเกิดเหตุอันใดขึ้นกับเจ้ากันแน่?”

            ข้าลอบแค่นยิ้มเยาะในใจ... เกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นหรือ? ข้าก็เพียงแค่ข้ามผ่านความตายอันทรมานมาแล้วหนหนึ่ง ได้เห็นธาตุแท้ความโฉดชั่วของท่านมาแล้วครั้งหนึ่ง... เท่านั้นเอง

            “ไม่มีสิ่งใดเพคะ” ข้าถอยหลังลดระยะห่างลงหนึ่งก้าว พลางย่อกายลงเล็กน้อยตามมารยาท “แดดเริ่มแรงแล้ว หม่อมฉันรู้สึกไม่ค่อยสบาย... ขอตัวทูลลาเพคะ”

            ข้าหมุนตัวเดินจากมาทันที โดยไม่แม้แต่จะอยู่รอฟังคำอนุญาตหรือมองสีหน้าปั้นยากของอ๋องฉินอีกต่อไป

            ตลอดเวลาที่งานเลี้ยงดำเนินไป ข้ารู้สึกได้ถึงสายตาอันคมกริบของอ๋องฉินที่คอยลอบมองตามหลังข้าอยู่เป็นระยะ ราวกับเขากำลังพยายามเค้นสมองหาคำตอบว่าเหตุใดหมากในมือที่เคยเชื่องตัวนี้ถึงได้เปลี่ยนไปเป็นคนละคน แต่ข้าหาได้นำพาไม่

            สิ่งสำคัญที่ข้าต้องทำในชาตินี้ คือการสืบหาต้นตอของคดีวางยาพิษองค์รัชทายาทเพื่อปกป้องตระกูลซู ข้าจะไม่ยอมตายอย่างโง่งมเป็นแพะรับบาปให้ผู้ใดอีก!

            ขณะที่ข้ากำลังเดินแยกตัวออกมาตามทางเดินเงียบสงบเพื่อกลับไปยังตำหนักพักส่วนตัว เสียงเอะอาโวยวายอันตื่นตระหนกก็ดังระเบิดขึ้นจากอีกฟากหนึ่งของสวนหลวง

            “ช่วยด้วย! ม้าศึกพยศ! หลบไปเร็วเข้า!”

            ฝูงชนขุนนางและสตรีสูงศักดิ์พากันวิ่งหนีแตกกระเจิงอย่างไม่คิดชีวิต ม้าศึกตัวมหึมาขนสีดำขลับตัวหนึ่งกำลังคลั่ง มันชูคอส่งเสียงร้องกึกก้อง สองเท้าหน้าตะกุยอากาศก่อนจะควบทะยานตรงมาตามเส้นทางอย่างบ้าคลั่ง

            และที่น่าตระหนกที่สุดคือ... เบื้องหน้าของม้าพยศตัวนั้น มีร่างของเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งยืนแข็งทื่อ ร่ำไห้ด้วยความหวาดกลัวจนก้าวขาไม่ออก รอบด้านไม่มีทหารหรือขุนนางคนใดกล้าเสี่ยงชีวิตเข้าไปช่วยเหลือนางเลยสักคน

            ตึกตัก!

            หัวใจของข้ากระตุกวูบ ภาพเหตุการณ์ในชาติก่อนแล่นเข้ามาในหัวสมองอย่างรวดเร็ว ดั่งอสนีบาตฟาด... ในชาติที่แล้ว เด็กหญิงคนนี้คือท่านหญิงน้อยผู้เป็นแก้วตาดวงใจของอ๋องจง นางต้องถูกม้าพยศตัวนี้เหยียบจนร่างแหลกเหลวสิ้นใจตายอย่างอนาถคาสวนหลวง และเหตุการณ์ในครั้งนั้นก็กลายเป็นชนวนเหตุรอยร้าวครั้งใหญ่ในราชสำนัก

ด้วยสัญชาตญาณ ข้าไม่หยุดคิดทบทวนสิ่งใดอีก ร่างกายมันขยับไปก่อนสมองสั่งการ ข้าสลัดชายกระโปรงยาวทิ้งแล้ววิ่งทะยานออกไปทันที!

            “คุณหนู! อย่าไปเจ้าค่ะ!” เสียงชุนเถาร้องห้ามระงมด้วยความขวัญเสีย

            ข้าพุ่งตัวเข้าหาเด็กหญิง เอื้อมมือไปคว้าลากร่างเล็กเข้ามาโอบกอดไว้ในอ้อมแขน ทว่า... ความเร็วของข้ากลับยังช้ากว่าฝีเท้าของสัตว์ร้าย ม้าพยศตัวนั้นพุ่งเข้ามาประชิดตัวในระยะไม่ถึงสามก้าว ลมหายใจร้อนผ่าวของมันเป่ารดหัวไหล่ เงาดำทมิฬขยายใหญ่ครอบคลุมร่างของข้า เสียงกรีดร้องด้วยความสยดสยองดังระงมไปทั่วบริเวณ ข้าหลับตาลงแน่น เตรียมใจรับความเจ็บปวดที่กำลังจะเกิดขึ้น

            หมับ!

            ทว่าในวินาทีวิกฤตอันเฉียดฉิวระหว่างความเป็นและความตายนั้นเอง เงาร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งกลับพุ่งทะยานเข้ามาประดุจสายฟ้าแลบ วงแขนแกร่งดุจคีมเหล็กตระกองกอดรัดเข้าที่เอวบางของข้าไว้แน่น ก่อนจะใช้ออกด้วยวิชาตัวเบากระชากทั้งร่างของข้าและเด็กหญิงลอยคว้างหลบออกจากเส้นทางมรณะนั้นได้อย่างหวุดหวิด!

            ตุบ!

            ร่างของพวกเราล้มกลิ้งไถลไปบนพื้นหญ้านุ่ม เสียงฝีเท้าม้าพยศควบผ่านหน้าไปแผ่วเบาจนได้ยินเสียงลมพัดผ่าน หัวใจของข้าเต้นระรัวกระหน่ำราวกองรัว ลมหายใจติดขัดด้วยความตื่นตระหนก ยามเมื่อความอบอุ่นสายหนึ่งแผ่ซ่านเข้ามา ข้าจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นขยับกายมอง

            บัดนี้... ร่างของข้ากำลังนอนทับอยู่บนแผงอกกว้างอันหนาแน่นของบุรุษผู้หนึ่ง

            ดวงตาสีดำสนิทลึกล้ำดุจห้วงน้ำหมึกสบประสานเข้ากับดวงตาของข้าในระยะประชิด... ประชิดเสียจนข้าได้กลิ่นอายสะอาดจาง ๆ ของต้นสน และได้ยินเสียงหัวใจของเขาที่กำลังเต้นหนักหน่วงอยู่ใต้แผ่นเกราะเหล็ก

            เยี่ยนอวี้เฉิน...

            ใบหน้าคมคายดั่งรูปสลักของเขากำลังก้มลงมองข้า นัยน์ตาคู่ที่เคยเย็นชาบัดนี้กลับสั่นไหวและเต็มไปด้วยกระแสความห่วงใยอันเข้มข้นอย่างปิดไม่มิด

            “บาดเจ็บตรงไหนหรือไม่?”

            น้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าเล็กน้อยดังขึ้นชิดใบหู มันเป็นเพียงคำถามธรรมดาแสนสามัญ

            ทว่าไม่รู้เพราะเหตุใด ขอบตาของข้ากลับร้อนผ่าวและมีหยาดน้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาทันที เพราะหากนับรวมชีวิตทั้งสองชาติภพของข้าเข้าด้วยกันแล้ว... นี่อาจเป็นครั้งแรกในชีวิต ที่มีใครบางคนก้าวเข้ามาปกป้องข้าก่อนตนเอง และเอ่ยปากถามด้วยความห่วงใยว่า ข้าเป็นอย่างไรเจ็บปวดตรงไหนหรือไม่... แทนที่จะดุด่าว่ากล่าวข้าดั่งเช่นผู้อื่น