ตอนที่ 4 : ยาขวดนั้น

 

            “บาดเจ็บตรงไหนหรือไม่”

            น้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าเล็กน้อยของเยี่ยนอวี้เฉินยังคงดังอยู่เหนือศีรษะ วงแขนแกร่งของเขายังคงประคองแผ่นหลังของข้าไว้หลวม ๆ ราวกับจะช่วยเป็นเกราะกำบังจากอันตรายทั้งปวง

            ข้านอนนิ่งอยู่ในอ้อมอกของเขา ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองใบหน้าคมคายนั้นชั่วขณะหนึ่ง ข้ากลับรู้สึกจุกในอกจนไม่รู้จะเอ่ยคำใดตอบกลับไป

            คำถามสั้น ๆ เพียงไม่กี่คำ... แต่สำหรับข้ามันกลับหนักอึ้งและสั่นสะเทือนไปทั้งหัวใจ เพราะตั้งแต่ข้าจำความได้ในชีวิตอันแสนยาวนานและโดดเดี่ยว ไม่มีใครเคยเอ่ยถามคำถามนี้กับข้าเลยสักครั้ง

            ยามที่ข้าเอาตัวเข้าแลก ออกหน้าอาละวาดจนถูกคนทั้งเมืองหลวงรุมด่าทอสาปแช่ง... ไม่มีใครถามว่าข้าเจ็บปวดหรือไม่

            ยามที่ข้านั่งร้องไห้เงียบ ๆ ท่ามกลางลมหนาวเพราะความเฉยชาของอ๋องฉิน... ก็ไม่มีใครถามว่าข้าเป็นอย่างไร

            แม้กระทั่งตอนที่ข้าถูกโซ่ตรวนพันธนาการ ถูกทรมานเจียนตายในคุกหลวงอันมืดมิด... บุรุษที่ข้าเฝ้ารอคอยและรักสุดหัวใจ ก็ไม่เคยโผล่หน้ามาถามไถ่ข้าเลยแม้แต่คำเดียว

            แต่บุรุษแปลกหน้าตรงผู้นี้... บุรุษที่ข้าไม่เคยให้ความสำคัญในชาติก่อน กลับเป็นคนแรกที่ถลันเข้ามาปกป้อง และเอ่ยถามด้วยความห่วงใยทันทีที่เห็นข้าล้มลง

            “ข้า... ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ” ข้าเค้นเสียงตอบกลับไปแผ่วเบา พยายามควบคุมจังหวะหัวใจที่เต้นระรัวให้สงบลง

            เยี่ยนอวี้เฉินไม่เพียงแต่ฟังคำตอบ เขากวาดสายตาคมกริบสำรวจรอยแผลตามร่างกายของข้าอย่างละเอียด ก่อนที่คิ้วเข้มดุจกระบี่จะขมวดมุ่นเข้าหากันเล็กน้อย แววตาฉายแววดุตำหนิ ทว่ากลับแฝงไปด้วยความอาทร

“มือของเจ้าเลือดออก”

            ข้าก้มลงมองตามสายตาของเขา จึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าฝ่ามือบางของตนเองสั่นเทา และมีโลหิตสีแดงฉานค่อย ๆ ซึมไหลออกมาจากรอยบาดยาวหนี่งนิ้ว คงเป็นเพราะตอนที่พุ่งตัวเข้าไปคว้าท่านหญิงน้อย ร่างกายกระแทกและครูดไปกับเศษหินคมบนพื้นหญ้าโดยไม่ทันรู้ตัว

            “เป็นเพียงแผลถลอกเล็กน้อยเพคะ ไม่ได้ร้ายแรงอันใด...” ข้ากล่าวพลาดยกมือขึ้น ตั้งท่าจะดึงมือกลับตามสัญชาตญาณของคนที่ไม่ยากเป็นภาระใคร

            ทว่า เยี่ยนอวี้เฉินกลับไวกว่า เขาเอื้อมมือหนาอันหยาบกร้านจากการจับดาบศึกมาจับข้อมือของข้าไว้แผ่วเบา จากนั้นจึงล้วงหยิบผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมสีดำสนิทไร้ลวดลายออกมาจากอกเสื้อ เขาค่อย ๆ บรรจงพันผ้าผืนนั้นรอบฝ่ามือของข้าอย่างเงียบเชียบ

            ทุกการเคลื่อนไหวของแม่ทัพผู้เกรียงไกรคนนี้ช่างแผ่วเบา สุภาพ และระมัดระวังเป็นที่สุด ราวกับเขากำลังหยิบจับเครื่องแก้วเนื้อบางที่เปราะบางและพร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ... หาใช่สตรีร้ายกาจที่ผู้คนหวาดกลัว

            หัวใจของข้าสั่นไหวอย่างประหลาด ความอบอุ่นสายหนึ่งแล่นพล่านจากข้อมือตรงเข้าสู่ขั้วหัวใจ ในชาติที่แล้ว ข้าเคยบาดเจ็บเจียนตายเพื่ออ๋องฉินมานับครั้งไม่ถ้วน ชายผู้นั้นยังทำเพียงปรายตามองด้วยความรำคาญใจ แต่บุรุษเกราะดำผู้นี้ กลับใส่ใจแม้กระทั่งรอยแผลเล็ก ๆ ที่ข้ายังมองข้าม

            “ขอบคุณเพคะ... แม่ทัพเยี่ยน” ข้าเอ่ยกระซิบ แววตาสั่นไหว

            เยี่ยนอวี้เฉินชะงักมือไปเล็กน้อย ดวงตาคู่คมสบเข้ากับตาข้าเนิ่นนาน ราวกับเขาไม่คาดคิดว่าจะได้ยินวาจาอ่อนหวานและคำขอบคุณอย่างจริงใจจากสตรีที่ขึ้นชื่อว่าปากคอเราะร้ายเช่นข้า ก่อนที่เขาจะพยักหน้ารับคราหนึ่ง ยอมปล่อยมือ และขยับกายถอยห่างออกไปอย่างสำรวมตามขอบเขตจารีตประเพณี

            คืนนั้น ณ จวนตระกูลซู

            หลังจากที่เดินทางกลับมาถึงเรือนนอนของตนเอง ข้ากลับทำได้เพียงนอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงกว้างโดยไม่อาจข่มตาให้หลับลงได้ ภาพเหตุการณ์อันตื่นตระหนกในสวนหลวงยังคงฉายวนเวียนอยู่ในหัวสมองอย่างไม่รู้จบ โดยเฉพาะดวงตาสีน้ำหมึกคู่นั้น... ดวงตาที่มองข้าราวกับว่าข้าคือสิ่งล้ำค่าที่เขาหวาดกลัวเหลือเกินว่าจะได้รับอันตราย

            ก๊อก ก๊อก

            ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูเบา ๆ ก็ดังทำลายความเงียบสงัดของราตรี

            “คุณหนูเจ้าคะ บ่าวเองเจ้าค่ะ” ชุนเถาเปิดประตูขยับกายเดินเข้ามา ในอ้อมแขนของนางโอบอุ้มกล่องไม้แกะสลักใบเล็กท่าทางหรูหราเอาไว้ “เมื่อครู่มีบุรุษลึกลับผู้หนึ่ง นำของสิ่งนี้มาส่งให้ที่หน้าประตูลับท้ายจวนเจ้าค่ะ”

            ข้าขมวดคิ้วมุ่น พยุงกายลุกขึ้นนั่ง “จากผู้ใดกัน? มีป้ายประจำตระกูลหรือไม่”

            “ไม่มีเลยเจ้าค่ะ บ่าวถามเท่าใดเขาก็ไม่ยอมบอก แจ้งเพียงว่าเป็นของสำคัญที่คุณหนูจำเป็นต้องใช้”

            ข้ารับกล่องไม้ใบนั้นมา ค่อย ๆ เปิดฝาออก กลิ่นอายหอมสดชื่นของสมุนไพรราคาสูงลิ่วลอยอวลเตะจมูก ภายในมียาขวดกระเบื้องเคลือบสีขาวนวลซึ่งเป็นยาทารักษาแผลสดชั้นเลิศที่หาได้เฉพาะในกองทัพหลวงเท่านั้น และข้าง ๆ กันนั้น มีเศษกระดาษแผ่นสั้นวางอยู่แผ่นหนึ่ง

            ข้าหยิบมันขึ้นมาคลี่อ่าน ข้อความเขียนด้วยลายมือแข็งแรง ตวัดปลายพู่กันอย่างเฉียบคมและเรียบง่าย

            ‘แผลที่มือ... อย่าเพิ่งโดนน้ำ’

            ไม่มีการลงท้ายนามผู้ส่ง ไม่มีตราประทับลัญจกรใด ๆ

            ทว่าข้ากลับคลี่รอยยิ้มออกมาทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาเดา... ลายมือที่หนักแน่น ทรงพลัง ทว่าแฝงไปด้วยความเอาใจใส่อย่างลึกซึ้งเช่นนี้ จะเป็นผู้ใดไปได้อีกหากไม่ใช่เจ้าของผ้าเช็ดหน้าสีดำที่พันอยู่บนมือของข้าในเวลานี้

            เยี่ยนอวี้เฉิน...

            ข้ากำกระดาษแผ่นน้อยนั้นไว้แนบอก แผ่วหัวเราะออกมาเบา ๆ ท่ามกลางความมืดมิด ทั้งที่ในใจยังคงเต็มไปด้วยความสับสนและไม่เข้าใจตนเองเลยสักนิด... เหตุใดเพียงแค่ยาแก้แผลขวดเดียว และถ้อยคำห่วงใยสั้น ๆ จากคนแปลกหน้า กลับสามารถจุดประกายความอบอุ่นในหัวใจที่เคยแหลกสลายและตายซากของข้า ให้กลับมามีชีวิตชีวาได้ถึงเพียงนี้

            เช้าวันต่อมา

            ข่าวลือเรื่อง “ซูหว่านหนิงเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อช่วยท่านหญิงน้อยจากม้าพยศกลางสวนหลวง” แพร่สะพัดไปทั่วทุกตรอกซอกซอยของเมืองหลวงราวกับไฟลามทุ่ง ขุนนางหลายฝ่ายและชาวบ้านจำนวนไม่น้อยที่เคยรังเกียจข้า เริ่มปรับเปลี่ยนคำพูดและมองข้าในแง่มุมใหม่ที่เต็มไปด้วยความชื่นชม

            ทว่า... แน่นอนว่าท่ามกลางกระแสคำชมเหล่านั้น ย่อมมีใครบางคนที่ไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง

            ภายในเรือนกระจกอันหรูหราของจวนเสนาบดีฝ่ายขวา บรรยากาศรอบด้านเย็นเยียบจนน่าขนลุก หลี่ซูเหยากำลังนั่งฟังรายงานจากสายสืบด้วยใบหน้าเนียนใสที่บัดนี้บิดเบี้ยวและเย็นชาจนดูน่ากลัว

            “เจ้าบอกว่า...” น้ำเสียงของนางต่ำพร่า สองมือเรียวงามกำถ้วยชาเนื้อดีในมือแน่นจนข้อขาว “แม่ทัพเยี่ยน... อวี้เฉินของข้า เป็นคนพุ่งเข้าไปโอบกอดและช่วยชีวิตซูหว่านหนิงด้วยตนเองงั้นหรือ?”

            “จะ... เจ้าค่ะคุณหนู ซ้ำยังมีคนเห็นว่าท่านแม่ทัพส่งคนนำยารักษาแผลชั้นยอดไปมอบให้นางที่จวนเมื่อคืนนี้ด้วยเจ้าค่ะ” สาวใช้รายงานเสียงสั่น

            เพล้ง!

            ถ้วยชาเครื่องเคลือบราคาแพงลิ่วถูกปัดตกโต๊ะ หล่นลงแตกกระจายกลายเป็นเศษเล็กเศษน้อยบนพื้นห้อง น้ำชาอุ่นร้อนสาดกระเด็นเปรอะเปื้อนชายกระโปรง ทว่าหลี่ซูเหยาหาได้นำพาไม่ นางกัดฟันกรอดจนเส้นเลือดบนขมับปูดโปน ดวงตาคู่หวานหยาดเยิ้มบัดนี้ถูกแผดเผาด้วยไฟริษยาอันบ้าคลั่ง

            นางเป็นคู่หมั้นคู่หมายของเยี่ยนอวี้เฉินมาตั้งแต่วัยเยาว์ตามคำสัญญารุ่นผู้ใหญ่ เฝ้ารอคอยวันที่จะได้แต่งงานเข้าจวนแม่ทัพเหนือมานานหลายปี ทว่าบุรุษสารเลวผู้นั้นกลับไม่เคยให้ความสนใจนางเลยสักครั้ง ไม่เคยมอบรอยยิ้มพิมพ์ใจ ไม่เคยส่งของขวัญล้ำค่า และไม่เคยแม้แต่จะปรายหางตามามองนางด้วยความเสน่หา!

            ทว่า... มาวันนี้ บุรุษผู้แข็งกร้าวดุจหินผาคนนั้น กลับยอมเสี่ยงชีวิตกอดรัดสตรีอื่น และส่งยารักษาแผลไปให้มันถึงเรือนนอน! เพียงแค่ภาพเหล่านั้นผุดขึ้นมาในหัว สมองของหลี่ซูเหยาก็แทบระเบิดด้วยความคลั่ง

            “ซูหว่านหนิง...” หลี่ซูเหยาพึมพำนามนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ราวกับเสียงเพรียกจากนรก แววตาของนางมืดมนและเต็มไปด้วยจิตสังหารอันเข้มข้น “ชาติที่แล้ว... เจ้ายังตายไม่พออีกหรืออย่างไร?”

            และนั่นคือวินาทีแรก... ที่เงาร่างของศัตรูคู่อาฆาตในอดีต เริ่มขยับเคลื่อนไหวในเงามืดอีกครั้ง เพื่อเตรียมลากข้าลงสู่ความตายเป็นหนที่สอง!