ตอนที่ 2 : ข้าจะไม่เป็นชายาอ๋อง

 

         “คุณหนู… เมื่อครู่ท่านว่าอะไรนะเจ้าคะ”

            ชุนเถามองข้าราวกับว่านางเพิ่งได้ยินเรื่องราวคอขาดบาดตายหรือเรื่องเหลือเชื่อที่สุดในชีวิต มือเล็ก ๆ ที่กำลังจัดแต่งพู่ประดับเตียงถึงกับค้างเติ่ง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก

            “ข้าบอกว่า ข้าจะถอนหมั้นกับอ๋องฉิน”

            ข้าย้ำประโยคเดิมอีกครั้งด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าละอองเสียงกลับหนักแน่นดุจหินผา ไม่มีแววล้อเล่นเลยแม้แต่น้อย

            คำยืนยันนั้นทำเอาสาวใช้ตัวน้อยถึงกับอ้าปากค้างจนลืมกิริยา เพราะทั่วทั้งเมืองหลวงแห่งนี้ มีผู้ใดบ้างที่ไม่รู้ว่าซูหว่านหนิงคนนี้รักและเทิดทูนอ๋องฉินเหนือกษัตริย์และฟ้าดินเพียงใด

            ครั้งหนึ่งยามที่อ๋องฉินประชวรด้วยไข้ป่า ข้าถึงกับดื้อรั้นก้าวข้ามผ่านจารีตประเพณี ไปนั่งเฝ้าเช็ดตัวดูแลเขาอยู่ข้างเตียงไม่ยอมห่างถึงสามวันสามคืนจนร่างกายตนเองแทบทรุด

            ครั้งหนึ่งยามที่อ๋องฉินถูกกลุ่มขุนนางฝ่ายตรงข้ามรุมโจมตีกลางท้องพระโรง ข้าผู้เป็นสตรีกลับกล้าอาละวาด ทะเลาะเบาะแว้งกับคนทั้งงานเลี้ยงอย่างไม่กลัวตาย เพียงเพื่อปกป้องเกียรติยศของเขา

            รัก... จนบ่าวไพร่ในเรือนยังรู้ว่า ซูหว่านหนิงรักอ๋องฉินยิ่งกว่าชีวิตของตนเองเสียอีก แล้วเหตุใดมาวันนี้ คุณหนูผู้คลั่งรักคนเดิมกลับเอ่ยคำว่าถอนหมั้นออกมาได้อย่างง่ายดายเช่นนี้

            “คุณหนู... ท่านทะเลาะกับอ๋องฉินหรือเจ้าคะ หรือว่าเป็นเพราะเรื่องที่ท่านอ๋องทรงเอาใจใส่คุณหนูหลี่ในงานเลี้ยงคราวก่อน?” ชุนเถาถามด้วยความกังวล น้ำเสียงสั่นเครือ

            ข้าหลุบตาลงต่ำ มองเงาสะท้อนของตนเองในถ้วยชาที่กระเพื่อมไหว... ทะเลาะอย่างนั้นหรือ?

            หากเป็นชาติก่อน ข้าคงร่ำไห้ฟูมฟายและหลอกตัวเองว่ามันเป็นเพียงการแง่งอนทะเลาะเบาะแว้ง อย่างน้อยการทะเลาะก็ยังแปลว่าเขายังคงมองเห็นข้าอยู่ในสายตา แต่ความจริงอันอัปยศที่ข้าแลกมาด้วยชีวิตมันไม่ใช่เลย... ในสายตาของอ๋องฉิน ข้าไม่เคยมีความสำคัญ ไม่เคยเป็นมนุษย์ที่มีหัวใจ เป็นเพียงแค่หมากตัวหนึ่งที่ใช้แล้วทิ้งได้ทุกเมื่อ

            “ชุนเถา” ข้าเอ่ยเรียกนางด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทว่านัยน์ตากลับว่างเปล่าลึกซึ้ง “หากมีคนผู้หนึ่ง หลอกใช้ทุกสิ่งทุกอย่างที่เจ้ามี สูบเลือดเนื้อตระกูลของเจ้าจนหมดสิ้น... แล้วสุดท้ายก็ผลักเจ้าลงสู่แดนประหาร ยืนดูเจ้าถูกบั่นคอตายไปต่อหน้าต่อตา เจ้าจะยังรักเขาอยู่หรือไม่”

            สาวใช้ตัวน้อยนิ่งอึ้งไปทันที ใบหน้าของนางซีดเผือดลงด้วยความหวาดกลัวต่อแววตาอันเย็นเยียบของข้า ก่อนที่นางจะรีบส่ายหน้าปฏิเสธอย่างรวดเร็ว

            “ไม่มีทางเจ้าค่ะ บ่าวไม่มีวันรักคนใจคอโหดเหี้ยมเช่นนั้นเด็ดขาด!”

            ข้ายิ้มบาง ๆ เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสมเพชตัวเองในอดีต “ใช่... ไม่มีทาง แต่ข้าเคยทำ ข้าเคยรักเขาจนโง่งม ยอมแลกทุกอย่าง... แม้กระทั่งชีวิต”

# # #

            ช่วงสายของวันเดียวกัน รถม้าคันหรูหราประดับตราตั้งตระกูลซูเคลื่อนตัวอย่างเชื่องช้าเข้าสู่เขตพระราชวังชั้นนอก

            วันนี้เป็นงานเลี้ยงน้ำชาฤดูใบไม้ผลิ สวนหลวงถูกเนรมิตให้เป็นสถานที่พบปะของเหล่าขุนนางชั้นสูงและเชื้อพระวงศ์ผู้มีอำนาจ และแน่นอนว่า... บุรุษผู้กระหายในลาภยศและฝักใฝ่การสร้างรากฐานอำนาจอย่างอ๋องฉิน ย่อมไม่พลาดงานนี้

            ทันทีที่ข้าก้าวเท้าลงจากรถม้า สายตาเปี่ยมไปด้วยความเหยียดหยามและจับผิดนับสิบคู่ก็พุ่งตรงมาที่ข้าทันที เสียงซุบซิบนินทาจากกลุ่มคุณหนูตระกูลผู้ดีดังแว่วมาตามสายลมหนาว

            “ดูสิ คุณหนูซูมาแล้ว วันนี้แต่งกายเรียบง่ายนัก” 

            “หึ คงจะรีบมาเดินตามตูดอ๋องฉินอีกตามเคยกระมัง” 

            “นางตามติดอ๋องฉินเสียยิ่งกว่าเงาตามตัว ไร้ซึ่งยางอายของสตรีโดยแท้”

            หากเป็นเมื่อก่อน ข้าคงจะหันไปตวาดลั่น หรือใช้แส้ในมือฟาดสั่งสอนสตรีปากหอยปากปูเหล่านั้นให้หลั่งเลือด ทว่าวันนี้ ข้ากลับทำเพียงเดินผ่านไปด้วยท่าทีเฉยชา ราวกับเสียงเหล่านั้นเป็นเพียงเสียงแมลงวันบินผ่าน เพราะสิ่งที่พวกนางพูด... มันไม่มีสิ่งใดผิดเลย ข้าในชาติก่อนเคยเป็นสตรีหน้ามืดตามัว เดินตามหลังบุรุษคนหนึ่งจนยอมเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของตนเองจนไม่เหลือชิ้นดี

            ขณะที่ข้ากำลังก้าวเท้าเข้าสู่ประตูวงพระจันทร์ของสวนหลวง เสียงทุ้มอันคุ้นเคยที่ดังขึ้นจากเบื้องหน้า ก็ทำให้ร่างกายของข้าแข็งทื่อไปกะทันหัน

            “หว่านหนิง”

            กึก!

            หัวใจของข้ากระตุกวูบอย่างรุนแรง ความทรงจำอันโหดร้ายแล่นพล่านขึ้นมาจนข้ารู้สึกคลื่นไส้ น้ำเสียงทุ้มกังวานที่แฝงไปด้วยความถือดีเช่นนี้... ต่อให้ข้าต้องตายแล้วเกิดใหม่อีกสิบชาติ ข้าก็ไม่มีวันลืม

            อ๋องฉิน... หลิวอวี่เฉิง

            เขายืนเด่นเป็นสง่าอยู่ใต้ต้นเหมยสีขาวที่กำลังเบ่งบาน สวมชุดคลุมยาวสีครามปักดิ้นทองลายมังกรสี่เล็บดูหรูหรา ใบหน้าหล่อเหลาปานสลักเสลาที่เคยทำให้ข้าหลงใหลจนยอมถวายชีวิต ทว่าในยามนี้ เมื่อข้าจ้องมองมัน กลับรู้สึกเพียงความหนาวเหน็บที่เสียดแทงเข้ากระดูกดำ

            “เมื่อวานเหตุใดเจ้าจึงไม่ตอบจดหมายข้า?” เขาเอ่ยถามพลางก้าวเท้าเข้ามาหา นำเสียงแฝงแววตำหนิเล็กน้อย ราวกับทุกอย่างเป็นเรื่องปกติธรรมดา... ราวกับว่าเขาไม่ใช่ชายโฉดชั่วที่เคยส่งใบสั่งประหารชีวิตข้าด้วยมือของตนเอง

            ข้าหยุดยืนนิ่ง จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่แต่งแต้มรอยยิ้มจอมปลอมของเขา อ๋องฉินขมวดคิ้วมุ่นทันทีด้วยความขัดใจ เพราะตามปกติแล้ว เพียงแค่ข้าได้ยินเสียงหรือเห็นใบหน้าของเขา ข้าจะต้องรีบวิ่งเข้าไปหาพร้อมรอยยิ้มประจบประแจงและแววตาที่เต็มไปด้วยความเทิดทูน

            ทว่าวันนี้... สิ่งที่เขาได้รับกลับมีเพียงความเงียบสงบ และดวงตาที่เรียบเฉยไร้ระลอกคลื่นความยินดี

            “ข้าเผามันทิ้งไปแล้ว” ข้าตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังพูดเรื่องลมฟ้าอากาศ

            ใบหน้าหล่อเหลาของอ๋องฉินชะงักงันไปทันที นัยน์ตาของเขาไหววูบด้วยความประหลาดใจ “เจ้าว่าอะไรนะ?”

            “จดหมายของท่าน...” ข้าก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว สบสายตากับเขาตรง ๆ อย่างไม่เกรงกลัว “ข้า เผา มัน ทิ้ง ไป แล้ว”

            ความเงียบอันน่าอึดอัดพลันเข้าปกคลุมบรรยากาศรอบด้านทันที สีหน้าของอ๋องฉินเปลี่ยนไปเป็นเขียวสลับขาว ราวกับเขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนในชีวิตว่า สตรีที่เป็นของตายและยอมสยบอยู่แทบเท้าเขามาโดยตลอด จะกล้าใช้วาจาและสายตาเช่นนี้ตบหน้าเขาต่อหน้าธารกำนัล

            ทว่า ก่อนที่เขาจะทันได้อ้าปากเค้นเสียงตวาดด้วยความโกรธเกรี้ยว เสียงฝีเท้าอันหนักแน่นและทรงพลังของรองเท้าบูททหารก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง

            ตึก... ตึก...

            ข้าหันขวับไปตามสัญชาตญาณ และในวินาทีนั้นเอง... หัวใจของข้าก็คล้ายจะหยุดเต้นไปชั่วขณะ

            บุรุษร่างสูงสง่าในชุดเกราะเหล็กสีดำทมิฬอันน่าเกรงขามกำลังก้าวเดินเข้ามา แสงแดดรำไรส่องกระทบใบหน้าคมคายดั่งเทพสงคราม ดวงตาลึกคมกริบดุจพญาเหยี่ยวทว่าแฝงไว้ด้วยความสงบนิ่งดั่งขุนเขา

            เยี่ยนอวี้เฉิน! แม่ทัพหยกแห่งต้าโจว!

            บุรุษเพียงคนเดียวที่ขี่ม้าฝ่ากองทัพลุยเลือดเข้ามาหาข้าในวันประหาร... บุรุษคนเดียวที่ยอมหลั่งน้ำตาและกรีดร้องปานจะขาดใจในวันที่หัวของข้าตกสู่พื้นดิน คราวนี้... เขายังมีชีวิตอยู่ ร่างกายของเขายังสมบูรณ์พร้อม และกำลังยืนอยู่ตรงหน้าข้าจริง ๆ

            ดวงตาคมกริบคู่ขนานสบประสานเข้ากับดวงตาของข้าเพียงชั่วครู่ ก่อนที่ฝีเท้าของเขาจะชะงักไปเล็กน้อย คิ้วเข้มเลิกขึ้นราวกับแปลกใจเป็นล้นพ้น... ที่ได้เห็นหยาดน้ำตาใส ๆ กำลังเอ่อคลออยู่ในหน่วยตาของสตรีร้ายกาจที่ขึ้นชื่อว่าใจดำและเข้มแข็งที่สุดในเมืองหลวง

            ส่วนข้า... ทำได้เพียงจิกเล็บลงกับชายเสื้อของตนเองจนยับยู่ยี่เพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ สะอื้นไห้อยู่ในอก

            เพราะนี่คือครั้งแรกในรอบสองชาติภพ... ที่ข้าได้กลับมาพบกับคนผู้หนึ่ง ซึ่งไม่มีวันทอดทิ้งข้า แม้ในนาทีที่ข้ากลายเป็นศพโสโครกก็ตามที