บทที่ 6-2 ได้รางวัล

ด้านเมิ่งอ้ายเยว่นั้นเมื่อกลับมาถึงจวนก็รีบตรงมาที่เรือนทันที เมื่อมาถึงก็พบว่าอาหมี่นั่งรอนางอย่างกระวนกระวายเหมือนเช่นทุกครั้ง อีกทั้งยังบอกนางว่าโชคดีที่วันนี้คนตระกูลไป๋มาส่งสินสอดพอดี เถียนฮูหยินจึงมัวแต่วุ่นวายอยู่กับการตรวจนับสินสอดไม่ได้มีเวลามาจับตาดูนางที่เรือน เมิ่งอ้ายเยว่ลอบพรูลมหายใจออกมาหนหนึ่งอย่างโล่งใจ วันนี้นางเอาแต่เที่ยวเล่นกับอาอี้จนกลับบ้านเลยเวลาไปมาก ต่อไปจะไม่ยอมให้เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นอีกแล้ว อาหมี่รีบเข้ามาช่วยเจ้านายผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ ก่อนที่เด็กสาวจะย่นหว่างคิ้วหนหนึ่ง

“คุณหนูใหญ่ ท่านดื่มสุรามาหรือเจ้าคะ”

“นิดหน่อยน่า ห้ามบ่น ข้าหิวแล้ว กินอิ่มแล้วจะได้ไปนอนเสียที”

เมิ่งอ้ายเยว่เอ่ยปรามอาหมี่ และรีบไปกินอาหารที่ตนซื้อมาอย่างสบายอารมณ์ ก่อนจะคลานขึ้นเตียงไปนอนอย่างสุขใจ

ยามเช้าของวันต่อมา ในขณะที่นางกำลังนอนหลับฝันหวานอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงของอาหมี่เอ่ยเรียกนางอย่างลนลานจนนางนอนต่อไม่ได้

"คุณหนู รีบตื่นเร็วเข้าเจ้าค่ะ!"

เมิ่งอ้ายเยว่สลืมสะลือรีบลุกขึ้นมานั่งอย่างงัวเงียพลางหาวออกมาไม่หยุด

“มีอันใดอีกเล่าอาหมี่ นี่ยังเช้าอยู่เลย เถียนฮูหยินคงยังไม่ตื่นหรอกกระมัง เจ้าจะปลุกข้าขึ้นมาทำไมแต่เช้ากัน หรือว่าเถียนฮูหยินตื่นแล้วและส่งคนมาเรียกข้าไปด่า?"

อาหมี่วิ่งเข้ามานั่งลงข้างเตียงด้วยท่าทีเหนื่อยหอบ ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ หลายครั้ง

"ไม่ใช่เถียนฮูหยินเจ้าค่ะ เอ่อ แต่ว่าเป็นคนจากในวัง ยามนี้ที่ลานด้านหน้าเรือนหลัก มีขันทีจากในวังหลวงมาที่จวนของพวกเรา และยังบอกอีกว่าให้คุณหนูรีบออกไปรับของรางวัลพระราชทานเจ้าค่ะ”

เมิ่งอ้ายเยว่ถึงกับเหม่อไปทันที

ฮ่องเต้หรือ? ฮ่องเต้ทรราชน่ะเหรอ!

นางจำได้ว่าตนไม่เคยเจอหน้าฮ่องเต้ทรราชผู้นั้นมาก่อนเลย แล้วเขาจะมาพระราชทานรางวัลให้นางทำไมกัน?

อาหมี่ที่เห็นว่าเมิ่งอ้ายเยว่ยังไม่ยอมขยับเขยื้อนลงจากเตียงเสียที จึงตัดสินใจลากเจ้านายตนมาล้างหน้าล้างตาและแต่งตัวอย่างรวดเร็ว เมิ่งอ้ายเยว่ที่ถูกอาหมี่จับทำนั่นแต่งนี่ก็ถึงกับตาสว่าง นางรีบตั้งสติและมาที่ลานด้านหน้าเรือนหลักในทันที เมื่อมาถึงก็พบว่าทุกคนในจวนกำลังนั่งคุกเข่าอยู่ นางจึงรีบเดินเข้าไปคุกเข่าตามพวกเขา

ขันทีน้อยที่เห็นนางก็รีบถามทันทีว่านางใช่คุณหนูใหญ่เมิ่งหรือไม่ เมื่อนางตอบว่าใช่ขันทีก็ยิ้มให้นางอย่างเป็นมิตร แล้วจึงประกาศราชโองการทันที เนื้อหาในราชโองการบอกว่านางทำความดีช่วยคนตกยากลำบาก ฮ่องเต้ทรงทราบเรื่องนี้รู้สึกซาบซึ้งจนน้ำตาไหล จึงพระราชทานรางวัลให้นางเป็นอาหารเลิศรสสามโต๊ะใหญ่ และเตียงนอนชั้นดีอีกหนึ่งหลัง ผ้าไหมแพรพรรณและเครื่องประดับราคาแพงอย่างละสามหีบ เป็นอันจบราชโองการ

อาหารเลิศรสสามโต๊ะใหญ่ เตียงนอนหนึ่งหลัง?

นี่มันอะไรกันครับเนี่ย!

เมิ่งอ้ายเยว่รับราชโองการมาอย่างมึนงง ขันทีผู้นั้นเมื่อทำงานแล้วเสร็จก็สะบัดแส้เดินจากไปซ้ำยังไม่รับเงินค่าเหนื่อยสักอีแปะ และยังสั่งให้คนขนเตียงชั้นดีไปวางเอาไว้ในห้องนอนของนางด้วย ไม่เพียงเท่านั้น ยังรื้อเตียงเก่าๆ ของนางออกไปโยนทิ้งให้อย่างมีน้ำใจ

เมิ่งอ้ายเยว่ยังคงมึนงงไม่หาย นางแค่ช่วยสตรีนางนั้นเมื่อวาน แต่ข่าวกลับไปถึงฮ่องเต้รวดเร็วราวกับเขามีตาทิพย์เสียอย่างนั้น

“เมิ่งอ้ายเยว่ นี่มันหมายความเช่นไร เจ้าแอบหนีออกไปเที่ยวเล่นนอกจวน แล้วไปพบกับฝ่าบาทเข้าอย่างนั้นหรือ?”

เถียนฮูหยินเอ่ยถามอย่างไม่พอใจ นังเด็กคนนี้ นางสั่งห้ามนักหนาว่าไม่ให้ออกจวน เกิดไปรับไออัปมงคลที่ด้านนอกเข้ามา บุตรสาวบุตรชายของนางจะไม่แย่เอาหรือ!

เมิ่งอ้ายเยว่ถึงกับลอบไว้อาลัยให้ตนเอง ฮ่องเต้ทรราชทำนางโป๊ะแตกเสียแล้ว ในเมื่อปิดไม่อยู่ ก็ยอมรับไปเสียให้สิ้นเรื่องสิ้นราว

“ข้าเพียงนึกสนุกเลยปีนกำแพงออกไปเที่ยวเล่นเจ้าค่ะ ข้าเพียงไปช่วยคนโดยบังเอิญเท่านั้น และข้าไม่ได้เจอฮ่องเต้ด้วยซ้ำ ยังแปลกใจอยู่เช่นกันว่าทรงรู้ได้เช่นไร”

นางไม่มีทางบอกเถียนฮูหยินเด็ดขาดว่านางมุดช่องลอดสุนัขออกไป!

เถียนฮูหยินส่งเสียงเหอะออกมาทันที

“ข้าเคยบอกเจ้าแล้ว ว่าเจ้าจะออกไปนอกจวนได้ต้องมีข้าไปด้วยเท่านั้น และยังต้องสวมกำไลลูกประคำเอาไว้ยามออกจากจวนเพื่อป้องกันสิ่งอัปมงคลตามกลับจวนมา แต่เจ้ากลับขัดคำสั่งข้า วันนี้ข้าควรโบยเจ้าเพื่อเป็นสั่งสอนดีหรือไม่!”

เมิ่งอ้ายเยว่ที่ได้ยินเช่นนั้นก็ส่งเสียงเหอะออกมาทันที

บ้าบอสิ้นดี จะออกจวนทั้งทียังต้องให้สวมกำไลลูกประคำ เถียนฮูหยินเชื่อเรื่องการทำนายทายทักจนสติเลอะเลือนไปแล้วหรือไร!

“ท่านแม่ ข้าไม่ใช่นักโทษที่จะต้องถูกท่านกักขังไปชั่วชีวิต ท่านทำเช่นนี้มันไม่เกินไปหน่อยหรือ เช่นนั้นข้าขอถามท่าน ท่านทำเช่นนี้ไปเพื่ออะไร หากชังน้ำหน้าข้านัก กลัวว่าข้าจะเอาภัยพิบัติมาให้ เหตุใดท่านไม่ไล่ข้าออกจากจวนไปเสียเลยเล่า เก็บข้าเอาไว้ทำไมกัน ข้าว่าท่านนั่นล่ะ ที่เริ่มเลอะเลือนเข้าไปทุกวัน!”

“หุบปาก เจ้าไม่มีสิทธิ์มาต่อว่าข้า ชีวิตเจ้าเป็นของข้า ข้ารับเจ้ามาเลี้ยงดู ให้เจ้าเชิดหน้าเป็นคุณหนูใหญ่ เจ้าไม่สำนึกบุญคุณก็ช่างเถอะ แต่กลับมาต่อว่าข้าอีก ช่างอกตัญญูสิ้นดี!”

“เหอะ ท่านแม่ แล้วท่านคู่ควรให้ข้ากตัญญูหรือไม่เล่า ข้ารู้ว่าที่ผ่านมาข้าทำตัวไม่ดี แต่ข้าก็พยายามปรับปรุงตัวแล้ว ท่านเล่า ลองมองตนเองบ้าง ภายนอกท่านแสร้งทำเป็นคนดีมีคุณธรรม แต่แท้จริงใจนิสัยของท่านทั้งเผด็จการและบ้าอำนาจยิ่งกว่าใคร ข้าไม่ใช่บุตรที่ท่านคลอดมาก็จริง แต่หลายสิบปีที่ท่านเลี้ยงดูข้ามา ท่านไม่มีความสงสารเมตตาบ้างเลยหรือ หากท่านรักข้าจริง ต่อให้ข้าเลวร้ายปานใดท่านควรจะสั่งสอนข้าด้วยความเมตตาสงสาร มิใช่ทำราวกับข้าเป็นนักโทษในจวนท่านเช่นนี้!”

เถียนฮูหยินถูกคำพูดของเมิ่งอ้ายเยว่ทำให้ชะงักไป ความรู้สึกเมตตาเอ็นดูที่มีต่อเด็กสาวตรงหน้านางจำไม่ได้นานแล้ว คล้ายว่ามันจะเลือนรางไปตามกาลเวลาเสียด้วยซ้ำ

"เจ้าไม่ฟังคำสั่ง ข้าย่อมต้องลงโทษ ของรางวัลในหีบพวกนี้ ข้าจะเก็บเอาไว้ก่อน รอเจ้าทำตัวดีเมื่อไหร่ข้าค่อยมอบคืนให้เจ้า และจะส่งคนไปจับตาดูเจ้าไม่ให้คลาดสายตา เด็กๆ ขนของรางวัลเหล่านี้ไปเก็บไว้ในห้องเก็บสมบัติของข้า"

อ้ายเยว่เมื่อได้ยินอย่างนั้นก็ถึงกับกำมือแน่น

"ท่านแม่ ของพวกนี้เป็นของที่ฝ่าบาททรงพระราชทานให้ข้า ท่านไม่มีสิทธิ์ทำเช่นนี้"

เถียนฮูหยินปรายตามองเมิ่งอ้ายเยว่หนหนึ่ง แล้วจึงเอ่ยตอบ

"ข้าเป็นมารดาเจ้า ช่วยดูแลของพวกนี้แทนบุตรสาว ย่อมไม่ใช่เรื่องผิดอันใด ส่วนเจ้าก็สำราญใจกับอาหารตรงหน้าไปเถอะ หากไม่มีสิ่งใดก็อย่าได้มารบกวนข้า"

เอ่ยจบเถียนฮูหยินก็เดินกลับเข้าเรือนตนไปทันที เมิ่งอ้ายเยว่ทอดถอนใจอย่างเบื่อหน่าย เถียนฮูหยินปากบอกว่าจะช่วยดูแลของให้ แต่มีหรือที่นางจะไม่รู้ว่าฝ่ายนั้นคิดจะฮุบของๆ นาง

เมิ่งอ้ายเยว่มีท่าทีครุ่นคิด ก่อนจะเดินตรงไปยังหีบของรางวัล แล้วจัดการเปิดมันออก จากนั้นก็หยิบผ้าไหมแพรพรรณออกมาหลายสิบพับ อีกทั้งยังเอาเครื่องประดับราคาแพงมาอีกหนึ่งหีบ และบอกให้อาหมี่ขนกลับเรือน เถียนฮูหยินถึงกับหน้าตึงขึ้นมาทันที นางออกคำสั่งให้สาวใช้ไปแย่งของคืน แต่สาวใช้เหล่านั้นกลับถูกเมิ่งเยว่ตบหน้าจนร้องไห้โฮและไม่กล้าเขามาแย่งของของนางอีก

ยามคับขัน นางก็มีวิธีป้องกันตนเองเสมอ สิ่งใดควรยอมนางก็ยอม สิ่งใดไม่ควรยอมนางเองก็ไม่คิดจะอ่อนข้อเช่นเดียวกัน

“นี่เจ้าจะทำตัวเป็นกบฏกับข้าหรือ!”

“เจ้าค่ะ ในเมื่อท่านแม่อยากได้ของๆ ข้า ข้าก็จะให้ แต่ให้เพียงครึ่งเดียวเท่านั้น ใครมันกล้ามาแย่งของๆ ข้าอีก ก็อย่าหาว่าข้าแล้งน้ำใจ!”

เมิ่งอ้ายเยว่ไม่สนใจเถียนฮูหยินอีก นางรีบเดินกลับเรือนตนไปทันที ส่วนเถียนฮูหยินก็กำมือแน่น

ช่างเถอะ วันคืนยังอีกยาวนาน นางค่อยหาทางเอาของพวกนั้นกลับคืนมาก็ยังไม่สาย เพราะอย่างไรเสียชั่วชีวิตนี้เมิ่งอ้ายเยว่ก็ไม่มีทางได้ใช้มันอยู่แล้ว!