Share

ข้าคือสนมตัวร้ายกุมหัวใจจักรพรรดิ
ข้าคือสนมตัวร้ายกุมหัวใจจักรพรรดิ
Author: หวางลี่อิง/มงกุฏดาว

บทนำ

last update publish date: 2026-05-02 23:01:05

สตรีผู้มากับไฟ...

เบื้องหน้าข้าคือกำแพงเมืองหลวงสูงตระหง่านเสียดฟ้า สีแดงชาดของประตูวังหลวงช่างดูสดใสราวกับเลือด... เลือดของคนโง่เขลาที่คิดว่าความดีจะชนะทุกสิ่ง

ข้า... ‘จ้าวลี่อิน’ นั่งอยู่บนเกี้ยวแปดคนหาม ในชุดสีชมพูอ่อนหวานราวกับกลีบบัวแรกแย้มเปี่ยมด้วยความบริสุทธิ์ ชาวบ้านสองข้างทางต่างพากันมองมาด้วยแววตาชื่นชมระคนเวทนา เสียงซุบซิบดังแว่วเข้าหูมาตลอดทาง

“น่าสงสารคุณหนูจ้าว... สกุลจ้าวมีอำนาจทหารมามากเกินไป ฮ่องเต้จึงจำใจรับนางเข้าวังเพื่อเป็นตัวประกันชัดๆ” 

“ได้ยินว่าฝ่าบาทโหดเหี้ยมเย็นชา สนมที่เข้าไปไม่เคยมีใครได้ถวายงาน บางคนตรอมใจตาย บางคนก็...ถูกปลด”

จ้าวลี่อินแสร้งยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับที่หางตา ทำท่าทีโศกเศร้าอาลัยอาวรณ์บ้านเกิดเมืองนอน ให้สมกับบทบาท บุตรสาวแม่ทัพผู้เสียสละเพื่อตระกูล

‘เสียใจ? ตรอมใจ? เหอะ... ฝันไปเถอะ!’

ภายใต้ผ้าเช็ดหน้าผืนบาง ริมฝีปากที่แต้มชาดสีสดของนางกำลังแสยะยิ้มต่างหาก ชาติก่อนนางอาจจะเป็นคนซื่อตรงจนตัวตาย ยึดถือความภักดีจนตระกูลล่มสลาย แต่การที่สวรรค์ถีบหัวส่งให้ข้ากลับมาเกิดใหม่ในร่างเดิม ช่วงเวลาก่อนที่หายนะจะเกิด... มันคือโอกาสทอง

คนดีมักอายุสั้น แต่คนชั่วสิมักจะอายุยืนหมื่นปี!

จ้าวลี่อินเงยหน้ามองยอดตำหนักทองคำที่โผล่พ้นกำแพงวัง สายตาของนางไม่ได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย นางไม่ได้มาเพื่อเป็นตัวประกัน และไม่ได้มาเพื่อเป็นเมียเก็บ ที่นอนรอความเมตตา

“รอข้าก่อนเถิดเพคะฝ่าบาท...” ข้ากระซิบเสียงเบากับสายลม “สนมตัวร้ายผู้นี้จะเข้าไปปั่นป่วนวังหลังของพระองค์ ให้ร้อนรุ่มจนพระองค์ต้องร้องขอชีวิต... หรือไม่ก็ร้องขอความรักจากข้าจนขาดใจ!”

นางลดผ้าเช็ดหน้าลง แววตาที่เคยดูโศกเศร้าเปลี่ยนเป็นประกายกร้าว วังหลวงจ๋า... แม่มาแล้ว!

.....

มังกรผู้ไร้หัวใจ...

“ปั่ก!”

เสียงโยนป้ายหยกสีขาวลงบนถาดทองคำดังสนั่นห้องทรงอักษร โอรสสวรรค์ถอนหายใจออกมาเป็นครั้งที่ร้อยของวัน มองดูชื่อ ‘จ้าวผิน’ ที่สลักอยู่บนป้ายอันเดียวโดดๆ อย่างนึกรำคาญใจ

“เลือกงั้นรึ? ...นี่มันเรียกว่ามัดมือชกชัดๆ” 

จักรพรรดิหนุ่มบ่นพึมพำ พลางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้มังกรอย่างเกียจคร้าน พลางนึกถึงชะตาชีวิตอันน่าเบื่อบนบัลลังก์มังกรที่แข็งเหมือนเขียงหมู

ใครๆ ก็บอกว่าข้า ‘สุ่ยเทียนจุน’ เป็นฮ่องเต้ผู้มีบุญญาธิการ ประสูติในฤกษ์ดาวมังกรทอง แต่จะมีใครรู้บ้างว่าไอ้ดวงบ้านี่มันทำให้ข้าต้องเห็นสิ่งที่ไม่อยากเห็น

คนอื่นเห็นหญิงงาม... แต่ข้าเห็น ‘เงาดำ’ แห่งความตายพาดผ่านคอพวกนาง คนอื่นเห็นขุนนางภักดี... แต่ข้าเห็น ‘ประกายควันสีม่วงคล้ำ’ แห่งความโลภพวยพุ่งออกมาจากปาก

น่าสะอิดสะเอียนจนข้าไม่อยากจะหายใจร่วมโลก!

“ถอนหายใจบ่อยๆ ระวังอายุสั้นนะพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท” เสียงเนือยๆ ดังมาจากด้านบน สุ่ยเทียนจุนไม่ต้องเงยหน้าก็รู้ว่าใคร... 

‘ไป๋หลาง’เจ้ารองเสนาบดีกรมอาญาจอมอู้งาน ที่กำลังห้อยหัวลงมาจากคานเหมือนค้างคาวผี เจ้าคนผู้นี้ทำให้เขาต้องถอดชุดคลุมมังกรไปตามเจ้านี่มารับตำแหน่งในกรมอาญาถึงสามครั้ง!

กว่าจะยอมรับตำแหน่งขุนนาง เขาต้องขู่เผาคดีพิสดารที่ร้อยปียังไขไม่ได้ เพราะเจ้านี่กระหายการไขปริศนา

“หุบปากไป๋หลาง... เจิ้นกำลังใช้ความคิด” เขาตวัดสายตากลับไปมองป้ายชื่อนั้นอีกครั้ง แล้วก็ถอนหายใจอีกรอบ

เหตุผลเดียวที่เขายอมรับ ‘จ้าวลี่อิน’ เข้ามา ทั้งที่เป็นลูกสาวแม่ทัพใหญ่ที่ขุนนางฝ่ายบุ๋นหวาดระแวง ไม่ใช่เพราะคนอย่างเขากลัวอำนาจบิดาของนาง...

แต่เป็นเพราะในวันคัดเลือกตัวสนมเข้าวังที่ปีนี้เป็นปีที่สิบแล้ว และนางเป็นสตรีเพียงคนเดียวในรอบสิบปี ที่สุ่ยเทียนจุนมองไม่เห็นเงาความตาย ไม่เห็นไอความโลภ สิ่งที่เขาเห็นรอบตัวนาง มีเพียง ‘เปลวเพลิงสีแดงฉาน’

มันร้อนแรง วูบไหว และว่างเปล่า... ราวกับคนที่เคยตายไปแล้วครั้งหนึ่งแล้วสว่างวาบขึ้นราวกับตื่นจากความตายหรือความขลาดเขลาเบาปัญญา

“คืนนี้พระองค์จะพลิกป้ายนางไหมพ่ะย่ะค่ะ?” ไป๋หลางถามพลางโยนถั่วเข้าปาก “ได้ยินว่านางพกมีดสั้นมาด้วยนะ เป็นสนมที่ดุจริงๆ สมเป็นบุตรสาวแม่ทัพจ้าว”

พอได้ยินเช่นนั้นสุ่ยเทียนจุนยกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาดอกท้อฉายแวววาวโรจน์ สตรีที่กล้าพกมีดเข้าถวายตัวกับฮ่องเต้... น่าสนุกดี

“พลิกสิ...” ข้าใช้นิ้วชี้เคาะที่ป้ายหยกเบาๆ 

“เจิ้นอยากจะรู้เหมือนกันว่า ระหว่างไฟร้อนในกายของนาง กับความเย็นชาของเจิ้น... คืนนี้ใครมันจะแตกคามือใครก่อนกัน!”

“ฝ่าบาทพลิกป้ายจ้าวผิน...เตรียมขบวนเกี้ยววววว!”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ข้าคือสนมตัวร้ายกุมหัวใจจักรพรรดิ   บทที่ 30 บทส่งท้าย 3/3

    “เอ่อ...ไม่จำเป็นพ่ะย่ะค่ะ ข้าน้อยมีฮูหยินคนเดียว มีลูกชายลูกสาวถึงห้าคน ก็ไม่ได้รับอนุเพิ่ม”แน่ล่ะ เขาตอบอะไรได้ แค่ตอนนี้ตระกูลเขายังเปลี่ยนแซ่เป็นชิงสุนัขเกิดไปแล้ว หากไม่เข้าข้างองค์ชายมีหวัง ไม่รู้ว่าชิงตัวอะไรมาเกิดบ้าง “ดีมากตระกูลชิงเป็นตระกูลน่ายกย่อง ต่อไปข้าจะบอกให้เสด็จพี่อวยยศมาก ๆ”แต่ดูเหมือนขุนนางผู้อื่นจะไม่เห็นด้วย “องค์ชาย...เรื่องนี้เป็นเรื่องละเอียดอ่อนนะพ่ะย่ะค่ะ” พวกขุนนางเฒ่าพยายามหลอกล่อ เห็นแก่ที่ผู้สำเร็จราชการออกว่าราชการ การตัดสินเท่ากับฮ่องเต้ พวกเขาคิดว่าสุ่ยเฉินเคี้ยวง่าย หลอกให้รับปากก็ไม่ยากอะไร“ปัง!” สุ่ยเฉินตบที่วางแขน เกือบพลาดตกเก้าอี้ แต่ทรงตัวทัน“เหลวไหล! พี่ข้าเป็นฮ่องเต้นะ ไม่ใช่พ่อพันธุ์ม้า! จะได้มักมากในกามขนาดนั้น!” เด็กน้อยลุกขึ้นยืนชี้หน้ากราด “พี่ข้าป่วย... ป่วยเพราะตรอมใจที่พวกเจ้าเอาแต่จ้องจะยัดเยียดลูกสาวหลานสาวเข้ามาในวัง! ถามจริงๆ เถอะ... พวกเจ้าไม่รู้หรือว่าพี่ข้าดุแค่ไหน? ส่งลูกสาวมาก็เหมือนส่งมาดองเค็มในไหปลาหมัก! อยากให้ลูกหลานเป็นสตรีเน่าตายเหมือนหนูรึ!”แน่นอนว่าคำนี้พี่สะใภ้ฝากมา เมื่อวานไปสนทนากับพี่สะใภ้บอกว่าจะเล่นเป

  • ข้าคือสนมตัวร้ายกุมหัวใจจักรพรรดิ   บทที่ 30 บทส่งท้าย 2/3

    “เจิ้นก็เบื่อ... อาอินแพ้ท้องหนัก เหม็นกลิ่นคนแก่ เจิ้นไม่อยากเอาตัวไปเปื้อนกลิ่นพวกมันกลับไปให้นางอาเจียน... ส่วนเจ้า เจ้าเป็นผู้สำเร็จราชการ เจ้าต้องไป”“ข้าไม่ว่าง!” ฟู่อ๋องรีบปฏิเสธ “ข้าสัญญากับเหม่ยเหยาว่าจะพานางไปไหว้พระ!”“งั้นจะให้ใครไป?” ฮ่องเต้เลิกคิ้ว “ไป๋หลางก็หนีเที่ยวแคว้นเหยียนยังไม่กลับ...”“ข้าเอง! ข้าไปเอง!” เสียงเล็กๆ แหลมๆ ดังขึ้น พร้อมกับร่างป้อมๆ ที่เดินอาดๆ ออกมาจากห้องแต่งตัว องค์ชายเจ็ด สุ่ยเฉินเดินออกมาด้วยท่าทางขึงขัง... แต่สิ่งที่ทำให้ฮ่องเต้และฟู่อ๋องต้องกลั้นขำจนหน้าแดงคือชุดของเขา!สุ่ยเฉินไปข่มขู่กองภูษาให้ตัดชุดมังกรจำลอง ขนาดจิ๋วพอดีตัว ลวดลายปักดิ้นทองระยิบระยับเหมือนของฮ่องเต้เปี๊ยบ แต่เป็นมังกรสี่เล็บตามศักดิ์องค์ชาย บนศีรษะสวมกวานทองคำจำลอง ที่ทำเลียนแบบของฮ่องเต้ทุกกระเบียดนิ้ว แต่ย่อส่วนลงมา แถมในมือยังถือพัดจิ๋วที่ทำท่าโบกสะบัดเลียนแบบท่าทางของพี่ชายเวลาหงุดหงิดได้อย่างเหมือนสุด ๆ!“เจ้า...” สุ่ยเทียนจุนสำลักน้ำชา “ไปเอาชุดนี้มาจากไหน?”“ข้าสั่งตัดด่วนเมื่อวาน!” สุ่ยเฉินเชิดหน้าขึ้น เขาเล่นเป็นขอทาน เป็นชาวนา เป็นคนขายซาลาเปา คราวก่อนจะเป็นหลวง

  • ข้าคือสนมตัวร้ายกุมหัวใจจักรพรรดิ   บทที่ 30 บทส่งท้าย 1/3

    เข้าใจหรือ...ต่อให้ไม่เข้าใจนางแย้งอันใดได้ ในเมื่อเลือกบุรุษผู้นี้เป็นสวามีแล้วนางก็ต้องกัดฟันทน แม้จะรู้ว่าตนเองอยู่ใกล้เขาแล้วก็ไม่ต่างจากน้ำมันกับไฟนักหรอกจ้าวลี่อินเม้มริมฝีปากแน่น ต่อให้แย้งไปก็ไร้ผล ในเมื่อนางเดินเข้ามาในกรงมังกรเอง สุ่ยเทียนจุนขยับไปนั่งบนตั่งนุ่มอิงกับหมอนเพื่อให้ฮองเฮาขยับเข้ามานั่งทับได้ เรื่องแบบนี้เขาถนัดนักแหละ จ้าวลี่อินเห็นมังกรยักษ์สีชมพูดอกเหมยแล้วใบหน้าพลันร้อนวูบวาบ ยิ่งเห็นขยายออกมาแล้วพลันเกิดความรู้สึกปรารถนาลุกโชนขึ้นจนเผลอกัดริมฝีปากของตนเอง เมื่อด้านนอกไม่มีเสียงเข้ามาบวกกับช่วงบ่ายที่แสงเริ่มลดน้อยลงในช่วงใกล้ฤดูหนาว แสงเทียนภายในห้องจึงส่องให้เห็นเงาสะท้อนถึงความร้อนของไฟราคะระหว่างสองบุรุษสตรีผู้ยิ่งใหญ่ของแผ่นดินแสงเทียนวูบไหวสะท้อนเงาของสองร่างที่กำลังนัวเนียกันอยู่บนตั่งนุ่มหลังโต๊ะทรงงาน กองฎีกาที่เคยถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ บัดนี้ถูกปัดตกเกลื่อนพื้น เพื่อหลีกทางให้กับกิจกรรมที่เร่าร้อนยิ่งกว่าราชกิจใดๆจ้าวลี่อินหอบหายใจสะท้าน ใบหน้างามแดงก่ำ เม็ดเหงื่อผุดพรายตามไรผม นางมองบุรุษตรงหน้า... สุ่ยเทียนจุน ท

  • ข้าคือสนมตัวร้ายกุมหัวใจจักรพรรดิ   บทที่ 29 เข้าหอที่รอคอย 2/2

    “ฝ่าบาท...” จ้าวลี่อินเรียกเขาเสียงสั่น เมื่อมือของเขาสัมผัสที่จุดอ่อนไหว “หม่อมฉันรักพระองค์...” ร่างกายตอนนี้ของนางเต็มไปด้วยแรงปรารถนา และนางรักเขาจริง ๆ จึงบอกรักโดยไม่อายปาก“เจิ้นก็รักเจ้า... รักยิ่งกว่าชีวิต” สิ้นคำบอกรัก บทรักอันเร่าร้อนและยาวนานก็เริ่มต้นขึ้น เสียงครวญครางแห่งความสุขสมดังก้องไปทั่วห้องหอ ผสานกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อ และเสียงกระซิบคำรักที่ไม่มีวันสิ้นสุด แสงเทียนมงคลวูบไหวตามจังหวะรักที่โหมกระหน่ำ ราวกับจะร่วมเป็นพยานในค่ำคืนที่แสนวิเศษนี้กลางดึกพายุแห่งความปรารถนาสงบลงแล้ว เหลือเพียงความอบอุ่นที่โอบล้อมทั้งสองร่าง สุ่ยเทียนจุนดึงจ้าวลี่อินเข้ามากอดแนบอก ผ้าห่มผืนหนาคลุมกายทั้งคู่ไว้ นางซุกหน้าลงกับแผงอกกว้าง ฟังเสียงหัวใจของเขาที่เต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ“เหนื่อยไหม?” เขาถามพลางจูบที่กระหม่อมนาง“เพคะ...” จ้าวลี่อินตอบเสียงอู้อี้ “ฝ่าบาทรังแกหม่อมฉันหนักเกินไปแล้ว...”“ก็เจิ้นบอกแล้วว่าจะทบต้นทบดอก” สุ่ยเทียนจุนหัวเราะเบาๆ “แต่เจิ้นสัญญานะ... ว่าจะพยายามเบามือลง... ในรอบหน้า”“ยังมีรอบหน้าอีกหรือเพคะ!” จ้าวลี่อินเงยหน้าขึ้นมองค้อน “หม่อมฉันจะนอนแล้ว!”“นอนเถิ

  • ข้าคือสนมตัวร้ายกุมหัวใจจักรพรรดิ   บทที่ 29 เข้าหอที่รอคอย 1/2

    ยามไฮ่ (21.00 – 22.59 น.) ณ ตำหนักคุนหนิง (ห้องหอ)แสงเทียนมงคลสีแดงส่องสว่างวิบวับไปทั่วห้องหอที่ถูกตกแต่งใหม่อย่างวิจิตรบรรจง ผ้าไหมสีแดงปักลายมังกรหงส์ห้อยระย้าลงมาจากเพดาน กลิ่นหอมของกำยานร้อยบุปผารัญจวน ลอยฟุ้งจางๆ สร้างบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยความรักและความปรารถนา“ปัง!”เสียงประตูห้องปิดลง พร้อมกับเสียงลงกลอนแน่นหนา สุ่ยเทียนจุน ในชุดลำลองสีแดงเข้ม เดินเข้ามาประชิดตัว จ้าวลี่อิน ที่นั่งรออยู่บนเตียงด้วยความประหม่าเล็กน้อย เขาปลดมงกุฎหงส์อันหนักอึ้งออกจากศีรษะของนางอย่างเบามือ แล้ววางลงบนโต๊ะข้างเตียง จากนั้นก็ค่อยๆ ดึงปิ่นปักผมออกทีละอัน ปล่อยให้เส้นผมยาวสลวยสีดำขลับทิ้งตัวลงมาคลอเคลียแผ่นหลังบาง“เหนื่อยไหมคนดี?” เขาถามเสียงนุ่ม พลางใช้นิ้วเกลี่ยแก้มเนียนที่แดงระเรื่อของนาง ไม่รู้เพราะเมาเหล้าเหมาไถ หรือเมารักจากเจิ้นกันแน่...แต่เจิ้นชอบอย่างยิ่ง“นิดหน่อยเพคะ...” จ้าวลี่อินตอบเสียงเบา หลบสายตาอันร้อนแรงของเขา “ชุดฮองเฮาหนักกว่าชุดออกรบเสียอีก...” นางแสร้งถอนหายใจและทุบต้นขาเบา ๆ คล้ายบอกให้รู้ว่าเบาหน่อยก็แล้วกันนะคืนนี้“ถ้างั้น... เจิ้นช่วยถอดให้ดีไหม?” ไม่รอคำตอบ มือหนาก็เร

  • ข้าคือสนมตัวร้ายกุมหัวใจจักรพรรดิ   บทที่ 28 แต่งตั้งฮองเฮา 2/2

    สตรีที่กุมหัวใจจักรพรรดิมีเพียงคนเดียวเท่านั้น“เหนื่อยไหม?” เขาถามเสียงนุ่ม ยื่นมือออกไปหานาง“ไม่เพคะ...” จ้าวลี่อินวางมือลงบนฝ่ามือใหญ่ของเขา รอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้า “เพื่อมายืนเคียงข้างฝ่าบาท... ต่อให้ต้องเดินข้ามภูเขามีด ทะเลเพลิง หม่อมฉันก็ไม่เหนื่อย”“ปากหวาน...” สุ่ยเทียนจุนกระชับมือนางแน่น “ไปกันเถอะ... ไปประกาศให้คนทั้งต้าเหนิงรู้ว่า เจ้าเป็นของเจิ้นผู้เดียว”ทั้งคู่จูงมือกันเดินขึ้นสู่จุดสูงสุดของบัลลังก์มังกร หันหน้าออกสู่ลานพิธี แสงแดดสาดส่องลงมากระทบมงกุฎและเครื่องทรง จนเกิดประกายเจิดจรัสราวกับเทพมังกรและเทพหงส์เคียงคู่ขันทีประกาศราชโองการเสียงดังก้อง “บัดนี้... พิธีอภิเษกสมรสเสร็จสิ้น! ถวายพระพรฮ่องเต้! ถวายพระพรฮองเฮา! ขอจงทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆ ปี!”“ทรงพระเจริญหมื่นปี! ทรงพระเจริญหมื่นๆ ปี!” เสียงสรรเสริญดังกระหึ่มจากเหล่าขุนนางและราษฎรนับแสน ทุกคนคุกเข่าลงหมอบกราบด้วยความจงรักภักดีจากใจจริงสุ่ยเทียนจุนหันมามองฮองเฮาของเขา “อาอิน... เจ้าเห็นไหม? นี่คือแผ่นดินของเรา...ต่อไปเจ้าและเจิ้นจะช่วยกันดูแลแผ่นดินนี้ดีหรือไม่”“เพคะ...” จ้าวลี่อินน้ำตาซึมด้ว

  • ข้าคือสนมตัวร้ายกุมหัวใจจักรพรรดิ   บทที่ 4 เสียงรัญจวนครวญคราง 2/3

    หน้าประตูห้องบรรทมเหล่าขันทีและนางกำนัลเวรดึก ต่างพากันยืนเข้าเวรด้วยความง่วงเหงาหาวนอนเหมือนอย่างเคย เพราะยามนี้ถึงเวลาเงียบเสียงเนื่องจากฝ่าบาทจะบรรทมพักผ่อน จนกระทั่ง...“โอ๊ยยยยยย!”เสียงร้องโหยหวนของบุรุษดังลอดออกมาจากห้องบรรทม ทำเอาทุกคนสะดุ้งสุดตัว หูตาสว่างโร่ขึ้นมาทันที“นั่น... นั่นเสียง

  • ข้าคือสนมตัวร้ายกุมหัวใจจักรพรรดิ   บทที่ 4 เสียงรัญจวนครวญคราง 1/3

    ณ ตำหนักจินหลวน (ห้องบรรทมจักรพรรดิ)หลังจากความวุ่นวายหน้าตำหนักจบลงด้วยการ วิ่งหนีไปของหลิวตาอิ้ง และไป๋หลางกับเสี่ยวเฉินที่ทิ้งจักรพรรดิหนุ่มเผชิญกับสนมตัวร้ายอย่างจ้าวผินความเงียบสงัดก็กลับมาปกคลุมห้องบรรทมโอรสสวรรค์อีกครั้ง... ทว่าบรรยากาศภายในกลับตึงเครียดยิ่งกว่าเดิมหลายเท่าทันทีที่จ้าวลี

  • ข้าคือสนมตัวร้ายกุมหัวใจจักรพรรดิ   บทที่ 3 เชือดนิ่ม ๆ 3/3

    หลิวตาอิ้งน้ำตาไหลพราก ด้วยความกลัวตาย นางจึงจำใจยกถ้วยน้ำแกงขึ้นดื่ม... อึก... อึก... จนหมดถ้วย รสชาติขมปร่าไหลลงคอ แต่สิ่งที่ตามมาติดๆ คือความร้อนวูบวาบและ...ยุกยิก...หลิวตาอิ้งเริ่มบิดตัวไปมา มือไม้เริ่มเกาที่คอ เกาที่แขน “โอ๊ย... คัน... คันเหลือเกิน!”“ตาอิ้งอร่อยหรือไม่” สุ่ยเทียนจุนหรือจะมอง

  • ข้าคือสนมตัวร้ายกุมหัวใจจักรพรรดิ   บทที่ 3 เชือดนิ่ม ๆ 2/3

    “บำรุงพละกำลัง?” จ้าวลี่อินทวนคำ พลางยื่นมือไปรับถาดน้ำแกงมาถือไว้ นางยกฝาถ้วยเปิดออก กลิ่นหอมฉุนของสมุนไพรลอยแตะจมูก จมูกของนางไวต่อกลิ่นนัก... กลิ่นสมุนไพรแรงขนาดนี้ คงตั้งใจกลบกลิ่นอะไรบางอย่างสินะ สิ่งนั้นน่าจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่นะนางแสยะยิ้ม ก่อนจะหันไปหาองค์ชายเจ็ดที่กำลังยืนน้ำลายสอ ท่าทางตะก

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status