เข้าสู่ระบบณ ตำหนักเหมันต์
บรรยากาศภายในตำหนักของสนมใหม่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงจิ้งหรีดร้อง ทว่าภายในห้องบรรทมกลับร้อนรุ่มราวกับมีไฟสุม ไม่ใช่เพราะพิษรักแรงหึง แต่เป็นเพราะความสติแตกของสาวใช้คนสนิทของจ้าวลี่อิน
“คุณหนู... เอ้ย! พระสนมเพคะ! ชุดนี้มัน... มันบางเกินไปแล้วนะเพคะ!”
‘เสี่ยวจู’ สาวใช้ร่างท้วมหน้าตาน่าเอ็นดู ชูชุดนอนผ้าไหมสีแดงเพลิงขึ้นมาด้วยมือสั่นระริก เนื้อผ้าของมันบางเบาราวกับปีกจั๊กจั่น หากสวมใส่เข้าไปก็แทบไม่ต่างอะไรกับเดินเปลือยกายให้บุรุษแทะโลม
“กฎมณเฑียรบาลระบุไว้ สนมเข้าถวายตัวห้ามซ่อนอาวุธ ห้ามสวมชุดหนาเตอะ ต้องเปลือยแล้วห่อด้วยผ้าห่ม หรือไม่ก็ใส่ชุดที่มองทะลุได้เช่นนี้แหละ”
จ้าวลี่อินตอบเสียงเรียบคล้ายไม่ตระหนกตกใจ นางนั่งไขว่ห้างอยู่บนตั่งไม้มู่เชิ้ง ในมือไม่ได้ถือหวีหรือกระจก แต่กำลังใช้ผ้าเช็ดหน้าขัดเงา ‘มีดสั้น’ เล่มเล็กขนาดเท่าฝ่ามือจนวาววับ แม้แต่ยุงบินมาชนก็สิ้นชีพทันที
คิดดูเอาว่าคมแค่ไหน!
“ตะ... แต่ว่า...” เสี่ยวจูหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นของในมือนายหญิงของตัวเอง “พระสนมจะพกมีดไปเข้าเฝ้าฝ่าบาทไม่ได้นะเพคะ! นั่นมันข้อหากบฏ! หัวหลุดจากบ่ากันหมดแน่!”
“เลิกโวยวายเสียทีเสี่ยวจู” จ้าวลี่อินตวัดสายตาดุ นางยกขาเรียวงามขึ้นมา แล้วบรรจงสอดมีดสั้นเล่มนั้นเข้าไปในสายรัดถุงน่องที่ต้นขาด้านในอย่างชำนาญ ชายกระโปรงยาวคลุมทับจนมองไม่เห็นร่องรอยพิรุธ
“ข้าเป็นลูกสาวแม่ทัพ จะให้เดินตัวเปล่าเข้าไปในถ้ำเสือวังมังกรได้อย่างไร... อีกอย่าง ฮ่องเต้ผู้นั้นขึ้นชื่อว่าโหดเหี้ยมอำมหิต หากเขาคิดจะรังแกข้า หรือสั่งประหารข้าแก้เบื่อ ข้าก็ต้องมีเขี้ยวเล็บไว้ต่อรองบ้าง”
“ต่อรองด้วยมีดเนี่ยนะเพคะ!” เสี่ยวจูอยากจะเป็นลม คุณหนูของนางคิดอะไรอยู่! ไม่ใช่ว่าฮ่องเต้มีองครักษ์เงาติดตามตลอดเวลาหรืออย่างไร
คุณหนูจะพาตัวเองและท่านแม่ทัพไปตายหรือไม่?
“เอาล่ะ... มาช่วยข้าแต่งตัว” จ้าวลี่อินลุกขึ้นยืน แววตาประกายความเจ้าเล่ห์ แน่นอนว่านางไม่ยอมเพลี้ยงพล้ำตั้งแต่คืนแรกที่เข้าวังหลังเป็นแน่
“คืนนี้ข้าไม่ได้ไปเพื่อพลีกาย แต่ข้าไปเพื่อชัดมังกรให้หน้าหงาย!”
...
ณ ตำหนักจินหลวนตำหนักที่ฮ่องเต้ใช้บรรทมร่วมกับสนม
กลิ่นกำยานไม้กฤษณาหอมฟุ้งไปทั่วห้องบรรทมที่ตกแต่งด้วยทองคำและหยกดำดูน่าเกรงขาม ทว่าบรรยากาศกลับเย็นยะเยือกจนขันทีหน้าห้องต่างพากันยืนตัวสั่นงันงก
บนแท่นบรรทมขนาดใหญ่สุ่ยเทียนจุน ฮ่องเต้หนุ่มในชุดคลุมมังกรสีดำหลวมๆ นั่งพิงหัวเตียงอ่านตำราพิชัยสงครามด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับไม่ได้ใส่ใจว่าคืนนี้จะมีสนมเข้าถวายตัว
“ฝ่าบาท... จ้าวผินมาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ” เสียงกงกงชรากระซิบแจ้งจากหน้าประตู
สุ่ยเทียนจุนปิดตำราลงช้าๆ นัยน์ตามังกรที่มักจะฉายแววเบื่อหน่ายทอดมองไปยังประตู เขาคาดหวังว่าจะได้เห็นสตรีที่เดินตัวสั่นงันงก ก้มหน้ามองพื้นด้วยความหวาดกลัว หรือไม่ก็พวกที่พยายามส่งสายตายั่วยวนด้วยจริตมารยาเจือด้วยไฟราคา ไม่ก็ยามมองไปที่เรือนกายนางเห็นไอสีม่วง แห่งความโลภพวยพุ่งออกมาจนน่าคลื่นไส้ เพราะนั่นเป็นเช่นนั้นตลอดมา และเหล่าสนมที่เข้าวังมาและก็โดนเขาปลดเป็นว่าเล่น บ้างก็เดินเสียงดังเกินไปก็ขับออกจากวัง
แน่นอนว่าข้อหาพวกนี้เขาตั้งเอาไว้ตั้งแต่พวกนางยังไม่ได้ก้าวเข้าตำหนักจินหลวนด้วยซ้ำ
แต่ครั้งนี้เปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อจักรพรรดิหนุ่มนึกถึงเปลวไฟสีแดงฉานราวกับโกรธเกลียดกันมาสองชาติของนางตอนนั้น รู้สึกใบหน้าเบิกบานเล็กน้อย
จนกระทั่ง...
“ตึง... ตึง...”
เสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามานั้นหนักแน่น มั่นคง ไร้ซึ่งความลังเล ร่างระหงในชุดคลุมสีแดงเพลิงบางเบาราวกับกับปีกจักจั่นเดินเข้ามาหยุดอยู่กลางห้อง แสงเทียนส่องลอดผ่านเนื้อผ้าบางเบา เผยให้เห็นเรือนร่างเย้ายวนที่มีสัดส่วนโค้งเว้าสมบูรณ์แบบ ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของสุ่ยเทียนจุนกลับไม่ใช่เรือนร่างนั้น
แต่เป็น ‘ดวงตา’
ดวงตาหงส์คู่สวยที่จ้องมองมาที่เขาตรงๆ โดยไม่หลบสายตา และรอบกายของนาง... ไม่มีเงาดำแห่งความตาย ไม่มีไอสีม่วง มีเพียงเปลวเพลิงสีแดงฉานที่กำลังลุกโชนอย่างบ้าคลั่ง!
“ถวายบังคมฝ่าบาท... หม่อมฉัน จ้าวผิน ขอถวายพระพร” นางย่อกายลงเคารพตามธรรมเนียมตามที่มามาในวังสั่งสอนมา แต่ไม่มีความนอบน้อมในน้ำเสียงแม้แต่น้อย
สุ่ยเทียนจุนมองภาพนั้นพลางยกหางคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากจักรพรรดิหนุ่มขยับยก ภายในใจรู้สึกประหลาด แต่ทว่าสีหน้ายังคงความเรียบเฉยไร้อารมณ์
“ลุกขึ้น” สุ่ยเทียนจุนเอ่ยเสียงเรียบ “เจิ้นได้ยินชื่อเสียงของแม่ทัพจ้าวมานาน ว่าเลี้ยงลูกสาวเยี่ยงทหาร... วันนี้ได้เห็นกับตา ก็นับว่าคำร่ำลือไม่เกินจริง”
จ้าวลี่อินลุกขึ้นยืนยืดตัวตรง ทั้งสบพระเนตรฮ่องเต้โดยไม่ละสายตา “ขอบพระทัยที่ทรงชมเพคะ”
“เจิ้นไม่ได้ชม”
“....”
“เอ่อ...ไม่จำเป็นพ่ะย่ะค่ะ ข้าน้อยมีฮูหยินคนเดียว มีลูกชายลูกสาวถึงห้าคน ก็ไม่ได้รับอนุเพิ่ม”แน่ล่ะ เขาตอบอะไรได้ แค่ตอนนี้ตระกูลเขายังเปลี่ยนแซ่เป็นชิงสุนัขเกิดไปแล้ว หากไม่เข้าข้างองค์ชายมีหวัง ไม่รู้ว่าชิงตัวอะไรมาเกิดบ้าง “ดีมากตระกูลชิงเป็นตระกูลน่ายกย่อง ต่อไปข้าจะบอกให้เสด็จพี่อวยยศมาก ๆ”แต่ดูเหมือนขุนนางผู้อื่นจะไม่เห็นด้วย “องค์ชาย...เรื่องนี้เป็นเรื่องละเอียดอ่อนนะพ่ะย่ะค่ะ” พวกขุนนางเฒ่าพยายามหลอกล่อ เห็นแก่ที่ผู้สำเร็จราชการออกว่าราชการ การตัดสินเท่ากับฮ่องเต้ พวกเขาคิดว่าสุ่ยเฉินเคี้ยวง่าย หลอกให้รับปากก็ไม่ยากอะไร“ปัง!” สุ่ยเฉินตบที่วางแขน เกือบพลาดตกเก้าอี้ แต่ทรงตัวทัน“เหลวไหล! พี่ข้าเป็นฮ่องเต้นะ ไม่ใช่พ่อพันธุ์ม้า! จะได้มักมากในกามขนาดนั้น!” เด็กน้อยลุกขึ้นยืนชี้หน้ากราด “พี่ข้าป่วย... ป่วยเพราะตรอมใจที่พวกเจ้าเอาแต่จ้องจะยัดเยียดลูกสาวหลานสาวเข้ามาในวัง! ถามจริงๆ เถอะ... พวกเจ้าไม่รู้หรือว่าพี่ข้าดุแค่ไหน? ส่งลูกสาวมาก็เหมือนส่งมาดองเค็มในไหปลาหมัก! อยากให้ลูกหลานเป็นสตรีเน่าตายเหมือนหนูรึ!”แน่นอนว่าคำนี้พี่สะใภ้ฝากมา เมื่อวานไปสนทนากับพี่สะใภ้บอกว่าจะเล่นเป
“เจิ้นก็เบื่อ... อาอินแพ้ท้องหนัก เหม็นกลิ่นคนแก่ เจิ้นไม่อยากเอาตัวไปเปื้อนกลิ่นพวกมันกลับไปให้นางอาเจียน... ส่วนเจ้า เจ้าเป็นผู้สำเร็จราชการ เจ้าต้องไป”“ข้าไม่ว่าง!” ฟู่อ๋องรีบปฏิเสธ “ข้าสัญญากับเหม่ยเหยาว่าจะพานางไปไหว้พระ!”“งั้นจะให้ใครไป?” ฮ่องเต้เลิกคิ้ว “ไป๋หลางก็หนีเที่ยวแคว้นเหยียนยังไม่กลับ...”“ข้าเอง! ข้าไปเอง!” เสียงเล็กๆ แหลมๆ ดังขึ้น พร้อมกับร่างป้อมๆ ที่เดินอาดๆ ออกมาจากห้องแต่งตัว องค์ชายเจ็ด สุ่ยเฉินเดินออกมาด้วยท่าทางขึงขัง... แต่สิ่งที่ทำให้ฮ่องเต้และฟู่อ๋องต้องกลั้นขำจนหน้าแดงคือชุดของเขา!สุ่ยเฉินไปข่มขู่กองภูษาให้ตัดชุดมังกรจำลอง ขนาดจิ๋วพอดีตัว ลวดลายปักดิ้นทองระยิบระยับเหมือนของฮ่องเต้เปี๊ยบ แต่เป็นมังกรสี่เล็บตามศักดิ์องค์ชาย บนศีรษะสวมกวานทองคำจำลอง ที่ทำเลียนแบบของฮ่องเต้ทุกกระเบียดนิ้ว แต่ย่อส่วนลงมา แถมในมือยังถือพัดจิ๋วที่ทำท่าโบกสะบัดเลียนแบบท่าทางของพี่ชายเวลาหงุดหงิดได้อย่างเหมือนสุด ๆ!“เจ้า...” สุ่ยเทียนจุนสำลักน้ำชา “ไปเอาชุดนี้มาจากไหน?”“ข้าสั่งตัดด่วนเมื่อวาน!” สุ่ยเฉินเชิดหน้าขึ้น เขาเล่นเป็นขอทาน เป็นชาวนา เป็นคนขายซาลาเปา คราวก่อนจะเป็นหลวง
เข้าใจหรือ...ต่อให้ไม่เข้าใจนางแย้งอันใดได้ ในเมื่อเลือกบุรุษผู้นี้เป็นสวามีแล้วนางก็ต้องกัดฟันทน แม้จะรู้ว่าตนเองอยู่ใกล้เขาแล้วก็ไม่ต่างจากน้ำมันกับไฟนักหรอกจ้าวลี่อินเม้มริมฝีปากแน่น ต่อให้แย้งไปก็ไร้ผล ในเมื่อนางเดินเข้ามาในกรงมังกรเอง สุ่ยเทียนจุนขยับไปนั่งบนตั่งนุ่มอิงกับหมอนเพื่อให้ฮองเฮาขยับเข้ามานั่งทับได้ เรื่องแบบนี้เขาถนัดนักแหละ จ้าวลี่อินเห็นมังกรยักษ์สีชมพูดอกเหมยแล้วใบหน้าพลันร้อนวูบวาบ ยิ่งเห็นขยายออกมาแล้วพลันเกิดความรู้สึกปรารถนาลุกโชนขึ้นจนเผลอกัดริมฝีปากของตนเอง เมื่อด้านนอกไม่มีเสียงเข้ามาบวกกับช่วงบ่ายที่แสงเริ่มลดน้อยลงในช่วงใกล้ฤดูหนาว แสงเทียนภายในห้องจึงส่องให้เห็นเงาสะท้อนถึงความร้อนของไฟราคะระหว่างสองบุรุษสตรีผู้ยิ่งใหญ่ของแผ่นดินแสงเทียนวูบไหวสะท้อนเงาของสองร่างที่กำลังนัวเนียกันอยู่บนตั่งนุ่มหลังโต๊ะทรงงาน กองฎีกาที่เคยถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ บัดนี้ถูกปัดตกเกลื่อนพื้น เพื่อหลีกทางให้กับกิจกรรมที่เร่าร้อนยิ่งกว่าราชกิจใดๆจ้าวลี่อินหอบหายใจสะท้าน ใบหน้างามแดงก่ำ เม็ดเหงื่อผุดพรายตามไรผม นางมองบุรุษตรงหน้า... สุ่ยเทียนจุน ท
“ฝ่าบาท...” จ้าวลี่อินเรียกเขาเสียงสั่น เมื่อมือของเขาสัมผัสที่จุดอ่อนไหว “หม่อมฉันรักพระองค์...” ร่างกายตอนนี้ของนางเต็มไปด้วยแรงปรารถนา และนางรักเขาจริง ๆ จึงบอกรักโดยไม่อายปาก“เจิ้นก็รักเจ้า... รักยิ่งกว่าชีวิต” สิ้นคำบอกรัก บทรักอันเร่าร้อนและยาวนานก็เริ่มต้นขึ้น เสียงครวญครางแห่งความสุขสมดังก้องไปทั่วห้องหอ ผสานกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อ และเสียงกระซิบคำรักที่ไม่มีวันสิ้นสุด แสงเทียนมงคลวูบไหวตามจังหวะรักที่โหมกระหน่ำ ราวกับจะร่วมเป็นพยานในค่ำคืนที่แสนวิเศษนี้กลางดึกพายุแห่งความปรารถนาสงบลงแล้ว เหลือเพียงความอบอุ่นที่โอบล้อมทั้งสองร่าง สุ่ยเทียนจุนดึงจ้าวลี่อินเข้ามากอดแนบอก ผ้าห่มผืนหนาคลุมกายทั้งคู่ไว้ นางซุกหน้าลงกับแผงอกกว้าง ฟังเสียงหัวใจของเขาที่เต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ“เหนื่อยไหม?” เขาถามพลางจูบที่กระหม่อมนาง“เพคะ...” จ้าวลี่อินตอบเสียงอู้อี้ “ฝ่าบาทรังแกหม่อมฉันหนักเกินไปแล้ว...”“ก็เจิ้นบอกแล้วว่าจะทบต้นทบดอก” สุ่ยเทียนจุนหัวเราะเบาๆ “แต่เจิ้นสัญญานะ... ว่าจะพยายามเบามือลง... ในรอบหน้า”“ยังมีรอบหน้าอีกหรือเพคะ!” จ้าวลี่อินเงยหน้าขึ้นมองค้อน “หม่อมฉันจะนอนแล้ว!”“นอนเถิ
ยามไฮ่ (21.00 – 22.59 น.) ณ ตำหนักคุนหนิง (ห้องหอ)แสงเทียนมงคลสีแดงส่องสว่างวิบวับไปทั่วห้องหอที่ถูกตกแต่งใหม่อย่างวิจิตรบรรจง ผ้าไหมสีแดงปักลายมังกรหงส์ห้อยระย้าลงมาจากเพดาน กลิ่นหอมของกำยานร้อยบุปผารัญจวน ลอยฟุ้งจางๆ สร้างบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยความรักและความปรารถนา“ปัง!”เสียงประตูห้องปิดลง พร้อมกับเสียงลงกลอนแน่นหนา สุ่ยเทียนจุน ในชุดลำลองสีแดงเข้ม เดินเข้ามาประชิดตัว จ้าวลี่อิน ที่นั่งรออยู่บนเตียงด้วยความประหม่าเล็กน้อย เขาปลดมงกุฎหงส์อันหนักอึ้งออกจากศีรษะของนางอย่างเบามือ แล้ววางลงบนโต๊ะข้างเตียง จากนั้นก็ค่อยๆ ดึงปิ่นปักผมออกทีละอัน ปล่อยให้เส้นผมยาวสลวยสีดำขลับทิ้งตัวลงมาคลอเคลียแผ่นหลังบาง“เหนื่อยไหมคนดี?” เขาถามเสียงนุ่ม พลางใช้นิ้วเกลี่ยแก้มเนียนที่แดงระเรื่อของนาง ไม่รู้เพราะเมาเหล้าเหมาไถ หรือเมารักจากเจิ้นกันแน่...แต่เจิ้นชอบอย่างยิ่ง“นิดหน่อยเพคะ...” จ้าวลี่อินตอบเสียงเบา หลบสายตาอันร้อนแรงของเขา “ชุดฮองเฮาหนักกว่าชุดออกรบเสียอีก...” นางแสร้งถอนหายใจและทุบต้นขาเบา ๆ คล้ายบอกให้รู้ว่าเบาหน่อยก็แล้วกันนะคืนนี้“ถ้างั้น... เจิ้นช่วยถอดให้ดีไหม?” ไม่รอคำตอบ มือหนาก็เร
สตรีที่กุมหัวใจจักรพรรดิมีเพียงคนเดียวเท่านั้น“เหนื่อยไหม?” เขาถามเสียงนุ่ม ยื่นมือออกไปหานาง“ไม่เพคะ...” จ้าวลี่อินวางมือลงบนฝ่ามือใหญ่ของเขา รอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้า “เพื่อมายืนเคียงข้างฝ่าบาท... ต่อให้ต้องเดินข้ามภูเขามีด ทะเลเพลิง หม่อมฉันก็ไม่เหนื่อย”“ปากหวาน...” สุ่ยเทียนจุนกระชับมือนางแน่น “ไปกันเถอะ... ไปประกาศให้คนทั้งต้าเหนิงรู้ว่า เจ้าเป็นของเจิ้นผู้เดียว”ทั้งคู่จูงมือกันเดินขึ้นสู่จุดสูงสุดของบัลลังก์มังกร หันหน้าออกสู่ลานพิธี แสงแดดสาดส่องลงมากระทบมงกุฎและเครื่องทรง จนเกิดประกายเจิดจรัสราวกับเทพมังกรและเทพหงส์เคียงคู่ขันทีประกาศราชโองการเสียงดังก้อง “บัดนี้... พิธีอภิเษกสมรสเสร็จสิ้น! ถวายพระพรฮ่องเต้! ถวายพระพรฮองเฮา! ขอจงทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆ ปี!”“ทรงพระเจริญหมื่นปี! ทรงพระเจริญหมื่นๆ ปี!” เสียงสรรเสริญดังกระหึ่มจากเหล่าขุนนางและราษฎรนับแสน ทุกคนคุกเข่าลงหมอบกราบด้วยความจงรักภักดีจากใจจริงสุ่ยเทียนจุนหันมามองฮองเฮาของเขา “อาอิน... เจ้าเห็นไหม? นี่คือแผ่นดินของเรา...ต่อไปเจ้าและเจิ้นจะช่วยกันดูแลแผ่นดินนี้ดีหรือไม่”“เพคะ...” จ้าวลี่อินน้ำตาซึมด้ว
หน้าประตูห้องบรรทมเหล่าขันทีและนางกำนัลเวรดึก ต่างพากันยืนเข้าเวรด้วยความง่วงเหงาหาวนอนเหมือนอย่างเคย เพราะยามนี้ถึงเวลาเงียบเสียงเนื่องจากฝ่าบาทจะบรรทมพักผ่อน จนกระทั่ง...“โอ๊ยยยยยย!”เสียงร้องโหยหวนของบุรุษดังลอดออกมาจากห้องบรรทม ทำเอาทุกคนสะดุ้งสุดตัว หูตาสว่างโร่ขึ้นมาทันที“นั่น... นั่นเสียง
ณ ตำหนักจินหลวน (ห้องบรรทมจักรพรรดิ)หลังจากความวุ่นวายหน้าตำหนักจบลงด้วยการ วิ่งหนีไปของหลิวตาอิ้ง และไป๋หลางกับเสี่ยวเฉินที่ทิ้งจักรพรรดิหนุ่มเผชิญกับสนมตัวร้ายอย่างจ้าวผินความเงียบสงัดก็กลับมาปกคลุมห้องบรรทมโอรสสวรรค์อีกครั้ง... ทว่าบรรยากาศภายในกลับตึงเครียดยิ่งกว่าเดิมหลายเท่าทันทีที่จ้าวลี
หลิวตาอิ้งน้ำตาไหลพราก ด้วยความกลัวตาย นางจึงจำใจยกถ้วยน้ำแกงขึ้นดื่ม... อึก... อึก... จนหมดถ้วย รสชาติขมปร่าไหลลงคอ แต่สิ่งที่ตามมาติดๆ คือความร้อนวูบวาบและ...ยุกยิก...หลิวตาอิ้งเริ่มบิดตัวไปมา มือไม้เริ่มเกาที่คอ เกาที่แขน “โอ๊ย... คัน... คันเหลือเกิน!”“ตาอิ้งอร่อยหรือไม่” สุ่ยเทียนจุนหรือจะมอง
“บำรุงพละกำลัง?” จ้าวลี่อินทวนคำ พลางยื่นมือไปรับถาดน้ำแกงมาถือไว้ นางยกฝาถ้วยเปิดออก กลิ่นหอมฉุนของสมุนไพรลอยแตะจมูก จมูกของนางไวต่อกลิ่นนัก... กลิ่นสมุนไพรแรงขนาดนี้ คงตั้งใจกลบกลิ่นอะไรบางอย่างสินะ สิ่งนั้นน่าจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่นะนางแสยะยิ้ม ก่อนจะหันไปหาองค์ชายเจ็ดที่กำลังยืนน้ำลายสอ ท่าทางตะก







