บทที่ 2 การประชุมครั้งแรกของชั้น 18 (1)

เสียงนาฬิกาปลุกดังตอนเจ็ดโมงตรง ฉันปัดมันเหมือนกำลังต่อสู้กับยุงยักษ์ ก่อนลืมตาอย่างเต็มตาเมื่อได้ยินเสียง “เหมียววว” ของโมจิ มันยืนจังก้าอยู่บนหน้าอกฉัน น้ำหนักเกือบเก้ากิโลกดให้หายใจติดขัดเหมือนมีหมอนวิเศษกดทับอยู่ตลอดเวลา

“โอเค ๆ ตื่นแล้วจริง ๆ จ้า นายเป็นเทรนเนอร์ส่วนตัวฉันเหรอ” ฉันดันมันออกอย่างเบามือ มันตอบกลับด้วยเสียงสั้น ๆ แล้วเดินไปเลียขนตัวเองตรงมุมพรมอย่างผู้ชนะในศึกยามเช้า

ฉันลุกมาหยิบแก้วน้ำ กลั้วคอเบา ๆ แล้วเปิดม่าน แสงเช้าสีทองอ่อนสาดเข้ามาเติมความสว่างให้ห้องที่ยังมีแต่กล่องและเฟอร์นิเจอร์ชั่วคราว กลิ่นสีเคลือบพื้นยังจาง ๆ แต่กลับทำให้รู้สึกว่า “นี่แหละบ้านใหม่”

ยังไม่ทันได้ทำอะไร เสียงเครื่องบดกาแฟ “กรืดดดดด” ดังขึ้นจากฝั่งตรงข้ามทางเดิน กลิ่นหอมอบอวลลอยเข้ามาด้วย ฉันไม่ต้องเดาก็รู้ว่ามาจาก 18B ห้องของเพื่อนบ้านที่ช่วยชีวิตท่อครัวฉันเมื่อวาน

“นายห้ามวิ่งไปนะ” ฉันชี้นิ้วเตือนโมจิ แต่มันทำหูเฉยเหมือนกำลังอ่านบทกวีภายในใจ

พอฉันเปิดประตูออกไป ประตู 18B ก็เปิดแง้มพอดี ภีมอยู่ในชุดสบาย ๆ เสื้อยืดสีเทา กางเกงวอร์ม มือหนึ่งถือแก้วเซรามิก อีกมืออุ้มโตโตะ โกลเด้นรีทรีฟเวอร์ที่หางส่ายแรงเหมือนใบพัด

“อรุณสวัสดิ์ครับ” เขายิ้มบาง ๆ “เมื่อเช้าผมลองคั่วเบลนด์ใหม่ อยากชิมไหม”

ฉันยกมือโบก “ยังดีกว่าค่ะ เดี๋ยวกลายเป็นหนี้กาแฟจนต้องจ่ายเป็นข้าวผัดไปทั้งปี”

“งั้นให้ถือว่าเป็น ‘ประชุมเช้าของชั้น 18’” เขาวางแก้วลงที่ตู้หน้าห้อง ชี้นิ้วนับ “สมาชิก  คุณ ผม โมจิ โตโตะ วาระประชุม อาหารเช้า และกฎการอยู่ร่วมกันโดยไม่ทำห้องท่วมซ้ำ”

ฉันหัวเราะจนตาหยี “ได้ค่ะ ขอเวลาแต่งตัวสามนาที แล้วเจอกันที่ระเบียงส่วนกลาง”

โมจิทำหน้าเฉย ๆ เหมือนกำลังจะคว่ำมติ แต่สุดท้ายก็เดินตามฉันเข้าห้องไปอย่างขี้เกียจ

ระเบียงส่วนกลางของชั้น 18 มีโต๊ะหินอ่อนกลม ๆ สีขาวและเก้าอี้เหล็กสองสามตัว มีกระถางเฟิร์นแขวนเรียงเป็นแนว ลมเช้าอ่อน ๆ พัดพาเสียงจิ้งหรีดจากสวนดาดฟ้าด้านบนลงมาด้วย ภีมเอาเทอร์โมสกาแฟกับแก้วสองใบมาวาง พร้อมจานโทสต์กรอบ ๆ โรยน้ำตาลนิดหน่อย ส่วนฉันถือข้าวปั้นสามเหลี่ยมจากเซเว่นมาสมทบอย่างภูมิใจ

“วาระที่หนึ่ง: อาหารเช้า” ภีมพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่หางคิ้วมีรอยยิ้ม

ฉันยกข้าวปั้นขึ้น “รายงาน: อร่อยมาก แต่มีสายตาหนึ่งคู่กำลังคัดค้านอยู่ค่ะ” ฉันชี้ไปที่โมจิที่จ้องข้าวปั้นเหมือนกำลังจะฟ้องศาลแมวโลก

โตโตะนั่งเรียบร้อย หางตีพื้นเป็นจังหวะ “ปึก ๆ” ทุกสองวินาที จนฉันสงสัยว่ามันกำลังซ้อมกลองอยู่เงียบ ๆ

“วาระสอง: การอยู่ร่วมกัน” ภีมพูดต่อ “ผมตื่นเช้าคั่วกาแฟ อาจมีเสียงบดกับกลิ่นแรงบ้าง ถ้ารบกวนบอกได้เลย”

“ไม่รบกวนเลยค่ะ เสียงบดกาแฟดีกว่าเสียงน้ำพุ่งจากเครื่องซักผ้าของฉันมาก” ฉันรีบสวน ทำเอาเขาหัวเราะในลำคอ

“แล้วของคุณล่ะ มีอะไรที่ผมควรรู้” เขาถามด้วยน้ำเสียงใจเย็น

ฉันยกมือเหมือนสารภาพบาป “ฉันนอนละเมอบางครั้ง ถ้าได้ยินผู้หญิงพูดคนเดียวตอนตีสอง อย่าแจ้ง รปภ. นะคะ”

ภีมนิ่งไปหนึ่งจังหวะ ก่อนจะหลุดยิ้ม เสียงหัวเราะทุ้ม ๆ นั้นทำเอาหัวใจฉันอุ่นแบบไม่ต้องชงลาเต้เพิ่ม

ระหว่างเราจิบกาแฟ ฉันสังเกตนิ้วเขาที่ยกแก้วมั่นคง มือของคนทำงานกับเครื่องมือกับเครื่องชงทุกวัน ดูนิ่งจนชวนรู้สึกเชื่อใจอย่างประหลาด

“วาระสุดท้าย: แนะนำแหล่งอร่อยย่านนี้” เขาหยิบแผนที่เล็ก ๆ ที่พับใส่กระเป๋ามากางบนโต๊ะ “ร้านก๋วยเตี๋ยวปากซอย น้ำซุปดี แต่ถ้าคุณกินเผ็ดไม่เก่งอย่าใส่พริกเผาเยอะ”

“ฉันไม่ใช่มือใหม่เรื่องพริกนะคะ” ฉันยักคิ้วท้าทาย

“งั้นเย็นนี้พิสูจน์” เขาพูดสั้น ๆ ง่าย ๆ เหมือนแค่นัดแวะหน้าตึก แต่คำว่า “เย็นนี้” ไปสะกิดหัวใจฉันจนต้องก้มกินข้าวปั้นกลบแก้มที่ร้อนวาบ

โมจิกับโตโตะค่อย ๆ ขยับเข้าใกล้กัน โตโตะยื่นจมูกไปดมเบา ๆ โมจิทำเสียง “ฟู่” นิดเดียวแล้วถอนหายใจยาวเหมือนผู้ใหญ่ที่เข้าใจโลกขึ้นหนึ่งเสี้ยว ฉันกับภีมเฝ้าดูอย่างใจจดใจจ่อ สุดท้ายโตโตะนอนหมอบเฉย ๆ แสดงความบริสุทธิ์ใจ ส่วนโมจิยอมเดินวน ๆ ดมเก้าอี้เหมือนกำลังสำรวจพื้นที่ประชุม

“ดีขึ้นกว่าวันแรก” ภีมว่า

“ใช่ค่ะ ก้าวเล็ก ๆ ของสัตว์เลี้ยง ก้าวใหญ่ของชั้น 18” ฉันแกล้งทำเสียงผู้ประกาศรายการวิทยุ เล่นเอาภีมหลุดหัวเราะ

ฉันลองจิบกาแฟที่เขารินให้ กลิ่นหอมของถั่วเชียงรายคั่วกลางชัดเจน มีความเปรี้ยวสดนิด ๆ ตามด้วยหวานปลาย ๆ แบบน้ำผึ้งดอกไม้ “อร่อยมากค่ะ คุณตั้งใจชงมาก”

“ดีใจที่ชอบ” เขาตอบ “ผมเรียกเบลนด์นี้ว่า ‘เริ่มใหม่’ เพราะใช้เมล็ดล็อตแรกที่คั่วหลังย้ายมาคอนโด”

“เหมาะกับฉันเลยค่ะ” ฉันวางแก้ว ยิ้มให้ตัวเองเงียบ ๆ

สายลมพัดเฟิร์นไหวเบา ๆ ฉันแอบคิดว่า ถ้าชีวิตใหม่มีกลิ่น น่าจะเป็นกลิ่นกาแฟแบบนี้นี่แหละ

ก่อนจะเข้าออฟฟิศ ฉันแวะกลับห้อง เช็คเครื่องซักผ้าที่กลายสภาพจากศัตรูเป็นเพื่อนบ้านชั่วคราว แค่อมยิ้มกับป้ายโน้ตเล็ก ๆ ที่แปะไว้เหนือวาล์ว ภีมเขียนดินสอว่า “ห้ามเปิดก่อนช่างตรวจ  เทวดาชั้น 18” ฉันหัวเราะแล้วหยิบหน้ากาก ลิปกรอส และสมุดโน้ตใส่กระเป๋าผ้า

ออกจากลิฟต์ชั้นล่าง ฉันแทบชนเข้ากับแม่บ้านคอนโดที่กำลังเข็นรถทำความสะอาด “ขอโทษค่ะ” ฉันรีบยกมือไหว้

แม่บ้านยิ้ม “ไม่เป็นไรจ้ะ เมื่อวานน้ำรั่วใช่ไหม ได้ข่าวจากช่าง เขาบอกว่าหนุ่มห้อง B ช่วยปิดให้ทัน”

“ใช่ค่ะ เขาเก่งมาก ๆ” ฉันยิ้มกว้าง

“หนุ่มคนนั้นสุภาพนะ เลี้ยงหมาน่ารัก” แม่บ้านว่า “ถ้าเจออีก ฝากทักทายด้วย”

ฉันพยักหน้า หัวใจอุ่นขึ้นอีกนิดอย่างไม่มีเหตุผลชัดเจน

เดินออกมาถนนหน้าโครงการ ร้าน “ที่เดิม” เปิดไฟนวล ๆ เพลงแจ๊สเบาคลออยู่ ฉันชะโงกดูแวบหนึ่ง เห็นภีมยืนหลังบาร์ พนักงานหญิงกำลังจัดคุกกี้ในโหล ฉันยกมือไหว้จากนอกกระจก เขาเงยหน้ามายิ้มบาง ๆ แล้วชี้นิ้วขึ้นบนราวกับบอกว่า “สู้ ๆ กับวันทำงาน”

แค่นั้นก็เหมือนได้กาแฟเพิ่มอีกครึ่งช็อต