บทที่ 3: สินค้าชิ้นแรก เปลี่ยนฐานะ

แสงอาทิตย์รำไรสาดส่องผ่านรอยโหว่ของหลังคามุงหญ้าแฝก ตกกระทบลงบนใบหน้าของ เฉียวซีเมย ที่กำลังขยับตัวตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งร่าง เพราะเตียงไม้ที่แข็งกระด้างและกลิ่นอับของฟางย้ำเตือนเธอว่า  ชีวิตในคอนโดหรูหราพร้อมเตียงดูดวิญญาณได้กลายเป็นเพียงความทรงจำในอดีตไปเสียแล้ว

เธอค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง สูดอากาศยามเช้าที่แม้จะหนาวเย็นแต่ก็บริสุทธิ์อย่างที่โลกอนาคตไม่มีวันให้ได้  สายตาของเธอเหลือบไปเห็นร่างยักษ์ของ หลี่เทียน ที่นอนขดตัวอยู่ที่พื้นข้างเตียง เขาไม่ได้เอาผ้าห่มผืนบางเพียงผืนเดียวที่มีมาห่มให้ตัวเองแต่กลับพยายามพับมันแล้ววางไว้ที่ปลายเท้าของเธอ เพื่อให้มั่นใจว่าภรรยาของเขาจะอบอุ่นที่สุด

"คนโง่เอ๊ย... ตัวเองสั่นขนาดนี้ยังจะห่วงคนอื่นอีก"   ซีเมยพึมพำเบาๆ แววตาที่เคยแข็งกร้าวของนักขายมือทองอ่อนแสงลงครู่หนึ่ง   เธอนึกถึงของรางวัลที่ได้จากระบบเมื่อคืน 'สบู่หอมสกัดจากดอกไม้พันปี' เธอหยิบมันออกมาจากมิติเก็บของในพริบตาก้อนสบู่ทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าสีชมพูอ่อน เนื้อเนียนละเอียดดุจหยกขัดเงา กลิ่นหอมของมันตลบอบอวลไปทั่วห้อง เป็นกลิ่นหอมที่ซับซ้อนและลึกซึ้ง ไม่ใช่กลิ่นฉุนของน้ำหอม       ราคาถูก แต่มันคือกลิ่นที่ชวนให้รู้สึกถึงความสูงศักดิ์

ในยุคที่ชาวบ้านยังใช้เพียงขี้เถ้าหรือมะคำดีควายในการซักล้าง สบู่ก้อนนี้ไม่ต่างอะไรจากสมบัติล้ำค่าที่ตกลงมาจากสรวงสวรรค์  "น้องสาว... เจ้าตื่นแล้วเหรอ?" เสียงทุ้มต่ำของหลี่เทียนดังขึ้น เขาตื่นขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มซื่อ ๆ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความดีใจที่เห็นภรรยายังอยู่ตรงนี้ ไม่ได้หนีไปเหมือนที่เขาฝันร้าย

"ท่านพี่ ข้าบอกแล้วไงว่าอย่าเรียกน้องสาว เรียกชื่อข้า... ซีเมย"

เธอเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงไม่จริงจังนัก

"อ้อ... ซีเมย เมยเมยของข้า"   หลี่เทียนเกาหัวอย่างเขินอาย

"ข้าจะไปตักน้ำให้เจ้าล้างหน้านะ วันนี้ข้าจะเข้าป่าไปดูดักแด้กับขุดหัวมันเพิ่ม เจ้าจะได้มีของกินดีๆ"

"ช้าก่อนท่านพี่ วันนี้เราจะไม่เข้าป่า แต่เราจะเข้าเมืองกัน"  คำพูดของซีเมยทำให้หลี่เทียนชะงัก "เข้าเมือง? แต่เราไม่มีเงินเลยนะเมยเมย แม้แต่ค่าขนมอร่อยๆในเมืองข้ายังไม่รู้จะหาจากไหน..."  ซีเมยชูสบู่หอมในมือขึ้น  

"เราจะเอาสิ่งนี้ไปขาย" หลี่เทียนมองก้อนสีชมพูในมือภรรยาด้วยความฉงน 

"นี่คืออะไร? ขนมเหรอ? มันหอมจังเลยเมยเมย หอมเหมือนดอกไม้ที่ข้าเคยเห็นในฝัน"

"มันคือสบู่... เอาไว้ใช้ชำระล้างร่างกายให้สะอาดและมีกลิ่นหอม ท่านพี่เชื่อใจข้าเถอะ ข้าจะทำให้เงินทองให้ไหลมาเทมาหาครอบครัวหลี่ของเราเอง"

ทว่า การจะออกจากบ้านตระกูลหลี่ในเช้านี้กลับไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด เมื่อซีเมยเดินออกมาที่ลานดินหน้าบ้าน เธอต้องเผชิญหน้ากับ ป้าสะใภ้หวัง หญิงวัยกลางคนปากจัดประจำหมู่บ้าน  ที่มักจะหาเรื่องคอยจิกกัดครอบครัวหลี่อยู่เสมอ

เพราะบ้านหลี่นั้นยากจนและหลี่เทียนก็หัวช้า ทำให้ตกเป็นเป้าหมายของการกลั่นแกล้งได้ง่าย

"อุ๊ยตาย! นั่นใครน่ะ? นึกว่านังหนูซีเมยจะหนีตามชู้ไปจนจมน้ำตายไปแล้วเสียอีก

ยังมีหน้ากลับมาชูคอในหมู่บ้านอยู่อีกเหรอ?" ป้าสะใภ้หวังตะโกนเสียงแหลมพลางจีบปากจีบคอเดินเข้ามาหา   ชาวบ้านแถวนั้นที่กำลังกวาดลานบ้านหรือเตรียมตัวออกไปไร่นา ต่างพากันชะงักและเริ่มจับกลุ่มมุงดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ป้าหวัง พูดจาให้ระวังหน่อย ข้าตกน้ำเพราะอุบัติเหตุ และข้าก็ยังเป็นสะใภ้ตระกูล

หลี่อย่างถูกต้อง"   ซีเมยตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่หนักแน่น ดวงตาคมกริบของเธอจ้องมองอีกฝ่ายอย่างไม่ลดละ

"สะใภ้อย่างถูกต้อง? หึ! สะใภ้ที่วันๆ เอาแต่ผลาญข้าวสารที่หามาได้ยากเย็นของสามีโง่ๆ น่ะเหรอ? “  ป้าหวังเริ่มได้ใจเมื่อเห็นชาวบ้านเริ่มซุบซิบหลี่เทียนรีบเดินมาบังหน้าซีเมยไว้

"ป้าหวัง อย่าว่าเมยเมยนะ เมยเมยไม่สบายอยู่"

"แกน่ะเงียบไปเลยเจ้าโง่เทียน! ถูกนังผู้หญิงแพศยานี่หลอกซ้ำซากยังไม่รู้ตัวอีก"

ซีเมยที่ยืนอยู่ข้างหลังหลี่เทียนยกยิ้มเย็นชา  เธอเป็นนักขายที่รับมือกับลูกค้าขี้วีนมานับไม่ถ้วน คำพูดเหล่านี้ถือว่าเด็กน้อยมาก เธอเดินก้าวออกมาข้างหน้าหลี่เทียน แล้วชูก้อนสบู่ขึ้นมาในระดับสายตา

"ที่ป้าหวังบอกว่าข้าผลาญข้าวสารน่ะ... ข้ากำลังจะไปทำให้ครอบครัวนี้มีข้าวสารกินไปตลอดปีต่างหาก"  เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย  "ป้าคงไม่เคยเห็นสิ่งนี้ใช่ไหม? นี่คือสบู่หอมจากแดนสวรรค์ที่ท่านเซียนมอบให้ข้าตอนที่ข้าหมดสติอยู่ในน้ำ"