LOGIN"นี่... ข้าเก็บไว้ให้เจ้า ข้ายังไม่ได้กินเลยนะ น้องสาวกินเถอะ"
ซีเมยมองหัวมันที่ทั้งดำและลีบเล็กในมือ ความรู้สึกจุกอกแล่นขึ้นมาทันที นี่คือสิ่งที่ดีที่สุดที่ครอบครัวนี้มีเหลืออยู่ และเขาก็เลือกที่จะให้เธอขณะที่เธอกำลังคิดว่าจะทำอย่างไรกับชีวิตต่อไป เสียงอิเล็กทรอนิกส์ใสๆ ก็ดังขึ้นในโสตประสาทของเธอ และมีเธอเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ได้ยิน
* ติ๊ง! ระบบ 'ยอดนักขายหมื่นลี้' เริ่มต้นการทำงาน *
* ตรวจพบโฮสต์: เฉียวซีเมย *
*สถานะปัจจุบัน: ยากจนขั้นวิกฤต / คะแนนสะสม: 0 *
* ภารกิจเริ่มต้น: มื้ออาหารแรกแห่งความประทับใจ - จงหาอาหารที่ทำให้ครอบครัวอิ่มท้อง *
*รางวัล: กล่องสุ่มระดับเริ่มต้น 1 กล่อง *
ซีเมยเบิกตากว้าง 'ระบบ? นี่มันเหมือนในนิยายที่พนักงานในออฟฟิศเคยเล่าให้ฟังเลยนี่นา!'
เธอยกยิ้มที่มุมปาก แววตาที่เคยสับสนกลับกลายเป็นประกายคมกล้าเหมือนตอนที่เธอกำลังจะปิดดิวธุรกิจสำคัญ
"หลี่เทียน... ไม่สิ ท่านพี่" เธอเรียกสามีด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง
"พาข้าไปที่ห้องครัวหน่อย ข้าอยากเห็นว่าเรามีอะไรเหลืออยู่บ้าง"
"แต่เจ้ายังไม่แข็งแรง.เลยนะ.."
"ข้าไม่เป็นไร พาข้าไปเถอะ" เธอสั่งด้วยน้ำเสียงที่มีอำนาจ จนหลี่เทียนต้องรีบเข้ามาประคองเธออย่างว่าง่าย เมื่อไปถึงห้องครัว (ซึ่งก็คือเพิงเตี้ยๆ ข้างบ้าน) ซีเมยแทบอยากจะกุมขมับ ในถังข้าวสารมีรำข้าวผสมเมล็ดข้าวหักๆ อยู่ไม่ถึงหนึ่งกำมือเกลือก็เหลือติดก้นโถ ผักป่าเหี่ยวๆ อีกหนึ่งกำ และน้ำในถังที่ดูขุ่นมัว แต่สำหรับนักขายมือทองอย่างเธอ ไม่มีคำว่า "ขายไม่ได้" และไม่มีคำว่า "ทำไม่ได้"
*"ในเมื่อไม่มีของดีๆ ฉันก็ต้องสร้างมูลค่าจากสิ่งที่มี!"*
ซีเมยเริ่มสั่งการให้หลี่เทียนไปก่อไฟ ส่วนเธอเริ่มสำรวจรอบๆ บริเวณบ้าน เธอพบต้นพืชบางชนิดที่ดูเหมือนสมุนไพรและผักที่คนแถวนี้อาจจะไม่รู้จัก แต่เธอจำได้จากสารคดีที่เคยดูเธอบอกให้หลี่เทียนไปตักน้ำสะอาดมาจากลำธาร และในระหว่างที่เขาลับตาไป เธอก็ลองสื่อสารกับระบบในใจ
*'ระบบ มีอะไรให้ฉันเริ่มต้นบ้างไหม? อย่างน้อยก็เครื่องปรุงพื้นฐาน'*
**[ ติ๊ง! รางวัลต้อนรับสำหรับโฮสต์ใหม่: น้ำทิพย์เสริมรสชาติ 1 หยด (ใส่ลงในน้ำจะทำให้อาหารหอมหวานและบำรุงร่างกาย) ]** ขวดเล็กๆ ปรากฏขึ้นในมือของเธออย่างปาฏิหาริย์ ซีเมยรีบซ่อนมันไว้ในแขนเสื้อ ทันทีที่หลี่เทียนกลับมาพร้อมน้ำ เธอจึงเริ่มลงมือปรุง "ข้าวต้มวิเศษ" โดยใช้รำข้าวที่ขัดจนสะอาดที่สุดเท่าที่จะทำได้ ผสมกับผักป่าและหยดน้ำทิพย์ลงไปเพียงหยดเดียว
เพียงไม่นาน กลิ่นหอมประหลาดที่หอมหวานและเย้ายวนใจก็ลอยอบอวลไปทั่วบริเวณบ้านดินหลังเล็ก กลิ่นนั้นหอมยิ่งกว่าเนื้อหมูที่ต้มในเทศกาลปีใหม่เสียอีก จนแม้แต่แม่ของหลี่เทียนที่นอนป่วยอยู่ในห้องอีกฝั่ง และเหล่าน้องชายตัวเล็กๆ ของเขาต้องพากันเดินตามกลิ่นมาที่ห้องครัวอย่างอดไม่ได้
"หอม... พี่สะใภ้ กลิ่นอะไรหอมจังเลย!" น้องชายคนเล็กของหลี่เทียนมองไปที่หม้อดินด้วยตาที่เป็นประกาย ซีเมยมองดูเด็กๆ ที่ผอมแห้งจนเห็นซี่โครง และมองดูสามี ที่ยืนน้ำลายสอแต่ยังพยายามจะสำรวมท่าทาง เธอตักข้าวต้มใส่ชามดินเผาใบที่สมบูรณ์ที่สุดแล้วส่งให้หลี่เทียน
"ท่านพี่... เอาไปให้ท่านแม่ก่อน แล้วพวกเราค่อยกินพร้อมกัน"หลี่เทียนมองภรรยาด้วยความซาบซึ้งใจจนพูดไม่ออก เขาจำได้ว่าก่อนหน้านี้เธอไม่เคยแม้แต่จะชายตามองแม่ของเขา และมักจะด่าทอน้องๆ ว่าเป็นภาระเสมอ แต่ตอนนี้... แววตาของเธอเปลี่ยนไปแล้ว
เธอดูสงบ ดูฉลาด และดูเหมือน... *นางฟ้า* ที่สวรรค์ส่งมาช่วยครอบครัวที่กำลังจะอดตายของเขาจริงๆ ซีเมยมองภาพครอบครัวที่รุมล้อมถ้วยข้าวต้มธรรมดาๆ แต่กินกันอย่างมีความสุขที่สุด เธอก็รู้สึกถึงความอบอุ่นบางอย่างที่ขาดหายไปนานในใจ จนต้องยิ้มออกมาบางๆ
*ติ๊ง! ภารกิจเริ่มต้นสำเร็จ! *
* คุณได้รับคะแนนสะสม 10 คะแนน *
* คุณได้รับกล่องสุ่มระดับเริ่มต้น 1 กล่อง – ต้องการเปิดเลยหรือไม่? *
*'เปิดเลย!'* เธอสั่งการในใจทันที
* ขอแสดงความยินดี! คุณได้รับ: 'สบู่หอมสกัดจากดอกไม้พันปี'จำนวน 1 ก้อน *
ในโลกที่แม้แต่เกลือยังเป็นของหายาก สบู่ก้อนนี้แหละ... ที่จะกลายเป็นทองคำก้อนแรกของเธอ!ซีเมยกำมือแน่น สายตาจ้องมองออกไปนอกกระท่อมที่มืดมิด *'คอยดูเถอะ หมู่บ้านลี่เหอแห่งนี้จะต้องจดจำชื่อของเฉียวซีเมย ในฐานะคนที่จะมาเปลี่ยนโฉมหน้าความมั่งคั่งของแผ่นดินนี้!'*
20 ปีต่อมา...แสงตะวันยามเช้าทาบทอลงบนหลังคากระเบื้องเคลือบสีทองของพระราชวังฤดูร้อนแห่งใหม่ ณ เมืองหลวงลี่เหอ ทว่าทัศนียภาพรอบเมืองกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ถนนหนทางถูกปูด้วยคอนกรีตเรียบกริบ มีรถลากที่ขับเคลื่อนด้วยพลังงานไอน้ำและฟันเฟืองวิ่งขวักไขว่ สองข้างทางเต็มไปด้วยตึกแถวทรงยุโรปผสมผสานสถาปัตยกรรมตะวันออกอย่างลงตัว มีโรงเรียนสถานพยาบาล และหอสมุดประชาชนตั้งอยู่ทุกหัวระแหงบนยอดหอคอยสูงกลางเมือง ชายหนุ่มรูปงามในชุดบัณฑิตสีขาวขลิบทองยืนทอดสะพานมองดูความรุ่งโรจน์เบื้องล่าง ดวงตาของเขาเป็นประกายสีรุ้งจางๆ ยามต้องแสงแดด—เขาคือ หลี่จวิน ทายาทเพียงคนเดียวของแม่ทัพใหญ่และสตรีคลังทองหลวง"ท่านแม่บอกไว้ไม่ผิดจริงๆ... ความรู้คืออาวุธที่ทรงพลังที่สุด" หลี่จวินพึมพำพลางปิด 'แท็บเล็ตหินหยก' ที่ถูกพัฒนามาจากเทคโนโลยีระบบของแม่เขาที่จวนแม่ทัพพยัคฆ์คำรามซึ่งบัดนี้ขยายกว้างขวางและร่มรื่นราวกับอุทยานสวรรค์ หลี่เทียน ในวัยกลางคนที่ยังคงความสง่างามและน่าเกรงขาม กำลังนั่งจิบชาอยู่ใต้ต้นเหมยข้างกายสตรีที่เขารักสุดหัวใจ เฉียวซีเมย ในวันนี้แม้จะมีริ้วรอยแห่งกาลเวลา ประดับที่หางตา แต่นางยังคงดูอ่อนเยาว์แ
แสงไฟนีออนหลากสีสันบนถนนสุขุมวิทสะท้อนกับกระจกรถตู้คันหรูที่กำลังมุ่งหน้าสู่ย่านบันเทิงที่ทันสมัยที่สุด ภายในรถฮ่องเต้หยวนหมิง ทรงฉลองพระองค์ในชุดสูทสากลสีเทาเข้ม ตัดเย็บประณีตจนดูเหมือนมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพล ส่วน หลี่เทียน สวมเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมบน เผยให้เห็นแผงอกกำยำที่ทำให้สาวๆ ในโลกปัจจุบันต้องเหลียวมอง"เมยเมย... เจ้าบอกว่าสถานที่ที่เรากำลังจะไป เรียกว่า 'บาร์' งั้นหรือ? มันเหมือนโรงเตี๊ยมที่มีเหล้านารีแดงขายหรือไม่?" ฮ่องเต้ตรัสถามด้วยความสนพระทัยพระเนตรเป็นประกายระยิบระยับเฉียวซีเมย หัวเราะเบาๆ คืนนี้เธอแต่งตัวเรียบหรูแต่เซ็กซี่ เพราะไม่ได้พาลูกชายมาด้วย(โดยมีท่านแม่หลี่คอยเลี้ยงดูอยู่ที่เพนท์เฮาส์) "มันคล้ายกันเพคะฝ่าบาท แต่มันมี 'ดนตรี' ที่เร้าใจกว่า และมีน้ำเปลี่ยนนิสัยที่รสชาติแปลกใหม่ที่เรียกว่า 'ค็อกเทล' ค่ะ"เมื่อรถจอดสนิทหน้า Rooftop Bar ชื่อดังบนตึกสูง 60 ชั้น ทั้งคู่ก้าวลงจากรถด้วยท่าทางสง่างาม พนักงานต้อนรับต่างพากันโค้งคำนับเพราะรัศมีอำนาจที่แผ่ออกมาของทั้งสองคน แม้จะอยู่ในชุดสากลแต่กลิ่นอายของจอมคนก็ไม่อาจซ่อนได้ แต่หน้าเสียดายที่ระบบไม่ได้พาไปเมืองจีนฮ่องกงหรือไต
เช้าวันแรกในกรุงเทพมหานครปี 2026 แสงแดดสาดส่องผ่านกระจกบานยักษ์ของเพนท์เฮาส์สุดหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยา ฮ่องเต้หยวนหมิง ทรงตื่นบรรทมด้วยเสียงประหลาดที่ไม่ใช่เสียงนกหรือเสียงระฆังวังหลวง แต่เป็นเสียง "เครื่องชงกาแฟอัตโนมัติ" ที่ซีเมยสั่งการผ่านสมาร์ทโฟนพระองค์ทรงก้าวลงจากเตียงนุ่มหลังใหญ่ด้วยความงุนงง ทรงทอดพระเนตรเห็นหลี่เทียน ที่อยู่ในชุดเสื้อยืดสีดำรัดรูปและกางเกงยีนส์ (ที่ซีเมยบังคับให้ใส่) กำลังยืนจ้องมอง "โทรทัศน์" ที่ฉายข่าวพยากรณ์อากาศด้วยสีหน้าเคร่งเครียดราวกับกำลังวิเคราะห์แผนที่ศึก"หลี่เทียน... เจ้าดูนั่นสิ สตรีในกระจกนั่นนางพูดกับเราได้จริงๆ ด้วย นางบอกว่าวันนี้ฝนจะตกในเขตบางนา... บางนาคือที่ใดกัน?" ฮ่องเต้ทรงถามด้วยความฉงน"กระหม่อมก็ไม่ทราบพะย่ะค่ะฝ่าบาท แต่เมยเมยบอกว่ามันคือ 'กล่องวิเศษ' ที่รวมความรู้ทั่วโลกไว้" หลี่เทียนตอบพลางพยายามจะหยิบรีโมทขึ้นมาดู แต่กลับไปกดโดนปุ่มเปลี่ยนช่องกลายเป็นรายการ 'มวยไทย' จนพระองค์และแม่ทัพใหญ่ถึงกับสะดุ้งโหยง เฉียวซีเมย เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับทารกน้อย หลี่จวิน ที่อยู่ในรถเข็นเด็กไฮเทค นางสวมชุดเดรสสีครีมดูเรียบหรู "อรุณสวัสดิ์ค่ะทุกท่
หลังจากผ่านพ้นคืนพระจันทร์สีเลือดและการถือกำเนิดของ หลี่จวิน น้อย จวนแม่ทัพพยัคฆ์คำรามก็กลายเป็นสถานที่ ที่เปี่ยมไปด้วยพลังชีวิต ทารกน้อยหลี่จวินเติบโตเร็วอย่างน่าอัศจรรย์ เพียงแค่หนึ่งเดือนเขาก็เริ่มจำหน้าผู้คนและส่งยิ้มที่ดูราวกับเข้าใจทุกอย่างที่ผู้ใหญ่พูด ซึ่งซีเมยรู้ดีว่าเป็นผลมาจากระบบที่ถ่ายโอนฐานข้อมูลเข้าสู่จิตใต้สำนึกของลูกชายแต่สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือรางวัลพิเศษที่ระบบมอบให้... 'ประตูผ่านทางสองโลก' เฉียวซีเมย นั่งอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวที่ถูกคุ้มกันอย่างแน่นหนา เบื้องหน้าของเธอคือหน้าต่างระบบที่เปล่งประกายสีทองเจิดจ้ากว่าครั้งไหน ๆ[ ติ๊ง! ระบบเตรียมความพร้อมสำหรับการเคลื่อนย้ายมิติครั้งแรก ][ เงื่อนไขการเดินทาง: สามารถนำบุคคลย้อนยุคไปได้ไม่เกิน 5 ท่าน ][ รายชื่อผู้มีสิทธิ์ (แนะนำโดยระบบ): 1. หลี่เทียน (สามี/แม่ทัพใหญ่), 2. ฮ่องเต้หยวนหมิง (พันธมิตรสูงสุด), 3. ท่านแม่หลี่ (ผู้อาวุโส), 4. เสี่ยวหลง (ผู้ช่วยมือขวา), 5. ทารกน้อยหลี่จวิน (สายเลือดระบบ) ]ซีเมยยิ้มกว้างเมื่อเห็นรายชื่อ "นอกจากลูกและสามีแล้ว ถ้าพาฝ่าบาทไปด้วยได้ แผ่นดินนี้จะยิ่งก้าวกระโดดไปไกลแน่ ๆ"เย็น
บรรยากาศในจวนแม่ทัพพยัคฆ์คำรามคืนนี้ดูเงียบสงัดจนน่าประหลาด ลมฤดูใบไม้ร่วงพัดกรรโชกพาเอาใบไม้แห้งหมุนวนอยู่ในอากาศ ท้องฟ้าเบื้องบนไร้แสงดาวมีเพียงดวงจันทร์กลมโตที่ค่อย ๆ เปลี่ยนสีจากเหลืองนวลเป็นสีแดงอิฐจาง ๆ ราวกับจะเตือนถึงเหตุการณ์สำคัญที่กำลังจะเกิดขึ้น เฉียวซีเมย ในวัยครรภ์แก่จัดนั่งพิงหมอนใบใหญ่หนานุ่มอยู่บนเตียงไม้แกะสลัก นางรู้สึกถึงความเคลื่อนไหวที่รุนแรงภายในท้อง ราวกับเจ้าตัวน้อยกำลังตื่นเต้นกับพลังงานบางอย่างที่แผ่ซ่านอยู่รอบตัว[ ติ๊ง! ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบสภาวะ 'รอยแยกมิติชั่วคราว' เหนือน่านฟ้าจวนแม่ทัพ ][ คำเตือน: พลังงานจากการคลอดของทายาทผู้สืบทอดระบบ กำลังดึงดูดคลื่นความถี่จากโลกอนาคตเข้าหาตัวโฮสต์ ]"อึก... ท่านพี่..." ซีเมยครางออกมาด้วยความเจ็บปวดที่เริ่มทวีคูณ มือเรียวเล็กจิกขอบเตียงไว้แน่น เหงื่อเม็ดเป้งผุดขึ้นตามไรผม หลี่เทียน ที่คอยเฝ้าอยู่ข้างเตียงไม่ห่างรีบถลาเข้าไปประคองภรรยาไว้ แววตาของแม่ทัพผู้เกรียงไกรสั่นระริกด้วยความกังวล "เมยเมย! เจ้าเจ็บท้องแล้วหรือ? ท่านแม่! หมอตำแย! เร็วเข้า! เมยเมยจะคลอดแล้ว!"ภายในเวลาไม่กี่อึดใจ จวนที่เคยเงียบสงบก็วุ่นวาย
ภายหลังจากชัยชนะเหนือจักรวรรดิโพ้นทะเล เมืองไห่หนานและเมืองหลวงกลายเป็นศูนย์กลางความมั่งคั่งที่หาใครเปรียบไม่ได้ แต่ท่ามกลางความรุ่งโรจน์นั้น เงามืดแห่งความอิจฉาริษยาก็เริ่มก่อตัวขึ้นในใจของกลุ่มขุนนางเก่าและเหล่าบัณฑิตหัวโบราณที่ยึดถือคติ"บุรุษเป็นฟ้า สตรีเป็นดิน" พวกเขาไม่อาจยอมรับได้ที่แผ่นดินนี้ต้องเดินตามการชักนำของสตรีตั้งครรภ์เพียงคนเดียวอย่าง เฉียวซีเมยในห้องโถงลับใต้ดินของจวนอดีตเสนาบดีกรมพิธีการ กลุ่มชายในชุดบัณฑิตสีหม่นกว่ายี่สิบคนนั่งล้อมวงกันด้วยสีหน้าเคร่งเครียด บนโต๊ะมีม้วนฎีกาที่เตรียมจะยื่นต่อฮ่องเต้เพื่อบีบให้ซีเมยสละอำนาจคลังทอง"พวกท่านดูสิ! ตอนนี้นางผู้นั้นเปิดโรงเรียนให้สตรีหัดอ่านเขียนและทำมาค้าขายอีกไม่นานบ้านเมืองจะไร้ระเบียบ สตรีจะกระด้างกระเดื่องต่อสามี!" บัณฑิตเฒ่าคนหนึ่งตบโต๊ะดังปังเราต้องทำอะไรสักอย่าง ก่อนที่นางจะคลอด 'ปีศาจ' ที่จะมาสืบทอดอำนาจมืดนี้!"พวกเขาไม่ได้เรียกตัวเองว่ากบฏ แต่เรียกตัวเองว่า 'สมาคมพิทักษ์ธรรมเนียม' และแผนการของพวกเขาก็เยือกเย็นกว่าที่ผ่านมา พวกเขาไม่ได้ใช้ดาบ แต่ใช้'ข่าวลือ' และ 'ยาพิษทางปัญญา' ทางด้านจวนแม่ทัพพยัคฆ์คำราม
ท้องทะเลทิศตะวันออกไกลที่เคยเงียบสงัด บัดนี้กลับถูกยึดครองด้วยเงาทมิฬขนาดมหึมาที่เคลื่อนตัวเข้าหาชายฝั่งอย่างช้าๆ มันไม่ใช่เรือสำเภาไม้แบบที่ชาแผ่นดินใหญ่คุ้นตา แต่เป็นกองเรือเหล็กกล้าที่ส่งควันดำพวยพุ่งสู่ท้องฟ้า และมีเสียงหวูดดังกังวานก้องไปทั่วคาบสมุทรการปรากฏตัวของแขกไม่ได้รับเชิญกลุ่มนี้ทำให
กลิ่นหอมของดอกไม้เมืองหนาวที่ถูกส่งตรงมาจากภาคเหนือ อบอวลไปทั่วเรือนพักของ เฉียวซีเมย ของขวัญประทานจากเหล่าขุนนางที่ส่งมาแสดงความยินดีกับการตั้งครรภ์ของสตรีคลังทองหลวง วางเรียงรายจนเต็มลาน แต่ทว่าภายใต้ความสวยงามและคำอวยพรเหล่านั้น กลับมีไอเย็นเยียบของเจตนาฆ่าแฝงอยู่ ซีเมยนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้โยกท
ท้องทะเลสีครามเข้มยามนี้ดูสงบนิ่งจนน่าประหลาด ราวกับผืนกระจกขนาดมหึมาที่รองรับท้องฟ้ากว้าง ทว่าภายใต้ความราบเรียบนั้น กลับมีคลื่นความถี่ลึกลับที่ส่งตรงเข้าสู่ระบบของ เฉียวซีเมย อย่างต่อเนื่อง กองเรือพาณิชย์ 'รัญจวนวารี' ลอยลำอยู่กลางมหาสมุทรทางทิศตะวันออก ไกลห่างจากชายฝั่งไห่หนานมาหลายร้อยลี้"เมย
บรรยากาศยามค่ำคืนที่ริมอ่าวไห่หนานถูกประดับประดาด้วยแสงโคมระย้าที่สะท้อนกับผิวน้ำทะเลดูงดงามจับตา งานเลี้ยงฉลองการเปิดตัว 'ศูนย์กลางการประมูลอาหารทะเล' ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ในจวนพักรับรองของเจ้าเมือง ใต้เท้าเหอ เดินยิ้มร่าต้อนรับแขกเหรื่อที่เป็นขุนนางท้องถิ่นและพ่อค้าใหญ่ ทว่าภายใต้รอยยิ้มที่ดูใจ







