บทที่ 4 ก้าวแรกของธุรกิจ

กลิ่นหอมของสบู่เริ่มกระจายไปตามลม ชาวบ้านที่ยืนมุงอยู่ต่างพากันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ    "กลิ่นอะไรน่ะ? หอมเหลือเกิน" "นั่นน่ะเหรอที่เรียกว่าสบู่? สีสวยเหมือนหยกเลยนะ"    ป้าหวังเริ่มหน้าเสียแต่ยังปากแข็ง

"หึ! ของเล่นพรรค์นี้จะไปมีค่าอะไร ก็แค่ก้อนแป้งหอมๆ หลอกเด็ก"

"ถ้ามันไร้ค่า ป้าก็ลองดมดูสิคะ ว่ากลิ่นกายของป้าที่ไม่ได้อาบน้ำสะอาดๆ มาหลายวัน กับกลิ่นของสิ่งนี้ อย่างไหนมันจะน่าภิรมย์กว่ากัน"  ซีเมยต้อนอีกฝ่ายอย่างมีชั้นเชิง "และถ้าป้าบอกว่ามันไร้ค่า งั้นข้าจะบอกให้ว่า เจ้าสิ่งนี้ก้อนเดียว มีค่ามากกว่าหมูทั้งตัวที่ป้าเลี้ยงไว้อีก!"

เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วลาน ป้าหวังโกรธจนหน้าดำหน้าแดง "นังเด็กบ้า! แกกล้าดียังไงมาดูถูกข้า!"     "ข้าไม่ได้ดูถูก แต่ข้ากำลังจะพิสูจน์ให้เห็น" ซีเมยหันไปหาหลี่เทียน "ท่านพี่ ไปกันเถอะ อย่าเสียเวลากับคนที่มองไม่เห็นค่าของทองคำเลย"

เธอดึงแขนหลี่เทียนเดินผ่านฝูงชนไปอย่างสง่างาม ทิ้งให้ป้าหวังยืนเต้นผางๆ อยู่ข้างหลังพร้อมกับความอับอาย  ระหว่างทางเดินไปสู่เมืองหลวงที่ตั้งอยู่ไกลออกไปหลายลี้ หลี่เทียนมองภรรยาของเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

"เมยเมย... เจ้าเก่งจังเลย ป้าหวังน่ะปกติไม่มีใครเถียงชนะเลยนะ แต่เมื่อกี้เขานิ่งไปเลย"  เขากล่าวด้วยความชื่นชม  ซีเมยหัวเราะเบาๆ "ท่านพี่ ในโลกนี้คนเก่งไม่กลัวคนกล้าหรอก  แต่คนกลัวคนที่มีความรู้และไหวพริบมากกว่า ข้าจะสอนท่านเอง ว่าการเป็นคนดีน่ะดีแล้ว แต่เราต้องเป็นคนดีที่มีเขี้ยวเล็บด้วย"

เมื่อเดินมาถึงหน้าประตูเมือง ทหารยามเรียกเก็บค่าเข้าเมืองคนละ 2 อีแปะ ซึ่งเป็นเงินที่บ้านหลี่ไม่มีเลยแม้แต่น้อย หลี่เทียนมีสีหน้ากังวลทันที เขาพยายามจะคุ้ยหาในย่ามเผื่อจะมีปาฏิหาริย์ ซีเมยเดินเข้าไปหาทหารยามคนหนึ่งที่มีท่าทางภูมิฐานกว่าคนอื่น เธอไม่ได้ยื่นเงิน แต่เธอยื่นผ้าเช็ดหน้าผืนเก่าที่ซักจนสะอาดและห่อสบู่ที่ตัดแบ่งออกมาเป็นชิ้นเล็กๆ ส่งให้

"ท่านนายกอง พี่ชายข้าและข้ามาจากหมู่บ้านลี่เหอ เรามีธุระสำคัญในเมือง แต่ตอนนี้เงินสดเรายังไม่มี ข้าขอฝากสิ่งนี้ไว้เป็นค่าผ่านทางได้หรือไม่?"  ทหารยามขมวดคิ้ว "นี่มันอะไร? ข้าไม่รับของไร้ค่าหรอกนะ"

"ลองดมดูสิคะ และถ้าท่านเอาไปให้ภรรยาหรือคนรักของท่านใช้ ข้ามั่นใจว่าคืนนี้ท่านจะได้รับคำชมอย่างแน่นอน   สิ่งนี้คือสบู่หอมเครื่องบรรณาการที่ข้าได้รับมาเป็นพิเศษ"

ทหารยามรับไปดมดูอย่างเสียไม่ได้  ทันทีที่กลิ่นหอมแตะจมูก แววตาที่เคยแข็งกร้าวของเขาก็อ่อนลงทันที กลิ่นหอมนี้มันช่างนุ่มนวลและดูแพงกว่าเครื่องหอมที่เหล่าคุณหนูในเมืองใช้เสียอีก

"เอ้อ... กลิ่นมันดีจริงๆ"  เขาแอบเก็บเข้าแขนเสื้ออย่างรวดเร็ว "เอาเถอะ เห็นแก่ที่เจ้าพูดจาดี เข้าไปเถอะ แต่อย่าไปก่อเรื่องในเมืองล่ะ"  หลี่เทียนอ้าปากค้าง "เมยเมย... เจ้าทำได้ยังไง? ของชิ้นเล็กแค่นั้นจ่ายแทนเงินได้ด้วยเหรอ?"

"ท่านพี่ นี่แหละคือหัวใจของการค้า"   ซีเมยยิ้มกว้าง แววตาเป็นประกาย

"เมื่อเราสร้างความต้องการให้ผู้ซื้อได้  อะไรก็กลายเป็นเงินได้ทั้งนั้น และวันนี้... เรา จะไปหา 'ปลาใหญ่' ในเมืองกัน"     ซีเมยพาสามีเดินลัดเลาะไปตามถนนสายหลักของเมืองหลวง ท่ามกลางความจอแจของรถม้าและแผงขายของ เธอไม่ได้หยุดที่แผงลอยข้างทาง แต่เธอมุ่งตรงไปยังร้านเครื่องหอมที่ดูหรูหราที่สุดในเมืองที่มีชื่อว่า 'ศาลาหอมรัญจวน'

ที่นั่นเอง... คือที่ที่เธอจะเริ่มเปลี่ยนชีวิตจากสะใภ้ยากจน ให้กลายเป็นนายหญิงผู้มั่งคั่ง โดยมีหลี่เทียน สามีผู้ซื่อสัตย์ยืนเคียงข้างด้วยความงุนงงแต่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่นในตัวภรรยาของเขาอย่างหมดหัวใจ

[ ติ๊ง! คะแนนความประทับใจจากสามี +5 ] [ คะแนนสะสมปัจจุบัน: 15 คะแนน ]

[ ภารกิจต่อเนื่อง: ปิดการขายครั้งแรกมูลค่าเกิน 100 อีแปะ ]

ซีเมยกระชับห่อสบู่ในมือแน่น 'เริ่มเลเวลต่อไปได้เลย!'