Novels by เพลินชีวา,ณัฐนดา, ร.รติกาล

“อ๋องอี้!” องค์จักรพรรดิทรงอุทานด้วยความดีใจ และประหลาดใจอย่างที่สุด พระองค์ไม่คิดว่าจะได้เห็นพระโอรสอีกครั้ง และไม่คิดว่าพระโอรสจะกลับมาได้ในสถานการณ์เช่นนี้“เสด็จพ่อ!” อ๋องอี้พุ่งตรงเข้าไปยังบัลลังก์ พลางส่งสายตาอันดุดันไปยังเสนาบดีรั่ว “เสนาบดีรั่ว เจ้ากล้าดียังไงมาทำร้ายเสด็จพ่อ และอินอ๋อง!” เสนาบดีรั่วหัวเราะอย่างเยือกเย็น “เจ้ามาทำอะไรที่นี่ อ๋องอี้? คิดว่าเจ้าจะมาเปลี่ยนสถานการณ์ได้หรือ?” เขาหันไปสั่งทหาร “จัดการพวกมันซะ!” แต่ก่อนที่ทหารของเสนาบดีรั่วจะได้เคลื่อนไหว หลิงเม่ยเม่ยก็เปิดฉากยิงปืนกลเข้าใส่พวกทหาร เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว กระสุนพุ่งเข้าใส่ร่างของทหารหลายคนล้มลงด้วยคมกระสุนที่แม่นยำ จินเป่าและหงส์เป่าก็พุ่งเข้าใส่ทหารที่เหลือด้วยความรวดเร็วและเด็ดขาด การต่อสู้ดำเนินไปอย่างรวดเร็วและดุเดือด แต่ด้วยความสามารถที่เหนือกว่าของทั้งสามสาว ทำให้ทหารของเสนาบดีรั่วไม่อาจต้านทานได้ พวกเขาล้มตายลงอย่างรวดเร็วราวกับใบไม้ร่วง เสนาบดีรั่วและฮองเฮาต่างตกใจกลัวเมื่อเห็นเหตุการณ์ ที่เกิดขึ้น พวกเขาไม่เคยคิดว่าจะมีใครสามารถจัดการกับทหารของพวกเขาได้อย่างง่ายดายเช่น

ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าที่หนักหน่วงและเสียงโห่ร้องที่ดังใกล้เข้ามาจากเบื้องล่างก็บ่งบอกถึงการมาถึงของกองกำลังของเสนาบดีรั่ว แสงคบเพลิงที่ส่องสว่างเรืองรองราวกับทะเลเพลิงที่กำลังเคลื่อนที่เข้ามาอย่างรวดเร็ว ทำให้เห็นเงาตะคุ่มของทหารนับพันที่กำลังเคลื่อนพลเข้ามาอย่างไม่หยุดหย่อน “เตรียมพร้อม!” หลิงเม่ยเม่ยออกคำสั่ง เสียงของนางเย็นเยียบและเด็ดเดี่ยวราวกับน้ำแข็งที่กำลังจะละลาย “ยิง!” อ๋องอี้ไม่ลังเล เขากดไกปืนกลรัวยิงใส่กองทัพที่กำลังบุกเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย เสียงปืนกลดังสนั่นหวั่นไหวกระสุนนับร้อยนับพันนัด พุ่งทะลวงเข้าใส่ขบวนทัพของเสนาบดีรั่วราวกับห่าฝน ทหารนับสิบต่างล้มลงระเนระนาด เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังระงม ปืนกลเครื่องมือแห่งความตายที่น่าสะพรึงกลัวในมือ ของเขา เขารู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนของปืนที่อยู่ในมือ แต่จิตใจของเขากลับแน่วแน่และมุ่งมั่นที่จะปกป้องอาณาจักรหลิงเม่ยเม่ยก็ยิงปืนกลของนางเช่นกัน กระสุนพุ่งออกไปอย่างไม่หยุดหย่อน สร้างความเสียหายอย่างมหาศาลให้กับกองทัพเบื้องล่าง ทหารที่รอดชีวิตต่างพากันวิ่งหนีเอาชีวิตรอดอย่างไม่คิดชีวิต จินเป่าและหงส์เป่าเป่าที่ประจำอยู่ตามจุด

รถยนต์สปอร์ตสีแดงพุ่งทะยานไปข้างหน้าด้วยความเร็ว ที่น่าเหลือเชื่อ ราวกับลูกศรที่พุ่งออกจากคันธนู เมื่อรถยนต์สปอร์ตสีแดงพุ่งเข้ามาใกล้ จุดซุ่มโจมตี เสียงปืนและเสียงดาบก็ดังกระหึ่มขึ้นเรื่อยๆ หลิงเม่ยเม่ยตัดสินใจทันที เธอเหยียบเบรกจนรถหยุดสนิทในพริบตา ท่ามกลางความตกตะลึงของทั้งฝ่าย นักฆ่า และทหารของอ๋องอี้“ท่านอ๋อง! ข้ามาช่วยท่านแล้ว!” หลิงเม่ยเม่ยตะโกนเสียงดังสุดเสียง พร้อมกับกดปุ่ม เปิดประทุนรถ หลังคาของรถยนต์สปอร์ตสีแดงเลื่อนเปิดออก อย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นหญิงสาวผู้เลอโฉมพร้อมด้วย น้องสาวสองคนในชุดที่ดูแปลกตา แต่ละคนถือปืนในมือแน่น อ๋องอี้ที่กำลังต่อสู้อยู่ถึงกับชะงักงัน เขาหันมามอง หลิงเม่ยเม่ยด้วยความตกตะลึง ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อสายตา นี่มันอะไรกัน! หลิงเหม่ยเม่ย มาได้อย่างไร และยานพาหนะนี้คืออะไรกันแน่! ก่อนที่ใครจะได้ทันตั้งตัว หลิงเม่ยเม่ยก็เริ่ม กราดยิง ใส่กลุ่มนักฆ่าและทหารของเสนาบดีรั่วอย่างไม่ลังเล “ปัง! ปัง! ปัง!” เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณ นักฆ่าและทหารจำนวนมากที่อยู่ใกล้รถล้มลงไปในทันที ร่างของพวกมันกระตุกก่อนจะแน่นิ่งไป เลือดส

“ทำตามที่พี่บอกนะจ๊ะ ถือปืนแบบนี้” เธอสาธิตวิธีการจับปืน การเล็งเป้า และการลั่นไกรอย่างคล่องแคล่ว แม้จะห่างหายจากการฝึกฝนไปนาน แต่ความทรงจำและทักษะจากโลกเดิมก็ยังคงฝังแน่น ในตัวเธอ ระบบเริ่มให้คำแนะนำ ทีละขั้นตอนอย่างละเอียด ไม่ว่าจะเป็นการยืน การหายใจ การจัดตำแหน่งมือและการควบคุมแรงสะท้อนกลับ จินเป่าและหงส์เป่า เรียนรู้ได้อย่างรวดเร็วเกินคาด ด้วยผลพวงจาก น้ำยาอัจฉริยะ ที่พวกเธอดื่มไปก่อนหน้านี้ เพียงไม่กี่นาที พวกเธอก็สามารถจับปืนและยิงเข้าเป้าได้อย่างแม่นยำ“ยอดเยี่ยมมากน้อง ๆ!” หลิงเม่ยเม่ยเอ่ยชมด้วยความภูมิใจเธอเองก็สามารถกลับมาคุ้นเคย กับการใช้ปืน ได้ในเวลาอันสั้น เพียงไม่นานเสียงปืนก็ดังสนั่นไปทั่วสนามซ้อม เป้าซ้อม ล้มระเนระนาดด้วยความแม่นยำของสามพี่น้อง“ระบบ! ตอนนี้สถานการณ์ของท่านอ๋องเป็นยังไงบ้าง?” หลิงเหม่ยเม่ย ถามอย่างกระวนกระวาย เมื่อรู้สึกว่าเวลาได้ผ่านไปพักใหญ่แล้ว “ขบวนของท่านอ๋องอี้กำลังเดินทางมาถึง จุดซุ่มโจมตี แล้ว เหลือเวลาอีกประมาณครึ่งชั่วยาม” เสียงระบบตอบกลับ“แย่แล้ว!” หลิงเม่ยเม่ยอุทาน“เราจะทำยังไงดี ต่อให้ขี่ม้าเร็วที่สุดก็ไม่สามารถวิ่งทันท่านอ๋องได้!

หลิงเหม่ยเม่ยตกใจกับสิ่งที่น้อง ๆ ได้ยินมาเธอรู้ดีว่ายายจูและป้าหลิวคือสองแม่บ้านที่ปากไวและชอบนินทา เรื่องชาวบ้าน ไปทั่ว แต่ครั้งนี้สิ่งที่พวกนางพูด กลับเป็นเรื่องสำคัญถึงชีวิต! ยายจูเป็นแม่บ้านเก่าแก่ ของจวนอ๋องอี้ ส่วนป้าหลิวเป็นแม่บ้าน ที่คอยสอดส่อง ข่าวในวังและนำมาเล่าให้ยายจูฟังเสมอ และบ่อยครั้งที่ข้อมูลของพวกนางมักจะมีความแม่นยำอย่างน่าตกใจ เพราะพวกนางสามารถเข้าถึงข่าวสารภายในวังได้ง่ายกว่าคนอื่น ๆ“ใจเย็นๆ นะน้อง ๆ” หลิงเหม่ยเม่ยพยายามปลอบโยน เธอรู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมานั่งตกใจ พี่ใหญ่! เราต้องช่วยท่านอ๋องนะเจ้าคะ!” จินเป่าร้องไห้สะอึกสะอื้น“ท่านอ๋องใจดีกับพวกเรามาก ท่านรับพวกเราเป็นบุตรบุญธรรม!”“ใช่เจ้าค่ะ! เราจะปล่อยให้ท่านอ๋องตายไม่ได้นะเจ้าคะ!” หงส์เป่าเสริม ใบหน้าเปรอะเปื้อนน้ำตา หลิงเม่ยเม่ยพยักหน้าอย่างหนักแน่น ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เธอรู้ว่าเธอต้องทำอะไรบางอย่าง เพื่อช่วยชีวิตอ๋องอี้ให้ได้ เธอจะไม่มีวันปล่อยให้คนที่เธอรักต้องตกอยู่ในอันตรายเพียงลำพัง “ฟังพี่นะน้อง ๆ” หลิงเม่ยเม่ยกล่าวเสียงจริงจัง “พี่จะพาน้อง ๆ เข้าไปในพื้นที่ของพี่ใน

ดวงตาของเธอประสาน กับดวงตาที่เต็มไปด้วยความจริงใจของอ๋องอี้ เธอเห็นความเจ็บปวดและความผิดหวังในแววตาคู่นั้น และนั่นทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดไม่แพ้กัน เธอกำลังจะเปิดปากพูดอะไรบางอย่าง แต่อ๋องอี้กลับเป็นฝ่ายชิงพูดขึ้นก่อน “ข้ามาที่นี่วันนี้ มิได้มีเพียงเรื่องความรู้สึกของข้าเท่านั้น” อ๋องอี้ปรับสีหน้าให้จริงจังขึ้น ดวงตาของเขาฉายแววกังวลและเคร่งเครียด “ข้าได้รับรายงานจากสายข่าวลับว่าตระกูลรั่วกำลังจะลงมือ” หลิงเม่ยเม่ยขมวดคิ้วแน่น สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดทันที เธอนึกถึงเสนาบดีรั่วผู้เจ้าเล่ห์และบุตรสาวผู้ริษยาของเขา “ลงมือ…ท่านหมายความว่า?” “พวกมันมีแผนร้าย!” อ๋องอี้ลดเสียงลงเล็กน้อย พลางกวาดสายตาไปรอบห้องเพื่อความแน่ใจว่าไม่มีใครแอบฟัง “องค์จักรพรรดิมีรับสั่งให้ข้านำกำลังไปป้องกันประเทศทางตอนเหนือ เพราะศัตรูกำลังประชิดเมืองนั่นคือแผนลวงให้ข้าออกจากเมืองหลวง เพื่อที่เสนาบดีรั่วจะได้สบโอกาสยึดครองวังหลวง” หัวใจของหลิงเหม่ยเม่ยหล่นวูบ เมื่อเธอได้ยินเช่นนั้น เธอรู้ว่าอ๋องอี้ไม่ได้พูดเล่น และแผนการของเสนาบดีรั่ว นั้นอันตรายถึงชีวิตจริง

20 ปีต่อมา...แสงตะวันยามเช้าทาบทอลงบนหลังคากระเบื้องเคลือบสีทองของพระราชวังฤดูร้อนแห่งใหม่ ณ เมืองหลวงลี่เหอ ทว่าทัศนียภาพรอบเมืองกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ถนนหนทางถูกปูด้วยคอนกรีตเรียบกริบ มีรถลากที่ขับเคลื่อนด้วยพลังงานไอน้ำและฟันเฟืองวิ่งขวักไขว่ สองข้างทางเต็มไปด้วยตึกแถวทรงยุโรปผสมผสานสถาปัตยกรรมตะวันออกอย่างลงตัว มีโรงเรียนสถานพยาบาล และหอสมุดประชาชนตั้งอยู่ทุกหัวระแหงบนยอดหอคอยสูงกลางเมือง ชายหนุ่มรูปงามในชุดบัณฑิตสีขาวขลิบทองยืนทอดสะพานมองดูความรุ่งโรจน์เบื้องล่าง ดวงตาของเขาเป็นประกายสีรุ้งจางๆ ยามต้องแสงแดด—เขาคือ หลี่จวิน ทายาทเพียงคนเดียวของแม่ทัพใหญ่และสตรีคลังทองหลวง"ท่านแม่บอกไว้ไม่ผิดจริงๆ... ความรู้คืออาวุธที่ทรงพลังที่สุด" หลี่จวินพึมพำพลางปิด 'แท็บเล็ตหินหยก' ที่ถูกพัฒนามาจากเทคโนโลยีระบบของแม่เขาที่จวนแม่ทัพพยัคฆ์คำรามซึ่งบัดนี้ขยายกว้างขวางและร่มรื่นราวกับอุทยานสวรรค์ หลี่เทียน ในวัยกลางคนที่ยังคงความสง่างามและน่าเกรงขาม กำลังนั่งจิบชาอยู่ใต้ต้นเหมยข้างกายสตรีที่เขารักสุดหัวใจ เฉียวซีเมย ในวันนี้แม้จะมีริ้วรอยแห่งกาลเวลา ประดับที่หางตา แต่นางยังคงดูอ่อนเยาว์แ

แสงไฟนีออนหลากสีสันบนถนนสุขุมวิทสะท้อนกับกระจกรถตู้คันหรูที่กำลังมุ่งหน้าสู่ย่านบันเทิงที่ทันสมัยที่สุด ภายในรถฮ่องเต้หยวนหมิง ทรงฉลองพระองค์ในชุดสูทสากลสีเทาเข้ม ตัดเย็บประณีตจนดูเหมือนมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพล ส่วน หลี่เทียน สวมเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมบน เผยให้เห็นแผงอกกำยำที่ทำให้สาวๆ ในโลกปัจจุบันต้องเหลียวมอง"เมยเมย... เจ้าบอกว่าสถานที่ที่เรากำลังจะไป เรียกว่า 'บาร์' งั้นหรือ? มันเหมือนโรงเตี๊ยมที่มีเหล้านารีแดงขายหรือไม่?" ฮ่องเต้ตรัสถามด้วยความสนพระทัยพระเนตรเป็นประกายระยิบระยับเฉียวซีเมย หัวเราะเบาๆ คืนนี้เธอแต่งตัวเรียบหรูแต่เซ็กซี่ เพราะไม่ได้พาลูกชายมาด้วย(โดยมีท่านแม่หลี่คอยเลี้ยงดูอยู่ที่เพนท์เฮาส์) "มันคล้ายกันเพคะฝ่าบาท แต่มันมี 'ดนตรี' ที่เร้าใจกว่า และมีน้ำเปลี่ยนนิสัยที่รสชาติแปลกใหม่ที่เรียกว่า 'ค็อกเทล' ค่ะ"เมื่อรถจอดสนิทหน้า Rooftop Bar ชื่อดังบนตึกสูง 60 ชั้น ทั้งคู่ก้าวลงจากรถด้วยท่าทางสง่างาม พนักงานต้อนรับต่างพากันโค้งคำนับเพราะรัศมีอำนาจที่แผ่ออกมาของทั้งสองคน แม้จะอยู่ในชุดสากลแต่กลิ่นอายของจอมคนก็ไม่อาจซ่อนได้ แต่หน้าเสียดายที่ระบบไม่ได้พาไปเมืองจีนฮ่องกงหรือไต

เช้าวันแรกในกรุงเทพมหานครปี 2026 แสงแดดสาดส่องผ่านกระจกบานยักษ์ของเพนท์เฮาส์สุดหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยา ฮ่องเต้หยวนหมิง ทรงตื่นบรรทมด้วยเสียงประหลาดที่ไม่ใช่เสียงนกหรือเสียงระฆังวังหลวง แต่เป็นเสียง "เครื่องชงกาแฟอัตโนมัติ" ที่ซีเมยสั่งการผ่านสมาร์ทโฟนพระองค์ทรงก้าวลงจากเตียงนุ่มหลังใหญ่ด้วยความงุนงง ทรงทอดพระเนตรเห็นหลี่เทียน ที่อยู่ในชุดเสื้อยืดสีดำรัดรูปและกางเกงยีนส์ (ที่ซีเมยบังคับให้ใส่) กำลังยืนจ้องมอง "โทรทัศน์" ที่ฉายข่าวพยากรณ์อากาศด้วยสีหน้าเคร่งเครียดราวกับกำลังวิเคราะห์แผนที่ศึก"หลี่เทียน... เจ้าดูนั่นสิ สตรีในกระจกนั่นนางพูดกับเราได้จริงๆ ด้วย นางบอกว่าวันนี้ฝนจะตกในเขตบางนา... บางนาคือที่ใดกัน?" ฮ่องเต้ทรงถามด้วยความฉงน"กระหม่อมก็ไม่ทราบพะย่ะค่ะฝ่าบาท แต่เมยเมยบอกว่ามันคือ 'กล่องวิเศษ' ที่รวมความรู้ทั่วโลกไว้" หลี่เทียนตอบพลางพยายามจะหยิบรีโมทขึ้นมาดู แต่กลับไปกดโดนปุ่มเปลี่ยนช่องกลายเป็นรายการ 'มวยไทย' จนพระองค์และแม่ทัพใหญ่ถึงกับสะดุ้งโหยง เฉียวซีเมย เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับทารกน้อย หลี่จวิน ที่อยู่ในรถเข็นเด็กไฮเทค นางสวมชุดเดรสสีครีมดูเรียบหรู "อรุณสวัสดิ์ค่ะทุกท่

หลังจากผ่านพ้นคืนพระจันทร์สีเลือดและการถือกำเนิดของ หลี่จวิน น้อย จวนแม่ทัพพยัคฆ์คำรามก็กลายเป็นสถานที่ ที่เปี่ยมไปด้วยพลังชีวิต ทารกน้อยหลี่จวินเติบโตเร็วอย่างน่าอัศจรรย์ เพียงแค่หนึ่งเดือนเขาก็เริ่มจำหน้าผู้คนและส่งยิ้มที่ดูราวกับเข้าใจทุกอย่างที่ผู้ใหญ่พูด ซึ่งซีเมยรู้ดีว่าเป็นผลมาจากระบบที่ถ่ายโอนฐานข้อมูลเข้าสู่จิตใต้สำนึกของลูกชายแต่สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือรางวัลพิเศษที่ระบบมอบให้... 'ประตูผ่านทางสองโลก' เฉียวซีเมย นั่งอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวที่ถูกคุ้มกันอย่างแน่นหนา เบื้องหน้าของเธอคือหน้าต่างระบบที่เปล่งประกายสีทองเจิดจ้ากว่าครั้งไหน ๆ[ ติ๊ง! ระบบเตรียมความพร้อมสำหรับการเคลื่อนย้ายมิติครั้งแรก ][ เงื่อนไขการเดินทาง: สามารถนำบุคคลย้อนยุคไปได้ไม่เกิน 5 ท่าน ][ รายชื่อผู้มีสิทธิ์ (แนะนำโดยระบบ): 1. หลี่เทียน (สามี/แม่ทัพใหญ่), 2. ฮ่องเต้หยวนหมิง (พันธมิตรสูงสุด), 3. ท่านแม่หลี่ (ผู้อาวุโส), 4. เสี่ยวหลง (ผู้ช่วยมือขวา), 5. ทารกน้อยหลี่จวิน (สายเลือดระบบ) ]ซีเมยยิ้มกว้างเมื่อเห็นรายชื่อ "นอกจากลูกและสามีแล้ว ถ้าพาฝ่าบาทไปด้วยได้ แผ่นดินนี้จะยิ่งก้าวกระโดดไปไกลแน่ ๆ"เย็น

บรรยากาศในจวนแม่ทัพพยัคฆ์คำรามคืนนี้ดูเงียบสงัดจนน่าประหลาด ลมฤดูใบไม้ร่วงพัดกรรโชกพาเอาใบไม้แห้งหมุนวนอยู่ในอากาศ ท้องฟ้าเบื้องบนไร้แสงดาวมีเพียงดวงจันทร์กลมโตที่ค่อย ๆ เปลี่ยนสีจากเหลืองนวลเป็นสีแดงอิฐจาง ๆ ราวกับจะเตือนถึงเหตุการณ์สำคัญที่กำลังจะเกิดขึ้น เฉียวซีเมย ในวัยครรภ์แก่จัดนั่งพิงหมอนใบใหญ่หนานุ่มอยู่บนเตียงไม้แกะสลัก นางรู้สึกถึงความเคลื่อนไหวที่รุนแรงภายในท้อง ราวกับเจ้าตัวน้อยกำลังตื่นเต้นกับพลังงานบางอย่างที่แผ่ซ่านอยู่รอบตัว[ ติ๊ง! ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบสภาวะ 'รอยแยกมิติชั่วคราว' เหนือน่านฟ้าจวนแม่ทัพ ][ คำเตือน: พลังงานจากการคลอดของทายาทผู้สืบทอดระบบ กำลังดึงดูดคลื่นความถี่จากโลกอนาคตเข้าหาตัวโฮสต์ ]"อึก... ท่านพี่..." ซีเมยครางออกมาด้วยความเจ็บปวดที่เริ่มทวีคูณ มือเรียวเล็กจิกขอบเตียงไว้แน่น เหงื่อเม็ดเป้งผุดขึ้นตามไรผม หลี่เทียน ที่คอยเฝ้าอยู่ข้างเตียงไม่ห่างรีบถลาเข้าไปประคองภรรยาไว้ แววตาของแม่ทัพผู้เกรียงไกรสั่นระริกด้วยความกังวล "เมยเมย! เจ้าเจ็บท้องแล้วหรือ? ท่านแม่! หมอตำแย! เร็วเข้า! เมยเมยจะคลอดแล้ว!"ภายในเวลาไม่กี่อึดใจ จวนที่เคยเงียบสงบก็วุ่นวาย

ภายหลังจากชัยชนะเหนือจักรวรรดิโพ้นทะเล เมืองไห่หนานและเมืองหลวงกลายเป็นศูนย์กลางความมั่งคั่งที่หาใครเปรียบไม่ได้ แต่ท่ามกลางความรุ่งโรจน์นั้น เงามืดแห่งความอิจฉาริษยาก็เริ่มก่อตัวขึ้นในใจของกลุ่มขุนนางเก่าและเหล่าบัณฑิตหัวโบราณที่ยึดถือคติ"บุรุษเป็นฟ้า สตรีเป็นดิน" พวกเขาไม่อาจยอมรับได้ที่แผ่นดินนี้ต้องเดินตามการชักนำของสตรีตั้งครรภ์เพียงคนเดียวอย่าง เฉียวซีเมยในห้องโถงลับใต้ดินของจวนอดีตเสนาบดีกรมพิธีการ กลุ่มชายในชุดบัณฑิตสีหม่นกว่ายี่สิบคนนั่งล้อมวงกันด้วยสีหน้าเคร่งเครียด บนโต๊ะมีม้วนฎีกาที่เตรียมจะยื่นต่อฮ่องเต้เพื่อบีบให้ซีเมยสละอำนาจคลังทอง"พวกท่านดูสิ! ตอนนี้นางผู้นั้นเปิดโรงเรียนให้สตรีหัดอ่านเขียนและทำมาค้าขายอีกไม่นานบ้านเมืองจะไร้ระเบียบ สตรีจะกระด้างกระเดื่องต่อสามี!" บัณฑิตเฒ่าคนหนึ่งตบโต๊ะดังปังเราต้องทำอะไรสักอย่าง ก่อนที่นางจะคลอด 'ปีศาจ' ที่จะมาสืบทอดอำนาจมืดนี้!"พวกเขาไม่ได้เรียกตัวเองว่ากบฏ แต่เรียกตัวเองว่า 'สมาคมพิทักษ์ธรรมเนียม' และแผนการของพวกเขาก็เยือกเย็นกว่าที่ผ่านมา พวกเขาไม่ได้ใช้ดาบ แต่ใช้'ข่าวลือ' และ 'ยาพิษทางปัญญา' ทางด้านจวนแม่ทัพพยัคฆ์คำราม

กาลเวลาในเอดินบะระผ่านไปพร้อมกับฤดูกาลที่ผันแปร จากหิมะที่เคยปกคลุมขาวโพลนเริ่มละลายกลายเป็นหยาดน้ำใสชโลมดิน ดอกไม้ป่าและต้นกอร์สสีเหลืองอร่ามเริ่มผลิบานตามเนินเขาไฮแลนด์ บ่งบอกถึงการเริ่มต้นของฤดูใบไม้ผลิที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา เช่นเดียวกับครรภ์ของไอริณ ที่ขยายใหญ่ขึ้นตามลำดับจนเข้าสู่ช่วงไตรมาสสุดท้ายช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา ชีวิตของคนทั้งคู่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ปริญกลายเป็นสามีที่ดูแลภรรยาได้อย่างไร้ที่ติ เ ขาละทิ้งภาพลักษณ์พ่อเลี้ยงผู้เย่อหยิ่งในอดีตไปจนหมดสิ้น ทุกเช้าเขาจะตื่นขึ้นมาเตรียมน้ำขิงอุ่นๆ และผลไม้รสเปรี้ยววางไว้ข้างเตียงเพราะไอริณยังมีอาการแพ้ท้องหลงเหลืออยู่บ้างเพียงเล็กน้อย เขาหัดเข้าครัวเรียนรู้การทำอาหารไทยจากคุณประภาศรีผ่านทางวิดีโอคอลเพื่อให้ไอริณได้ทานอาหารที่ถูกปากและมีประโยชน์ที่สุด“วันนี้ลูกดิ้นเก่งจังเลยนะคะปริญ” ไอริณเอ่ยพลางลูบหน้าท้องโตที่นูนขึ้นมาเป็นระยะ ขณะเอนกายพักผ่อนที่ม้านั่งในสวน ปริญวางมือลงทับลงไปทันที เขาสัมผัสได้ถึงแรงถีบเบาๆ จากข้างในแววตาของเขาเต็มไปด้วยความปลาบปลื้ม“สงสัยจะอยากออกมาเห็นโลกกว้างแล้วล่ะครับไอริณ อีกไม่กี่สัปดาห์เรา

เช้าวันสำคัญในเอดินบะระเริ่มต้นขึ้นด้วยเสียงระฆังเบาๆ จากโบสถ์หินเก่าแก่ที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากบ้านพัก แสงแดดกลางฤดูหนาวที่ทอประกายสะท้อนกับเกล็ดหิมะบนยอดหญ้าทำให้โลกทั้งใบดูราวกับถูกฉาบด้วยเพชรเม็ดเล็กๆ บรรยากาศภายในคฤหาสน์ของชาล็อตในวันนี้ เต็มไปด้วยความชุลมุนที่แสนจะอบอุ่น คุณประภาศรี และ คุณวิทยา ต่างช่วยกันตรวจทานความเรียบร้อยของชุดแต่งงานและของใช้ในพิธี ขณะที่ พ่อเลี้ยงสนธิก็เดินตรวจตราความเรียบร้อยของสถานที่จัดงานขนาดเล็กริมชายป่าสนที่โอบล้อมทะเลสาบหลังบ้านที่ถูกเนรมิตเป็นวิมานสีขาว“คุณวิทยาคะ ดูสิคะ... ชุดกิลต์ (Kilt) ลายสก๊อตของปริญเนี่ย พอใส่แล้วดูเป็นหนุ่ม สก็อตขึ้นมาทันตาเลยนะคะ” คุณประภาศรีเอ่ยพลางจัดแจงปกเสื้อให้ลูกเขยด้วยความเอ็นดู ปริญในวันนี้อยู่ในชุดประจำชาติสก็อตแลนด์ที่ชาล็อตตั้งใจสั่งตัดให้เป็นพิเศษ ผ้าลายสก๊อตสีเขียวเข้มสลับน้ำเงินอันเป็นสัญลักษณ์ของตระกูลที่น่ายกย่องในไฮแลนด์ ยิ่งทำให้เขามีเสน่ห์และดูองอาจกว่าวันไหนๆชายหนุ่มเพียงแต่ยิ้มรับและก้มลงไหว้คุณประภาศรีด้วยท่าทางที่อ่อนน้อม“ขอบคุณครับคุณแม่... ผมตื่นเต้นนิดหน่อยครับ” เขาตอบเพียงสั้นๆ แต่แววตานั้นมุ่

ราตรีกาลในเมืองเอดินบะระเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมหนาวที่พัดผ่านยอดสนเบาๆ อยู่ภายนอกหน้าต่าง ภายในห้องนอนกว้างขวางของคฤหาสน์ แสงจากเตาผิงเต้นระบำเป็นเงาวูบวาบอยู่บนผนังไม้โอ๊ก สร้างบรรยากาศที่อบอุ่นและเป็นส่วนตัวอย่างที่สุด หลังจากที่ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายแยกย้ายกันไปพักผ่อนด้วยรอยยิ้มและความเข้าใจ ปริญจึงมีโอกาสได้อยู่กับไอริณเพียงลำพังในห้องนอนที่ถูกจัดเตรียมไว้เป็นอย่างดีไอริณ นั่งอยู่บนขอบเตียงนุ่มในชุดนอนผ้าไหมสายเดี่ยวสีมุกที่ทิ้งตัวสลวย ผิวพรรณของเธอดูผุดผ่องภายใต้แสงเทียนสลัว ดวงตากลมโตจ้องมองสามีในนามที่เดินเข้ามาด้วยความรู้สึกที่เปี่ยมล้นไปด้วยความรัก เธอเห็น ปริญ ในชุดคลุมผ้าฝ้ายสีเข้มที่ดูผ่อนคลายแต่ยังคงความสง่างาม สายตาของเขาที่จดจ้องมองมาที่เธอนั้นร้อนแรงราวกับเปลวไฟในเตาผิง แต่กลับแฝงไปด้วยความทะนุถนอมอย่างที่สุด“ไอริณ... ผมขอทักทายลูกหน่อยได้ไหมครับ?” ปริญเอ่ยเสียงทุ้มพร่า พลางทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าลงต่อหน้าเธอ ชายหนุ่มค่อยๆ วางฝ่ามือหนาที่อบอุ่นลงบนหน้าท้องที่บัดนี้เริ่มนูนขึ้นมาให้เห็นอย่างเด่นชัดของไอริณอย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าหากสัมผัสแรงไปชีวิตน้อยๆ ข้างในจะสะดุ

สายลมหนาวพัดผ่านยอดเขาเอลซ่าพาส (Ailsa Craig) เข้าสู่ตัวเมือง แต่ความเหน็บหนาวกลับพ่ายแพ้ต่อความอบอุ่นภายในห้องรับแขกของชาล็อต คุณวิทยา มองดูลูกสาวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความนิ่งสงบ เขาลูบศีรษะไอริณอย่างเบามือ ความเงียบที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความโกรธเกรี้ยว แต่มันคือความโล่งใจที่เห็นลูกสาวกลับมามีรอยยิ้มที่สดใสอีกครั้ง“ยัยปานลูก!... พ่อกับแม่ไม่ได้โกรธเคืองอะไรในความรักของลูกเลยนะ” คุณวิทยาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มอ่อนโยน“เราตั้งใจบินข้ามน้ำข้ามทะเลมาหาลูก ก็เพราะอยากจะมาเห็นกับตาว่าลูกมีความสุขจริงๆ หรือเปล่าและเมื่อเห็นคุณปริญคอยประคองลูกไม่ห่างแบบนี้ พ่อก็รู้แล้วว่าพ่อไม่ต้องกังวลเรื่องอดีตที่ผ่านไปอีกแล้ว”ปริญคุกเข่าลงต่อหน้าคุณวิทยาและคุณประภาศรี แววตาของเขามั่นคงและแน่วแน่ “คุณอาครับ ผมรู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นที่โรงแรมในวันนั้นมันคือแผลใหญ่ในใจของทุกคน แต่ผมอยากให้คุณอาเชื่อว่า ผมจะใช้ทั้งชีวิตที่เหลืออยู่รักษาความเจ็บปวดนั้นด้วยความรักของผม ผมจะไม่ยอมให้ไอริณต้องโดดเดี่ยวอีกต่อไป”คุณประภาศรีปาดน้ำตาคลอหน่วยตาด้วยความตื้นตัน“แม่รู้จ้ะปริญ ชาล็อตได้โทรคุยกับพ่อและแม่อยู่ตลอด ว่าปริญดูแลไอ

รุ่งเช้าที่ควรจะสงบสุขในคฤหาสน์หินกลางเมืองเอดินบะระกลับกลายเป็นสมรภูมิขนาดย่อมที่อบอวลไปด้วยรังสีความกดดัน ไอริณตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกไม่สบายตัว อาการแพ้ท้องเริ่มรบกวนเธอมากขึ้นในระยะหลัง แต่สิ่งที่กัดกินหัวใจเธอมากกว่าความเจ็บป่วยทางกาย คือการมีอยู่ของรินดา ผู้หญิงที่เป็นเงาอดีตของปริญ ซึ่งยังคงวางท่าทางเป็นเจ้าของบ้านและพยายามแสดงความใกล้ชิดกับปริญอย่างออกนอกหน้าปริญนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารในห้องครัว เขาดูเคร่งขรึมและมีแววตาที่เต็มไปด้วยความครุ่นคิด อาการปวดศีรษะที่เกิดขึ้นเมื่อวานยังคงทิ้งร่องรอยความล้าไว้บนใบหน้าคมสัน เมื่อไอริณเดินเข้ามาในห้อง ชายหนุ่มรีบลุกขึ้นหวังจะเข้าไปช่วยประคองตามสัญชาตญาณความห่วงใย“ไอริณครับ... เป็นยังไงบ้าง เมื่อคืนเห็นคุณอาเจียนหนักเลย” ปริญเอ่ยพลางยื่นมือออกมา ทว่ารินดาที่เพิ่งเดินตามเข้ามาในชุดกระโปรงผ้าไหมสีแดงเพลิงกลับแทรกกลางเข้ามาทันที “อุ๊ย! ปริญคะ รินดาเตรียมกาแฟรสชาติที่ปริญชอบไว้ให้ที่ระเบียงแล้วนะคะ ส่วนแม่สาวน้อยนี่... ถ้าไม่สบายก็นอนพักอยู่บนห้องดีกว่าไหมจ๊ะ? เดี๋ยวจะมาเป็นภาระคนอื่นเขาเปล่าๆ” ไอริณสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อข่มอารมณ์

บรรยากาศหลังวันปีใหม่ในเอดินบะระยังคงปกคลุมด้วยไอหนาวเย็นเยือก ท้องฟ้าสีเทาหม่นดูจะสอดคล้องกับความรู้สึกกังวลลึกๆ ในใจของ ไอริณ หลังจากที่ปริญเริ่มมีเศษเสี้ยวความทรงจำกลับมา แม้เขาจะแสดงออกว่ารักและเทิดทูนเธอเพียงใด แต่เธอก็รู้ดีว่าพายุใหญ่กำลังก่อตัวขึ้นทีละน้อย เช้าวันนั้น ขณะที่ไอริณกำลังช่วยชาล็อตจัดเตรียมดอกไม้สดในห้องรับแขก เสียงกริ่งหน้าประตูดังขึ้น ชาล็อตขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เพราะปกติบ้านหลังนี้ไม่ค่อยมีแขกมาเยือนโดยไม่ได้นัดหมาย“ใครกัน!..มาแต่เช้า..วันนี้ก็ไม่ได้มีนัดกับใครนี่นา เดี๋ยวแม่ไปดูเองจ้ะ” ชาล็อตเอ่ยพลางเดินไปเปิดประตู ทันทีที่บานประตูไม้โอ๊กเปิดออก ร่างระหงของหญิงสาวในชุดโอเวอร์โค้ตขนเฟอร์สีขาวบริสุทธิ์ก็ปรากฏตัวขึ้น ใบหน้าที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางแบรนด์หรูดูสวยสง่าราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่น แว่นกันแดดแบรนด์เนมถูกถอดออกเผยให้เห็นดวงตาคมเฉี่ยวที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ“สวัสดีค่ะคุณป้าชาล็อต จำรินดาได้ไหมคะ?” เสียงหวานแหลมที่ดูคุ้นหูทำให้ไอริณที่ยืนอยู่ด้านหลังถึงกับชะงัก ชาล็อตนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะระลึกได้ว่าผู้หญิงตรงหน้าคือ รินดา นางแบบสาวชื่อด