LOGINShare
บทที่ 18 ฝีปากเชือดเฉือน
publish date:
2026-08-30 10:06:31
Latest chapter
ข้าจะร้ายให้สุดทาง บทที่ 63 ดักรอ
นางมองซูมู่เหยียนที่ตอนนี้นั่งร้องไห้ฟูมฟายอยู่กับพื้น ใบหน้าบวมเป่งจนแทบไม่เหลือเค้าความงามเดิม...เนื้อตัวมอมแมมไปด้วยดินและเศษหญ้า ความแค้นที่สุมอยู่ในอกได้รับการปลดปล่อยไปอีกเปลาะหนึ่ง แม้มันจะเป็นเพียงการเอาคืนเล็กๆ น้อยๆ เมื่อเทียบกับสิ่งที่พวกมันเคยทำกับครอบครัวของนางในชาติก่อน แต่มันก็ทำให้นางรู้สึกดีขึ้นมาก“เฮ้อ...ข้าค่อยรู้สึกปลอดโปร่งขึ้นมาบ้างแล้ว กลับจวนกันเถอะจื่อเซี่ย”นางลุกขึ้นยืน ปัดชายกระโปรงเบาๆ หมุนตัวเตรียมเดินจากไป ทิ้งภาพความวินาศสันตะโรไว้เบื้องหลังอย่างไม่ไยดี“เจ้าค่ะ คุณหนู”จื่อเซี่ยรีบเดินตามอย่างว่าง่าย นางไม่กล้าถามอะไรอีกต่อไปแล้ว ความหวาดเกรงในตัวคุณหนูของนางเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน นางทำได้เพียงก้มหน้ามองปลายเท้าของตนเองขณะก้าวเดินตามหลังทั้งสองเดินออกจากลานชมบุปผาที่ยังคงเสียงดังจอแจไปด้วยเสียงกรีดร้องและเสียงหัวเราะ มุ่งหน้าไปยังทางเดินหินที่เงียบสงัดซึ่งทอดตัวยาวไปยังจุดจอดรถม้า ทางเดินสายนี้ขนาบข้างด้วยแนวต้นหลิวสูงใหญ่ที่ทอดกิ่งก้านสาขาลงมาบดบังแสงแดด ทำให้บรรยากาศค่อนข้างเปลี่ยวและเย็นส
ข้าจะร้ายให้สุดทาง บทที่ 62 ล่อแมลง
แต่แล้วเรื่องประหลาดก็เกิดขึ้น... ไม่ใช่แค่แมลงตัวนั้นตัวเดียว แต่เพื่อนของมันอีกนับสิบตัวก็เริ่มบินเข้ามารุมล้อมคุณหนูหลี่ ตามมาด้วยแมลงวันหัวเขียวอีกหลายตัวที่บินมาจากไหนก็ไม่ทราบ“อะไรกันเนี่ย!” คุณหนูหลี่เริ่มหน้าเสีย นางถอยหลังไปก้าวหนึ่ง“ทำไมแมลงมันเยอะขนาดนี้”ไม่ใช่แค่นางคนเดียว คุณหนูคนอื่นๆ ในกลุ่มก็เริ่มประสบชะตากรรมเดียวกัน ฝูงแมลงเล็กๆ พากันบินเข้ามารุมตอมพวกนางราวกับพวกนางเป็นเศษอาหารเน่าๆ ที่ถูกทิ้งไว้กลางแดด“นี่มันอะไรกัน!”ซูมู่เหยียนตวาดเบาๆ ความอดทนของนางเริ่มหมดลง นางใช้พัดในมือปัดป่ายแมลงที่บินวนอยู่รอบใบหน้า“ไปให้พ้นนะ!”“กรี๊ดดด! ไปให้พ้นนะ!”คุณหนูจางกรีดร้องขึ้นมาเป็นคนแรกเมื่อผึ้งตัวอ้วนพีตัวหนึ่งบินมาเกาะที่แขนเสื้อของนาง นางสะบัดแขนอย่างแรงด้วยความตกใจจนผ้าแพรราคาแพงยับยู่ยี่เสียงกรีดร้องของนางเป็นเหมือนสัญญาณเปิดฉากมหกรรมหายนะ ฝูงแมลงที่ตอนแรกมีเพียงหลักสิบ บัดนี้กลับเพิ่มจำนวนขึ้นเป็นหลักร้อย พวกมันบินมาจากทุกทิศทุกทาง ทั้งผึ้ง แมลงวัน แมลงหวี่ แ
ข้าจะร้ายให้สุดทาง บทที่ 61 ไม่สำนึก
ทั้งเว่ยชางหลางและองครักษ์ของเขาเดินเงียบๆ ไปอีกครู่หนึ่งผ่านสะพานหินโค้งที่ทอดข้ามลำธารเล็กๆ เสียงน้ำไหล เป็นสิ่งเดียวที่ทำลายความเงียบระหว่างคนทั้งสองอยู่ๆ เว่ยชางหลางก็เอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมา “เฉินซิวหยวน...บุตรชายอนุจากตระกูลเฉินคนนั้น”โม่เฉินรีบตอบรับ “ขอรับ บัณฑิตเฉินผู้นั้น...”“ไปสืบประวัติมาให้ละเอียด” แววตาของเว่ยชางหลางฉายประกายแข็งกร้าว“ข้าต้องการรู้ทุกเรื่องที่คนผู้นั้นทำ ทุกคนที่ติดต่อ ไม่ว่าเรื่องนั้นจะเล็กน้อยเพียงใดก็ตาม โดยเฉพาะ...เรื่องที่เจ้านั่นพัวพันกับคนของจวนแม่ทัพตระกูลซู”โม่เฉินใจหายวาบ เขาสัมผัสได้ถึงโทสะที่แผ่ออกมาจากตัวผู้เป็นนายได้อย่างชัดเจน บัณฑิตแซ่เฉินผู้นั้นคงทำอะไรบางอย่างที่ขัดใจท่านอ๋องเข้าอย่างจังจนถึงขั้นต้องลงมือสืบสาวราวเรื่องเป็นการส่วนตัว“ข้าจะรีบไปจัดการทันทีขอรับ” โม่เฉินรับคำอย่างแข็งขันเว่ยชางหลางไม่ได้พูดอะไรอีก เขาเพียงปรายตามองกลับไปยังทิศทางของศาลากลางน้ำ เงาร่างเล็กๆ ของสตรีผู้นั้นยังคงติดอยู่ในห้วงคำนึงแววตาที่ท้าท
ข้าจะร้ายให้สุดทาง บทที่ 60 หวั่นไหว
สองนายบ่าวเดินลัดเลาะออกจากเขตอุทยานมุ่งหน้าไปยังจุดจอดรถม้า...ฝีเท้าของซูอี้จินยังคงมั่นคงและสง่างามดุจเคย แต่ทว่าลึกๆ แล้ว ภายในหัวใจของนางยังคงเต้นแรงไม่หาย“คุณหนู เร่งฝีเท้าถึงเพียงนี้เหนื่อยหรือไม่เจ้าคะ เราแวะพักที่ศาลาด้านหน้านี้ก่อนดีหรือไม่” จื่อเซี่ยเอ่ยถามพลางลอบสังเกตใบหน้าของเจ้านาย“ท่านดูเหมือนหน้าแดงๆ นะเจ้าคะ อากาศร้อนเกินไปหรือ”“ก็ดีเหมือนกัน ข้าคอแห้งอยู่พอดี ไปนั่งพักจิบชาตรงนั้นสักครู่ดีกว่า” ซูอี้จินตอบเสียงเรียบ พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นไหวเมื่อถึงศาลา ซูอี้จินทรุดตัวลงนั่ง จื่อเซี่ยรีบรินน้ำชาอุ่นจากป้านส่งให้ทันที“ชาเจ้าค่ะคุณหนู... เมื่อครู่ตอนท่านหายไป บ่าวใจคอไม่ดีเลยเจ้าค่ะ นึกว่าคุณชายเฉินจะตามท่านไปเสียอีก”“ไม่มีอะไรหรอกจื่อเซี่ย ข้าเพียงปลีกตัวไปเดินเล่นหลีกหนีความวุ่นวายเท่านั้น”นางรับถ้วยชามาถือไว้ ซ่อนปลายนิ้วที่แอบสั่นระริกไว้ใต้แขนเสื้ออย่างแนบเนียน“ข้าไม่เหมือนแต่ก่อนแล้ว ที่จะยอมให้ผู้ใดมารังแกได้ง่ายๆ”“แต่ว่า ตอนนี้มือคุณหนูสั่นอยู่นะเจ้าคะ ไม่
ข้าจะร้ายให้สุดทาง บทที่ 59 เรื่องน่าสนุก
ส่วนด้านในศาลา เมื่อเสียงด้านนอกเงียบลงไปแล้ว...แต่ลมหายใจของนางยังติดขัดอยู่ในลำคอ นางรู้สึกได้ถึงความสั่นสะท้านจากร่างของบุรุษที่โอบกอดนางจากด้านหลัง ไม่ใช่ความกังวลว่ามีใครจะมาเห็นเหมือนนาง แต่เป็นความขบขันที่ถูกเก็บกลั้นเอาไว้ ริมฝีปากของเขายังคงคลอเคลียอยู่ที่ซอกคอของนาง ลมหายใจอุ่นร้อนแต่ละครั้งที่เป่ารดผิวเนื้อทำให้ขนทั่วร่างของนางลุกชันซูอี้จินเกลียดความรู้สึกนี้ เกลียดที่ร่างกายทรยศต่อความคิด และเกลียดที่สุดคือความรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาดภายใต้เสื้อคลุมที่เขากักขังนางไว้ความเงียบสงัดของศาลาริมน้ำแห่งนี้กลับมาอีกครั้ง เว่ยชางหลางก็ค่อยๆ คลายอ้อมแขนที่รัดรึงร่างของนางออกอย่างอ้อยอิ่ง“ดูเหมือนว่าสุนัขที่น่ารำคาญนั่นจะไปซะแล้ว” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แววตาพึงพอใจอย่างเห็นได้ชัด“วันนี้ท่านอ๋องคงเล่นสนุกกับข้ามากพอแล้ว หากไม่มีธุระอันใดอีก ข้าขอตัว”มุมปากเว่ยชางหลางยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินถ้อยคำเสียดสีของซูอี้จิน ปลายนิ้วสากเย
ข้าจะร้ายให้สุดทาง บทที่ 58 เสียงดังไปแล้ว
ทว่าเว่ยชางหลางกลับไม่ใส่ใจกฎเกณฑ์หรือสายตาของผู้ใดทั้งสิ้น...ยิ่งเห็นนางตื่นกลัวและดิ้นรนหนีเพราะบุรุษอีกคน เขาก็ยิ่งนึกสนุกและรู้สึกหวงแหนรุนแรงขึ้นเป็นทวีคูณ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นชายิ่งกว่าเดิม“เจ้าจะไปไหน” เขาถามเสียงเย็น มือที่โอบเอวนางอยู่กระชับแน่นขึ้นอีก“มีคนมา! ท่านไม่ได้ยินหรือ ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!” นางร้องเสียงหลง พยายามแกะมือของเขาออกจากเอว แต่ก็ไม่เป็นผล“แล้วอย่างไรเล่า” เขาย้อนถามด้วยท่าทีไม่ยี่หระ พลางโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะปัดป่ายพวงแก้มของนาง“ที่นี่คืออาณาเขตของข้า ข้าก็อยากจะรู้นักว่าเจ้าของเสียงนั่นจะโผล่หัวเข้ามาถึงในนี้ได้อย่างไร หากไม่ถูกองครักษ์ของข้าบั่นคอทิ้งไปเสียก่อน”ซูอี้จินลอบหวั่นใจ แม้เฉินซิวหยวนจะบุกเข้ามาไม่ได้ แต่เขาอาจมองเห็นนางจากที่ไกลๆ ได้ ยามนี้นางไม่อยากดึงตัวเองเข้าไปพัวพันกับบุรุษจอมปัญหาผู้ใดทั้งสิ้น ไม่ว่าจะคนด้านนอก หรือคนที่อยู่ตรงหน้านี้ก็ตาม!ทว่าแววตาวิตกกังวลที่ฉายชัดบนใบหน้านางเมื่อได้ยินเสียงเฉินซิวหยวน กลับไปกระตุกริ้วความหงุดหงิดในใจของเว่ยชางหลางเข้
You May Also Like
ซื่อจื่อรับอนุข้าขอลา บ้านนี้ก็พังไปหมด
ยอดคนแปดทิศ50.0K viewsท่านแม่ทัพได้โปรดปล่อยข้าไป
ดอกท้อในสายลม37.7K viewsเสด็จลุงห้ามใจไม่ไหว
หลิ่วเยว่131.7K viewsนางร้ายอย่างข้าขอลิขิตชะตาเอง
ชวี่เหว่ย35.1K viewsทะลุมิติมาเป็นภรรยาตัวน้อยของบัณฑิตยากจน
ภัสสพิชชา95 viewsเกิดใหม่ในร่างหญิงร้าย
ดอกไม้หนาม4.2K viewsเลือดกับมังกร
Lee84 viewsหวนกลับมาเป็นสะใภ้แสนร้ายในยุค80ฉันจะสั่งสอนบ้านสามีเอง!
ภัสสพิชชา90 views
