MasukShare
บทที่ 2.3
Tanggal publikasi:
2026-03-31 17:04:04“หมายความว่าอย่างไรที่ว่า...เป็นอย่างไร”
“ก็...นางมีนิสัยเกรี้ยวกราดโมโหร้ายหรือไม่”
เสวียนหรงเลิกคิ้วมองบุตรชาย “ดูเหมือน...จะไม่ นั่นสินะชื่อเสียงของนางในเรื่องอารมณ์เกรี้ยวกราดเลื่องลือไปทั่ว ทว่าตอนรู้สึกตัวนางก็ดูสงบดี หากที่ชาวบ้านลือกันเป็นเรื่องจริง เช่นนั้นสิ่งแรกที่นางต้องทำทันทีที่ลืมตาคือลงโทษสาวใช้?”
“บางทีข่าวลืออาจกล่าวเกินจริงไปบ้าง” เสวียนหลางกล่าวแม้แปลกใจมากก็ตาม
เสวียนหรงพยักหน้าจากนั้นถอนหายใจออกมาด้วยความหนักอึ้ง “รอดมาได้ครานั้นก็นับว่าโชคดีมาก ปีนี้นางก็ย่างสิบสี่แล้วกระมัง ไม่ถึงสองปีก็จะปักปิ่น นายท่านซูรักและทนุถนอมนางมาก เจ้าว่าน้องสาวแสนซุกซนของเจ้าทำนางบาดเจ็บ นายท่านซู...”
“ท่านพ่อวางใจ คุณหนูซูไม่น่าจะถือสา”
“เจ้าคิดเช่นนั้นหรือ...”
“หากนางไม่ถือสา นายท่านซูเองก็คงไม่โกรธเคือง ท่านพ่อวางใจเถิดขอรับ”
เรื่องที่ซูหนิงหย่าเป็นคนร้ายกาจเอาแต่ใจเลื่องลือไปทั่ว นางได้รับบาดเจ็บเช่นนี้เสวียนหรงเองก็ไม่สบายใจ หากช่วงนี้ทำให้นายท่านซูขุ่นเคือง เช่นนี้เรื่องโรงหมอนอกเมืองก็อาจชะงัก
กล่าวถึงโรงหมอนอกเมืองที่ตระกูลเสวียนก่อตั้ง ทั้งนี้ก็เพื่อให้ชาวบ้านที่ยากจนได้รับการรักษา เพราะจริงๆ แล้วชาวบ้านยังเข้าใจผิดเรื่องค่ายาและค่าหมอที่ต้องใช้เงินจำนวนมาก ดังนั้นอาการเจ็บป่วยจึงไม่ได้รับการเยียวยาอย่างถูกต้อง เช่นกันกับโรคระบาดที่อาจยากจะควบคุม...
“โรงหมอนอกเมืองมีตระกูลซูรับปากจะช่วยออกเงินครึ่งหนึ่ง หากมีอันต้องชะงักเพราะคุณหนูซูขุ่นเคือง...” เสวียนหรงถอนหายใจด้วยความกังวล
“เช่นนั้นข้าจะไปดูอาการของนางแต่เช้า ดูว่านายท่านซูและนางมีท่าทีเช่นไร”
“ดี เช่นนั้นก็ฝากเจ้าด้วย”
เช้าวันต่อมาจวนตระกูลซูวุ่นวายเคร่งเครียดแต่เช้า เดิมทีซูหนิงหย่าไม่เคยมาร่วมกินมื้อเช้ากับบิดา นางมักตื่นสายและกินมื้อเช้าที่เรือนตงกวงของตนเอง
ทว่าวันนี้ต่างออกไปนางตื่นเช้าแต่งตัวออกมานั่งรอกินมื้อเช้าร่วมกับคนอื่นๆ ซูป๋อเห็นเข้าก็ยิ้มกว้างกระทั่งกินอาหารได้มากกว่าเดิม
ถึงอย่างนั้น...กลิ่นฉุนของเครื่องหอมก็ทำให้นางจามออกมาถี่ๆ ซูหนิงหย่าแก้ตัวกับบิดาว่าเมื่อคืนนางนอนดิ้นลืมห่มผ้า เกรงว่าตัวเองอาจจะเป็นหวัดเข้าแล้ว...
“เช่นนั้นวันนี้คุณชายเสวียนมาก็ให้เขาดูอาการให้เจ้าด้วยเลย”
“ลูกทราบแล้ว” นางสูดจมูกพยายามข่มกลั้นเต็มที่ไม่ให้จามออกมาอีกครั้ง...
ทุกครั้งที่ทุกคนขยับแขนกลิ่นเครื่องหอมก็จะกระสาเข้าจมูก จริงๆ นางตระหนักดีว่าคนโบราณไม่นิยมอาบน้ำบ่อยๆ ดังนั้นจึงมักใช้เครื่องหอมกลบกลิ่นเหงื่อไคล แต่นางไม่คิดว่ามันจะรุนแรงขนาดทำให้นางแสบจมูกเช่นนี้!!!
ซูป๋อเห็นมือซ้ายของบุตรสาวขยับไม่สะดวกก็คีบกับข้าวให้นางอย่างใส่ใจ ท่าทางอารมณ์ดีไม่น้อยที่เห็นหน้าบุตรสาวสุดที่รักแต่เช้า ผิดกับอี๋เหนียง ซูจินซาน และซูเสวี่ยที่กินมื้อเช้าได้น้อยมาก ด้วยทั้งสามล้วนมีท่าทีหวาดระแวง
ซูหนิงหย่าลอบถอนหายใจกับตัวเอง “ท่านพ่อเจ้าคะ” นางกล่าวเมื่อเห็นบิดาวางตะเกียบ
“มีเรื่องสนทนากับพ่อหรือ”
“เจ้าค่ะ ลูกจะออกไปส่งท่านพ่อกับเสี่ยวซานขึ้นรถม้า”
ซูป๋อประหลาดใจแต่ก็หัวเราะอย่างมีความสุขที่มีบุตรสาวเดินออกไปส่งหน้าจวน “วันนี้เจ้าก็เป็นเด็กดีอยู่ที่จวนอย่างว่าง่าย ข้อมือของเจ้าอย่างไรก็ต้องระวังให้มาก”
“ลูกทราบแล้ว”
ซูหนิงหย่าเห็นท่าทีหวาดระแวงจนไม่กล้าเดินเข้ามาใกล้ของซูจินซาน นางแสร้งเลิกคิ้วมองอีกฝ่ายทว่าก็ไม่ได้กล่าวอะไร เพียงสนทนากับบิดาระหว่างเดินไปตามเรือนระเบียง
“ท่านพ่อเจ้าคะ พ่อบ้านอยู่ที่นี่มากี่ปีแล้ว”
“ก็...เกือบยี่สิบปี เขาเป็นคนเก่าแก่ที่มารดาของเจ้าพามาจากเมืองหลวงด้วย เจ้าถามทำไม”
“ลูกคิดว่าเขาเหน็ดเหนื่อยมาหลายปีแล้วสมควรพักผ่อน ลูกคิดอยากให้เขาเกษียณกลับไปใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสงบ ตอบแทนการทำงานหนักที่ผ่านมา”
ทั้งซูป๋อและซูจินซานเบิกตาด้วยความประหลาดใจ “เรื่องนี้เกี่ยวกับเรื่องที่เจ้าชอบไปนั่งเล่นในห้องหนังสือบ่อยๆ?” ซูป๋อเลิกคิ้วถามบุตรสาว
บ่อยครั้งเขากลับมาแล้วพบบุตรสาวอยู่ในห้องหนังสือก็ค่อนข้างประหลาดใจ เพียงแต่อาจารย์สวีเคยเอ่ยปากชมว่านางหัวไวเรียนรู้ได้เร็ว ดังนั้นจึงคิดว่านางคงไปหาตำราอ่านแก้เบื่อ
Bab terbaru
ข้าจะเกี้ยวคุณชายเสวียนผู้นั้น! บทที่ 10.7 จบ
“งั้นพ่อก็ให้คุณอาหมอปั้นเขาให้เป็นหมอมือหนึ่งของโรงพยาบาลได้เลยค่ะ เพราะนี่ละเขยตระกูลซูละ”ซูป๋อหัวเราะ “ให้มันแน่เถอะ ไม่ใช่คบสองสามเดือนแล้วมาบ่นว่ามีแฟนหมอแล้วเขาไม่มีเวลาให้”“หนูไม่ใช่ผู้หญิงไร้สาระแถมไม่รู้จักแยกแยะพวกนั้นเสียหน่อย อีกอย่างทำงานที่เดียวกันแอบไปเจอตอนไหนก็ได้ สะดวกจะตาย”เลิกงานแล้ว...ซูหนิงหย่าเดินออกมาที่ลานจอดรถ ชายหนุ่มหล่อเหลายืนรออยู่ที่ข้างรถยนต์ของเธอ หญิงสาวยิ้มกว้างวิ่งเข้าไปหาเขาทั้งที่สวมรองเท้าส้นสูงปรี๊ด“คิดถึงจังเลยค่ะ!”เสวียนหลางยื่นสองแขนออกไปรับเธอ หญิงสาวกอดเขาแน่น สูดกลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยอย่างแสนคิดถึง เขาเข้าเวรส่วนเธอก็ทำงานจนแทบไม่ได้เจอกันทั้งที่อยู่โรงพยาบาลเดียวกัน"ผมมีเวลาสามชั่วโมง ทำอะไรให้คุณกินดีมั้ย ผมเตรียมของเอาไว้แล้ว”“ได้ค่ะ เหนื่อย...วันนี้ค้างที่อพาร์ทเม้นของคุณดีกว่า”เขาออกมาทำงานช่วงกลางคืน บางครั้งเธอก็จะไปค้างที่อพาร์ทเม้นของเขา ดังนั้นข้าวของบางอย่างก็เลยทิ้งเอาไว้ที่ห้องของเขาเสียเลย“เอาสิ เหนื่อยเหรอ ตัวคุณอุ่นๆ เมื่อวานฝนตกตากฝนหรือเปล่า”“นิดหน่อยค่ะแต่กินยาแล้วนอนพักน่าจะดีขึ้น”“งั้นรีบกลับกันเถอะ ผมขับเอง”
ข้าจะเกี้ยวคุณชายเสวียนผู้นั้น! บทที่ 10.6
“ตอนนี้รู้แล้วจะถอยเหรอคะ แต่บอกไว้ก่อนว่าฉันไม่ถอยแน่นอน ฉันจะจีบคุณหมอเสวียนดังนั้นเตรียมใจเอาไว้ให้ดีนะคะ”เขาเบิกตาอ้าปากค้าง “หยาหย่า คุณ...” เขามองไปรอบๆ เห็นพยาบาลสองคนที่อยู่แถวนั้นปิดปากแอบหัวเราะ“กลัวถูกมองเป็นหนูตกถังข้าวสารเหรอคะ ไม่ลองดูหน่อยเหรอ เป็นหนูตกถังข้าวสารอาจไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิดก็ได้ อีกอย่าง...ข้าวสารบ้านฉันอร่อยนะ”เขากลอกตาอย่างยอมแพ้ คว้าข้อมือของเธอเดินออกไปด้านนอก สวนนี้เองที่เขากับเธอเจอกันครั้งแรก “ผมขอโทษครับ กะทันหันผมเลยทำอะไรไม่ถูก แต่...”“ฉันอยากมีแฟนเป็นหมอค่ะ แล้วก็ต้องเป็นหมอแซ่เสวียนด้วย คุณละคะอยากลองมีแฟนเป็นลูกสาวท่านประธานโรงพยาบาลมั้ย สวยด้วยนะ”เธอจริงจังมากจนเขาหลุดหัวเราะออกมา “อย่าเที่ยวประกาศว่าจะจีบใครต่อหน้าคนอื่นสิครับ อีกอย่างผมต่างหากที่จีบคุณ”“ฉันเป็นคนขอแลกวีแชต”“แต่คืนนั้นผมจะให้นามบัตรคุณอยู่แล้ว ไม่งั้นคงไม่ใจง่ายพาใครไปที่อพาร์ทเม้นตั้งแต่พบกันวันแรก กลัวจะแย่ว่าจะถูกหาว่าล่อลวง”“ฉันไม่กลัวถูกล่อลวงค่ะ เพราะฉันจะเป็นฝ่ายล่อลวงคุณหมอเอง”เขาได้แต่จนใจ เห็นดวงตาคู่สวยนั่นแล้วบอกตามตรงว่าเขาไม่อยากขัดใจเธอ ไม่อยากทำให้
ข้าจะเกี้ยวคุณชายเสวียนผู้นั้น! บทที่ 10.5
ซูหนิงหย่าหัวใจเต้นแรงมาก แน่นอนว่าเธอต้องไปอยู่แล้ว “ไปค่ะ”“งั้นก็ขึ้นรถเมล์เถอะครับมาแล้ว”โชคร้าย...ร้านโจ๊กดันมาปิดวันนี้พอดี“เอ่อ...” เสวียนหลางดูอึดอัด “ไม่งั้น...ผมหมายถึงผมไม่ได้มีเจตนาไม่ดี อพาร์ทเม้นของผมพอจะมีวัตถุดิบ ผม...ทำอะไรให้คุณกินเป็นมื้อเช้าได้นะครับ ผมไม่ได้คิดไม่ดีนะครับ จริงๆ!”เธอต่างหากที่กำลังคิดไม่ดีกับเขา “ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลย ไปสิคะ มาแล้วต้องไม่เสียเที่ยวสิ ยังไงต่อไปก็เป็นเพื่อนร่วมงานกันแล้ว”เขาดูโล่งใจมากจนซูหนิงหย่ากลั้นยิ้มแทบไม่อยู่ สองข้างแก้มรู้สึกเจ็บๆ เพราะเอาแต่แอบยิ้ม ยิ่งตอนเห็นอพาร์ทเม้นว่างๆ ของเขาไม่มีข้าวของของผู้หญิง ไม่มีร่องรอยของคนอื่น เหมือนเขาเพิ่งเริ่มผ่อนที่นี่จริงๆ และยังไม่เคยพาใครมา หญิงสาวก็ยิ่ง...ดีใจมาก“ผมมีหนังสือ ถ้ายังไงคุณนั่งอ่านหนังสือไปก่อนผมจะรีบเข้าครัว”“ได้ค่ะ”เห็นผู้ชายเข้าครัวอย่างคล่องแคล่ว ซูหนิงหย่าอ่านนิยายสืบสวนที่ถืออยู่แทบไม่รู้เรื่อง ในใจก็กำลังกังวลว่าจะทำให้เขาดูถูกหรือเปล่า เพิ่งรู้จักกันเขาชวนมาก็มากับเขา แถมยังขึ้นห้องมาโดยไม่มีใครรู้อีกด้วย!เห็นเสวียนหลางสับไข่เยี่ยวมา มือไม้ขยับคล่องแคล่ว
ข้าจะเกี้ยวคุณชายเสวียนผู้นั้น! บทที่ 10.4
“ทำไมละคะ”“เพราะพยาบาลที่ผมรู้จักส่วนใหญ่...ไม่มีใครชอบกดโคล่าจากตู้กดน่ะครับ”“จริงเหรอคะ” โดนจับได้แล้วหรือยังนะ!! “ก็...เห็นคุณจากตรงนั้น” หญิงสาวชี้ไปที่หน้าต่างกระจก “นอนไม่หลับน่ะค่ะก็เลยหาเพื่อนคุย แล้วถ้าไม่ชอบโคล่าคุณหมอชอบดื่มอะไรคะ”“กาแฟดำไม่ใส่น้ำตาลครับ”“อ่อ แต่ฉันชอบชามากกว่า”“ชาผมก็ชอบนะครับ ยี่ห้อXXX กลิ่นหอมรสชาติดี”“ไว้จะลองหามาดื่มนะคะ แต่ฉันคงแนะนำกาแฟให้คุณหมอตอบแทนไม่ได้”“กาแฟที่นี่ก็อร่อยนะครับ”“ที่นี่?”“ครับ ที่ร้านอาหารสวัสดิการของโรงพยาบาล”“งั้นไว้มีโอกาสจะลองนะคะ แต่คงไม่ใช่กาแฟดำไม่ใส่น้ำตาล” เธอหัวเราะเขาเองก็ยิ้ม พระเจ้า...คิดถึงรอยยิ้มของเขาชะมัดเสียงมือถือของเขาดังขึ้นขัดจังหวะ เขากดรับสายจากนั้นรีบร้อนลุกขึ้น “ผมต้องไปแล้วครับ”“อ้อ...เอ่อค่ะ” เธอลุกขึ้นยืนกำลังลังเล “คือคุณหมอคะ!” ปล่อยไปอย่างนี้ไม่ได้เด็ดขาด!! “ขอแลกวีแชตได้มั้ยคะ”“เอ่อ” เขาเลิกคิ้วตอนหันกลับมา มือของเขายังลูบไปมาที่กระเป๋าเสื้อ “ดะได้ครับ” เขากดมือถือสแกนแลกวีแชต[1]กับเธอ“ไว้ค่อยเจอกันนะครับ”แล้วเขาก็ต้องวิ่งแบบวิ่งสู้ฟัดไปจากสวน ตอนผ่านหน้าต่างกระจกเขาหันมามองเธอแล้วโบ
ข้าจะเกี้ยวคุณชายเสวียนผู้นั้น! บทที่ 10.3
“อ้อ...เอ่อ ฉันแค่ตกใจเข้ามาแล้วเธอไม่อยู่ โทรไปมือถือก็วางอยู่ในห้อง”ประตูถูกเคาะเบาๆ และเปิดออก ซูป๋อเดินเข้ามาพร้อมกับตะกร้าอาหารเช้า “หยาหย่า อ้าวเสี่ยวเซี่ยก็อยู่ด้วยเหรอ”“ค่ะคุณลุง”“พ่อเอาอาหารเช้ามาให้ หิวแล้วหรือยัง ข้าวของโรงพยาบาลไม่อร่อยพ่อเลยให้ป้าสวีทำมาให้”“รู้ว่าไม่อร่อยก็น่าจะให้ปรับปรุงนะคะ”“พ่อรู้แล้ว เอาไว้จะเอาเข้าที่ประชุม แล้วนี่เสี่ยวเซี่ยมานานแล้วหรือยัง วันนี้ไม่ไปทำงานเหรอ”“ไปค่ะ แต่นึกว่าหยาหย่าออกจากโรงพยาบาลวันนี้ก็เลยลาช่วงเช้า”“อ้าวงั้นก็รีบไปทำงานเถอะ หยาหย่าอยู่ต่ออีกวันน่ะ”“เอ่อ งั้นหนูไปก่อนนะคะ พรุ่งนี้จะมาใหม่ หยาหย่าฉันไปทำงานก่อนนะ”“อืม” เธอพยักหน้ามองส่งฟางเล่อเซี่ยออกไปทำงาน “พ่อละคะไม่กลับไปทำงานเหรอ หนูอยู่เองได้ค่ะ สบายดีแค่ขี้เกียจอยู่บ้านเลยขออยู่ต่อสักวัน”“ลูกนี่นะ แน่ใจนะว่าไม่เป็นอะไรจริงๆ”“ค่ะ สบายดีมาก” ตอนซูป๋อกำลังจะออกไปอยู่ๆ ซูหนิงหย่าก็นึกอะไรขึ้นมาได้ “พ่อคะ”“หืม”“หนู...จะเข้ามาดูแลโรงพยาบาลค่ะ”“อะไรนะ!!!”พ่อของเธอดูตกใจมากจริงๆ ตั้งแต่ส่งลูกสาวเรียนจนจบปริญญาตรีเอกบริหาร แม้ลูกสาวสุดรักไม่อยากเรียนแต่ก็เรียนจนจบ
ข้าจะเกี้ยวคุณชายเสวียนผู้นั้น! บทที่ 10.2
ซูหนิงหย่าที่กำลังส่งห่อข้าวเนื้อตุ๋นให้เขาชะงัก นางเลิกคิ้วมองเสวียนหลางที่ยืนยิ้มกว้าง ใบหน้าหล่อเหลายังคงล้ำเลิศเช่นเคย รอยยิ้มของเขาให้ความรู้สึกราวแสงแดดในฤดูใบไม้ผลิ ทั้งอบอุ่นและอ่อนโยน...นางหัวเราะ “ขอบคุณเจ้าค่ะ”ที่ศาลาริมแม่น้ำสั่วเหอชายหนุ่มและหญิงสาวเดินเคียงข้างกัน บทสนทนาทั่วไปที่ไม่มีอะไรพิเศษ แต่รอยยิ้มและบรรยากาศรอบตัวของคนทั้งสอง ก็ทำให้ผู้ที่พบเห็นล้วนรู้สึกเช่นเดียวกันหมดนั่นก็คือ...คู่สวรรค์สรรสร้างชายหนุ่มหล่อเหลาอ่อนโยน...หญิงสาวงดงามเฉลียวฉลาด...เสี่ยวอวี๋เพิ่งยกน้ำชาและของว่างเข้ามาวาง คนของโรงหมอก็มาตามเสวียนหลางกลับไปยังลานรักษาคนไข้“ข้าไปครู่เดียวจะกลับมานั่งเป็นเพื่อนเจ้า” เขายังคงออกไปแม้เป็นเวลาพัก“ข้ารอท่าน” นางพยักหน้าลุกขึ้นมองส่งเขาเดินไปยังสะพานเชื่อมศาลา ทว่า...อยู่ๆ ก็รู้สึกหน้ามืด ซูหนิงหย่ามองแผ่นหลังของเสวียนหลางเดินไกลออกไปช้าๆ เสี่ยวอวี๋เองก็ยืนอยู่ข้างหน้านาง หันหลังมองความวุ่นวายที่เกิดขึ้นยังโรงหมอ ดูเหมือนมีคนไข้ได้รับบาดเจ็บถูกส่งมากะทันหันนางสะบัดหน้าไปมาเพราะดวงตาทั้งสองข้างพร่ามัว ศีรษะเต้นตุบ หัวใจเต้นเร็วขึ้นจนน่าตกใจ ขณะที
ข้าจะเกี้ยวคุณชายเสวียนผู้นั้น! บทที่ 2.4
ตอนเห็นสมุดบัญชีบางส่วนถูกรื้อออกมาเขายังไม่เอะใจ มาตอนนี้ดูเหมือนเริ่มเข้าใจอะไรขึ้นมาแล้ว คิดได้ถึงตรงนี้เขาพลันจ้องบุตรสาวเขม็ง“เจ้า...เห็นสิ่งใดผิดปกติในสมุดบัญชี?”เขาคาดไม่ถึงว่าอาจารย์สวีนอกจากจะเก่งกาจเรื่องการคัดอักษรและบทกวี ยังสอนสั่งเรื่องการบัญชีและการคำนวณให้บุตรสาวด้วย?ที่สำคัญไปกว
ข้าจะเกี้ยวคุณชายเสวียนผู้นั้น! บทที่ 2.2
...บุรุษหล่อเหลาล่มเมืองเองก็มีเช่นกัน เขานี่อย่างไรเล่า! เสวียนหลาง ท่านหมอหนุ่มรูปงามที่ไม่แน่ว่าสตรีเช่นนางเองก็คงดูหม่นหมองหากยืนเคียงข้างเขา!จมูกโด่งคมสัน สันกรามคมกริบ ริมฝีปากเม้มแน่นเป็นเส้นตรงทว่ามุมปากกลับยกขึ้นราวยิ้มในที ดวงตาคมรับเรียวคิ้วยาวจรดหางตา รูปหน้ากับองคาพยพทั้งห้าที่ลงตัวกั
ข้าจะเกี้ยวคุณชายเสวียนผู้นั้น! บทที่ 2.1
ท่านอาจารย์สวีอนุญาตให้มีวันหยุดวันหนึ่ง ซูป๋อบิดาของนางอยู่ๆ ก็ชวนไปที่วัดเพื่อไหว้พระ ทั้งสองลงจากรถม้าเดินขึ้นบันไดไปยังโถงพระประธาน วันนี้คนพลุกพล่านอาจเพราะเป็นวันพระ หญิงสาวมองไปรอบๆ ด้วยความตื่นตาตื่นใจ เมื่อตามบิดาเข้าไปไหว้พระสายตาก็มองทุกอย่างด้วยความอยากรู้อยากเห็น“นายท่านซู”“ท่านหมอเส
ข้าจะเกี้ยวคุณชายเสวียนผู้นั้น! บทที่ 1.6
สายตากลิ้งกลอกของพ่อบ้านทำให้หญิงสาวพยายามควบคุมอารมณ์โกรธกรุ่น นางไม่สงสัยเลยว่าทำไมทุกอย่างเป็นเช่นนี้ซูหนิงหย่าใช้ชีวิตท่ามกลางความเกลียดชัง นางเสียมารดาตั้งแต่เด็ก จากนั้นกลัวว่าบิดาจะไม่รัก เมื่อบิดาแต่งอนุเข้ามาทั้งยังคลอดน้องชายน้องสาว นางก็กังวลว่านางจะถูกละเลย หารู้ไม่ว่าซูป๋อกลับยังคงให้
Anda juga akan menyukai
ท่านแม่เซียนหมอ: วันนี้เสด็จพ่อสำนึกผิดหรือยัง
หานซานรื่อ127.4K Dibacaลิขิตรักท่านโหวเย็นชา
หยกงาม206.5K Dibacaอ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส
จุ้ยหลิงซู1.0M Dibacaคุณหนูสามผู้มีสติปัญญาไม่สมประกอบ
ต้นไม้แห้ง33.8K Dibacaไฉ่เฟิงผู้ช่วยตัวน้อยของมารดา
ดอกไม้หนาม768 Dibacaชายาตัวร้ายไม่สมควรตายดี
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว1.6K Dibacaขอฝ่าบาท…โปรดไว้ชีวิต
Selena191 Dibacaทะลุมิติมาทั้งที ก็มีผัวไปเลยสองคน
มณีริน/ ศศิชา/ ไอศิกา/ Sazaki Aiko224 Dibaca
