บทที่ 2.4

ตอนเห็นสมุดบัญชีบางส่วนถูกรื้อออกมาเขายังไม่เอะใจ มาตอนนี้ดูเหมือนเริ่มเข้าใจอะไรขึ้นมาแล้ว คิดได้ถึงตรงนี้เขาพลันจ้องบุตรสาวเขม็ง

“เจ้า...เห็นสิ่งใดผิดปกติในสมุดบัญชี?”

เขาคาดไม่ถึงว่าอาจารย์สวีนอกจากจะเก่งกาจเรื่องการคัดอักษรและบทกวี ยังสอนสั่งเรื่องการบัญชีและการคำนวณให้บุตรสาวด้วย?

ที่สำคัญไปกว่านั้นเดิมทีพ่อบ้านนับเป็นคนที่ซูหนิงหย่าไว้ใจที่สุด ไม่เพียงแต่เป็นคนของมารดาที่จากไป แต่พ่อบ้านยังเป็นคนเดียวที่เชื่อมโยงหญิงสาวกับคนตระกูลเดิมของมารดา

ซูป๋อครุ่นคิดครู่หนึ่ง “เขาเป็นคนของตระกูลเดิมของมารดาเจ้า ทำเช่นนี้...”

“หากท่านป้าถาม ก็บอกตามความจริงว่าเป็นลูกที่เสนอเรื่องนี้ อีกอย่างที่นี่คือจวนตระกูลซู ท่านพ่อคือนายของจวนนี้ เราไม่จำเป็นต้องคิดมากเพราะนี่เป็นเรื่องภายในของตระกูลซูเจ้าค่ะ”

ความหมายของนางชัดเจนตรงไปตรงมาจนซูป๋อนิ่งงัน เขามองบุตรสาวนานมากกว่าจะกล่าว “เขาทำอะไรให้เจ้าไม่พอใจหรือ”

ซูหนิงหย่าเพียงยิ้ม “จวนตระกูลซูภายนอกแม้ดูสงบเรียบร้อย แต่เมื่อมองดูดีๆ จะเห็นว่าบ่าวไพร่บางคนถือว่าตัวเองมีคนหนุนหลังกระทั่งไม่สนใจสถานะระหว่างนายบ่าว ถือโอกาสนี้ลูกจะจัดระเบียบจวนตระกูลซูเสียใหม่ พยายามทำให้ทุกอย่างเข้าที่เข้าทาง”

เดิมทีซูป๋อไม่เคยใส่ใจรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ในจวน หลังแต่งหวังหลินเข้ามาเขามอบหมายให้อีกฝ่ายดูแลจวน แม้บุตรสาวไม่เคยโวยวายแต่ก็มีท่าทีต่อต้านมาโดยตลอด

เขารู้ว่าพ่อบ้านทำเกินเลย แต่เพราะเห็นอีกฝ่ายเป็นคนของฮูหยินที่จากไป ดังนั้นหากไม่เกินกว่าเหตุก็มักจะทำเหมือนมองไม่เห็น

ที่สำคัญไปกว่านั้นเขาเองก็ไม่อยากให้หวังหลิน บุตรชาย และบุตรสาว มีความคิดที่จะก้าวขึ้นมาทัดเทียมซูหนิงหย่า บุตรสาวที่เขาทั้งรักและทะนุถนอมมาตั้งแต่เกิด เพียงแต่นี่เป็นเรื่องที่บุตรสาวของเขาเสนอตัวจัดการ...

“ทำตามที่เจ้าเห็นสมควรเถิด”

“ลูกยังมีเรื่องต้องรบกวนท่านพ่อ”

“ว่ามาสิ”

“ลูกขอยืมคนของท่านพ่อ”

“คน?”

“คนคุ้มกันเจ้าค่ะ” นางมองไปยังหม่าหวงซึ่งเป็นคนมีฝีมือที่สุด “เพียงวันนี้วันเดียว ลูกจะคืนเขาให้ท่านพ่อพรุ่งนี้เช้า”

“ได้สิ” ซูป๋อพยักหน้าให้หม่าหวงรั้งอยู่ที่จวน

“ยังมี...” นางหันไปมองซูจินซาน “เดือนหน้าแม่นมซิ่วคนของท่านป้าจะมาอบรมมารยาทและธรรมเนียมการปฏิบัติของสตรีชั้นสูง ลูกอยากให้เสี่ยวเสวี่ยเข้าเรียนเป็นเพื่อนลูกเจ้าค่ะ”

เห็นซูจินซานอ้าปากค้าง หญิงสาวลอบกลอกตา “จะอย่างไรวันๆ นางก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว ลูกคิดว่าเรียนรู้เอาไว้ย่อมดีกว่าปล่อยเวลาให้สูญเปล่า เรื่องนี้ลูกปรึกษาอี๋เหนียงแล้วแต่เสี่ยวเสวี่ยจะมาหรือไม่...ให้แล้วแต่นาง ลูกเพียงอยากแจ้งให้ท่านพ่อทราบก่อน”

“น้องเพิ่งเจ็ดขวบ”

“ลูกทราบเจ้าค่ะ ถึงอย่างนั้นนางก็นับว่าเป็นคนตระกูลซู ในอนาคตบางทีอาจมีโอกาสได้พบคู่ค้าของท่านพ่อ ไม่ก็อาจได้ติดตามท่านพ่อไปงานเลี้ยงต่างๆ ร้านแลกเงินตระกูลซูขยายกิจการใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ การพบปะบางคราก็หลีกเลี่ยงไม่ได้”

บรรดาคหบดีล้วนพบปะสังสรรค์ งานเลี้ยงย่อมเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ บุรุษเบื้องหน้าดื่มสุราแลกเปลี่ยนความคิด สตรีเบื้องหลังก็พบปะพูดคุยเชื่อมไมตรี ที่ผ่านมาซูป๋อไม่เคยพาหวังหลินออกงานเพราะเป็นเพียงอนุ บุตรสาวบุตรชายเองก็ยังเล็กนัก ดังนั้นจึงไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อน

ซูจินซานลอบมองผู้เป็นพี่สาวเงียบๆ เขาเองก็เห็นด้วยในเรื่องที่อีกฝ่ายกล่าว ซูเสวี่ยเติบโตขึ้นทุกวันแต่เพราะหลายๆ สิ่งหลายๆ อย่างทำให้เขาเองก็ไม่อาจเปิดปาก เขาเองก็อยากให้น้องสาวได้มีโอกาสพานพบกับสิ่งดีๆ ไม่ใช่ต้องอยู่อย่างเจียมเนื้อเจียมตัวเช่นนี้ไปตลอดชีวิต

“เสี่ยวซาน”

เด็กหนุ่มชะงักเมื่อผู้เป็นพี่สาวเรียก “ขอรับ”

เสี่ยวอวี๋ส่งกล่องของว่างให้เสี่ยวซุ่นจื่อซึ่งเป็นเด็กรับใช้ของซูจินซาน เขามองพี่สาวด้วยสายตาเต็มไปด้วยคำถาม

นางกล่าวเสียงเรียบ “ของว่าง ข้าให้ห้องครัวเตรียมเอาไว้สองชุด ชุดนี้ให้เจ้า อีกชุดข้าให้คนส่งไปที่เรือนชิวสุ่ยแล้ว ได้ยินมาว่าเสี่ยวเสวี่ยเองก็ชอบกิน เอาละรีบไปได้แล้ว” เห็นน้องชายมองนางด้วยไม่อยากเชื่อ หญิงสาวได้แต่แสร้งทำเป็นมองไม่เห็น

มองรถม้าของบิดาจากไปนางยังไม่ทันได้เดินกลับเข้าข้างใน รถม้าของตระกูลเสวียนก็วิ่งสวนมาจอดหน้าประตู ซูหนิงหย่าตัดสินใจยืนรออยู่กับที่ มองบุรุษล้ำเลิศหล่อเหลาก้าวลงมาจากรถม้าด้วยสายตาชื่นชม

เสวียนหลางผู้นี้น่ามองไปหมดไม่ว่าจะทำอะไร นางยิ้มให้เมื่อเขาจ้องมองมา “ท่านหมอเสวียน”

“เรียกข้าคุณชายใหญ่เถิด เรียกท่านหมอเสวียนข้ากลับนึกถึงท่านพ่อขึ้นมา”