บทที่ 1 ไม่มีคนตายเพิ่มอีกคน

ชิงหมี่หลัวกระชับตะกร้าด้านหลังเล็กน้อยก่อนก้าวขึ้นไปนั่งบนที่ว่างอย่างคล่องตัว นางประสานมือคำนับ “ลำบากท่านลุงแล้ว หากวันนี้ข้าขายของได้ ข้าจะซื้อชาให้ท่านตอบแทน”

คำพูดเรียบง่ายทำให้รอยยิ้มบนหน้าชายเจ้าของเกวียนกว้างขึ้น ดูก็รู้ว่าไม่ค่อยมีใครพูดกับเขาอย่างให้เกียรติเช่นนี้นัก

ล้อเกวียนบดดินไปตามจังหวะสม่ำเสมอ กลิ่นดินชื้นจากป่าตอนเช้าลอยมาตามลมจนผมของนางปลิวเบา ๆ ชายเจ้าของเกวียนเหลือบตามองนางอยู่พักหนึ่ง ก่อนเอ่ยขึ้นเหมือนเช่นทุกที

“เฮ้อ สตรีอย่างเจ้าอยู่คนเดียวมันเหนื่อยและยากนัก…หาสามีดี ๆ สักคนเถิด จะได้ไม่ลำบากเช่นนี้”

ชิงหมี่หลัวคลี่ยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้โต้แย้งตรง ๆ แต่มีแววขัดแย้งอยู่

“สำหรับข้าไม่ได้แต่งสามีเพื่อให้เขามาเลี้ยง หากแต่แต่งเพราะมีใจต้องกันอยากใช้ชีวิตที่เหลือร่วมกันสองคน ข้าทุกข์เขาช่วยคลาย เขาทุกข์ข้าช่วยปลอบ...หากไม่เจอคนเช่นนั้นข้าขอใช้ชีวิตคนเดียวไปตลอดชีวิตย่อมดีกว่าเจ้าค่ะ”

ชาติก่อนนางเคยมีแฟนมาหลายคน เจอผู้ชายมาหลายแบบ เมื่อหมดรักก็แยกทางกันด้วยดีมาตลอด เพราะนางไม่เคยบังคับฝืนใจใคร นางคิดเสียว่าได้ลองใช้ชีวิตร่วมกันก่อนผูกพันธะแม้ทะลุมิติมาในยุคโบราณนี้ก็มีคติเรื่องนี้ไม่ต่างจากเดิม ก่อนจะแต่งงานกันย่อมต้องทดลองก่อนไม่สนว่าคนรอบข้างจะว่าอย่างไร หากอีกฝ่ายสนใจสายตารอบข้างก็ถือเสียว่าแนวคิดเข้ากันไม่ได้แต่ต้นแล้วเลิกกันไปดีกว่าเสียเวลา

ทว่ายามเมื่อลุงเจ้าของเกวียนที่ได้ยินดังนั้นก็อึ้งไปโดยพลัน เขากะพริบตาหลายครั้งเหมือนคิดไม่ถึงว่าจะได้ยินคำตอบเช่นนี้จากสตรีในหมู่บ้านเล็ก ๆ

“ดี… เอ้อแล้วก็...”

ระหว่างทางชายเจ้าของเกวียนคุยหลายเรื่อง ตั้งแต่ราคาข้าวปีนี้ ไปจนถึงข่าวลือว่ามีคนหน้าไม่คุ้นมาป้วนเปี้ยนแถวนอกเมือง ชิงหมี่หลัวเพียงพยักหน้ารับฟังเป็นระยะ รอยยิ้มบาง ๆ ทำหน้าที่แทนคำตอบ

ในที่สุดเกวียนก็หยุดลงหน้าทางเข้าตลาด นางยกตะกร้าลงและไม่ลืมถามเวลากลับของเขาเสร็จสับก็ขอแยกจากไปทันที

ตลาดเช้านี้คึกคัก กลิ่นน้ำแกงเกี๊ยว ผักสด และดินชื้นหลังฝนลอยคลุกเคล้าตลอดทาง แต่หมี่หลัวก็ไม่ปล่อยให้ตัวเองว่อกแว่กจนเสียเวลา รีบเดินไปยังร้านรับซื้อของป่า ยกเห็ดและไก่ป่า และของอื่น ๆ ที่เก็บได้สะสมมาหลายวันออกมาวางลง

เจ้าของแผงหญิงร่างท้วมมือใหญ่ตรวจเพียงครู่ก็ตกลงซื้อ เงินที่ได้แม้ไม่มากแต่ก็พอให้นางซื้อข้าวสาร เนื้อ ผัก ในปริมาณที่หากอยู่คนเดียวคงอยู่ได้เป็นสัปดาห์ แต่ตอนนี้…ในบ้านมีเด็กน้อยหนึ่งคนและสุนัขหนึ่งตัว สองสามวันก็ถือว่ามากแล้ว

นางรู้ตัวดีว่าต้องเข้าป่าไปเก็บของมาขายเพิ่มอีก

ก่อนกลับนั้นหมี่หลัวก็ไม่ลืมหยิบถุงที่ใส่ยอดชาป่าที่เด็ดไว้ ตั้งใจจะลองขายดู ร้านแรก ร้านที่สอง ร้านที่สาม…คำตอบช่างคล้ายกันเหลือเกิน บ้างก็ว่านี่มันแค่ใบไม้ธรรมดา บ้างก็บอกว่าชาพวกผู้ดีเมืองเหนือเขาดื่มกัน คนแถวนี้มีแต่ทำงานให้มีกิน วัน ๆ ใครจะมีเวลามาชงชาดื่มกันเล่า ดีหน่อยที่เจ้าของร้านสุดท้ายแนะนำให้นางไปลองขายให้โรงน้ำชาของเถ้าแก่หวังจื้อเหิง ทำให้ตอนนี้หมี่หลัวจึงยืนอยู่หน้าโรงน้ำชาขนาดใหญ่เป็นที่เรียบร้อย

โรงน้ำชาสกุลหวังตั้งตระหง่านบนถนนสายหลัก ตัวอาคารไม้ใหม่กว่าร้านอื่น กลิ่นชาหอมอ่อนลอยออกมาราวกับเชิญชวนให้หยุดเดิน หากเป็นอย่างที่แม่ค้าร้านนั้นบอกจริงว่าเมืองนี้ไม่ดื่มชาเช่นนั้นทำไมถึงได้มีโรงน้ำชาตั้งหลายแห่งเปิดแข่งกันเล่า ภาพตรงหน้าทำให้นางนึกถึงคาเฟ่ในยุคเดิมวาบหนึ่ง

...หากนางสามารถเปิดร้านเป็นของตนเองได้ก็คงจะดี

หมี่หลัวสูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่ก่อนจะเดินเข้าไปในโรงน้ำชาด้วยท่าทีสุภาพ “ข้าขอพบเถ้าแก่หวังจื้อเหิงเจ้าค่ะ มีเรื่องอยากคุยกับเขา”

เสี่ยวเอ้อคนหนึ่งเหลือบตามองขึ้น ก่อนหลบเข้าไปด้านใน ไม่นาน เถ้าแก่หวังก็ปรากฏตัวเป็นชายร่างท้วม คิ้วเข้ม ท่วงท่าโอ่อ่าคล้ายชินกับการให้คนมองขึ้น

“เจ้ามีอะไร?”

ชิงหมี่หลัวยกถุงใส่ใบชาขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มสุภาพ “ข้าเก็บยอดชาจากป่าบนภูเขาเทียนชิง อยากให้ท่านลอง--”

ยังไม่ทันพูดจบเขาก็หัวเราะหยันตัดบทก่อนยกมือปัดในอากาศเหมือนปัดฝุ่นไร้ค่า

“ชาป่ารสเหมือนใบหญ้า โรงน้ำชาหวังของข้าใช้แต่ใบชาที่ซื้อจากเรือสำเภาต่างแคว้น ชาเจ้าไม่คู่ควรแม้แต่ใช้เป็นฟืนจุดไฟด้วยซ้ำ อย่ามาทำให้ข้าเสียเวลาเลย”

เสียงหัวเราะจากคนข้างหลังดังขึ้นประปรายเพราะเสียงตวาดของเถ้าแก่หวังที่ดังจนเป็นจุดสนใจนั่นแหละ เขาทำราวกับว่าต้องการใช้นางทำให้ลูกค้าที่ผ่านไปมาสนใจและเชื่อในคุณภาพของชาเขาอย่างไรอย่างนั้น

ชิงหมี่หลัวเพียงเลิกคิ้วน้อย ๆ ก่อนประสานมือกล่าวลา

“เช่นนั้นข้าคงไม่รบกวน”

“ไปเถอะ ไปขายให้พวกมีตาแต่ไร้แววแทนเถิด ใบชาเช่นนี้ไม่มีใครเขานำมาชงหรอก!”

ชิงหมี่หลัวเดินจากมาแล้วเพราะคนเห็นแก่ตัวเช่นเขานางก็ไม่อยากร่วมมือทำอะไรด้วยเช่นกัน นอกจากเขาจะไม่แม้แต่จะแลใบชาที่นางให้ดูแล้ว ยังใช้โอกาสเชิดชูตนเองโดยกดคนอื่นอีกต่างหาก

เฮ้อ หากไม่มีใครรับซื้อก็คงมีแต่ต้องหาทำเองสินะ...