บทนำ 2 เจอเด็กชาย

นางคุกเข่านั่งย่อลง ใช้มือตะแคงหน้าเด็กชายขึ้นเล็กน้อย ผิวขาวซีดจัดเริ่มไร้เลือดฝาด คิ้วเข้มได้รูป ริมฝีปากแตกระแหงจากการขาดน้ำมานาน ผิวกายยามนางสัมผัสเย็นจัดเหมือนคมมีดถูกแช่ในหิมะ ดวงตาของเด็กน้อยลืมขึ้นเพียงครึ่ง…

“อย่างน้อย…ก็ช่วยให้เจ้าไม่ต้องตากฝนจนตายในคืนนี้ก่อนแล้วกัน”

นางพึมพำแผ่วเบาขณะมือก็เคลื่อนไหวนำมีดตัดชายเสื้อตนเองเป็นผ้ายาวหลายเส้น ก่อนใช้กิ่งไม้ทำเฝือกขนาดพอดี ดามขาของเด็กน้อยอย่างคล่องแคล่ว ความชำนาญเหล่านี้ได้มาจากชีวิตที่ต้องพึ่งตนเองมาโดยตลอด นางเป็นเด็กกำพร้าที่ดิ้นรนมีทุกอย่างด้วยตนเอง ไร้คนสนับสนุน

“ไม่ต้องมาทำตาไม่พอใจเลยเจ้าไป๋หู ถือว่าข้าเก็บเด็กหลงป่าได้อีกคน…ไม่ต่างจากช่วยเจ้าในวันนั้นหรอกน่า”

ไป๋หูเห่าอื้ออึงเหมือนไม่พอใจที่ถูกนำไปเปรียบกับผู้อื่น อีกทั้งยังนั่งลงหันหน้าออกจากนาง แสดงออกว่างอนนาง

ดวงตาคู่ของเด็กน้อยที่หรี่อยู่เปิดขึ้นกว้างกว่าเดิมเพราะคำพูดเมื่อครู่ สิ่งที่เขาได้ยินเต็มสองหู ทำให้แววตาเยือกเย็นแสดงออกถึงความไม่พอใจเช่นกัน

ริมฝีปากเด็กกระตุกเล็กน้อย คล้ายอยากเอ่ยคำบางคำออกมาแต่กลับอ้าปากพะงาบแต่ไร้เสียง ทว่าในหัวกลับกำลังตะโกนก้อง

บังอาจ…เอาอ๋องเช่นข้าไปเปรียบเทียบกับสุนัขงั้นหรือ!!! คงไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วสินะ

เสียงฟ้าร้องคำรามเหนือหัวและกลิ่นฝนใกล้เข้ามายิ่งชัดจนหมี่หลัวต้องเร่งมือสุดท้ายก็จัดการดามขาเล็กเรียบร้อย นางถอดตะกร้าจากหลังมาสะพายไว้ด้านหน้าแทน แล้วค่อย ๆ อุ้มเด็กชายขึ้นหลังของตัวเอง

ชิงหมี่หลัวกระชับแขนประคองเด็กน้อยให้มั่นบนหลังของตนก่อนจะออกเท้าเดินลงเขาพร้อมเจ้าไป๋หูที่วิ่งตามลงมาไม่ห่าง... ไหนเลยจะเหลือเจ้าสุนัขขี้งอนอีกแล้ว ส่วนเจ้าเด็กน้อยบนหลังจะมีชีวิตรอดไหมนางก็ไม่อาจคาดเดาได้เช่นกัน

ทั้งคืนผ่านไปโดยที่เตาไฟไม่มอด ความอุ่นจากหม้อที่ใช้ต้มสมุนไพรไหลวนทั่วห้องจนเสื้อบางแนบแผ่นหลังเพราะนั่งอยู่ตรงนั้นนานเกินไป มือของนางยังคงบิดผ้าชุบน้ำอุ่น เช็ดเหงื่อบนหน้าผากเด็กน้อยอย่างสม่ำเสมอจนนิ้วเริ่มชาแต่ก็ยังต้องทำต่อไปอยู่ดี

ไป๋หูเฝ้าอยู่ปลายเตียงไม้ มันยกหัวขึ้นทุกครั้งที่เด็กชายสั่นสะท้านเพราะพิษไข้ มีเพียงดวงตาสีดำกลมของมันเท่านั้นที่ส่งความกังวลจนเหมือนกำลังถามว่า เขาจะรอดหรือไม่แทบตลอดคืน

ชุดของเด็กน้อยทั้งเปียกทั้งสกปรกและขาดรุ่ยนางจึงถอดทิ้งไปแล้ว บัดนี้บนกายเล็กสวมเสื้อตัวโคร่งที่นางยืมจากบิดาผู้ล่วงลับ ความใหญ่โตเกือบจะกลืนตัวเด็กทั้งตัวไปทำให้หมี่หลัวตัดสินใจไม่สวมกางเกงหรือผ้าใดที่เบื้องล่างให้เด็กน้อย ความคิดนี้ทำให้มุมปากนางยกขึ้นนิดหนึ่งอย่างขบขัน

“ข้าขอโทษนะเจ้าหนู…สถานการณ์บังคับ”

นางพึมพำราวกับขออนุญาตแม้จะทำทั้งหมดไปแล้วก็ตาม อย่างไรเขาก็เป็นเพียงเด็กน้อยอายุคงราว ๆ หกเจ็ดขวบได้กระมัง นางมองเขาเห็นเด็กน้อยหาได้เฉกเช่นบุรุษคนหนึ่งไม่ อีกอย่างตอนนางถอดกางเกงเขานางก็พยายามไม่มองให้มากที่สุดแล้วด้วย

คืนนี้นางสละที่นอนตัวเองให้อย่างไม่ลังเลขอเพียงผ่านพ้นคืนนี้ไปได้ก็นับว่านางได้ปิดประตูยมบาลของเด็กน้อยลงแล้ว

แสงแดดยามรุ่งสางส่องลงบนแก้มซีดของเด็กน้อย ชิงหมี่หลัวเอียงตัวเข้าไปใกล้ ปลายนิ้วแตะหน้าผากเขาอีกครั้ง ความร้อนที่กัดผิวทั้งคืนคลายลงแล้ว นางถอนลมหายใจเงียบ ๆ เหมือนปลดหินหนักจากอกลงหนึ่งก้อน

แววตาที่ทอดลงบนเด็กนั้นอ่อนลงใต้ตาที่ดำคล้ำมองออกว่าเป็นคนที่อดนอนมาทั้งคืน “ดีแล้ว…อย่างน้อยในบ้านข้าก็ไม่มีคนตายเพิ่มอีกคน”

นางค่อย ๆ หยอดน้ำต้มข้าวใสแจ๋วลงริมฝีปากเด็กน้อยทีละหยด เขากลืนแม้ไม่ได้สติก็ตาม เมื่อแน่ใจว่าทำตามที่ตนทำได้แล้วนางจึงลุกไปจัดของป่าที่เก็บมาเมื่อวานและไม่ลืมยอดชาที่คัดจากเมื่อวานด้วย

เสียงเล็บขูดพื้นดินเบา ๆ จากเจ้าไป๋หูที่พุ่งมายืนขวางประตู ราวกับประกาศชัดว่า ไม่ให้ไปไหนทั้งนั้น

“ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้น ข้าไปไม่นาน เจ้าต้องเฝ้าเด็กน้อยให้ดี”

ไป๋หูยังไม่ขยับ หางแกว่งเร็วแต่ตัวไม่หลบ เหมือนพยายามต่อรองด้วยสายตา นางมองมันครู่หนึ่งก่อนถอนหายใจเดินไปหยุดตรงหน้าแล้วก้มตัวลงลูบหัวมันแรง ๆ

“หากเจ้ายังทำดื้อ ไก่ป่าเมื่อวานข้าจะไม่แบ่งให้สักชิ้นเดียว”

คำขู่เรียบ ๆ แต่หนักแน่นพอทำให้สุนัขขาวนิ่งไปทันที จากนั้นมันก็หมุนตัวกลับไปอย่างเสียไม่ได้ แล้วไปนั่งเฝ้าเด็กน้อยที่หน้าเตียง ยอมรับหน้าที่โดยสมบูรณ์

ชิงหมี่หลัวยิ้มเอ็นดู หมุนตัวกลับหลังไปลงกลอนประตูบ้าน ก่อนเดินลงสู่ทางลูกรังสีน้ำตาล ตลอดทางเดิน...

สตรีร่างบางในชุดธรรมดาใบหน้างดงามโดดเด่นยิ่งยามอยู่ท่ามกลางแวดล้อมที่ไม่น่าเข้ากันได้จึงถูกมองผ่านด้วยสายตาเวทนา บ้างก็มองละคนคล้ายสงสาร

...บ้างดวงตาแข็งทื่อราวกับตัดสินนางบางอย่างไปแล้ว

นางชินเสียแล้วล่ะสายตาพวกนี้ คงต้องขอบคุณชาติก่อนที่ฝึกนางให้แข็งแกร่งได้เพียงนี้ และแล้วหมี่หลัวก็เดินมาถึงหน้าหมู่บ้าน เกวียนเทียมวัวกำลังจะออกพอดี ชายเจ้าของเกวียนซึ่งคุ้นหน้ากันจากคราวก่อน ๆ โบกมือเรียก

“แม่นางชิง จะเข้าเมืองหรือ? ขึ้นมาสิ ข้ากำลังไปพอดี”