เหตุใดเขาถึงหวั่นไหวกับนาง

จ้าวหย่งเฉิงเอ่ยลาบิดาของสาวน้อยก่อนจะเรียกให้นางตามไป  ไป๋เจินเจินเดินตามเขามาด้วยสีหน้าไม่พอใจเท่าไหร่  เมื่อขึ้นบนรถม้าก็นั่งห่างจากเขาราวกับรังเกียจเขานักหนา  จ้าวหย่งเฉิงยกยิ้มมุมปาก  เด็กคนนี้ต้องสั่งสอนจริงๆ

รถม้าออกจากตรอกมาได้ครึ่งทางจ้าวหย่งเฉิงนั่งเคาะนิ้วเล่นเบาที่เก้าอี้ก่อนจะลงลมปราณทำให้รถมาสั่นโคลงไปมาทำให้ไป๋เจินเจินถลามาหาเขากอดเขาเอาไว้ทันทีจ้าวหย่งเฉิงโอบแผ่นหลังนางไว้กระซิบข้างหูเบาๆ 

"ไหนว่าบุรุษน่ารังเกียจ  กอดข้าแน่นเพียงนี้หรือว่าข้าเป็นข้อยกเว้น  หื้ม"

"อาจารย์จ้าว  ปะ ปล่อยศิษย์เถอะเจ้าค่ะ"

มือที่โอบนางเอาไว้ปล่อยเอวบางข้างหนึ่ง  ก่อนจะก้มลงช้อนข้อพับแล้วเอาร่างบางมานั่งบนตักตนเอง  เขาแผ่ลมปราณให้รถม้าส่ายไปมาจนคนตัวเล็กต้องโอบรอบคอเขาไว้เพราะกลัวตก  จ้าวหย่งเฉิงสูดกลิ่นหอมของเส้นผมที่สะอาดบวกกับดอกไม้ที่นางแซมผมเอาไว้  ไป่๋เจินเจินนั่งบนตักเขาจนถึงสำนักศึกษา  เขาไม่ให้นางลงได้แต่สั่งคนขับรถม้า

"เสี่ยวจง...ไปหาอาจารย์หยุนบอกเอาชุดนักเรียนสตรีมาสามชุด"

เสี่ยวจงรับคำแล้วเข้าไปในสำนัก  ไป่เจินเจินพยายามดิ้นลงจากตักเขาแต่จ้าวหย่งเฉิงกระซิบข้างหูนาง

"นั่งดีๆสิ  เจ้ายุกยิกๆรถม้าส่ายไปมาคนนอกเห็นอาจคิดว่าข้างในกำลัง....."

"จ้าวหย่งเฉิงท่านมันลามก  เป็นอาจารย์ได้อย่างไรกัน"

"ข้าหมายถึงคนนอกไม่รู้อาจคิดว่าข้างในเกิดเรื่องไม่ดีและอาจพรวดพราดเปิดเข้ามาเจอเรา  ไป๋เจินเจินเจ้ากำลังคิดอะไรกันเป็นเด็กเป็นเล็กใครลามกกันแน่"

นางกำลังจะเถียงก็ได้ยินเสียงดังมาจากข้างนอก

"นายท่านชุดได้แล้วขอรับ"

"อืมวางไว้แล้วไปตลาดต่อ"

เสี่ยวจงเปิดม่านเพียงเล็กน้อยนำชุดมาวางไว้ก่อนรถม้าจะเคลื่อนไปยังใจกลางของเมือง  ไม่นานก็มาถึงตลาดไป๋เจินเจินนั่งนิ่งจนเขาต้องทัก

"ไม่ลงหรือ....เจ้าตัวเบาเพียงนี้ข้ายินดีเป็นเบาะให้จะนั่งนานเพียงไรก็ได้"

"ไอ้โรคจิต"

 นางบ่นอุบอิบๆก่อนจะปีนลงจากตักเขาแล้วรีบลงรถม้า  อยากไปให้พ้นแต่กลับไม่คิดว่าเขาจะตามลงมา  จ้าวหย่งเฉิงเดินจุงมือนางเข้าร้านนั้นออกร้านนี้ไป๋เจินเจินพยายามออกจากการเกาะกุมของเขาแต่สุดท้ายได้แต่เดินตาม  จนกระทั่งมีเสียงทักทาย

"ท่านราชครูวันนี้ว่างมาเดินตลาดหรือขอรับ  เอ่อแล้วนั่น"

"อ้อ..ใต้เท้าหม่าพอดีข้าพาลูกศิษย์ส่วนตัวมาหาซื้อเครื่องเขียนน่ะ  บิดานางฝากฝังเอาไว้"

"อ้อเป็นเช่นนี้  ถ้าเช่นนั้นข้าน้อยไม่รบกวนแล้วขอรับเชิญท่านราชครูตามสบาย"

จ้าวหย่งเฉิงพานางกลับมายังรถม้าก่อนจะให้นางขึ้นไปก่อน  เขาต้องการส่งนางกลับบ้านเองเพราะว่านี่ปลายยามโหย่วแล้วข้าวของเต็มรถม้าจนไม่มีที่นั่ง  คนตัวสูงตบลงที่ตักตนเอง  ไป๋เจินเจินหันหน้าหนีเขาหัวเราะในลำคอก่อนที่มือหนาจะยื่นมารั้งเอวบางด้วยมือข้างเดียวไปนั่งบนตักเขาจนได้

"อาจารย์ท่านจำเป็นต้องซื้อมากเพียงนี้เชียวหรือ"

"แน่นอน..ต่อไปไม่มีอะไรขาดอีกเจ้าจะได้เลิกอ้างบิดาสักทีแล้วตั้งใจเรียน"

คนตัวเล็กหน้างอ  ปากบนคว่ำลงทันทีที่เขาพูดจบ  จ้าวหย่งเฉิงอมยิ้มปากจิ้มลิ้มของนางยั่วยวนจริงๆ  ก่อนจะสลัดความคิดออกไป  นางเป็นลูกศิษย์ที่เขาต้องสั่งสอน   จากนั้นก็สั่งเสี่ยวจงให้ขับรถม้าไปบ้านนาง  ไป่จิ้งเห็นข้าวของมากมายก่ายกองก็สงสัย  

"ข้าซื้อให้ท่านเพื่อที่บุตรสาวท่านจะได้ไม่ต้องกังวล  นางจะได้มีสมาธิกับการเรียน"

"อ้อ..อาเจินขอบคุณอาจารย์หรือยัง"

"เฮ้อ..ศิษย์ขอบคุณอาจารย์เจ้าค่ะ  ท่านพ่อลูกขอตัวนะเจ้าคะ"

ไป๋เจินเจินเดินเข้าบ้านไปก่อน  ไม่นานจ้าวหย่งเฉิงก็เอ่ยลาไป่จิ้งเพื่อกลับบ้านพักนอกเมือง  เขาไม่พักในเมืองเพราะรำคาญความวุ่นวาย  พรุ่งนี้แล้วสินะที่ต้องจัดการนางเด็ดขาด    นางเป็นเด็กฉลาดแต่กลับใช้ในทางที่ผิดน่าเสียดายความฉลาดนางนัก

หลังจากที่จ้าวหย่งเฉิงส่งไป๋เจินเจินเรียบร้อยแล้วก็ยังไม่กลับในทันที   เขายังจอดอยู่หน้าตรอกที่บ้านของนาง  จ้างหย่งเฉิงหลับตาเพื่อคลายอารมณ์แปรปรวนที่ก่อกำเนิดโดยที่เขาไม่รู้ตัว  เหตุใดเขาหวั่นไหวกับเด็กคนนี้กัน  นางเพิ่งจะปักปิ่นไม่นาน   มิใช่ว่าไม่มีสตรีงดงามมาทอดกายหรือให้เขาได้เลือก  แต่เขาไม่เคยหวั่นไหวกับสตรีคนใดสักนิด  การที่รับนางเป็นศิษย์ส่วนตัวไม่รู้ว่าเขาคิดผิดหรือไม่

"เสี่ยวจง..กลับบ้านพักเถอะ"

"ขอรับใต้เท้า"