ตอนที่ 5 ไอ้คนไร้ค่า

เหวินเสี่ยวเหยาหันขวับไปมองด้วยสายตาไม่เป็นมิตร อีกฝ่ายทำหน้าเยาะเย้ยใส่อย่างไม่ไยดี เหวินเสี่ยวเหยาต้องควบคุมสติให้ได้มากที่สุดเพื่อให้ผ่านพ้นยามนี้ไปให้ได้ นางจะจำหน้าคนเหล่านี้เอาไว้ให้ขึ้นใจ หากมีโอกาสจะตอบแทนให้อย่างสาสมแน่นอน

            “เอาล่ะ หากนานไปกว่านี้เกรงว่ามือของนางจะไม่สามารถใช้งานได้ ใครรู้เข้าจะหาว่าข้าเป็นแม่สามีใจร้าย” พูดแล้วก็หัวเราะเยาะ

            “ขอบคุณเจ้าคะท่านแม่สามี” เหวินเสี่ยวเหยาคำนับแล้วลุกขึ้นยืนจะเดินกลับมาแต่โดนส่งเสียงห้ามเอาไว้เสียก่อน

            “ข้าสั่งให้เจ้าไปแล้วหรือ?”

            เหวินเสี่ยวเหยาหันขวับมามอง “ยังเจ้าค่ะ”

            “ยังก็นั่งคุกเข่าลงต่อ ข้ายังไม่ได้สั่งให้ไปก็ห้ามไป”

            “หากข้าไม่นั่งเล่า” เหวินเสี่ยวเหยาส่งสายตามองอย่างท้าทาย

            “นี่เจ้า! กล้ามองข้าเช่นนี้หรือ!” จากตอนแรกที่อารมณ์ดีเพราะได้แกล้งภรรยาของลูกเลี้ยงที่นางไม่ชอบขี้หน้า แต่ตอนนี้กลับเริ่มโมโหขึ้นมาเสียแล้ว

            “ที่ข้ายอมในตอนแรกเพราะเห็นว่าข้าเป็นฝ่ายผิด ที่นอนตื่นสายจนมาไม่ทันคารวะท่านแม่สามี แต่สิ่งที่ท่านทำกับข้าก็ใช่ว่าจะถูกต้อง คนเป็นแม่สามีจะต้องมีเมตตากับสะใภ้มิใช่หรือ ในสิ่งที่ผิดข้าได้ชดใช้ให้แล้ว แต่ในเมื่อคิดจะรังแกกันไม่เลิกข้าก็ไม่ยอมเช่นกัน”

            “เจ้าช่างบังอาจนัก! กล้าดีอย่างไรมาขึ้นเสียงกับข้า!” เซิ่นอวี่หยาตบโต๊ะแล้วลุกขึ้นยืนอย่างเดือดดาล บรรดาลูกสาวและลูกสะใภ้ต่างก็หวาดกลัวไปตาม ๆ กัน

            “ท่านแม่อย่ายอมมันะเจ้าคะ นางผู้นี้เพิ่งจะเข้าจวนมายังกล้าถึงเพียงนี้ หากไม่กำราบมันคงจะเหยียบหัวพวกเราทุกคนที่นี่แน่นอน” อ้ายเฟยเทียนรีบเข้ามาใส่ไฟให้อารมณ์ร้อนแรงขึ้น

            “ป้าหลิวจับตัวนางเอาไว้ โบยสามสิบครั้ง แล้วนำไปขังไว้ในห้องเก็บฟืน”

            ได้ยินอย่างนั้นหว่านซิงก็เบิกตาด้วยความตกใจกลัว รีบวิ่งเข้ามาขวางหน้าเจ้านายของตนเอาไว้ไม่ให้ใครมารังแกกันได้ ในขณะกำลังยื้อยุดฉุดกระชากกันอยู่นั้น หว่านซิงก็ถูกผลักศีรษะกระแทกขอบประตูจนล้มหมดสติไป

            “หว่านซิง!”

            เหวินเสี่ยวเหยาจะเข้าไปหาสาวใช้ของตนแต่ทว่าโดนจับตัวเอวไว้เสียก่อน นางพยายามสลัดตัวบ่าวรับใช้เหล่านั้นออกแต่ไม่เป็นผล สายตาของนางมองไปยังหว่านซิงที่นอนหมดสติ มีโลหิตสีแดงฉานไหลออกมาจากแผลเล็ก ๆ ที่ศีรษะด้านขวา

            “ปล่อยข้านะ! ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!” ตอนนี้เหวินเสี่ยวเหยาไม่ได้เป็นห่วงตัวเองเลยแม้แต่น้อย นางเป็นห่วงว่าหว่านซิงจะเป็นอันตราย คนในจวนนี้ไม่มีใครดีเลยสักนิด ใครจะช่วยดูแลหว่านซิง ใครจะช่วยทำแผลให้หากนางโดนโบยจริง ๆ

            ในขณะนั้นเองก็มีเสียงของบุรุษดังขึ้นมาแต่ไกล เสียงนี้เหวินเสี่ยวเหยาไม่คุ้นเคยแต่หากคนในจวนคุ้นเคยเป็นอย่างดี เสียงของคุณชายสามที่เพิ่งเป็นเจ้าบ่าวหมาด ๆ แต่กลับไม่เข้าร่วมพิธีและไม่เคยเห็นแม้แต่หน้าเจ้าสาวของตน

            “ใครมาส่งเสียงหนวกหูแถวนี้นะ” เสียงนั้นเหมือนเสียงของคนที่กำลังเมาสุรามา

            เหวินเสี่ยวเหยามองไปยังต้นเสียงก็เจอกับบุรุษหนุ่มรูปงาม ข้างกายมีบ่าวรับใช้ชายผู้หนึ่งรูปร่างสันทัด ในขณะกำลังใช้ความคิดภาพในหลายวันก่อนก็ฉายย้อนเข้ามาอีกครั้ง ทำให้นางจำได้ว่านั่นคือชายหนุ่มที่เคยรังแกขอทานนั่นเอง

            “เป็นเจ้านี่เอง” เหวินเสี่ยวเหยาพึมพำออกมาเบา ๆ แต่ยังไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคือสามีของตน

            “ข้ามาตามตัวฮูหยินของข้ากลับเรือน”

            “ข้ายังไม่อนุญาตให้กลับก็ไม่มีผู้ใดพาตัวกลับไปได้!” เซิ่นอวี่หยาส่งเสียงออกมาอย่างแข็งกร้าว วางอำนาจบาตรใหญ่เหมือนเช่นทุกครั้งที่อยู่ต่อหน้าลูกเลี้ยงผู้นี้ ปกติแล้วกงเจิ้นหวนมักจะไม่กล้าต่อปากต่อคำ สั่งอะไรก็ทำ และไม่ค่อยชอบยุ่งวุ่นวายเรื่องในจวน นางจึงคิดว่าครั้งนี้จะเหมือนทุกครั้ง

            กงเจิ้นหวนเดินโซเซเข้ามาในเรือนน้ำชา ตรงมาหาฮูหยินของตน โดยไม่มีใครคาดเดาได้ว่าเขาจะทำอะไร ในขณะที่เหวินเสี่ยวเหยาก็มองอีกฝ่ายด้วยความฉงน นางเริ่มคิดได้แล้วว่าชายผู้นี้น่าจะเป็นสามีของตน ดูจากสภาพแล้วคงพึ่งพาอะไรไม่ได้ ทั้งคู่จ้องหน้ากัน แววตาคู่สวยไม่ได้มีความคาดหวังอะไรในตัวชายหนุ่มเลยสักนิด

            “กลับเรือนกับข้า” เอ่ยพลางส่งมือมาให้

            เห็นอย่างนั้นเหวินเสี่ยวเหยาก็เริ่มลังเล นางไม่ชอบหน้าชายผู้นี้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ แต่โชคชะตากลับนำมาให้เขามาเป็นสามีของนาง ในเรือนนี้นอกจากเขาแล้วก็ไม่มีใครที่พอจะพึ่งพาได้ อย่างน้อยก็ยังดีกว่าหัวเดียวกระเทียมลีบ นางส่งมือไปจับมือเขาไว้จากนั้นก็ถูกดึงให้ลุกขึ้นยืน

            “หยุดเดี๋ยวนี้! เจ้าเอาความกล้ามาจากไหนมาขัดคำสั่งข้า!”

            “ข้าอยากเข้าเรือนหอกับฮูหยินข้าแล้ว” กงเจิ้นหวนแสร้งทำเป็นส่งเสียงอ้อแอ้ออกไปท้าทาย จูงมือพาฮูหยินของตนออกไปจากเรือนน้ำชา

            “ขวางมันเอาไว้!”

            เมื่อได้รับคำสั่งบ่าวชายในเรือนสามคนก็มาขวางทางเอาไว้ แต่ทว่ายังไม่ทันได้ถึงมือของกงเจิ้นหวน อาหลิวจัดการสามคนนั้นเสียก่อน แล้วช่วยอุ้มหว่านซิงตามออกมา

            “พวกเจ้าช่างบังอาจนัก! ข้าไม่มีทางปล่อยพวกเจ้าไว้แน่!” เมื่อไม่ได้ดั่งใจเซิ่นอวี่หยาก็แผดเสียงออกมาด้วยความเกรี้ยวกราด คว้าถ้วยชาโยนลงบนพื้นจนแตกกระจาย บรรดาลูกสาวและสะใภ้ต่างก็ตกใจกลัวกันถ้วนหน้า

            “ไอ้คนไร้ค่านั่นมันคิดจะขัดคำสั่งท่านแม่ อีกไม่นานมันคงจะพากันเยาะเย้ยที่ทำให้ท่านแม่เกิดโทสะเช่นนี้แน่นอนเจ้าค่ะ” อ้ายเฟยเทียนผู้เป็นสะใภ้ใหญ่รีบใส่ไฟทันที