ตอนที่ 6 สัญญา

            “เรื่องนี้จะต้องถึงท่านพี่ ข้าจะให้ท่านพี่ลงโทษพวกมันให้หนัก ๆ เลยคอยดู!”

            ได้ยินอย่างนั้นบรรดาสตรีในเรือนน้ำชาต่างก็ยิ้มอย่างพอใจ ที่เป็นเช่นนั้นเพราะว่าทุกคนต่างก็รู้ว่ากงเจิ้นหวนเป็นเพียงคนเดียวที่กำเนิดจากฮูหยินใหญ่คนก่อน ผู้เป็นภรรยาพระราชทานจากฮ่องเต้ เป็นบุตรสายตรงเพียงคนเดียวที่มีสิทธิ์สืบทอดบรรดาศักดิ์ ‘กง’ อย่างถูกต้อง หากไม่มีกงเจิ้นหวนตำแหน่งนั้นก็จะตกมาอยู่กับลูกชายคนโตของนาง

            เหวินเสี่ยวเหยาถูกคน(แกล้ง)เมาจูงมือออกมาจากเรือนน้ำชา เพียงไม่นานนางก็สลัดมืออีกฝ่ายออก มองหน้าเขาคนนั้นแล้วเอ่ยว่า

            “เจ้าเลิกแสร้งทำเป็นเมาได้แล้ว เล่นไม่เนียนเอาเสียเลย”

            “ถึงเรือนแล้วค่อยว่ากัน”

            เหวินเสี่ยวเหยาเบะปากใส่แต่ก็ยอมเดินตามไปแต่โดยดี นางเดินเข้าไปดูอาการของหว่านซิงด้วยความเป็นห่วง รู้สึกไม่พอใจ ไม่อยากให้บ่าวชายผู้นั้นแตะเนื้อต้องตัวสาวใช้ของนางให้เสื่อมเสีย แต่ก็ต้องยอมไปก่อน มาถึงเรือนแล้วก็รีบนำโอสถสมุนไพรมาประคบแผลให้ หว่านซิงรู้สึกตัวแล้วนางก็วางใจ

            “โชคดีที่เจ้าไม่เป็นอะไรมาก ข้ากลัวมากรู้ไหมตอนที่เห็นเจ้าหมดสติไป”

            “บ่าวไม่เป็นอะไรง่าย ๆ หรอกเจ้าค่ะ บ่าวต้องอยู่รับใช้ฮูหยินน้อยสามไปอีกนาน”

            “หากไม่เป็นอะไรแล้วเจ้าออกไปข้างนอกก่อน ข้ามีเรื่องจะพูดกับนายหญิงของเจ้า”

            เหวินเสี่ยวเหยาพยักหน้าบอกให้สาวใช้ออกไปจากห้อง นางหันมามองหน้าสามีผู้ที่ไม่เคยปรากฏตัวมาก่อนหน้านี้ กงเจิ้นหวนผู้นี้มิได้ขี้ริ้วขี้เหร่เสียหน่อย ในยามไม่ทำตัวแย่ ๆ ก็สง่าผ่าเผย เป็นบุรุษรูปงามผู้หนึ่งในสายตาของนาง แต่เหตุใดจึงมีชื่อเสียงด้านลบมากมายถึงเพียงนี้

            “เจ้าช่วยข้าต้องการสิ่งใด?”

            “ข้ามิได้ต้องการสิ่งใด ไม่ขอบคุณยังจะมาถามข้าเช่นนี้อีก”

            “เป็นเพราะเจ้าที่ทำให้ข้าอับอายขายขี้หน้า ไม่ยอมไปรับข้าที่จวน ไม่ยอมเข้าพิธีไหว้ฟ้าดิน เข้าหอคืนแรกเจ้าก็ไม่เคยมาเหยียบห้องหอ ข้ายังจะหวังสิ่งใดได้จากเจ้าอีก”

            “นั่นเพราะข้าไม่อยากแต่ง”

            “แล้วเจ้าคิดว่าข้าอยากแต่งหรือ! หากไม่อยากแต่งเจ้าควรจะปฏิเสธไปก่อนหน้านี้ ไม่ใช่ให้ข้าถูกบังคับแต่งเข้ามาแล้วถูกแม่ของเจ้ารังแกเช่นนี้!” เหวินเสี่ยวเหยาโวยวายเสียงดังไม่สนใจว่าใครจะมาได้ยิน นางเหลืออดกับบุรุษเช่นนี้เหลือเกิน

            “ทนไม่ได้ก็กลับบ้านเจ้าไปเสีย”

            “เจ้ากล้าพูดเช่นนี้ได้อย่างไร! ได้! นับจากนี้ข้าจะออกไปจากจวนตระกูลกง ข้าเองก็ไม่อยากอยู่กับคนพวกนี้หรอก!” เหวินเสี่ยวเหยาเอ่ยอย่างใส่อารมณ์ ลุกขึ้นแล้วจะเดินออกไปจากห้องนี้ แต่ทว่ากลับถูกรั้งข้อมือเอาไว้เสียก่อน

            “ปล่อยข้านะ!”

            “ข้าขอโทษ...”

            “ไม่ต้องมาขอโทษข้าเลย! เจ้ามันคงไม่ได้เรื่องเหมือนที่แม่ของเจ้าว่านั่นล่ะ”

            “ข้าไม่สนว่าใครจะว่าข้าอย่างไร แต่เจ้าเป็นฮูหยินของข้าเจ้าไม่มีสิทธิ์กล่าวเช่นนี้!”

            “ก็ข้าจะไม่เป็นแล้วนี่ไงเล่า ข้าจะออกไปจากจวนตอนนี้!” เหวินเสี่ยวเหยาพยายามบิดข้อมือของตนออกแต่ทว่าเรี่ยวแรงของสตรีมีหรือจะสู้บุรุษได้

            “ข้าขอโทษ ข้าจะใส่ใจเจ้าให้มากกว่านี้ อยู่ที่นี่ต่อเถิด”

            “เจ้าจะให้ข้าอยู่เพื่อสิ่งใด เจ้าเองก็มิได้ใส่ใจข้า ปกป้องข้าก็ไม่ได้ เก่งแต่กับขอทานข้างถนนแต่ปล่อยให้คนในจวนดูหมิ่นข่มเหง ข้ายังจะฝากชีวิตไว้กับคนเช่นนี้ได้หรือ?”

            เหวินเสี่ยวเหยาไม่รู้ว่านิสัยใจคอของชายผู้นี้เป็นอย่างไร จะเหมือนอย่างที่คนอื่นลือกันหรือไม่ แต่หากเขาอยากให้นางอยู่ต่อจริง ๆ เขาต้องทำให้นางมั่นใจว่าจะสามารถปกป้องและดูแลนาง ในสถานที่ซึ่งเต็มไปด้วยผู้คนร้ายกาจเช่นนี้ได้

            “ข้าสัญญาว่าจะปกป้องเจ้า และไม่ทำให้เจ้าน้อยหน้าผู้ใด” กงเจิ้นหวนเอ่ยพลางส่งแววตาอันจริงจังมาให้นางได้รับรู้ว่าเขาพร้อมที่จะรักษาคำพูด

            เหวินเสี่ยวเหยามองดูสิ่งที่เขาสื่อสารออกมาให้เห็น นางนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้าที่เขาพานางออกมาจากเรือนน้ำชา โดยไม่สนใจเสียงทัดทานจากผู้เป็นแม่เลี้ยง ก่อนหน้านั้นก็หาเรื่องขอทานข้างถนน ใช่ว่าจะเป็นคนยอมคนเสียทีเดียว หรือนางควรจะให้โอกาสเขาได้พิสูจน์ตัวเองสักครั้ง อีกทั้งหากออกจากจวนกงแล้วนางกับหว่านซิงจะไปอยู่ที่ไหน กลับจวนเดิมก็ไม่ได้

            “ได้! ข้าจะให้โอกาสเจ้าอีกครั้ง แต่ขอบอกว่าครั้งนี้ครั้งเดียว หากเจ้าทำให้ข้ารู้สึกผิดหวังข้าจะไปทันที”

            “ตกลงตามนี้”

            เขายกยิ้มมุมปากอย่างพอใจแล้วเดินออกไปจากห้องทันที นั่นทำให้เหวินเสี่ยวเหยาทำหน้างุนงงว่าเขาต้องการสิ่งใดกันแน่ บทจะมาก็มา บทจะไปก็ไป ทำราวกับนางเป็นของตายที่จะมาหาตอนไหนก็ได้เสียอย่างนั้น