Share

บทที่ 87

ไป๋เสวี่ยดวงตาเบิกโพลงอย่างตื่นตระหนกหัวใจของเด็กหญิงเต้นรัวเร็วราวกลองศึกก็ไม่ปาน

เจ้าเ
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci

Bab terbaru

  • ข้านี่แหละคุณหนูผู้ร้ายกาจ   บทที่ 163

    “ท่านแม่ขอรับ ข้าเจ็บ” เด็กชายผู้มีรูปร่างอ้วนท้วนผิวขาวฟ้องนางหลังจากโดนบิดาเคี่ยวกรำให้ฝึกยุทธแม้นางจะรู้สึกสงสารทว่าก็เข้าใจในความปรารถนาดีของผู้เป็นสามีที่มีต่อบุตรได้เช่นกัน ดังนั้นนางจึงได้แต่ต้องหลับตาข้างลืมตาข้างเบือนหน้าหนีไปทางอื่นยามที่บุตรชายได้รับการฝึกจากบิดาตน“ท่านแม่! ท่านกำลังคิด

  • ข้านี่แหละคุณหนูผู้ร้ายกาจ   บทที่ 162

    เด็กชายหญิงคู่หนึ่งผู้มีใบหน้าน่ารักน่าเอ็นดูกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นพรมหนาหน้าปลายเท้าของหญิงชราผมเกล้าเป็นมวยอย่างเรียบร้อยเส้นผมของนางแม้จะเป็นสีขาวโพลนกระนั้นก็ยังคงเงางาม ดวงหน้าของนางเองก็ผ่องใสแม้จะมีริ้วรอยตามวัย“ท่านย่าเจ้าคะ/ขอรับ” สองพี่น้องเรียกนางพร้อมกันพลางแหงนหน้ามองหญิงสูงวัยอย

  • ข้านี่แหละคุณหนูผู้ร้ายกาจ   บทที่ 161

    หิมะสีขาวของทางเหนือกำลังโปรยปรายลงมาอย่างหนักจนบางแห่งเริ่มเห็นน้ำแข็งค้างตามกิ่งไม้หรือตามชายคาไป๋เสวี่ยได้แต่งเข้ามาอยู่สำนักยุทธชิงหลงได้นานกว่าหนึ่งปีแล้วนับตั้งแต่กลับมาจากการเดินทางในท้องทะเลคราวนั้น“เจ้านี่นะออกมาด้านนอกก็ไม่เอาเสื้อคลุมออกมาด้วย” โอวหยางเฉินพูดขึ้นพร้อมกับนำเสื้อคลุมสีขาว

  • ข้านี่แหละคุณหนูผู้ร้ายกาจ   บทที่ 160

    “ข้าว่าคนผู้นั้นน่าจะตาฝาด สัตว์ประหลาดอะไรจะมาโผล่กลางท้องทะเล”“ข้าเองก็ไม่รู้แต่หลังจากที่ข้าช่วยเขาขึ้นมาจากท้องน้ำ ชายคนนั้นก็เอาแต่เพ้อว่าช่วยข้าด้วย! อย่ากินข้าเลย”“อย่างนี้ก็ไม่รู้สิว่าสัตว์ประหลาดที่ว่าหน้าตาเป็นเช่นไร” ผู้พูดรู้สึกกังขา“ข้าลองถามดู เขาบอกว่าสัตว์ตัวนั้นมีหนวดยาวมากอีกทั้

  • ข้านี่แหละคุณหนูผู้ร้ายกาจ   บทที่ 159

    “น้องเล็ก! เจ้ากล้าดีเยี่ยงไรถึงขึ้นไปยืนบนหัวเสาเรือเช่นนั้น เจ้าไม่กลัวจะพลัดตกลงทะเลหรอกหรือ” ไป๋เสวี่ยอดไม่ได้ที่จะตำหนิน้องชายเมื่อเห็นเขากล้ายืนท้าความตายบนหัวเสากระโดงเรือ“พี่รอง! ท่านกังวลเกินไปแล้วขอรับ” ไป๋เทียนไม่พูดเปล่าเจ้าตัวยังพุ่งตัวลงมาทำให้คนเป็นพี่รู้สึกหวาดหวั่นต่อการกระทำของเขา

  • ข้านี่แหละคุณหนูผู้ร้ายกาจ   บทที่ 158

    เรื่องกวีของไป๋ตงก็เป็นอันถูกยกเลิกไปด้วยเมื่อดวงจันทร์ที่กำลังสุกสกาวได้หายลาลับเข้ากลีบเมฆเช้าวันต่อมา ภายในลานฝึกก็ยังคงเต็มไปด้วยความฮึกเหิมเหมือนเคย แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปก็คือเมื่อพวกเขาเห็นไป๋เสวี่ยแต่ละคนก็ทำความเคารพนางพร้อมกับเรียกนายหญิงน้อย“นี่มันไม่เร็วเกินไปหน่อยหรือเจ้าคะ” ไป๋เสวี่ยถาม

  • ข้านี่แหละคุณหนูผู้ร้ายกาจ   บทที่ 29

    อืมเจ้าพูดอีกก็ถูกอีก ว่าแต่เจ้าให้ข้าบุกสุสานเช่นนี้มันจะดีหรือ ข้าเคยได้ยินมาว่าสุสานโบราณมักมีกลไกไม่ใช่น้อย หากพลาดพลั้งไปไม่ใช่ว่ายังไม่ทันจะใช้เคราะห์กรรมหมดสิ้นก็ต้องถึงคราววายชีวาก่อนหรอกนะ มีข้าเข้าไปด้วยจะกลัวอะไร อย่างเช่นที่เจ้าพูดเอาไว้ไม่ใช่หรอกหรือว่าสองคนเพื่อนตาย แต่ข้าจะไ

  • ข้านี่แหละคุณหนูผู้ร้ายกาจ   บทที่ 28

    หลังจากบุตรสาวได้ปลากลับมามากมายไป๋ซวนก็ได้ยกหน้าที่ทำการแจกจ่ายให้กับหัวหน้าหมู่บ้านทั้งห้าเพื่อให้พวกเขานำไปแบ่งให้กับลูกบ้านของตนกับหยูไห่ “ขนาดแบ่งให้ชาวบ้านไปแล้วยังเหลือมากมายถึงเพียงนี้ เจ้าคิดว่าจะนำปลามาทำอะไรดีล่ะลูกเป่า” เหมยกุ้ยถามกับลูกสาวตัวน้อยหลังจากนางบอกให้ทำปลาทั้งหมด

  • ข้านี่แหละคุณหนูผู้ร้ายกาจ   บทที่ 27

    “นายน้อยแม้ว่าข้าจะผอมทว่าข้าก็แข็งแรงมากนะขอรับ” เฟยชิวมองคนพูดก่อนจะบ่ายหน้าไปทางไป๋ตงที่อยู่ข้างกัน “ให้เขาไป เพราะข้าดูแล้วเด็กแต่ละคนบ้านเจ้าก็มีรูปร่างไม่ต่างกันขอเพียงแข็งแรงก็พอ” การเดินทางไปขุดแร่นั้นไม่ใช่งานง่ายดังนั้นจึงต้องมีการเตรียมตัวให้พร้อมทั้งร่างกาย จิตใจ

  • ข้านี่แหละคุณหนูผู้ร้ายกาจ   บทที่ 26

    “พี่ใหญ่!” ไป๋ตงหันศีรษะมาทางต้นเสียง “น้องรอง เจ้ามาหาพี่อย่างนั้นหรือต้องการอะไรหรือไม่” คนเป็นพี่เช็ดมือลงกับชายเสื้อถามขึ้นพลางเดินมาทางน้องสาว “เมื่อสักครู่ข้าได้ยินท่านตาคนนี้พูดว่าเคยทำงานในโรงหลอมเหล็กใช่หรือไม่เจ้าคะ ดังนั้นที่ข้าเดินมาหาท่านก็เกี่ยวกับเรื่องนี้แหละเจ้าค่ะ” คนเป

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status