บทที่ 1 เกือบไปแล้ว (1/4)

1

เกือบไปแล้ว

           

            ผ่านมาเกือบเจ็ดปีแล้วที่พี่ชายผู้นี้ทำหน้าที่เป็นทั้งบิดาและมารดาให้นางเพราะตั้งแต่มารดาตาย บิดาจึงอาสาไปออกรบเกือบสามปีกว่าจะสิ้นลมในสนามรบ และก็เป็นเวลาสิบสี่ปีที่นางได้มาเกิดใหม่ในโลกแห่งนี้ซึ่งตามความเข้าใจของนางมันคือโลกนิยาย

            ทั้งยังเป็นหนึ่งในนิยายที่นางได้อ่านก่อนจะตายเพราะเดินข้ามทางม้าลายแล้วถูกรถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์ไร้จิตสำนึกชนล้มหัวกระแทกฟุตบาทตายอนาถ แม้จะงุนงงอยู่สักเล็กน้อยที่จู่ๆ ก็ได้มาเกิดใหม่ในที่แห่งนี้ แต่ก็คิดเข้าข้างตนเองว่าคงเป็นเพราะก่อนตายเพียงสองวันนางได้บริจาคเงินหนึ่งร้อยหยวนให้กับวัดที่เดินผ่านทุกวัน ด้วยผลบุญนั้นจึงนำพาให้นางได้มาเกิดใหม่โดยไม่ต้องไปเดินเล่นในนรกก่อน

            ใช่แล้ว การมาที่โลกแห่งนี้ของนางไม่ได้ทะลุมิติหรือตายแล้วมาเข้าร่างผู้อื่นเช่นนางเอกนิยายที่เคยอ่าน แต่เป็นการที่นางตายจากแล้วเกิดใหม่โดยเริ่มตั้งแต่เป็นทารก ผ่านร้อนผ่านหนาวกว่าจะกลายเป็นแม่นางน้อยวัยใกล้ปักปิ่นผู้นี้

            “พี่ใหญ่ข้าขอไปร่วมงานจิบชาชมดอกไม้ที่จวนหลิวมิได้หรือเจ้าคะ” จางชิงหนี่ว์ส่งสายตาออดอ้อนพี่ชาย

            “มิได้ งานนี้เป็นงานที่จัดขึ้นเพื่อให้บุรุษและสตรีได้พบปะพูดคุยกัน”

            “ข้าก็เป็นสตรีนี่เจ้าคะ เหตุใดข้าถึงไปไม่ได้”

            “เพราะเจ้ายังไม่ปักปิ่น สตรีที่เข้าร่วมงานมีแต่สตรีที่พร้อมออกเรือน” จางชิงเทียนพูดจาหว่านล้อมน้องสาวไม่ให้เข้าร่วมงานนี้

            “งานนี้ชินอ๋องซื่อจื่อเข้าร่วมด้วยใช่หรือไม่ หัวเด็ดตีนขาดอย่างไร ท่านถึงไม่ยอมให้ข้าไปร่วมงาน”

            “เจ้าเห็นพี่เป็นคนเช่นไร”

            “ก็เป็นพี่ชายที่หวงน้องสาวมากอย่างไรเจ้าคะ ข้าบอกท่านกี่ครั้งแล้วว่านั่นเป็นเพียงความคิดในวัยเด็ก พอโตมาข้าก็รู้แล้วว่าข้าไม่คู่ควรกับเขา” ใครจะอยากครองคู่กับพระเอกผู้นั้นกันเล่า มิเช่นนั้นนางคงทูลขอฮ่องเต้ที่เอ่ยถามความต้องการของนางเพื่อเป็นการปลอบประโลมที่บิดาตายในสนามรบ

            บทบาทเดิมที่นางถูกกำหนดให้เป็นคู่หมั้นพระเอกที่สุดท้ายต้องตายเพราะฝีมือตัวร้ายที่หลงรักนางเอก โดยจัดฉากสังหารนางให้คล้ายกับว่าโดนโจรป่าปล้นรถม้าแล้วถูกฆ่าตาย ช่างเป็นตัวร้ายที่น่ารังเกียจยิ่งสังหารสตรีไร้ทางสู้เพื่อเทิดทูนความรักที่ไม่อาจสมหวังของตน

            ส่วนนางเอกผู้นั้นก็เป็นสตรีชาเขียว คนเขามีคู่หมั้นอยู่แล้วก็ยังมาแย่ง แต่ก็เป็นดังที่ใครต่อใครว่า ปรบมือข้างเดียวมันไม่ดังหากชินอ๋องซื่อจื่อผู้นั้นไม่ให้ความร่วมมือ สตรีใดจะมาแย่งไปได้

            ตามเนื้อหาเดิมมันควรจะเป็นเช่นนั้น นางควรจะได้หมั้นกับชินอ๋องซื่อจื่อตามความต้องการของท่านปู่ที่อยากให้นางได้มีคู่หมายดีๆ หลังจากที่ต้องสูญเสียบิดาและมารดาในเวลาไล่เลี่ยกัน

            แต่เพราะในตอนนั้นนางที่ยังจดจำเรื่องราวที่เคยอ่านมาได้เอ่ยปากปฏิเสธไม่ยอมหมั้นตามที่ท่านปู่ทูลขอฮ่องเต้พร้อมทั้งบอกว่าหากฮ่องเต้อยากมอบรางวัลปลอบประโลมที่ต่อจากนี้จะไม่มีบิดามารดาคอยดูแล นางทูลขอราชโองการให้สามารถเลือกคู่ครองได้เอง และเพราะเป็นคำขอจากปากเด็กน้อยวัยสิบขวบ ฮ่องเต้จึงตอบรับด้วยความเอ็นดู ส่วนพี่ชายที่ตอนนั้นอายุเพียงสิบเจ็ดปีก็ได้เข้าไปช่วยงานในวังหลวงเป็นผู้ช่วยขุนนางเพราะเจ้าตัวกล่าวว่าไม่อยากเป็นแม่ทัพตามรอยบิดาเนื่องจากเป็นห่วงน้องสาว ก่อนจะได้รับตำแหน่งราชเลขาธิการหลังจากสวมกวาน[1]เพียงหนึ่งปี

            เพราะกลัวว่ายิ่งเติบโตขึ้นนางก็จะยิ่งหลงลืมเรื่องราวในโลกเก่ารวมทั้งนิยายที่เคยอ่านมาด้วยเหตุนี้ตอนสิบขวบที่นางยังไม่ได้เรียนเขียนอักษรเพราะขี้เกียจโดยบุรุษตระกูลจางต่างก็ตามใจไม่บีบบังคับ แต่จู่ๆ หากเขียนเองได้ก็จะดูแปลกเกินไป จึงได้เอ่ยปากขอพี่ชายให้สอนเขียนคำว่า ‘แต่งชินอ๋อง’ และ ‘ตาย’ เพื่อความแนบเนียนนางจึงต้องขอให้พี่ชายสอนสองคำนี้แยกกัน เป็นเหตุให้ต้องหาข้ออ้าง

            แล้วข้ออ้างนั้นก็คือนางเห็นพระเอกผู้นั้นได้ช่วยเด็กน้อยที่กำลังจะถูกรถม้าชนเอาไว้ได้จึงชื่นชอบเลยขอพี่ชายให้ช่วยสอนคำว่า ‘แต่งชินอ๋อง’ ให้ และด้วยเหตุนี้ จางชิงเทียนจึงไม่ใคร่ชอบหน้าชินอ๋องซื่อจื่อผู้นั้นเท่าใด ราวกับกลัวบุรุษผู้นั้นจะมาแย่งน้องสาวที่น่ารักน่าเอ็นดูอย่างนางไป

            “เจ้าคิดเช่นนั้น แต่พี่กลัวเจ้าถูกชินอ๋องซื่อจื่อผู้นั้นล่อลวงอีกครา” เพราะบุรุษผู้นั้นนอกจากจะรูปงามแล้วยังเก่งกาจ จนเขาเจอหน้าเมื่อใดก็รู้สึกไม่สบอารมณ์

            เขาไม่มีทางยกน้องสาวให้บุรุษน่าตายผู้นั้นหรอก...

[1] สิ่งที่ชนชั้นสูงชาวจีนในสมัยโบราณใช้ครอบรัดมวยผม