บทที่ 2 แรกพบสบตา (1/4)

2

แรกพบสบตา

            ในที่สุดก็ถึงวันงานจิบชาชมดอกไม้ของจวนหลิวมีคุณหนูคุณชายมาร่วมงานเป็นจำนวนมาก เนื่องจากผู้นำตระกูลหลิวเป็นถึงเสนาบดีฝ่ายขวาที่มีความสำคัญต่อราชสำนัก และเนื่องจากตระกูลหลิวได้แจ้งถึงจุดประสงค์การจัดงานชัดเจน สตรีวัยออกเรือนที่เข้าร่วมจึงพากันแต่งตัวงดงามอวดโฉมโดยหวังว่าจะมีบุรุษที่เพียบพร้อมด้วยรูปโฉมและชาติตระกูลหมายปองตน

            “เจ้าอย่ามัวเหม่อมอง ประเดี๋ยวจะพลัดหลงกับพี่”

            “เจ้าค่ะ” อีกไม่กี่เดือนนางก็จะปักปิ่นแล้ว พี่ใหญ่ก็เป็นห่วงนางเกินไป

            “เจ้าต้องระวังตัวให้ดี ในงานเลี้ยงเหล่านี้มักจะเกิดเรื่องไม่ดีงาม คุณหนูบางคนพลาดท่าเสียทีศัตรูจนต้องแต่งงานกับบุรุษที่ตนไม่พึงใจมานักต่อนัก”

            “พี่ชายข้าช่างเก่งกาจ รู้เท่าทันมารยาและเล่ห์กลของสตรี” การวางยาปลุกกำหนัดคนที่ตนไม่ชอบเพื่อให้กระทำการเสื่อมเสียชื่อเสียง ไม่ก็วางยาปลุกกำหนัดหวังผูกมัดบุรุษโดยแลกมาด้วยชื่อเสียงตน มันคือเล่ห์กลดาษดื่นที่พวกตัวร้ายในนิยายใช้กัน

            “ประเดี๋ยวตอนเปิดงาน เจ้าอาจจะต้องแยกไปนั่งฝั่งสตรี หากเป็นไปได้อย่าได้ดื่มกินอันใด หูตาต้องสอดส่องไปทั่วอย่างระวังตัวอย่าได้ชะล่าใจ”

            “เจ้าค่ะ พี่ใหญ่ท่านเตือนข้ามากมายราวกับพามาออกรบไม่ใช่มางานชมดอกไม้”

            “พี่เป็นห่วงเจ้า”

            “ข้ารู้เจ้าค่ะว่าท่านพี่ดีกับข้าที่สุด”

            “รู้เช่นนั้นก็ดีแล้ว อย่าลืมระวังตัวด้วย”

            เมื่อใกล้ถึงการเปิดงานชมดอกไม้จางชิงหนี่ว์จึงแยกตัวไปฝั่งสตรี ซึ่งมีคุณหนูนั่งประจำที่อยู่แล้วหลายคน

            “เจ้าเป็นคุณหนูจวนไหนหรือ ข้าไม่เคยเห็นหน้าเจ้ามาก่อน” คุณหนูที่นั่งอยู่ข้างๆ หันมาถามพร้อมกับส่งยิ้มให้นางอย่างเป็นมิตร

            “ข้าเป็นคุณหนูจวนจางเจ้าค่ะ”

            “จวนจาง...เจ้าคือคุณหนูจางชิงหนี่ว์สินะ”

            “ท่านรู้จักข้าด้วยหรือเจ้าคะ” นางไม่ค่อยชอบออกจากจวนไปเจอผู้คนในฐานะคุณหนูตระกูลใหญ่เท่าใดนัก จึงเข้าใจไปว่าไม่ค่อยมีคนรู้จักตน

            “จริงๆ ข้าไม่ได้รู้จักเจ้า แต่ข้ารู้จักพี่ชายของเจ้า ท่านราชเลขาธิการจางผู้เปี่ยมไปด้วยความสามารถทั้งบู๊และบุ๋น เป็นขุนนางหนุ่มอนาคตไกลมีเหล่าสตรีหมายปอง และยังเป็นพี่ชายที่รักและหวงแหนน้องสาวเป็นอย่างมาก”

            “มีสตรีหมายปองหรือเจ้าคะ รวมทั้งท่านด้วยหรือไม่”

            “ข้าน่ะหรือ อืม...เขาก็รูปงามอยู่หรอก แต่หากเขาไม่ชอบข้า ข้าก็ไม่สนใจเขาหรอก เพราะตอนนี้ข้าว่าเจ้าน่าสนใจกว่าพี่ชายเจ้าเสียอีก”

            “ท่านรู้จักชื่อแซ่ข้าแล้ว ไม่คิดจะแนะนำตัวบ้างหรือเจ้าคะ” 

            “ข้าหวังเยว่ฉิง คุณหนูใหญ่จวนเจ้ากรมคลัง แล้วที่นั่งนิ่งไม่พูดไม่จาอยู่ข้างๆ ข้าคือเจิ้งเข่อชิง คุณหนูจวนเสนาบดีฝ่ายซ้าย”

            “ยินดีที่ได้รู้จักท่านทั้งสองเจ้าค่ะ ข้าจางชิงหนี่ว์ หรือเรียกสั้นๆ ว่าชิงหนี่ว์ก็ได้เจ้าค่ะ” เมื่ออีกฝ่ายแนะนำตัว ตามมารยาทนางก็ควรแจ้งชื่อแซ่ตนด้วย

            “ยินดีที่ได้รู้จัก” คุณหนูจากจวนเจ้ากรมคลังกล่าว

            “อืม” สตรีที่ตอบรับด้วยท่าทางเย่อหยิ่งคือคุณหนูจวนเสนาบดีฝ่ายซ้ายและเป็นนางร้ายนั่นเอง

            “นี่เจ้า! เหตุใดถึงมองข้าด้วยสายตาเวทนาเช่นนั้น” คำกล่าวของเจิ้งเข่อชิงทำให้นางได้สติ

            “ขออภัยเจ้าค่ะ พอดีข้าเห็นท่านแล้วคิดถึงสหายในวัยเด็กผู้หนึ่ง” นางโป้ปดไปเรื่อย แท้จริงแล้วนางแค่รู้สึกสงสารสตรีที่ถูกลิขิตให้มีชะตากรรมเดียวกับตน

            เป็นคู่หมั้นที่ถูกต้องแต่กลับไม่ถูกรัก

            “เอ๊ะ! นั่นมือเจ้าบาดเจ็บหรือ”

            “เจ้าค่ะ ข้าซุกซนเผลอเดินเข้าไปในลานประลองของผู้ติดตามจึงโดนกระบี่บาด”

            “ผู้ติดตามเจ้าช่างสะเพร่าเช่นนี้ควรขายออกไปให้หมด” หวังเยว่ฉิงกล่าวโทษ

            “ไม่หรอกเจ้าค่ะ เป็นความผิดของข้าที่เข้าไปในที่แห่งนั้นโดยพลการ”

            “เจ้าช่างจิตใจดี”

            “โชคดีที่ไม่สวมใส่อาภรณ์สีขาว มิเช่นนั้นข้าคงคิดว่าเจ้าเป็นพวกสตรีดอกบัวขาว” คุณหนูจวนเสนาบดีฝ่ายซ้ายกล่าวเสียงห้วน

            “ข้าต้องขออภัยแทนสหายข้าด้วย นางมีความหลังที่ไม่ดีเกี่ยวกับสตรีจิตใจดี ใสซื่อน่ะ”

            “มิเป็นไรเจ้าค่ะ ข้าไม่ถือ แต่คุณหนูเจิ้งควรจะเรียนรู้การเป็นสตรีดอกบัวขาวไว้บ้างนะเจ้าคะ เพราะบุรุษบางคนต่อให้เก่งกาจเพียงใดก็ต้องโง่เง่าพลาดท่าให้กับสตรีดอกบัวขาว” นอกจากไม่ถือสา นางยังถือโอกาสสอดแทรกคำสอนให้กับอีกฝ่ายอย่างเป็นมิตร

            “องค์รัชทายาทเสด็จ” สิ้นเสียงประกาศ บุรุษที่มีรูปร่างองอาจและรูปงามก็เดินออกมา โดยมีบุรุษอีกสองคนเดินตาม

            “นั่นใครหรือเจ้าคะ” จางชิงหนี่ว์ที่เพิ่งมาร่วมงานเป็นครั้งแรกเอ่ยถาม

            “คนเดินนำคือองค์รัชทายาท ส่วนบุรุษที่สวมอาภรณ์สีดำคือชินอ๋องซื่อจื่อ” พอกล่าวถึงตรงนี้หูนางก็อื้ออึงไม่ได้ยินคำพูดของสหายคนใหม่อีก

            ชินอ๋องซื่อจื่อ ตัวซวยผู้นั้นรูปงามกว่าพระรองอีก มิน่านางเอกผู้นั้นถึงได้เลือกเขา แต่...ต่อให้รูปงามเพียงใด นางก็ไม่อยากยุ่งเกี่ยวหรอกนะ อยู่ห่างๆ กันเช่นนี้น่ะดีแล้ว

            สตรีตัวน้อยรีบเบี่ยงสายตามองไปทางอื่นเมื่อจู่ๆ พระเอกตัวซวยดันหันมาสบตานางที่กำลังจดจ้องเขาอยู่พอดี

            ‘มิได้ ข้าไม่ควรสบตากับเขา แรงดึงดูดของพระเอกรุนแรงเกินไป ข้าอาจจะพลั้งเผลอเข้าไปในบทบาทเดิม’