บทที่ 2 แรกพบสบตา (2/4)

          ‘มิได้ ข้าไม่ควรสบตากับเขา แรงดึงดูดของพระเอกรุนแรงเกินไป ข้าอาจจะพลั้งเผลอเข้าไปในบทบาทเดิม’

            “ชิงหนี่ว์ เจ้าฟังข้าอยู่หรือไม่”

            “ขออภัยเจ้าค่ะ นานๆ ทีข้าจะได้ออกมาร่วมงานเช่นนี้ ข้าจึงพลั้งเผลอมองบุรุษรูปงามนานเกินไปบ้าง”

            “ข้าชอบเจ้ายิ่ง เรามาเป็นสหายกันเถิด” หวังเยว่ฉิงคว้ามือน้อยมาจับไว้ด้วยความดีใจ สตรีตรงไปตรงมาไม่เสแสร้งในเมืองหลวงช่างหากได้ยากยิ่ง

            “ข้ายินดีเจ้าค่ะ ท่านล่ะเจ้าคะ อยากเป็นสหายของข้าด้วยหรือไม่” จางชิงหนี่ว์หันไปเอ่ยถามแล้วส่งยิ้มกว้างให้กับนางร้ายที่นั่งเงียบ

            “อะ...อืม”

            “เข่อชิงตอบรับแล้ว เช่นนั้นต่อจากนี้เราเป็นสหายกันแล้วนะ” หวังเยว่ฉิงกล่าวอย่างอารมณ์ดี พลางเอามือข้างหนึ่งของนางไปวางลงบนมือของเจิ้งเข่อชิงทำให้เจ้าตัวรีบก้มหน้าลงเพื่อซ่อนสีหน้า

            ‘เหตุใดสตรีผู้นี้ถึงได้งดงามน่ามองเช่นนี้’ คุณหนูเจิ้งผู้เย่อหยิ่งไม่เข้าใจตนเองว่าเหตุใดถึงใจเต้นแรงยามเห็นรอยยิ้มของสหายคนใหม่

            เมื่อปรับเปลี่ยนสีหน้าได้แล้วจึงเงยขึ้นมองคุณหนูจางก่อนจะส่งยิ้มให้อย่างจริงใจ

            “คุณหนูเจิ้ง ท่านเหมาะกับรอยยิ้มเช่นนี้มาก” คำกล่าวชื่นชมที่ตรงไปตรงมาทำให้ดวงหน้าหวานของเจิ้งเข่อชิงเห่อร้อน

            “คุณหนูเจิ้งอันใดกัน เราเป็นสหายกันแล้วเจ้าเรียกนางว่าเข่อชิงก็พอ”

            “อืม...เมื่อครู่ที่เจ้าบอกข้าว่าบุรุษที่สวมอาภรณ์สีดำคือชินอ๋องซื่อจื่อ แล้วอีกคนคือใครหรือ”

            “คุณชายใหญ่หลิวเฟิงเหมียนน่ะ เขาเป็นสหายขององค์รัชทายาทและชินอ๋องซื่อจื่อ”

            “คุณชายหลิวน่ะหรือ” มีใบหน้าเช่นนี้เอง รูปงามไม่น้อยดวงตาเมล็ดซิ่งจับจ้องไปที่คุณชายเจ้าของจวนก่อนจะยกยิ้มเล็กน้อย

            เพราะมัวแต่จดจ้องผู้อื่นจางชิงหนี่ว์จึงไม่ได้รับรู้ว่าสตรีที่ตนเองเรียกว่านางร้ายกำลังมองตนด้วยสายตาเช่นไร

            ‘ข้าจะไปบอกท่านพ่อให้จัดการปฏิเสธการหมั้นหมายกับองค์รัชทายาท บุรุษที่หลงสตรีดอกบัวขาวโง่เง่าเช่นนั้นใครจะสนใจกัน ชิงหนี่ว์ผู้นี้น่าสนใจและน่าทะนุถนอมกว่าตั้งมาก’

            ด้านคุณชายหลิวที่กำลังนั่งสนทนากับองค์รัชทายาทโจวเฟยหลง จู่ๆ ก็รู้สึกขนลุกขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก พอหันไปมองหน้าสหายก็เจอเข้ากับดวงตาดุดันของชินอ๋องซื่อจื่อ

            “อันฉี ข้าเผลอไปเหยียบเท้าเจ้าหรือไม่”

            “ไม่”

            “แล้วเหตุใดถึงได้มองข้าด้วยแววตาเช่นนั้น”

            “ข้าว่าใบหน้าของเจ้าควรจะมีรอยสักสองสามรอย ยามมองเจ้าข้าจะได้สบายตาขึ้น” แม้น้ำเสียงที่กล่าวจะราบเรียบ แต่แววตาที่จับจ้องสหายกลับดุดัน

            “นี่เจ้ากำลังหึงหวงข้าที่มีสตรีจับจ้อง จึงได้ทุบไหน้ำส้มจนแตกเปรอะเปื้อนอาภรณ์ใช่หรือไม่”

            “...” ชินอ๋องซื่อจื่อไม่ตอบแต่เริ่มแผ่ไอสังหารออกมาแทน

            “อันฉี เฟิงเหมียนพวกเจ้าหยุดหยอกล้อกันก่อน ประเดี๋ยวก็จะมีแม่นางมาแสดงความสามารถให้ชื่นชมแล้ว”

            “ที่แท้งานจิบชาชมดอกไม้ไม่ได้จัดขึ้นมาเพื่อข้า แต่จัดมาเพื่อพระองค์” ได้ข่าวว่าคุณหนูสวี่ที่องค์รัชทายาทพึงใจก็มาร่วมงานด้วย

            “อย่าปากมาก” โจวอันฉีบอกสหาย

            “เฟิงเหมียน เจ้ารู้จักคุณหนูจางชิงหนี่ว์เป็นการส่วนตัวหรือไม่” โจวเฟยหลงเอ่ยถามหลังจากได้ยินมาว่าท่านราชเลขาฯ ของบิดาพาน้องสาวมาร่วมงานที่จวนหลิวเป็นครั้งแรก

            “จางชิงหนี่ว์หรือ เท่าที่จำได้ข้าไม่เคยเจอนางมาก่อน วันนี้นางมาด้วยหรือ นั่งอยู่จุดใดข้าได้ยินเสียงเล่าลือมานานถึงความหวงแหนน้องสาวของราชเลขาธิการจางวันนี้หากได้พบหน้าคงดีไม่น้อยจะได้รู้กันไปเลยว่านางงดงามสมกับที่พี่ชายหวงแหนหรือไม่”

            “ก็เป็นเพียงสตรีผู้หนึ่ง ไม่ได้งดงามอันใดมากมาย เจ้าอย่าได้ให้ความสนใจเลย”

            “ไม่งดงามอันใดมากหรือ กล่าวคล้ายเจ้าเคยเจอนางแล้ว โอ๊ะ! ข้าลืมไปจวนเจ้าอยู่ข้างๆ จวนราชครูจาง คงได้พบเจอนางบ่อยครั้งใช่หรือไม่” คุณชายหลิวหันไปถามชินอ๋องซื่อจื่อ

            “มิน่า...จางชิงเทียนถึงไม่ค่อยชอบหน้าอันฉี คงเพราะกลัวไปล่อลวงน้องสาวที่ตนหวงแหน” องค์รัชทายาทกล่าว จะว่าไปเขาก็เคยเจอจางชิงหนี่ว์เพียงหนึ่งครั้งเมื่อตอนนางอายุสิบขวบ ตอนที่ท่านแม่ทัพประจิมจางหย่งเอาชนะผู้นำชนเผ่าทะเลทรายได้และสิ้นชีพในสนามรบ ด้วยความดีความชอบบิดาของเขาจึงเรียกนางและพี่ชายเข้าวังเพื่อรับความดีความชอบแทนบิดา

            สตรีตัวน้อยที่กล่าวปฏิเสธข้อเสนอการหมั้นหมายกับชินอ๋องซื่อจื่อพร้อมทั้งปฏิเสธรางวัลทั้งหมดแลกกับราชโองการเลือกคู่ครองด้วยตนเอง