Accueil / รักโบราณ / ข้าน่ะหรือแย่งบุรุษของนางเอก / บทที่ 3 ความเก่งกาจของสหายคนใหม่ (1/4)

Partager

บทที่ 3 ความเก่งกาจของสหายคนใหม่ (1/4)

last update Date de publication: 2025-03-20 18:16:54

3

ความเก่งกาจของสหายคนใหม่

            ด้านหลิวเฟิงเหมียนที่หลังจากช่วยกู้หน้าให้สาวงามแล้วกลับมานั่งที่เดิม กำลังจะยกชาขึ้นจิบต้องชะงักเมื่อเห็นสายตาไม่ใคร่พอใจของสหาย

            “อันฉี หากเจ้าไม่พอใจข้าที่ลุกไปเก็บผ้าคลุมหน้าให้กับคุณหนูสวี่ เหตุใดเจ้าไม่ลุกไปเองเล่า” เพราะได้ยินมาจากน้องสาวว่าคุณหนูสวี่กับชินอ๋องซื่อจื่อมีใจให้กัน จึงคิดว่าสหายเกรงใจองค์รัชทายาทที่ก็มีใจให้คุณหนูสวี่จึงไม่กล้าแสดงออกมากนัก ตนเองก็เลยช่วยรักษามารยาทให้

            “ข้ามาคิดดูแล้ว ใบหน้าของเจ้าควรมีรอยตำหนิสักสองสามรอยจริง”

            “อย่าได้คิดทำเช่นนั้นเชียว”

            “เช่นนั้นก็ไปทำให้ใบหน้าตนไม่น่ามองซะ” ดวงตาดำของโจวอันฉีฉายแววจริงจังจนสหายขนลุก

            “หากเจ้าไม่พอใจข้าเรื่องคุณหนูสวี่ เจ้าไม่ต้องห่วงไปหรอกอย่างไรนางก็ยังชื่นชอบเจ้า”

            “หุบปากซะ”

            “แค่กล่าวถึงก็ไม่ได้ เจ้ามันขี้หวงเกินไปแล้ว”          

            ‘ต่อไปเป็นการแสดงความสามารถของคุณหนูเจิ้ง จากจวนเสนาบดีฝ่ายซ้าย’

            “หากข้าจำไม่ผิดในรายชื่อคุณหนูที่จะขึ้นแสดงไม่มีชื่อของคุณหนูเจิ้งนี่” หลิวเฟิงเหมียนงุนงง เพราะคนจัดการเรื่องนี้คือน้องสาวของเขาที่ไม่ใคร่จะชอบหน้าคุณหนูจวนเสนาบดีฝ่ายซ้าย ดังเช่นบิดาที่ก็ไม่ชอบเสนาบดีฝ่ายซ้าย แล้วนางจะขึ้นแสดงได้อย่างไร

            “หึ” ชินอ๋องซื่อจื่อปรายตามองโจวเฟยหลงครู่หนึ่งก่อนเค้นเสียงจากลำคอ 

            “ข้าเบื่อหน่ายเจ้าจริงๆ อันฉี” คุณชายหลิวได้แต่ถอดถอนใจกับความปากหนักของสหาย

           

            ทางฝั่งสตรีก็งุนงงไม่น้อยที่จู่ๆ สตรีที่ตนไม่ชอบหน้าถูกประกาศเรียกให้ขึ้นแสดงต่อจากโฉมงามอันดับหนึ่งของเมืองหลวง

            “เจ้าใส่ชื่อนางไปด้วยหรือเมิ่งเอ๋อร์” สวี่ลู่ฟางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

            “ไม่นะ ในรายชื่อที่ข้าเขียนไม่มีรายชื่อของนาง”

            “หากเจ้าไม่ได้ใส่แล้วใครกันที่เพิ่มชื่อนางลงไป”

            “ข้าก็อยากทราบเช่นกัน ลู่ฟางเจ้าไม่โกรธข้าใช่หรือไม่ที่จู่ๆ เข่อชิงได้ขึ้นแสดงความสามารถ” หลิวเมิ่งที่เป็นสหายและรับรู้มาตลอดว่าคุณหนูแห่งจวนเสนาบดีฝ่ายซ้ายไม่ใคร่ชอบหน้าสหายตนถึงขั้นปล่อยข่าวว่าสหายตนลอบเจอองค์รัชทายาทหวังทำลายชื่อเสียง ไหนจะส่งคนมากลั่นแกล้งอีกมากมาย

            “ข้าจะกล้าโกรธเจ้าได้อย่างไร แค่เจ้ายอมใส่ชื่อให้ข้าได้แสดงเป็นคนแรก ข้าก็ขอบคุณมากแล้ว”

            “เจ้าช่างจิตใจดี ขอบคุณนะที่ไม่โกรธข้า”

            “อืม” สวี่ลู่ฟางตอบรับด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนสมกับสมญานาม โฉมสะคราญอันดับหนึ่งของเมืองหลวง

            ในขณะที่สหายรักทั้งสองคนกำลังสนทนากัน คุณหนูอีกคนก็กำลังต่อว่าคนที่กลั่นแกล้งสหายตนหวังให้อับอาย

            “กัดไม่ปล่อยเลยจริงๆ หลิวเมิ่ง” หวังเยว่ฉิงกล่าวพลางมองไปที่คุณหนูเจ้าของจวนด้วยสายตาไม่พอใจ เพราะรู้ดีว่าสหายของตนไม่มีทางไปลงชื่อเพื่อแสดงความสามารถแน่นอน

            “ช่างเถิด ในเมื่อพวกนางอยากประจักษ์ด้วยตาตนเอง ข้าก็จะทำให้พวกอ่อนหัดได้เห็น ชิงหนี่ว์เจ้าดูข้าให้ดีๆ นะ”

            “อื้ม...ข้าจะคอยมองเจ้าอยู่ตลอด ใช้ความสามารถตอกกลับสตรีพวกนั้นให้หน้าหงายไปเลย” รู้จักความสามารถของว่าที่ฮองเฮาผู้นี้น้อยไปเสียแล้ว เจิ้งเข่อชิงเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่มีหรือจะเก่งกาจน้อยไปกว่าบุตรสาวหมอชาวบ้านที่บังเอิญโชคดีรักษาพระสนมหาย จึงได้เป็นหมอหลวงอยู่ในวังหลวง

            นางร้ายนิสัยดีส่งยิ้มให้นางก่อนจะเดินออกไปด้านหน้าเพื่อแสดงความสามารถให้คนที่คิดกลั่นแกล้งนางได้เห็น

            “ชิงหนี่ว์เจ้าเป็นตัวนำโชคของข้าจริงๆ”

            “ตัวนำโชค? ข้าหรือ” คุณหนูจางมีสีหน้างุนงง

            “เพราะความน่ารักน่าเอ็นดูของเจ้า เข่อชิงถึงได้ยิ้มออก เจ้ารู้หรือไม่ตั้งแต่ได้รู้ว่าตนต้องหมั้นหมายกับองค์รัชทายาท เข่อชิงไม่เคยยิ้มเช่นวันนี้อีกเลย วันๆ นางเอาแต่ฝึกฝนการเป็นฮองเฮาไม่หยุดพัก”

            “แล้วเข่อชิงมีใจให้องค์รัชทายาทหรือไม่”

            “มีหรือไม่ บิดามารดาไม่สนใจหรอก ทุกคนสนใจแต่ความเหมาะสม ในความโชคร้ายของเจ้ายังมีความโชคดีอยู่เพราะอย่างน้อยเจ้าก็ไม่ต้องโดนบังคับให้หมั้นหมายหรือแต่งกับบุรุษคนไหน” เมื่อไม่มีบิดามารดาก็ไม่ต้องโดนบังคับ

            “แล้วเรื่องที่ถูกเล่าลือของคุณหนูสวี่นั่นเป็นเรื่องจริงหรือไม่”

            “เพราะเป็นเรื่องจริง เข่อชิงจึงไม่ชอบสตรีดอกบัวขาว”

            “อืม...เป็นสตรีดอกบัวขาวจริงๆ นั่นแหละ” นางยิ้มก่อนจะหันไปมองสหายคนใหม่ที่กำลังจะเริ่มบรรเลงเพลง

            ตึง...เมื่อเสียงเริ่มดังขึ้นทุกคนต่างแปลกใจกับท่วงท่าการบรรเลงเพลงของคุณหนูเจิ้งผู้มาจากตระกูลใหญ่ เพลงที่เลือกเป็นเพลงที่บอกเรื่องราวของสตรีผู้หนึ่งที่เบื่อหน่ายกับความรักจึงอยากปล่อยวางแล้วท่องออกไปในโลกกว้าง

            แม้ที่ผ่านมาคุณหนูเจิ้งจะเย่อหยิ่งและมีข่าวลือว่าร้ายกาจแต่บุรุษทั้งหลายที่กำลังจับจ้องอยู่ก็ไม่อาจจะปฏิเสธความงดงามเย้ายวนของนางได้ หากเปรียบคุณหนูสวี่ลู่ฟางเป็นดอกโบตั๋น[1]ที่งดงามเพียบพร้อม คุณหนูเจิ้งเข่อชิงคงจะเปรียบดังดอกเหมยกุ้ย[2] ที่สวยงามกลิ่นหอมและเย้ายวนน่าสัมผัสแต่ทว่ามีหนามแหลมคมคอยปกป้อง ต่างจากดอกโบตั๋นที่สามารถชื่นชมและเข้าถึงง่าย

            ท่าทางสง่างามไร้ที่ติของคุณหนูแห่งจวนเสนาบดีฝ่ายซ้าย และสายตาบุรุษที่จับจ้องนางด้วยความชื่นชมทำให้สตรีนางหนึ่งจิกเล็บลงบนฝ่ามือใต้อาภรณ์อย่างแรงเพื่อข่มโทสะตน

            ยิ่งนัยน์ตาหงส์ของสตรีผู้นั้นมองเห็นบุรุษที่นั่งในตำแหน่งเหนือกว่าผู้อื่นจ้องมองไปที่ว่าที่คู่หมั้นด้วยสายตาล้ำลึก ยิ่งทำให้นางไม่พอใจ

[1] ดอกพีโอนี (Peony)

[2] ดอกกุหลาบ

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • ข้าน่ะหรือแย่งบุรุษของนางเอก   ตอนพิเศษ การแต่งฮูหยินที่เร่งรีบของท่านราชครู (1/1)

    การแต่งฮูหยินที่เร่งรีบของท่านราชครู มีคนมากมายที่อาจจะสงสัยว่าเหตุใดท่านราชครูจางเหว่ยถึงได้เร่งรีบตบแต่งเถ้าแก่เนี้ยร้านขายภาพวาดซือซือเข้าจวนจาง ทั้งที่ก่อนหน้านี้ก็ไม่มีข่าวลือว่าคบหากัน หรืออาจจะเป็นเพราะได้เห็นบทเรียนจากการเล่าลือเรื่องของคุณหนูสวี่ ที่จู่ๆ คนเหล่านั้นบังเอิญลิ้นขาดกลายเป็นคนพูดไม่ได้ แต่โชคดีหนึ่งในนั้นมีคนเขียนอักษรได้ จึงได้เขียนเตือนคนรอบตัวไม่ให้เล่าลือเรื่องราวเกี่ยวกับเชื้อพระวงศ์หรือตระกูลที่ใกล้ชิดราชวงศ์ สุดท้ายจึงไม่มีใครกล้าเล่าลือหรือสงสัยถึงความเร่งรีบของท่านราชครู “พี่เหว่ย ท่านจะไม่เสียใจทีหลังห

  • ข้าน่ะหรือแย่งบุรุษของนางเอก   ตอนพิเศษ ฮองเฮาพบปะสหาย (1/1)

    ฮองเฮาพบปะสหาย ภายในจวนท่านราชเลขาฯจาง วุ่นวายไม่น้อยเมื่อมีผู้สูงศักดิ์มาเยือนโดยได้นัดหมายกันล่วงหน้า “ถวายพระพรฝ่าบาท ถวายพระพรฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ” ชินอ๋องที่เพิ่งลงจากรถม้าแสดงความเคารพโอรสสวรรค์และฮองเฮา “ถวายพระพรฝ่าบาท ถวายพระพรฮองเฮาเพคะ” พระชายาสกุลจางที่ลงรถม้ามาภายหลังทำความเคารพอีกฝ่ายเช่นกัน “ตามสบายเถิด พวกเจ้าเป็นสหายของเราใช้คำธรรมดาสามัญเถิด”

  • ข้าน่ะหรือแย่งบุรุษของนางเอก   ตอนพิเศษ เรื่องเล่าหลังเป็นพระชายาของชิงหนี่ว์ (2/2)

    “เจ้าโอบอุ้มบุตรชายของเราให้แน่นๆ ส่วนเจ้าพี่จะจับให้แน่นๆ เอง” กล่าวจบเขาก็ใช้วิชาตัวเบาโอบอุ้มพานางและบุตรชายกลับตำหนัก ทันทีที่ถึงตำหนักโจวหลี่หมิงถูกส่งตัวให้ซานจี สาวใช้ประจำตัวคนใหม่ของนางที่ทางพระสวามีหามาให้ แน่นอนว่านางมิใช่สาวใช้ธรรมดา เพราะสตรีผู้นี้คือองครักษ์เงาที่ถูกฝึกมาอย่างหนักเพื่อดูแลดวงใจของท่านอ๋อง “นำไปซื่อจื่อไปมอบให้แม่นมแล้วเจ้าไปพัก ข้าจะดูแลพระชายาเอง” บุรุษที่ชื่นชอบการปรนนิบัติฮูหยินกล่าว “แงๆ” แม้จะดีดดิ้นเพียงใด แต่บุตรชายมีหรือจะต่อต้านบิดาได้ “ท่านพี่ หากลูกไม่อยากไป...” ไม่มีมาร

  • ข้าน่ะหรือแย่งบุรุษของนางเอก   ตอนพิเศษ เรื่องเล่าหลังเป็นพระชายาของชิงหนี่ว์ (1/2)

    เรื่องเล่าหลังเป็นพระชายาของชิงหนี่ว์ ดวงตาเมล็ดซิ่งทอดมองผืนดินที่เขียวชอุ่มไปด้วยพืชผัก ที่ดินผืนนี้นางใช้เงินที่ได้จากการวาดภาพขายมาซื้อเก็บไว้ เพื่อสร้างรายได้ให้กับบ่าวรับใช้ผู้ภักดีทั้งสอง ก่อนหน้าที่นางจะแต่งเข้าตำหนักอ๋องไม่นาน นางก็จัดการให้จื่อรั่วและจื่อเป่าที่ความสัมพันธ์คืบหน้าไปอย่างรวดเร็วได้เข้าพิธีกราบไหว้ฟ้าดินกันก่อนจะคืนสัญญาทาสแล้วให้ทั้งสองคนย้ายมาปลูกจวนอยู่บนที่ผืนนี้ “พระชายาท่านนั่งพักดื่มน้ำก่อนเถิดเพคะ รอแดดร่มลมตกค่อยออกไปเดินดูด้านนอก”&

  • ข้าน่ะหรือแย่งบุรุษของนางเอก   ตอนพิเศษ ฮ่องเต้ผู้เด็ดขาดกับฮองเฮา (แค่บนเตียง) (2/2)

    “เช่นนั้นก่อนจะลงโทษน้อง ท่านพี่กินข้าวก่อนดีหรือไม่เจ้าคะ” “มิต้อง” กล่าวจบเขาก็รั้งนางเข้าไปแนบชิด มือใหญ่จับยึดคางเรียวเอาไว้ริมฝีปากร้อนกดลงบนกลีบปากบาง ลิ้นร้อนบุกรุกโพรงปากนางอย่างเอาแต่ใจ ในขณะที่มือช่วยปลดเปลื้องอาภรณ์ให้นางอย่างรวดเร็ว ช่างใจร้อนเสียจริง... ดวงหน้าหวานแดงก่ำด้วยความเขินอาย เมื่อพระสวามีของตนที่เพิ่งถอนจุมพิตเร่าร้อนเมื่อครู่ จับจ้องนางราวกับหมาป่าหิวกระหาย “น้องหญิงของพี่เลิศรสกว่าอาหารใดๆ” กล่าวจบเขาก็ช้อนเรือนร่างเปลือยเปล่าเข้าหลังฉากกั้น ว่ากันว่าฮองเฮาชื่นชอบการแช่น้ำร้อน ภายในตำหนักจึงมีบ่อน้ำร้อนขนาดใหญ่อยู่ติดห้องบรรทม 

  • ข้าน่ะหรือแย่งบุรุษของนางเอก   ตอนพิเศษ ฮ่องเต้ผู้เด็ดขาดกับฮองเฮา (แค่บนเตียง) (1/2)

    ฮ่องเต้ผู้เด็ดขาดกับฮองเฮา (แค่บนเตียง) นัยน์ตาดำของบุรุษสูงศักดิ์จับจ้องใบหน้าของสตรีที่ตนรักอย่างไม่ละสายตา มือใหญ่ช่วยคีบอาหารใส่ชามให้นางอย่างเอาใจ “ท่านพี่กินบ้างเถิดเจ้าค่ะ อย่ามัวแต่คีบให้ข้าเลยเจ้าค่ะ” แม้ยามนี้ทั้งสอ

  • ข้าน่ะหรือแย่งบุรุษของนางเอก   บทที่ 6 ตัวซวยที่ไม่อยากเข้าใกล้ (1/4)

    6ตัวซวยที่ไม่อยากเข้าใกล้ บนโต๊ะอาหารบุรุษตระกูลจางสามคนต่างคีบอาหารใส่ชามให้นางอย่างเอาใจจนชามข้าวนางพูนใกล้ล้น “ท่านปู่ ท่านลุงและพี่ใหญ่เจ้าขา พวกท่านกินบ้างเถิดเจ้าค่ะ อย่าเอาแต่คีบให้ข้าเลย” “เจ้าตัวเล็กยิ่งนัก ต้องกินให้มากหน่อย” อดีตราชครูของฮ่องเต้และชิน

  • ข้าน่ะหรือแย่งบุรุษของนางเอก   บทที่ 5 บุรุษสวมหน้ากากกับท่าทางแปลกๆ ของเขา (2) (4/4)

    “เลิกมองช้าเช่นนั้นเลยนะเจ้าคะ ข้าไม่ได้จะเสนอตัวเป็นฮูหยินให้ท่าน แต่ข้ามีสหายเป็นคุณหนูงดงามถึงสองนาง หากท่านสนใจข้าก็ไม่รังเกียจที่เป็นผู้เฒ่าจันทราช่วยผูกด้ายแดงให้”&n

  • ข้าน่ะหรือแย่งบุรุษของนางเอก   บทที่ 5 บุรุษสวมหน้ากากกับท่าทางแปลกๆ ของเขา (2) (3/4)

    “พวกท่านรีบใส่อาภรณ์เถิดเจ้าค่ะ ประเดี๋ยวจะเป็นหวัดเอาได้” นางเอ่ยพลางส่งยิ้มให้กับชายงามทั้งสามที่ช่วยให้งานของนางลุล่วงไปได้ “...” บุรุษสวมหน้ากากต

  • ข้าน่ะหรือแย่งบุรุษของนางเอก   บทที่ 5 บุรุษสวมหน้ากากกับท่าทางแปลกๆ ของเขา (2) (2/4)

    “เหลือเวลาอีกครึ่งชั่วยามก่อนผู้ดูแลจะพาชายงามมาให้ข้าเลือกเพิ่ม คราวนี้ข้าขอเปลี่ยนท่านั่งพวกเจ้าใหม่” สตรีในคราบบุรุษกล่าวก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปใกล้ทั้งสามคน จางชิงหนี่ว์จัด

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status