บทที่ 3 ความเก่งกาจของสหายคนใหม่ (2/4)

         

        ยิ่งนัยน์ตาหงส์ของสตรีผู้นั้นมองเห็นบุรุษที่นั่งในตำแหน่งเหนือกว่าผู้อื่นจ้องมองไปที่ว่าที่คู่หมั้นด้วยสายตาล้ำลึก ยิ่งทำให้นางไม่พอใจ

           แปะๆ ทันทีที่การบรรเลงจบลง เสียงปรบมือก็ดังกึกก้องคุณหนูคุณชายต่างพร้อมใจกันปรบมือให้กับการแสดงความสามารถของคุณหนูเจิ้งผู้ที่ถูกเล่าลือว่าร้ายกาจ

            “ขอบคุณทุกท่านเจ้าค่ะที่ให้โอกาสข้าได้แสดงความสามารถ” เจิ้งเข่อชิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม เพราะเป็นรอยยิ้มที่แผ่ไปถึงดวงตาบ่งบอกถึงความสุข ทำให้บุรุษที่จ้องมองต่างเคลิบเคลิ้ม ในขณะที่สตรีต่างตกตะลึงไปกับความงามของคุณหนูผู้เย่อหยิ่ง

            ‘คุณหนูเจิ้งยิ้มเช่นนี้งดงามกว่าสตรีอันดับหนึ่งอย่างคุณหนูสวี่เสียอีก’ คุณหนูผู้หนึ่งกล่าว

            ‘ข้าเห็นด้วยกับเจ้า ไหนจะชาติตระกูล กิริยามารยาทเช่นคุณหนูตระกูลใหญ่ นางช่างเหมาะสมกับตำแหน่งฮองเฮา’

            ‘นั่นสิ หากนางลงแข่งขันชิงตำแหน่งสตรีอันดับหนึ่งของเมืองหลวง ข้าว่าคุณหนูเจิ้งต้องได้ตำแหน่งเป็นแน่’

            เมื่อได้ยินบรรดาคุณหนูต่างพูดคุยถึงเจิ้งเข่อชิงในทางที่ดี มุมปากของสตรีตัวน้อยจึงยกยิ้มก่อนจะจิบชาอย่างอารมณ์ดี

            ชา? แย่แล้วนี่นางเผลอกินชาในงานจนได้ หวังว่าจะไม่มีเรื่องอันใดนะ คราวหน้าต้องระวังให้ดีกว่านี้ แต่ถ้าจะให้ดีนางควรกินข้าวก่อนมางานเลี้ยง ท้องจะได้ไม่ร้องให้อับอายเช่นวันนี้

           

            เมื่อการแสดงของคุณหนูคนสุดท้ายจบลง ทุกคนก็ทำท่าจะแยกย้ายไปจับกลุ่มพูดคุย หรือเข้าไปทักทายสตรีที่ตนสนใจ หากบุตรชายคนโตของเจ้าของจวนไม่เอ่ยบางอย่างขึ้นก่อน

            “วันนี้ข้าหลิวเฟิงเหมียนต้องขอบคุณทุกท่านที่มาร่วมงานเลี้ยงจิบน้ำชาชมดอกไม้ครั้งนี้ และต้องขอบคุณคุณหนูทุกท่านที่ร่วมแสดง แต่ข้าเพิ่งได้ยินมาว่าวันนี้ท่านราชเลขาฯ จางพาน้องสาวมาด้วย หากไม่เป็นการเสียมารยาทข้าขอเชิญคุณหนูจางแสดงความสามารถได้หรือไม่”

            “เกรงว่าจะต้องเสียมารยาทแล้ว ต้องขออภัยคุณชายหลิวด้วยที่น้องสาวข้าไม่อาจร่วมแสดงความสามารถได้”

            “เพราะเหตุใดหรือเจ้าคะ” หลิวเมิ่งที่มีใจชมชอบท่านราชเลขาฯ แต่กลับโดนปฏิเสธหลายครั้งเอ่ยถาม เขาหลีกเลี่ยงเช่นนี้มิใช่ว่าไม่ให้เกียรติจวนหลิวหรอกหรือ

            “ขออภัยเจ้าค่ะ ข้าขอตอบแทนเขาได้หรือไม่” เพียงแค่เห็นสตรีที่ยืนขึ้นนั่งอยู่ข้างๆ กับคุณหนูจวนเสนาบดีฝ่ายซ้าย คุณหนูหลิวก็มองอีกฝ่ายด้วยสายตาไม่เป็นมิตร

            “เจ้าเป็นใคร ถึงจะเอ่ยปากตอบแทนท่านราชเลขาธิการ”

            “ข้าต้องขออภัยอีกครั้งเจ้าค่ะ ข้าน้อยแซ่จาง นามชิงหนี่ว์ เป็นน้องสาวเพียงคนเดียวของท่านราชเลขาธิการจางเจ้าค่ะ มิทราบว่าข้าสามารถตอบคำถามแทนพี่ใหญ่ได้หรือยังเจ้าคะ” คำตอบของนางทำให้คุณหนูและคุณชายในงานต่างส่งเสียงฮือฮา ไม่เว้นแม้แต่องค์รัชทายาทที่ยังเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ

            ‘คุณหนูจางงดงามถึงเพียงนี้ ได้ยินว่านางยังไม่ได้ปักปิ่นนี่’

            ‘ขนาดยังไม่ปักปิ่นยังงดงามกว่าสตรีอันดับหนึ่งในเมืองหลวง หากปักปิ่นแล้วนางมิใช่ได้รับตำแหน่งโดยไม่ต้องลงแข่งขันเลยหรือ’

            ‘พี่ชายรูปงาม น้องสาวจะงดงามก็ไม่ใช่เรื่องแปลก’

            บรรดาคุณหนูเริ่มส่งเสียงพูดคุยกันในขณะที่ฝั่งบุรุษก็ไม่น้อยหน้า

            ‘นางมีคู่หมายแล้วหรือไม่’           

            ‘น่าจะยังไม่มี ท่านราชเลขาฯ จางหวงแหนน้องสาวยิ่งกว่าอันใด’

            ‘หวงแหนเพียงใดก็ห้ามน้องสาวแต่งกับบุรุษอื่นไม่ได้หรอก’

            ‘นั่นสิ หากคุณหนูจางเป็นคนเอ่ยว่าชอบพอบุรุษผู้ใด อยากแต่งงานกับผู้ใด คุณชายจางก็ห้ามอันใดไม่ได้หรอก’

            “ที่แท้เป็นคุณหนูจางนี่เอง ขออภัยข้ามีตาหามีแววไม่” หลิวเมิ่งกล่าวกับนางด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานต่างจากเมื่อครู่

            “มิเป็นไรเจ้าค่ะ คนไม่รู้ย่อมไม่ผิด ที่ผ่านมาข้าก็ไม่ค่อยได้มีโอกาสออกนอกจวนสักเท่าใดนัก ไม่ผิดที่จะไม่มีใครรู้จัก” คำกล่าวของนางทำให้มุมปากใครบางคนยกยิ้มชั่วครู่ก่อนจะเลือนหายไปราวกับไม่เคยมีมาก่อน

            “วันนี้ข้าและทุกคนช่างโชคดีที่ได้พบเจอคุณหนูจาง” หลิวเฟิงเหมียนกล่าว

            “คุณชายหลิวกล่าวเกินไปแล้วเจ้าค่ะ” แม้ปากจะกล่าวเช่นนั้น แต่ในใจนางกำลังพยายามห้ามตนเองไม่ให้วิ่งไปถีบคุณชายเจ้าของจวนผู้ดึงนางเข้าไปร่วมในความวุ่นวาย

            ข้าสู้อุตส่าห์เก็บเนื้อเก็บตัวไม่ออกจากจวนให้เจอบรรดาตัวเอก หรือแม้จำเป็นต้องออกไปตลาดนางก็ต้องคลุมผ้าปกปิดใบหน้าไว้ แต่วันนี้บุรุษผู้นี้กลับทำให้นางต้องเปิดเผยตนทั้งที่ตอนแรกแค่จะมาร่วมงานแบบเงียบๆ

            “หากมิรังเกียจขอให้คุณหนูจางออกมาแสดงความสามารถเพื่อเป็นเกียรติให้กับจวนหลิวของเราได้หรือไม่เจ้าคะ” หลิวเมิ่งเอ่ยแทรกขึ้นมาอีก

            “นี่เจ้า! กล่าววาจาเช่นนี้ตั้งใจบีบบังคับนางหรือ” เจิ้งเข่อชิงรีบลุกขึ้นมายืนอยู่ข้างสหายคนใหม่ที่น่าเอ็นดู