ตอนที่ 9 หมอฝึกหัด

ตอนที่ 9

หมอฝึกหัด

 

หลังจากที่หลิวซีจินกลับมาจากการตรวจสุขภาพ

ไทเฮา หลี่ซูซูมือขวาของนางก็ขอลากลับไปเยี่ยมมารดาอีกเมืองหนึ่งเนื่องจากได้รับจดหมายจากทางบ้านว่ามารดาของนางล้มป่วยลง…หลิวซีจินจึงสั่งคนคุ้มกันหลี่ซูซูไปส่งถึงที่เพื่อกลับไปดูแลผู้เป็นมารดา แน่นอนว่าก่อนดูแลผู้อื่นก็ต้องดูบิดามารดาของตนก่อน

“เจ้ารีบกลับไปดูแลแม่เถิด เดินทางปลอดภัย อย่าลืมส่งจดหมายให้ข้า” หลิวซีจินเอ่ยกับสหายสนิทที่ร่วมทำงานกันมา

“ขอบคุณท่านมาก แล้วข้าเขียนจดหมายหาท่าน” หลี่ซูซูเอ่ยก่อนขึ้นรถม้าไป

************

 

หลิวซีจินได้ถ่ายทอดวิชาฝังเข็มให้กับหลิวซินซินจนหมดเปลือก และนับเป็นความโชคดีที่หลิวซินซินนั้นเรียนรู้ได้รวดเร็วนัก  ก่อนจะอ่านตำราหลิวซินซินมักจะนั่งสมาธิประมาณ 1 เค่อ

(15 นาที) และฝึกกำลังภายในตามที่หลิวซีจินบอก และวันนี้จะเป็นวันที่นางลงมือฝังเข็มในเนื้อคนจริงๆ เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนประสบการณ์ หลิวซีซินจึงเรียกประชุมหมอทุกคนพร้อมหน้า

 

ณ ห้องประชุมหมอและผู้ช่วยหมอ

"การฝังเข็ม....คือกระตุ้นลมปราณทำให้ส่วนนั้นมีการซ่อมแซมตนเอง จะเห็นผลได้ชัดเจนในกรณีผู้ป่วยที่ปวดตามข้อต่างๆ โดยความลึกที่จะต้องปักลงไปในบางจุดนั้นต้องปักลงไปครึ่งชุน(1 เซนติเมตร) บางจุดอาจลงเข็มตื้นกว่านั้น ขึ้นอยู่กับบริเวณที่ปวด ปวดน้อยปวดมากหรือปวดเรื้อรัง" หลิวซีจิน

อธิบายให้เด็กสาวที่ตั้งใจฟังและจดลงกระดาษที่ตนเตรียมมา

"นั่นหมายถึง....หากฝังเข็มแล้วได้ผล ก็ไม่ต้องใช้สมุนไพรใช่หรือไม่เจ้าคะพี่ซีจิน" หลิวซินซินถามขึ้น

"ถูกต้อง...ในบางรายหากป่วยเรื้อรังก็ต้องรักษาด้วยการฝังเข็มด้วยร่วมกับทานสมุนไพรด้วย...ดังนั้นวิธีการวินิจฉัยโรคของผู้ป่วยนั้นเป็นสิ่งสำคัญต้องระวังให้มากหน่อย...จำเป็นอย่างมากที่เราจะต้องอ่านทบทวนประวัติการรักษาผู้ป่วยบ่อยครั้ง" หลิวซีจินเอ่ยเสียงเรียบ

"เช่นนี้นี้เอง หากเราทบทวนการรักษาผู้ป่วยที่มีอาการคล้ายกัน และเคยใช้วิธีรักษาเช่นใดไปจากนั้นก็นำมาเปรียบเทียบ เรียกได้ว่ามันคือการพัฒนาจากประสบการณ์ของคนรุ่นหลัง" หลิวซินซินทวนความเข้าใจพลางพยักหน้า

"เป็นเช่นนั้น อย่างที่ข้าเคยย้ำไป ควรจดบันทึกอาการของผู้ป่วยทุกครั้งอย่าได้เกียจคร้าน เพราะในอนาคตการจดบันทึกของเราจะเป็นประโยชน์มากทีเดียว"

หลิวซีจินกล่าวในห้องประชุม

"เจ้าค่ะ/เจ้าค่ะ/เจ้าค่ะ/ขอรับ" ทุกคนในที่ประชุมตอบพร้อมกัน

"หลิวซินซิน ถือเป็นน้องสาวข้าคนหนึ่ง รุ่นพี่ที่มีประสบการณ์ ก็อย่าได้หวงความรู้... จำข้าไว้เรายิ่งให้ เราก็ยิ่งได้ "หลิวซีจินเอ่ยอีกครั้งคล้ายกับต้องการแนะนำอย่างเป็นทางการ

"พวกเรายินดีให้ความรู้ซินซินเจ้าค่ะ " หมอหญิงคนหนึ่งเอ่ยอย่างใจดี หลิวซินซินจึงมีกำลังใจขึ้นมา

"ดี! เช่นนั้น...พวกเจ้ามีใครปวดส่วนอื่นๆในร่างกายหรือไม่?ข้าอยากให้ซินซินทดลองฝังเข็มดู" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะไล่สายตามองบรรดาผู้ช่วยหมอทั้งชายและหญิง ที่พากันส่ายหน้าไปมา ผู้ใดกัน…จะอยากเป็นหนูทดลองให้หมอมือใหม่อย่างหลิวซินซิน

"พวกท่านวางใจเถอะ นี่คือการฝังเข็มครั้งแรกของข้าเลยนะ ข้าจะเบามือ" หลิวซินซินเอ่ยอย่างตื่นเต้นที่จะได้ลงมือฝังเข็มเป็นครั้งแรก

"ฟางหรู...ข้าได้ยินว่าเจ้าปวดหลัง มิสู้มาลองให้ซินซิน

ของเราลองฝังเข็มให้เถิด" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นกับผู้ช่วยสาวคนหนึ่ง

 

"ท่านหมอใหญ่ ข้าหายแล้วเจ้าค่ะ" ฟางหรูผู้ช่วยสาวรีบตอบทันทีแทบไม่คิด พลางยิ้มน้อยๆ

"ฉงอี้ เจ้าปวดเอวอยู่มิใช่หรือ? เจ้าคงไม่ได้หายแล้วหรอกกระมัง" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะมองดูผู้ช่วยหนุ่มที่ทำสีหน้าหวาดหวั่น

"หมอใหญ่ ข้าทำอะไรผิดหรือจึงมอบโทษตายให้ข้าเช่นนี้ หากนางปักโดนเส้นแล้วพิการขึ้นมาเล่าจะทำเช่นใดเล่า" จงอี้เอ่ยรัวเร็วก่อนจะทำสีหน้าไม่ไว้วางใจ

"ฉงอี้ ท่านกล่าวหนักไปแล้ว แม้ว่าข้าจะไม่เคยใช้เข็มแทงคนมาก่อนแต่ข้าสัญญาจะเบามือ มาเถิด...มานอนคว่ำตรงนี้" หลิวซินซินเอ่ยก่อนจะหยิบเข็มแล้วลนไฟรอ มือเรียวอีกข้างตบบนที่นอน

“ฉงอี้ ข้าเป็นกำลังใจให้เจ้านะ” ฟางรีบเอ่ยทันที

“พวกเจ้านี่อย่างไรกัน เมื่อครู่ยังบอกเต็มใจจะให้ความรู้กับซินซินอยู่เลย” หลิวซีจินดุอย่างไม่จริงจังนัก

“ให้ความรู้และ ช่วยบอกกล่าว ก็ยินดีอยู่แต่หากถึงขั้นต้องมาเป็นผู้ทดลองเช่นนี้ข้า…กลัว” ฟางหรูเอ่ยขึ้น

“ข้าก็ด้วย แม้จะเป็นหมอ เคยแต่ใช้เข็มแทงผู้อื่นหากจะให้ผู้อื่นลงเข็มเช่นนี้ก็อดหวาดเสียวไม่ได้เจ้าค่ะ ” ซ่างเจี้ยน

หมอสาวอีกคนเอ่ยพลางทำสีหน้าหวาดหวั่น

"ตอนที่พวกเจ้าฝึกหัดใหม่ๆ ข้าก็ให้พวกเจ้าหัดฝังเข็มกันเองเช่นนี้ ทำไมตอนนี้จึงเกิดตาขาวขึ้นมาเล่า” หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะถอนหายใจออกมาครั้งหนึ่ง

“ก็เพราะตอนนั้นพวกเรายังไม่มีความรู้นี่เจ้าคะหมอใหญ่…ฉงอี้เจ้าเป็นน้องเล็ก เหมาะสมที่สุด” ฟางหรูเอ่ยตอบก่อนผลักฉงอี้ออกมาอีกครั้ง

พลั่ก!

“เฮ้!  พี่ฟางหรู ท่านรักข้าเหลือเกินนะ!” ฉงอี้บ่นออกมาเล็กน้อย ในขณะที่หมอรุ่นพี่ได้แต่ยิ้มอย่างให้กำลังใจ

ด้านหลิวซีจินที่เห็นเช่นนั้นก็ได้แต่ส่ายหน้าไปมาอย่างเบื่อหน่าย

“ข้าก็อยู่นี่ หากพวกเจ้าเป็นอะไรขึ้นมาข้าจะปล่อยให้พวกเจ้าเป็นอะไร…ฉงอี้ เจ้าไปนอนคว่ำหน้าบนเตียงเสียตอนนี้ หากเจ้าพิการจริงข้าจะรักษาให้เองวางใจเถอะ" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะกรอกตาไปมาอย่างเบื่อหน่ายที่ทุกคนปฏิเสธการเป็น

ผู้ถูกทดลอง

"ขอรับ หมอใหญ่" ฉงอี้ที่นอนคว่ำหน้าอย่างว่าง่าย

หลิวซินซินที่กำลังจะแทงเข็มลงไปตามจุดที่หลิวซีจินบอกก็ต้องตกใจเมื่อฉงอี้ร้องขึ้น

"โอ๊ย! " ฉงอี้ร้องเสียงดัง

"ข้ายังไม่ได้ลงเข็มไปในเนื้อท่านเลย!" หลิวซินซินเอ่ยขึ้นในขณะกลอกตาอย่างเบื่อหน่ายที่อีกฝ่ายส่งเสียงร้องเกินจริง

"ข้าซ้อมร้องน่ะ เกิดมาข้าไม่เคยให้ผู้อื่นฝังเข็มให้เลยแม้แต่ครั้งเดียวเจ้าช่วยเบาหน่อยนะ เอ่อ เจ้าก็อย่าฝังโดนเส้นผายลมข้านะข้าอาย" ฉงอี้เอ่ยอู้อี้ขึ้นในขณะที่นอนคว่ำหน้า

 

"ท่านปวดตรงไหนเป็นพิเศษหรือ?" หลิวซินซินถามขึ้นก่อนจะกดบริเวณบั้นท้ายของเขาในขณะจิ้มเข็มลงไปโดยไม่บอกอีกฝ่ายตามสัญญาณมือของหมอใหญ่

"จุดนี้ข้าเจ็บเป็นพิเศษ เพราะตกต้นไม้เมื่อวานก่อน" ฉงอี้พยายามชี้จุดที่ปวดบริเวณบั้นท้ายแต่นิ้วหนานั้นไปสัมผัสโดนบริเวณที่หลิวซินซินปักเข็มไว้ตั้งแต่เมื่อใดไม่ทราบ

“นี่เจ้า!ปักเข็มตั้งแต่เมื่อใด เหตุใดข้าไม่รู้สึกเลย” ฉงอี้เอ่ยด้วยความประหลาดใจ

“เข็มนี่มีขนาดเล็กเท่ารูขุมขนประจวบกับที่เจ้าปวดจุดนี้อยู่แล้วจึงแทบไม่รู้สึก” หลิวซินซินเอ่ยด้วยท่าทางสบายในขณะลงมือฝังเข็มลงไปตามขีดความลึกของเข็มที่ทำเรื่องหมายไว้ หลิวซีจินที่เห็นว่าน้องบุญธรรมมีความรอบรู้เช่นนั้นก็ได้แต่กอดอกอมยิ้มเล็กน้อย

“เจ้าฝังเข็มจุดนี้กับจุดนี้ลงไปอีกหน่อยเพื่อกระตุ้นให้ลมปรานทำงานร่วมกันได้สะดวก” หลิวซีจินชี้นิ้วไปยังจุดดังกล่าวขณะที่เฝ้าดูอีกฝ่ายอย่างระมัดระวัง

"เจ้าค่ะ" หลิวซินซินตอบรับพลางจิ้มแทงเข็มลงไปในอีกสองจุดที่หลิวซีจินบอกเมื่อครู่เหงื่อผุดออกตามกรอบหน้างาม การฝึกฝังเข็มเป็นไปอย่างราบรื่น กว่าจะจบก็ล่วงเลยไปหลายชั่วยาม