ตอนที่ 10 ข้ากลายเป็นหมอหญิง

ตอนที่ 10

ข้ากลายเป็นหมอหญิง

 

 

ผ่านไปได้หลายวันฉงอี้ที่ปวดบั้นท้ายอย่างหนักก่อนหน้าหายเป็นปลิดทิ้ง ชายหนุ่มรีบมาขอบอกขอบใจหลิวซินซินเป็นการใหญ่

ซีจินที่เห็นว่าอีกฝ่ายมีการพัฒนาวิชาแพทย์ได้มากขึ้นก็รู้สึกอยากสอนวิชาหนึ่งให้กับอีกฝ่าย

"นอกจากการรักษาคนแล้ว เจ้าต้องมีอาวุธวิชาป้องกันตัวในแบบหมอ" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นวันหนึ่ง

"อย่างไรเจ้าคะ  ตอนข้าอยู่วัง วิชากระบี่..ธนู...และอาวุธอย่างอื่นข้าแทบไม่ได้เรื่อง ส่วนเรื่องหมัดมวยข้าก็พอได้บ้างแต่ไม่ถึงกับดีมาก วิชาตัวเบาก็ได้บ้างเล็กน้อย เท่านี้จะพอป้องกันตัวได้หรือไม่?" หลิวซินซินก้มหน้าลงเล็กน้อย นางไม่เคยออกนอกวังด้วยซ้ำ ทำได้เพียงฝึก

"ซินซิน...ใครจะให้เจ้าไปจับกระบี่เล่า เข็มนี่ต่างหากอาวุธของเจ้า"

หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะกางกระเป๋าผ้าแบบยาวที่เต็มไปด้วยเข็มเรียงกัน

"เข็มพิษงั้นหรือ? พี่ซีจินไหนท่านบอกไม่ให้ข้าทำร้ายคน" ผู้ที่มีอายุน้อยกว่าเอ่ยดวงตากลมโตจับจ้องไปที่แผงผ้าที่มีเข็มจำนวนไม่น้อย เข็มนี้มิใช่เข็มที่มีไว้สำหรับฝังเข็ม แต่มีไว้เพื่อพุ่งไปสู่ศัตรูที่คิดร้ายต่อนายของมัน

“ไว้ป้องกันตัวเท่านั้น...ส่วนใหญ่ข้าเน้นเพียงยาสลบ... มานี่ ข้าจะสอนวิธีใช้กับเจ้า” หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนเล่ารายละเอียดของเข็มยาสลบที่มีหลายขนาดรวมถึงการแอบซ่อนอาวุธในส่วนต่างๆของร่างกาย

 

หลายเดือนต่อมาหลิวซินซินกลายเป็นหมอหญิงตามที่ตั้งใจไว้ โชคดีเหลือเกินที่เฉิงเจิงอวี้ไม่ได้มาถามไถ่อะไรอีก

นางได้ศึกษาตั้งตำรา การฝังเข็ม การตัดเย็บแผล อย่างเต็มที่ รวมถึงการคลอดบุตรด้วยเช่นกัน และที่ขาดไม่ได้คือความรู้เรื่องสมุนไพร หลิวซินซินไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าตนจะมีวันนี้ได้

นางใช้เวลารวดเร็วในการศึกษาเรียนรู้พร้อมกับลงมือจนหลิวซีจินผู้ที่เป็นทั้งอาจารย์และพี่สาวบุญธรรม อดปลาบปลื้มไม่ได้

เรียกได้ว่าบัดนี้หลิวซินซินนั้นถือเป็นมือขวาของนางแทนหลี่ซูซูที่ลากลับบ้านไป

 

ห้องคลอด....

กรี๊ด!

"โอ้ย! เจ็บเหลือเกิน" สตรีที่กำลังเบ่งครรภ์คลอดด้วยความทรมาน

"ใกล้แล้วๆปากมดลูกเปิดได้4ชุน (8เซนติเมตร)แล้ว... เด็กกำลังโผล่หัวออกมาแล้ว  หนึ่ง สอง  สาม  เบ่ง" หลิวซินซินพานำสตรีตั้งครรภ์เบ่งตามวิธีหมอ โดยมีหลี่ซูซูและหลิวซีจินเป็นอาจารย์ฝึกสอนให้

"กรี๊ด!"

อูแว้! แฮร้!

อูแว้!

เสียงทารกน้อยร้องขึ้นบ่งบอกถึงการทำหน้าที่ของทารกได้เป็นอย่างดี

"ร้องดังเช่นนี้ ปอดคงแข็งแรงน่าดูเชียว" หลิวซินซินเอ่ยก่อนจะส่งเด็กให้กับผู้ช่วยหมอให้ทำความสะอาดตัวเด็กหลังจากตัดสายสะดือเสร็จแล้วตนจึงหันมาจัดการเย็บแผลบริเวณช่องคลอดที่ถูกกรีดเพื่อให้เด็กออกมาได้สะดวกขึ้น

"เจ็บหน่อยนะเจ้าคะฮูหยิน" หลิวซินซินเอ่ยขึ้นในขณะใช้เข็มเย็บแผลจนเสร็จ

“เจ็บไม่เท่าตอนเบ่งหรอกท่านหมอ” สตรีที่เพิ่งคลอดบุตรเอ่ยเสียงเบาเหงื่อผุดเต็มกรอบหน้า ในขณะที่หมอสาวกำลังเย็บแผลอย่างตั้งใจจนเสร็จ

"เอาล่ะ เรียบร้อยแล้ว ให้เด็กดูดนมจากอกได้เลย นมแม่สำคัญที่สุดท่านอย่าเพิ่งป้อนอะไรจะกว่าจะครบหกเดือนนะ

เจ้าคะฮูหยิน ข้าจะช่วยบีบลานนมเพื่อกระตุ้นให้" หลิวซินซินเอ่ยขึ้นก่อนจะอุ้มทารกน้อยให้ผู้เป็นมารดา หญิงสาวใช้นิ้วโป้งและนิ้วชี้บีบที่หัวนมของมารดาเด็กตามที่ได้ศึกษามาจากหลิวซีจินพร้อมทั้งสอนวิธีการให้นมบุตรกับฮูหยินอย่างคล่องแคล่วราวกับว่าตนเคยเป็นมารดาคนมาก่อน

"โอ๊ะ!”ฮูหยินร้องขึ้นเมื่อถูกหลิวซินซินใช้นิ้วชี้และนิ้วหัวแม่มือบีบบริเวณหัวนมจนรู้สึกเจ็บ

"อดทนหน่อยนะฮูหยิน จำเป็นอย่างมากที่ท่านต้องใช้มือสะอาดบีบบริเวณหัวนมเพื่อกระตุ้นให้ร่างกายทราบว่าน้ำนมต้องออกส่วนนี้ อีกทั้งยังต้องให้ลูกดูดบ่อยๆน้ำนมก็จะไหลเองในสองถึงสามวัน ช่วงนี้ก็ดื่มน้ำขิงและดื่มน้ำเปล่าให้มากหน่อยและต้องอยู่ไฟด้วยก่อนข้ากลับจะจัดสมุนไพรอยู่ไฟให้ฮูหยิน"

หลิวซินซินเอ่ยยืดยาวออกมา

 

"ทราบแล้วท่านหมอ ลูกข้าแข็งแรงดีหรือไม่?" สตรีที่เพิ่งคลอดบุตรเอ่ยขึ้นในขณะที่เด็กกำลังดูดนมจากอกตน

"บุตรของท่านแข็งแรงดี ร้องดังเช่นนี้ปอดทำงานดียิ่ง

ฮูหยินโปรดวางใจเถอะ หากท่านกังวลมากไปอาจมีผลต่อน้ำนมทำให้ไหลน้อยได้ ข้าจะจัดกำยานคลายกังวลให้" หลิวซินซินเอ่ยขึ้นขณะเก็บอุปกรณ์ให้เข้าที่ พอดีกันกับเสียงทารกร้องเป็นระยะเมื่อน้ำนมไหลไม่ทันใจ

"ขอบคุณท่านหมอมาก" มารดาเด็กน้อยเอ่ขณะมองเด็กทารกในอ้อมกอดที่แผดเสียงเป็นระยะ

 

หลังจากกลับมาจากทำคลอดให้ฮูหยิน

"ซินซิน ฝีมือเจ้าพัฒนาไปมาก" ฟางหรูหมอรุ่นพี่เอ่ยในขณะเดินลงมาจากรถม้า

“ข้าต้องขอบคุณพวกท่านที่ไม่หวงความรู้กับข้า” หลิวซินซิน

ยิ้มกว้าง

“เป็นเพราะความมุ่งมั่นของเจ้าต่างหาก เจ้าเลยประสบสำเร็จ” ฟางหรูตบบ่าไหล่หมอรุ่นน้องเพื่อให้กำลังใจ

จากนั้นมา หลิวซินซินถูกปล่อยให้ทำการรักษาเองโดยไม่มีใครคอยบอก นางทั้งฝังเข็ม กดจุด รวมถึงการจัดสมุนไพรให้ผู้ป่วยด้วยตนเองโดยมีรุ่นพี่และหลิวซีจินคอยดูอยู่ไม่ห่าง

เวลานี้…นางผู้เคยร้าย…กลายเป็นหมอหญิงตามที่ตั้งใจไว้แล้ว หลิวซินซินคิดอย่างภาคภูมิใจ