ตอนที่ 7 อดีตสามี

ตอนที่ 7

อดีตสามี

"โป๊ยกั๊กมีสรรพคุณช่วยไล่ความเย็น เพิ่มความอบอุ่นให้กับร่างกาย จึงมีฤทธิ์ในการช่วยบรรเทาไข้หวัดให้หายไปได้ ข้าเคยสังเกตและจดบันทึกอาการของผู้ป่วยที่ได้ดื่มเข้าไปพบว่าช่วยกระตุ้นการไหลเวียนของลมปราณ"

หลี่ซูซูเอ่ยขึ้นในขณะที่หยิบสมุนไพรแห้งชนิดหนึ่งที่มีลักษณะเป็นแปดแฉกขึ้นมาตรงหน้าหญิงสาว ด้านหลิวซินซินที่เห็นเช่นนั้นก็วาดรูปทั้งตอนที่ยังสด และ แบบที่ตากแห้ง เนื่องจากสมุนไพรเหล่านี้หากสดก็ใช่งานอีกแบบหนึ่ง หากแห้งก็ใช้งานอีกแบบหนึ่ง นี่ยังไม่รวมการแยกชิ้นส่วนของตัวสมุนไพรอีก หลี่ซูซู

บอกนางเช่นนั้น

"สมุนไพรเหล่านี้โดยส่วนมากแล้วจะไม่นำมาต้มเดี่ยวๆ เราต้องจัดร่วมกับสมุนไพรอื่นตามอาการโรคผู้ป่วย แต่ก่อนจะใช้สมุนไพรรักษาผู้ป่วยได้นั้น ต้องจับชีพจรตรวจหาโรคและฝังเข็มกระตุ้นก่อนตามที่เคยบอกเจ้าไปแล้ว หากผู้ที่มีอาการหนักอาจต้องใช้ทั้งการฝังเข็มร่วมกันกับสมุนไพร" หลี่ซูซูอธิบายก่อนจะหยิบสมุนไพรที่ตากแห้งขึ้นมา

"และนี่คือโสมชนิดหนึ่ง...สิ่งนี้เป็นสมุนไพรที่กระตุ้นภูมิคุ้มกันในร่างกายได้เป็นอย่างดี มีหลายชนิด...." มือเรียวของหลี่ซูซูหยิบสมุนไพรตากแห้งขึ้นมาทีละชิ้นพร้อมทั้งอธิบายในขณะที่หลิวซินซินนั้นได้วาดรูปและเขียนสรรพคุณลงไปในกระดาษที่ตนจดมาอย่างตั้งใจ แม้นางจะอ่านตำราของโม่ชิงหนานมามาก แต่อย่างไรก็ควรเรียนรู้จากของจริงด้วย

ในขณะหลิวซินซินกำลังเรียนรู้เรื่องสรรพคุณของสมุนไพรนานาชนิดอยู่นั่นเอง ก็มีเสียงร้องตะโกนจากด้านนอกดังขึ้น

"ท่านหมอซูซู! ช่วยด้วยขอรับ มีคนได้รับบาดเจ็บเหมือนจะถูกคมหอกดาบที่อาบยาพิษขอรับ หมอคนอื่นๆยุ่งกันหมดเลยเหลือแต่ท่านแล้ว" ผู้ช่วยแพทย์ผู้นั้นเอ่ยขึ้น

"ข้าจะไปเดี๋ยวนี้" หลี่ซูซูเอ่ยขึ้นก่อนจะลุกขึ้นอย่างรวดเร็วแล้วจึงหันมาหาหลิวซินซินแล้วจึงเอ่ยขึ้น

"ซินซิน เจ้าไปกับข้าเถอะ ได้เวลาทดสอบความสามารถเจ้าแล้ว" หลี่ซูซูเอ่ยขึ้นก่อนจะจูงมือหมอฝึกหัดไปอย่างเร่งรีบ

เมื่อมาถึงห้องที่มีสตรีผู้หนึ่งที่บาดเจ็บนอนรอความช่วยเหลืออยู่ หลี่ซูซูไม่รอช้ารีบตรงเข้ามาหาผู้ป่วยก่อนจะรีบจับชีพจรทันที

"ช่วยด้วย...." สตรีผู้บาดเจ็บเอ่ยขึ้นก่อนจะสลบไป

"ท่านหมอโปรดช่วยรักษานางด้วย ระหว่างพามาที่นี่ข้าสกัดจุดเพื่อไม่ให้พิษลุกลามแล้ว" บุรุษใบหน้าหล่อเหลาที่สวมอาภรณ์สีดำแต่ทว่าผิวพรรณนั้นละเอียดเหลือเกินเอ่ยอย่าง

เร่งรีบ หลิวซินซินที่กำลังถืออ่างน้ำสะอาดเข้ามาเห็นเช่นนั้นก็ต้องตกใจไปชั่วขณะ

เหตุใดจึงเป็น ...เฉิงเจิงอวี้!

"พิษไม่ร้ายแรงแต่ผู้บาดเจ็บเสียเลือดมาก คุณชายโปรดวางใจข้าจะช่วยรักษาอย่างเต็มที่ โปรดออกไปรอด้านนอกสักประเดี๋ยวก่อนเถิด" หลี่ซูซูเอ่ยสรุปขึ้นหลังจากดูอาการเบื้องต้น

"ได้ ข้าฝากนางไว้ที่นี่ก่อน....แล้วข้าจะกลับมารับนาง

ในอีกสองวันข้างหน้า" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้น ในขณะที่หลี่ซูซูพยักหน้าหนึ่งครั้ง ชายหนุ่มจึงหันใบหน้ามาทางที่หลิวซินซินที่ยกอ่างน้ำสะอาดมาไว้ข้างเตียงผู้บาดเจ็บ...เขานิ่งคิดบางอย่างครู่หนึ่งก่อนหมุนตัวออกไปรอด้านนอกทันที

ด้านหลิวซินซินที่พยายามก้มหน้าก้มตา ในใจได้แต่กังวลว่าเขาจะจำนางได้หรือไม่? นางได้เปลี่ยนชื่อ และใบหน้าแล้ว เขาคงจำนางมิได้หรอกกระมัง...

หญิงสาวคิดกังวลอยู่ครู่หนึ่งก็สะบัดความคิดเมื่อได้ยิน

หลี่ซูซูร้องเรียกให้ไปล้างมือแล้วมาช่วยนางเตรียมสมุนไพรฆ่าเชื้อเพื่อเย็บแผลต่อ

"ผู้ช่วยจิ้น ท่านรีบไปนำแผ่นเหล็กและอุปกรณ์เย็บแผลมาให้ข้า ส่วนเจ้า ซินซิน เจ้าไปต้มยาแล้วชั่งน้ำหนักตามตำหรับยานี้โดยเร็ว" หลี่ซูซูหันไปสั่งผู้ช่วยหมอแล้วจึงหันมาสั่งการพร้อมยื่นตำรากระดาษแผ่นหนึ่งให้นาง ก่อนจะหันไปใช้กรรไกร

ตัดเสื้อสตรีที่สวมอาภรณ์ชั้นดีที่นอนบาดเจ็บอยู่... หลี่ซูซูจับ

ชีพจรผู้บาดเจ็บอีกครั้งแล้วจึงใช้ผ้าสะอาดที่ห่อด้วยสมุนไพรห้ามเลือดกดไปที่บริเวณแผลบริเวณหน้าอกเพื่อให้เลือดหยุดไหล

ด้านซินซินที่กำลังใช้กระบวบไม้คนหม้อยาอย่างตั้งใจอยู่...เมื่อครู่ได้เห็นอดีตสามีอีกครั้ง นางก็อดรู้สึกประหม่าไม่ได้ เหตุใดยังต้องมาเจอคนผู้นี้อีก…ผู้ที่มอบยาพิษให้นางกับมือ

หลังจากที่ทำการตัดเย็บแผลให้ผู้บาดเจ็บเรียบร้อยแล้ว หลิวซินซินจึงตัดสินใจบอกหลี่ซูซูขึ้น

"พี่ซูซู บุรุษเมื่อครู่นี้...คือองค์ชายสี่" หลิวซินซินเอ่ยกระซิบกับหลี่ซูซู ด้านหมอสาวที่ได้ฟังเช่นนั้นก็เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ

"จริงหรือ? เช่นนั้นเจ้าอย่าทำมีพิรุธเชียว... จำไว้เจ้าคือหลิวซินซิน" หลี่ซูซูเอ่ยได้ยินเพียงสองคนในขณะที่กำลังบดสมุนไพรสดชนิดหนึ่งก่อนจะนำมาวางบริเวณที่เพิ่งตัดเย็บแผลเสร็จ นางไม่เคยพบองค์ชายสี่ผู้นี้มาก่อนจึงนึกว่าเป็นคุณชาย

ผู้ร่ำรวยทั่วไป

"เจ้าค่ะ" หลิวซินซินเอ่ยเพียงเท่านั้นก็ก้มหน้าก้มตาต้มยาต่อไป

หลังจากที่จัดการกับบาดแผลของหญิงสาวที่หมดสติอยู่ หลิวซินซินอดประหลาดใจว่าเหตุใดองค์ชายสี่จึงได้ดั้นด้นพาสตรีนางนี้มารักษาถึงที่นี่ ทั้งที่ในตัวเมืองน่าก็น่าจะมีหมอ หรือไม่ก็พาเข้าวังคงจะง่ายกว่า...หรือจะมีสิ่งผิดปกติบางอย่าง

ช่างเถิด มิใช่เรื่องของนางเสียหน่อย หญิงสาวคิดก่อนจะจดและวาดรูปบางอย่างลงกระดาษเพื่อบันทึกข้อมูลต่อ