ตอนที่ 8 พบเจออีกครั้ง

ตอนที่ 8

พบเจออีกครั้ง

สองวันผ่านไปหลิวซีจินกลับมาจากการถวายการตรวจสุขภาพให้ไทเฮา...ความจริงนั้นหลิวซีจินเองก็ถูกทาบทามให้เข้ารับราชการเป็นหมอหลวงอยู่หลายครา... แต่ทว่านางปฏิเสธด้วยเหตุผลว่าต้องการเปิดโรงแพทย์ที่ช่วยเหลือได้หลายกลุ่มคนในชนบท ที่สำคัญนางจะทิ้งโรงหมอแห่งนี้ไปได้อย่างไร....ในเมื่อมันคือโรงหมอที่บิดานางสร้างมากับมือแม้เวลานี้บิดาของนางจะออกบวชเป็นไต้ซือแล้วก็ตามนางก็ยังอยากสานเจตนารมณ์ที่บิดาเคยฝากไว้

' เจ้าจงรักษาคนด้วยจิตเมตตา อย่าโลภหวังผลมากเกินไป...มนุษย์ทุกคนถือเป็นเพื่อนร่วมโลก จงใช้ความรู้ที่มีให้เกิดประโยชน์ แบ่งปันให้มากอย่าได้หวงความรู้เอาไว้'

 

นี่...คือประโยคที่บิดานางเคยกล่าวไว้ก่อนออกบวช

หลิวซีจินยืนนิ่งคิดกับตนเองครู่หนึ่ง...ในขณะที่มองดูบรรยากาศโดยรอบโรงหมอที่คุ้นเคย...แม้นางจะเหน็ดเหนื่อยแต่นางคิดว่านี่คือความคุ้มค่ายิ่งที่ได้ทำในชาตินี้

และในขณะที่นางกำลังยืนครุ่นคิดอยู่หน้าโรงหมอนั่นเอง

"พี่หลิว! มาเถิดข้าช่วยถือของ" หลิวซินซินเอ่ยขึ้นก่อนเดินมาจะรับกล่องที่นางถือมาด้วย

"ขอบใจเจ้ามาก" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะยิ้มเล็กน้อยให้เด็กสาว แล้วจึงเตรียมสาวเท้าเดินเข้าโรงหมอ

     แต่หลิวซีจินก้าวเท้าได้เพียงสามก้าวเท่านั้นก็พบว่ามีผู้มาเยี่ยมเยียนโรงหทอแห่งนี้พอดี

 

"หมอใหญ่ องค์ชายสี่มาขอรับ" ผู้ช่วยหมอคนหนึ่งมารายงาน คำรายงานนั้นทำให้นางประหลาดใจ องค์ชายสี่เช่นนั้นหรือ?

ณ โถงกว้าง

"คารวะองค์ชายสี่" หลิวซีจินทำความเคารพ

"ไม่ต้องมากพิธี ....ข้ามารับตัวสตรีที่พามารักษาเมื่อสองวันก่อน นางอาการดีขึ้นแล้วใช่หรือไม่?" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้น

หลิวซินซินที่ยืนอยู่ไม่ไกล นางรักษาสีหน้าให้เป็นปกติ

ในใจคิดว่า ที่แท้...เขาคงมารับตัวหญิงสาวผู้บาดเจ็บที่ทิ้งไว้ที่แห่งนี้เมื่อสองวันก่อน ที่ในขณะนี้ฉางมี่ผู้นั้นอาการดีขึ้นมากแล้ว...ฉางมี่ผู้นี้ นางเกี่ยวข้องอะไรกับเขากันแน่? ช่างเถิดมิใช่เรื่องของนาง...ขอเพียงเขาอยู่ห่างนางให้มากที่สุดก็เพียงพอแล้ว...

"หม่อมฉันเพิ่งกลับมาจากตรวจอาการไทเฮาเพิ่งมาถึงเช่นกัน จึงไม่ทราบมาก่อนว่าองค์ชายพาคนมารักษา องค์ชายโปรดรอสักครู่" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะหันหน้ามาทางหลิวซินซินที่ยืนอยู่ไม่ไกล

"นางอาการดีขึ้นแล้วเจ้าค่ะ วันนี้ท่านสามารถพากลับจวนได้เลยเจ้าค่ะ" หลิวซินซินเอ่ยขึ้นอย่างรู้งานโดยไม่มีพิรุธแต่อย่างใด ในใจพลางคิด 'รีบพาสตรีของท่านกลับไปเสียสิ'

"เช่นนั้นข้าจะพานางกลับวันนี้เลย และ นี่เป็นค่ารักษา" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้นก่อนจะทำสัญญาณมือให้องครักษ์สองคนถือหีบที่มีทองคำอยู่ในนั้นหนึ่งหีบ

"องค์ชาย นี่มันมากเกินไปเพคะ โรงหมอของเรามิได้ทำเพื่อหวังร่ำรวยถึงเพียงนั้น" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะก้มหน้าลงเล็กน้อย นางรู้จักองค์ชายสี่ผู้นี้มาก่อน ทั้งยังได้ทราบเรื่องราวระหว่างเขากับหลิวซินซิน....ดังนั้นนางคิดว่าต้องห่างคนผู้นี้ไว้เป็นดีที่สุด

"ข้าเห็นว่าโรงหมอของท่านทำประโยชน์มากมายให้กับแคว้น อีกทั้งยังไม่เก็บค่ารักษาในผู้ป่วยที่ยากจน ดังนั้นทองหีบนี้ถือว่าข้าร่วมทำบุญด้วย" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยเสียงเรียบในขณะที่สายตาจดจ้องอยู่กับใบหน้างามของหลิวซินซินคล้ายกับการจับผิดบางอย่าง

ด้านหลิวซินซินที่ถูกจับตามองเช่นนั้นแม้นางจะเปลี่ยนใบหน้าแล้วแต่ก็อดหวาดหวั่นกับสายตาคู่นั้นมิได้..เขาจ้องนางทำไมกัน? 

คงไม่ใช่ว่าเขาจำนางได้ขึ้นมาหรอกกระมัง...หญิงสาวคิดกับตนเอง...  ด้านหลิวซีจินที่เห็นเช่นนั้นก็ขยับตัวเพื่อบังร่างของหลิวซินซินไว้ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ

"หากเป็นเช่นนั้นหลิวซีจินขอรับไว้ ขอบคุณในความเมตตาขององค์ชายเพคะ ซินซิน เจ้าไปพาคนขององค์ชายสี่

มาเถิด" หลิวซีจินหันไปเอ่ยกับหลิวซินซินที่ยืนหลบอยู่

"เจ้าค่ะ" หลิวซินซินเอ่ยขึ้นอย่างว่าง่ายก่อนจะวางกล่องไว้ที่โต๊ะแล้วจึงหมุนตัวเข้าห้องเพื่อไปพาฉางมี่ออกมาส่งผู้มารอรับกลับ

เมื่อหลิวซินซินประคองฉางมี่ออกมา เฉิงเจิงอวี้ก็เข้ามารับรับอีกฝ่ายอย่างไม่ถือตัว

"อีกเรื่อง ...ที่ข้าพาสตรีผู้นี้มารักษาขอท่านโปรดกำชับ

ทุกคนที่นี่ให้เก็บเป็นความลับด้วย" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้นในขณะที่สายตายังคงจับจ้องผู้ที่อยู่ด้านหลังหลิวซีจิน เหตุใดเขาจึงรู้สึกแปลกประหลาดกับสตรีที่อยู่ด้านหลังเจ้าของโรงหมอแห่งนี้ขึ้นมา...คราก่อนเขาเห็นนางแต่ก็ไม่ได้สนใจเพราะเร่งรีบไปทำเรื่องสำคัญก่อน

หรือเขาจะคิดมากไปเอง ...ชายหนุ่มคิด

"จรรยาบรรณของหมอย่อมรักษาความลับของผู้ป่วย ขอท่านโปรดวางใจ" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ

"องค์ชาย ขอบพระคุณที่ช่วยเหลือฉางมี่ บุญคุณนี้ต้องตอบแทน" ฉางมี่ หรือสตรีผู้ที่ได้รับบาดเจ็บประสานมือ หลิวซินซินหันไปมองเล็กน้อย นางเห็นท่าทางเคอะเขินและใบหน้าที่แดง

ระเรื่อของฉางมี่...อีกทั้งสีหน้าของเฉิงเจิอวี้ที่ดูเป็นบุรุษผู้อบอุ่น นางก็อดเบ้ปากเล็กน้อยไม่ได้

"ไม่เป็นไร...ไปกันเถอะ... ข้าจะไปส่งเจ้าที่จวน "

 

หลิวซินซินได้แต่มองดูเฉิงเจิงอวี้พาฉางมี่ขึ้นรถม้าออกไปแล้ว...นางอดคิดถึงเรื่องในอดีตไม่ได้ ไม่เคยมีสักครั้งที่เฉิงเจิงอวี้จะพูดดีกับนาง...อาจเพราะนางในตอนนั้นร้ายกาจเกินไป...

 

"สตรีแพศยาเช่นท่านไม่สมควรจะได้เป็นสนมของบิดาข้าด้วยซ้ำ"

เพียะ!

 

"สารเลว! ตบนี้เพื่อเรียกสติท่าน อย่างไรข้าก็เป็นสนมของบิดาท่าน "

 

"หากข้าสารเลว ท่านก็สารเลว เราก็เหมาะสมกันยิ่งนัก!"

 

หลิวซินซินนึกถึงเหตุการณ์ในอดีตก็อดนึกถึงตอนที่เขาเป็นผู้มอบยาพิษให้นางเองกับมือไม่ได้...ทั้งที่นางเคยร้องขอชีวิตจากเขา...

"เฉิงเจิงอวี้ อย่างไรข้าก็เคยเป็นภรรยาท่าน ช่วยปล่อยข้าไปได้หรือไม่? ข้าสาบานว่าข้าจะเปลี่ยนตนเอง ข้าจะไม่ร้ายกาจอีกแล้ว " จ้าวซินเอ่ยขึ้นในขณะที่น้ำตายังคงไหลอย่างต่อเนื่อง...สองมือเรียวกอบกุมกรงขังไว้...นางเพียงอยากมีชีวิตอยู่ต่อเพื่อสร้างความดีบ้างเท่านั้น

"จ้าวซิน...ความผิดของเจ้ามีหลายอย่างนัก...วางแผนทำร้ายฮองเฮาถือเป็นโทษหนัก.....แม้กระทั่งบิดาของเจ้าก็ยังไม่คิดเข้ามาช่วยเหลือเจ้า...." เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้นก่อนจะมองใบหน้างามของเจ้าซินที่บัดนี้เลอะเทอะไปด้วยน้ำตา

"ข้าย้อนเวลาไปแก้ไขไม่ได้…ท่านให้โอกาสข้าสักครั้งมิได้หรือ?  ข้ารู้ว่าท่านสามารถช่วยข้าได้" จ้าวซินเอ่ยขึ้นในขณะที่สองมือเรียวยังคงกำกรงขังไว้ สายตาของนางเว้าวอน

ร้องขออย่างน่าเวทนา

"คิดได้เมื่อสายไป....เจ้าไม่มีโอกาสนั้นแล้ว" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้นเสียงเรียบสีหน้านั้นเฉยชาเหลือเกิน...

 

หญิงสาวสะบัดความคิดในอดีตออกไป...ไม่มีประโยชน์ที่จะคิดถึงมันอีก เวลานี้นางควรก้าวเดินข้างหน้าเท่านั้น...เพราะในตอนนี้นางคือ หลิวซินซิน หาใช่จ้าวซินไม่...หญิงสาวคิดกับตนเองก่อนจะสาวเท้าก้าวเข้าไปในห้องโถงตามหลิวซีจินไป