ตอนที่ 7 แขกยามวิกาล

ตอนที่ 7 แขกยามวิกาล

เมื่อกลับมาถึง เธอก็เดินไปมุมหนึ่งของห้อง แล้วนั่งลงหน้าเตาเล็ก ๆ ต้มน้ำใส่หม้อดินแล้วใส่สมุนไพรที่หมอเท้าเปล่าให้ไว้ลงไป พอน้ำเดือด กลิ่นของสมุนไพรก็ลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ เป็นกลิ่นขมเข้มปนกลิ่นหอมจาง ๆ ของรากไม้

เธอตักน้ำสมุนไพรใส่ถ้วยไม้เล็ก ๆ แล้วเป่าเบา ๆ ก่อนจะยกขึ้นดื่ม ความขมค่อย ๆ แผ่ซ่านไปทั่วปาก ก่อนจะไหลลงลำคอ ทิ้งรสฝาดติดปลายลิ้น แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ได้แสดงสีหน้ารังเกียจแม้แต่น้อย กินยายังไม่ทันหมดถ้วย เธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังขึ้นที่หน้าประตู

“กลิ่นอะไรน่ะ”

เสียงของจงลี่ แม่เลี้ยงของเธอดังขึ้นก่อน ตามมาด้วยร่างของซูหม่าผู้เป็นพ่อ ซูเหวินผู้เป็นน้องชาย และ

ซูหนิงผู้เป็นน้องสาวต่างแม่ที่ทยอยกันเข้ามาในห้อง ดวงตาของพวกเขาจับจ้องไปที่หม้อดินอย่างสนใจ

“แกเอายาพวกนี้มาจากไหน” ซูหม่าถามลูกสาวเสียงแข็ง สีหน้าบึ้งตึงไม่พอใจ

“ผู้ใหญ่บ้านให้หมอเท้าเปล่ามาตรวจร่างกายก่อนออกเดินทาง หมอจัดยาให้มาต้มกินเพื่อบำรุง” ซูซินเงยหน้าขึ้นมองพวกเขาอย่างใจเย็น ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“หึ! ผู้ใหญ่บ้านช่างวุ่นวายจริง ๆ เรื่องของบ้านฉัน ไม่จำเป็นต้องให้ใครมายุ่ง! ” จงลี่เบิกตากว้างทันที ก่อนจะแค่นเสียงหัวเราะเยาะ

“แค่จะไปแต่งงาน ถึงกับต้องให้หมอมาตรวจอีก ฟุ่มเฟือยสิ้นเปลืองจริง ๆ ! ” ซูเหวินยกมือกอดอก ก่อนจะพูดขึ้นอย่างเย้ยหยัน

“ใช่! ดูก็รู้ว่าไม่ได้เป็นอะไรมาก แล้วทำไมยังนั่งกินยาอยู่อีก ถ้าหายแล้วก็ลุกขึ้นไปทำงานบ้านสิ! ” ซูหนิงตวาดด้วยน้ำเสียงแหลม ๆ

“ใช่! ดีแต่เป็นภาระคนอื่น! ” แม่เลี้ยงกระแทกเสียงอย่างไม่สบอารมณ์

“บ้านนี้ไม่ใช่ที่ให้นั่งกินนอนกินสบาย ๆ ถ้าหายดีแล้วก็ต้องช่วยทำงาน! จะมานั่งอ้อยอิ่งดื่มยาสบายใจเฉิบแบบนี้ไม่ได้! ” เธอนึกว่ามันป่วยจนลุกไม่ขึ้นเสียอีก!

บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความกดดัน เสียงตำหนิ เสียงดูถูก และสายตาที่มองซูซินราวกับตัวถ่วงของบ้าน ซูหม่าเดินตรงเข้าไปหาลูกสาวคนโต สีหน้าถมึงทึง ยกมือขึ้นสูง ราวกับจะลงมือทุบตีอีกฝ่ายให้ได้

อ่า... ได้ฆ่าคนตายวันนี้แหละ ซูซินไม่คิดที่จะอยู่เฉย ๆ เธอคิดว่าตัวเองทนฟังเรื่องครอบครัวของคนอื่นมามากพอแล้ว เธอควรตอบแทนพวกเขาสักหน่อย!

แต่ทันทีที่ซูหม่ากำลังจะฟาดลงมา มือที่ยกขึ้นกลับชะงักไปกลางอากาศ หวนคิดไปว่าอีกไม่กี่วัน ซูซินก็ต้องออกเดินทางแล้ว… หากเขาลงมือทุบตีเหมือนทุกครั้ง อาจทำให้การแต่งงานมีปัญหา เขาเองจะเป็นฝ่ายถูกตำหนิ เรื่องตำหนินั้นเขาไม่ได้สนใจอยู่แล้ว แต่เขากลัวว่าต้องจ่ายเงินชดเชยมากกว่า

ซูหม่ามัวแต่คิด เลยไม่ทันได้สังเกตท่าทีของลูกสาวได้เปลี่ยนไปแล้ว เพราะอีกแค่นิดเดียวซูซินก็พร้อมลงมือเช่นกัน แต่ตอนนี้เธอเห็นแววตาลังเลของเขา จึงเหยียดยิ้มมุมปาก ดวงตาสะท้อนความเย้ยหยันโดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น

‘อยากลงมือ แต่ก็กลัวผลกระทบ… น่าขำสิ้นดี วาสนาแกยังดีไอ้แก่! ’ ซูซินนึกรังเกียจคนพวกนี้จริง ๆ

ซูหม่าค่อย ๆ ลดมือลง แต่ยังไม่วายถลึงตามองลูกสาวอย่างขุ่นเคือง ก่อนจะกระแทกเสียงใส่

“อีกไม่กี่วันก็ไปแล้ว อย่าคิดที่จะอยู่เฉย ๆ หายแล้วก็ไปช่วยทำงาน อย่าคิดเอาเปรียบคนในครอบครัว อย่าเห็นแก่ตัวให้มันมากนัก! ”

“พ่อทำไมไม่ตบมัน” ปกติพ่อจะลงมือทุบตีแล้ว

“อีกไม่กี่วันจะถึงกำหนดส่งตัวเจ้าสาวแล้ว ขึ้นบ้านเราเถอะ” เขาตอบลูกสาวคนเล็ก ก่อนเดินนำออกไป

แม่เลี้ยงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มีท่าทีฮึดฮัด ก่อนจะกระแทกเท้าเดินออกไป น้องชายและน้องสาวต่างแม่เองก็มองเธออย่างเหยียดหยาม ก่อนจะเดินตามออกไป ทิ้งให้เธอนั่งอยู่ตามลำพังในห้อง เสียงฝีเท้าเหล่านั้นค่อย ๆ ห่างออกไป ก่อนที่ทุกอย่างจะกลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง

หลังจากที่คนพวกนั้นจากไป ซูซินก็ยกถ้วยยาขึ้นจรดริมฝีปากอีกครั้ง ดื่มรวดเดียวจนหมด

“คิดว่าฉันเป็นตัวโง่งมรึไง” เธอวางถ้วยลง หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ก่อนจะลุกขึ้นปิดประตู และเตรียมตัวเข้านอนเอาแรงไว้สำหรับวันพรุ่งนี้ เธออยากซัดพวกมันสักตั้ง แต่ร่างกายไม่เอื้ออำนวย ในเมื่อพวกนั้นยั้งมือ เธอเลยต้องนิ่งเฉย

ยามดึกสงัด บ้านทั้งหลังเงียบสนิท มีเพียงเสียงลมหนาวที่พัดผ่านลอดช่องหน้าต่างเก่า ๆ แต่ในความเงียบนั้น กลับมีเสียงฝีเท้าเดินมาหยุดที่หน้าประตูบ้านของครอบครัวซู เสียงเคาะเบา ๆ ดังขึ้นสองครั้ง ก่อนที่ซูหม่าจะลุกขึ้นไปเปิดประตู ทันทีที่บานประตูแง้มออก แสงจันทร์ก็สาดส่องให้เห็นเงาของบุคคลสามคนที่ยืนอยู่ในความมืด

“น้องเขย เปิดประตูเร็ว ๆ สิ! ” เสียงกระซิบเร่งเร้าของชายคนหนึ่งดังขึ้น

ทำให้ซูหม่ารีบเปิดประตูให้กว้างขึ้น ก่อนจะหันมองซ้ายขวาให้แน่ใจว่าไม่มีใครเห็น แล้วจึงเร่งให้พวกเขาเข้ามาในบ้านอย่างรวดเร็ว เมื่อเข้ามาครบทุกคน เขาก็รีบปิดประตูลงทันที

ภายในห้องมืดสลัว มีเพียงแสงตะเกียงริบหรี่ที่วางอยู่บนโต๊ะกลางบ้าน เมื่อแสงไฟส่องกระทบใบหน้าของคนมาเยือน ก็เผยให้เห็นชายวัยกลางคนรูปร่างสันทัด หน้าตามีเค้าโครงคล้ายกับน้องสาวของเขา ซึ่งก็เป็นสะใภ้ของบ้านนี้นั่นเอง และข้าง ๆ ยังมีชายอีกสองคน คนหนึ่งเป็นหัวหน้าของเขา ส่วนอีกคนคือเจ้าของเงินนั่นเอง

“อ้าว พี่ใหญ่ มาได้อย่างไร” จงลี่เดินเข้ามาด้วยสีหน้ายินดี รีบกล่าวทักทายด้วยเสียงที่แผ่วเบา

“ก็ต้องมาอยู่แล้ว พอดีเจ้านายกับหัวหน้ามาทำธุระแถวนี้ เลยแวะมาเอาของที่ฝากไว้” พี่ชายพูดเสียงเบา แต่เต็มไปด้วยความเร่งรีบ

ทันทีที่ได้ยิน สองสามีภรรยาก็หันมาสบตากันแวบหนึ่ง ก่อนที่ริมฝีปากจะยกยิ้มขึ้นมา

“พี่ก็รู้นี่ ว่าฉันกับสามีเก็บรักษาของของพวกพี่ไว้อย่างดีมาตลอด ไม่เคยแตะต้องเลย” จงลี่แสร้งถอนหายใจ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงปั้นแต่ง

“จริง ๆ ฝากไว้นานขนาดนี้ พวกฉันก็ลำบากเหมือนกันนะ” ซูหม่าเอ่ยขึ้นบ้าง

“ค่าดูแล ค่าป้องกันไม่ให้คนอื่นล่วงรู้… แบบนี้มันต้องมีค่าเก็บรักษากันบ้างล่ะ” จงลี่กล่าวเสริม

“พวกคุณนี่... นิสัยไม่เปลี่ยนจริง ๆ ค่าจ้างก็ให้แล้ว ยังจะมาขอส่วนแบ่งอีก” แขกอีกคนในกลุ่มพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

“โธ่… มันเป็นเรื่องสมเหตุสมผลไม่ใช่หรือ” จงลี่พูดเสียงอ่อนหวาน แต่แววตาฉายชัดถึงความโลภ

“เอาเถอะ ๆ พวกคุณก็ช่วยเก็บรักษามานานเป็นปี ตอบแทนเพิ่มอีกสักเล็กน้อยก็ยังพอไหว แต่ต้องครบตามจำนวน ถ้าไม่ครบก็เตรียมชดใช้ก็แล้วกัน” เจ้าของเงินพูดขึ้นอย่างใจกว้าง ที่เขาไว้ใจฝากไว้ เพราะเขามั่นใจว่าไม่มีใครเอาเงินทองออกมาใช้

อีกทั้งคนเหล่านี้ไม่สามารถย้ายถิ่นฐานได้ง่าย ๆ ไม่มีทางหนีไปที่ไหนแน่นอน และที่เขาเอาสิ่งของจำนวนมากมาฝากไว้นั้น เพราะหากวันใดวันหนึ่งถูกจับได้ขึ้นมา เขาสามารถหนีไปแต่ตัว แล้วกลับมาเอาเงินพวกนี้เพื่อตั้งตัวทีหลังได้ เขาตัวคนเดียวไม่มีครอบครัว ย่อมหนีได้สบายอยู่แล้ว

“ไม่มีปัญหา ของทุกอย่างอยู่ครบแน่นอน! งั้นพวกเราไปขุดเอาเงินกันตอนนี้เลยดีไหม” เมื่อได้ยินดังนั้น สองสามีภรรยาก็ยิ้มกว้างขึ้นมาทันที

ทั้งสองไม่กลัวคำขู่ เพราะของทุกอย่างยังอยู่ครบ ถึงไม่ได้ขุดมันขึ้นมา แต่ก็ไปตรวจสอบพื้นที่อยู่บ่อย ๆ ทุกอย่างยังคงปกติ และบริเวณที่พวกเขาเอาไปฝังก็เป็นบริเวณที่ไม่ค่อยมีคนผ่านไปมากนัก เลยมั่นใจว่าทุกอย่างยังอยู่ครบ

“อืม ถ้าอย่างนั้นรีบไปเถอะ ฉันไม่อยากอยู่นาน เดี๋ยวมีคนสงสัย”

ทั้งหมดรีบเตรียมตัวอย่างออกจากบ้านกันอย่างเงียบ ๆ ซูหม่าหยิบพลั่ว ส่วนจงลี่ถือตะเกียงน้ำมัน ก่อนจะพากันเดินออกจากบ้านไปยังท้ายหมู่บ้าน โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่า… ของที่พวกเขาต้องการนั้น มันได้หายไปแล้ว...