ตอนที่ 6 ไม่กลัว

ตอนที่ 6 ไม่กลัว

ซูซินกลับถึงบ้านก็เป็นช่วงเวลาเย็นแล้ว เธอเดินเข้าไปล้างตัว ก่อนจะต้มไข่ไก่จำนวนสองฟองที่บังเอิญเก็บได้ในท้องนา เธอมองสำรวจทุกอย่างที่อยู่รอบกาย และทุกอย่างยังคงเป็นปกติ ไม่มีคนอยู่บ้าน เธอไม่รู้ว่าคนพวกนั้นไปไหน ทำไมถึงยังไม่มีใครกลับมา

เมื่อไข่สุกแล้ว เธอก็เดินไปนั่งกินไข่เงียบ ๆ ในมุมหนึ่งของห้อง หลังจากกินไข่เสร็จได้ไม่นาน หมอเท้าเปล่าประจำหมู่บ้านก็มาถึง ชายชราร่างผอมแห้งสะพายกระเป๋ายาเก่า ๆ เดินเข้ามา

“ฉันนึกว่าหมอจะไม่มาแล้ว” ซูซินแสร้งว่าตัวเองรอหมอนานแล้ว

“ผู้ใหญ่ให้มา ฉันต้องมาอยู่แล้ว” อีกทั้งเขารู้เหตุผลที่ผู้ใหญ่บ้านบอก เขายิ่งหลบเลี่ยงไม่ได้ พอเสร็จงานประจำ เขาก็รีบเร่งมาที่นี่เลย

“มาตรวจกันเถอะหมอ” ซูซินยื่นแขนเล็ก ๆ ไปให้หมอ เธอให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี

หมอใช้ปลายนิ้วจับชีพจรค้างไว้อยู่พักหนึ่ง ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย

“แปลกจริง…ชีพจรวันนี้ดูสงบ ไม่เหมือนคนที่อ่อนแรงเหมือนเทียนใกล้มอด” ผู้ใหญ่บ้านบอกเขาเองว่า เด็กสาวคนนี้เหมือนคนที่จะสิ้นใจตลอดเวลา ซึ่งเขาก็เห็นว่าเป็นแบบนั้น แต่พอตรวจดูชีพจรแล้วกลับไม่เป็นอย่างที่เห็น

ซูซินยิ้มบาง ๆ แต่ไม่ได้พูดอะไรให้มากความ

“ร่างกายอ่อนแอ ต้องบำรุงให้มาก อย่าลืมกินข้าวกินยาให้ตรงเวลา” แต่ถึงอย่างนั้นหมอก็หยิบห่อยาสมุนไพรออกจากกระเป๋าส่งให้ พร้อมสั่งให้ต้มกินเป็นประจำ

“ขอบคุณค่ะหมอ” ซูซินรับยามาอย่างว่าง่าย ตอนนี้ร่างกายของเธอต้องการยาบำรุง

เมื่อหมอออกจากบ้านไป ผู้ใหญ่บ้านก็ตามเข้ามาพร้อมกับถุงอาหาร ซึ่งเป็นข้าวฟ่างและผักดองที่ถูกห่อด้วยใบไม้ ภรรยาของผู้ใหญ่บ้านเป็นคนจัดเตรียมให้เองกับมือ

“ครอบครัวของเธอเข้าไปในเมือง ฉันจะกลับมาใหม่ตอนค่ำ ๆ กินข้าวนี่ไปก่อน และต้มยาตามที่หมอบอกด้วย” ผู้ใหญ่บ้านบอกแล้วก็กลับออกไปทันที

ซูซินรับมาทั้งหมด จากนั้นก็ต้มยากินตามที่หมอบอก ส่วนข้าวเธอเก็บไว้กินทีหลัง เพราะเพิ่งกินไข่ไป ยังอิ่มอยู่เลย หากกินเข้าไปตอนนี้ มีแต่จะอาเจียนออกมาเปล่า ๆ

“ในห้องนี้ไม่มีอะไรมีค่าเลย... ระบบสามารถสแกนหาสิ่งของมีค่าได้ไหม” เธอไม่คิดที่จะเอาเสื้อผ้าเก่า ๆ ติดตัวไปด้วย ในเมื่อตอนนี้เธอมีเงินซื้อแล้ว เลยคิดว่าหากไม่มีอะไรมีค่า ก็จะทิ้งให้หมด

[อย่างที่เคยบอกโฮสต์ ตอนนี้ระบบไม่สามารถทำได้ โฮสต์ไม่มีความสามารถ ระบบก็ไม่มีเช่นกัน] ความสามารถของระบบขึ้นอยู่กับการพัฒนาของโฮสต์เท่านั้น

“ถึงจะบอกว่าไม่มีค่า แต่มีสิ่งหนึ่งที่เจ้าของร่างหวงนักหวงหนา ของที่แม่แท้ ๆ ทิ้งไว้ให้ก่อนตาย” ซูซินไปรื้อไม้กระดานเก่า ๆ ออก แล้วเห็นว่ามีกำไลเท้าเล็ก ๆ คู่หนึ่ง จากความทรงจำ สิ่งนี้คือสิ่งที่แม่ใส่ให้ลูกสาวตอนที่ยังเป็นเด็ก ร่างเดิมซ่อนมันไว้อย่างมิดชิด ถึงแม้มันจะเป็นเพียงกำไลเงินธรรมดา แต่มันมีค่าทางจิตใจ

“ระบบ ตรวจเช็กของชิ้นนี้แล้วแยกให้หน่อย หลังจากจบเรื่องภายในบ้าน เราค่อยมาเช็กกันว่ามีสมบัติไปทำทุนกันจำนวนเท่าไร” เธอได้ยินเสียงคนพูดคุยกัน มั่นใจว่าคนพวกนั้นคงกลับมาแล้ว เธอเลยจะเดินไปแอบฟังสักหน่อยว่าพวกเขาจะว่าอย่างไรกันบ้าง

“ยังไงก็ต้องเดินทางไปต่างหมู่บ้าน อีกทั้งหมู่บ้านนั้นยังขึ้นชื่อเรื่องทำตามใจตัวเองอีกด้วย จะให้ไปแต่ตัวก็คงไม่ได้ แบ่งเงินให้ติดตัวไปบ้าง จะได้เอาไว้ใช้ซื้อของจำเป็น เสื้อผ้าอะไรก็แต่งให้มันดี ๆ หน่อย” ผู้ใหญ่บ้านพูดธุระของตัวเองทันทีที่มาถึง

คำพูดนั้นทำให้คนในครอบครัวซูชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่สีหน้าของแม่เลี้ยงจะกลับมาเป็นปกติ แล้วแสร้งถอนหายใจยาว ๆ

“เงินที่บ้านเราไม่มีเหลือหรอกผู้ใหญ่บ้าน” แม่เลี้ยงแสร้งพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย

“ปีนี้พืชผลไม่ดี ข้าวก็เก็บเกี่ยวได้น้อย พวกเรายังต้องกัดฟันประคองตัวเองไปก่อน… ” ผู้ใหญ่บ้านน่าจะรู้เรื่องนี้ดี

“ใช่แล้วผู้ใหญ่” พ่อของซูซินพูดเสริมขึ้นอย่างรวดเร็ว ราวกับกลัวว่าจะต้องควักเงินออกมา

“บ้านเราก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไร หากให้ไป พวกเราก็ต้องอดตายกันพอดี” เขาอยากให้ถึงวันเร็ว ๆ จะได้ไปสักที เขากลัวว่าถ้าช้ากว่านี้ ว่าที่เจ้าสาวอาจตายคาบ้านเขาได้

“พี่สาวแต่งงานไปแล้วก็ควรพึ่งพาผัวสิ ทำไมต้องมาเอาเงินจากบ้านเดิมไปอีก” น้องชายต่างแม่ที่นั่งฟังอยู่ด้วยก็ยิ้มเยาะ ก่อนจะพูดขึ้นมาหน้าตาเฉย

“จริงด้วย! อีกอย่างเสื้อผ้าของฉันเองก็ขาดหมดแล้ว ยังไม่ได้ซื้อใหม่เลย ถ้าที่บ้านมีเงินก็ควรเก็บไว้ให้คนที่ต้องการจริง ๆ ” น้องสาวต่างแม่เองก็รีบพยักหน้าเห็นด้วย

ซูซินที่ยืนแอบฟังอยู่ได้ยินทุกถ้อยคำ เธอไม่ได้แสดงอารมณ์ใด ๆ สีหน้าของเธอยังคงสงบนิ่ง ดวงตาดูราวกับบ่อน้ำลึกที่ไม่มีใครสามารถอ่านออกได้

‘เห็นแก่ตัวกันทั้งบ้าน’ คำนี้ผุดขึ้นมาในหัวของเธอ

“ฉันรู้ว่าทุกคนลำบาก แต่ก็รับเงินสินสอดมาแล้วไม่ใช่เหรอ แบ่งออกมาให้สักหน่อยก็คงไม่ถึงกับอดตายหรอก ไม่รู้หรือว่าหากส่งไปในสภาพแย่ ๆ คนพวกนั้นอาจเล่นงานหมู่บ้านของเราได้” ผู้ใหญ่บ้านมองบรรยากาศของครอบครัวนี้แล้วก็ได้แต่ทอดถอนใจ

“แบ่งอะไรล่ะผู้ใหญ่ เงินนั้นฉันไปจ่ายค่าเรียนให้ลูกชายหมดแล้ว” แม่เลี้ยงไม่คิดที่จะควักเงินออกมา อีกทั้งยังไม่กลัวคนจากหมู่บ้านล่าสัตว์อีกด้วย เธอมีพี่ชายที่ทำงานในโรงพนันเถื่อน มีนักเลงมากมาย หากคนจากหมู่บ้านล่าสัตว์มาหาเรื่อง ก็สามารถขอความช่วยเหลือจากพี่ชายได้ เธอจะกลัวทำไม มีแต่คนพวกนั้นนั่นแหละที่ต้องกลัวเธอกับครอบครัว

ผู้ใหญ่บ้านไม่เชื่อ เขากวาดตามองไปรอบบ้าน แล้วปรายตามองไปยังหัวหน้าครอบครัว พ่อแท้ ๆ ของ

ซูซินจะสามารถช่วยเรื่องนี้ได้หรือไม่ แต่สิ่งที่ได้คือพ่อแท้ ๆ หันหน้าหนี!

“ถ้าผู้ใหญ่มาคุยเรื่องนี้ก็กลับไปเถิด เราไม่กลัวคนพวกนั้นหรอก” แม่เลี้ยงโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ

“แต่ถ้าผู้ใหญ่จะออกเงินให้ เราก็ไม่ว่า ถึงอย่างไรหมู่บ้านก็ได้รับผลประโยชน์อยู่แล้ว ก็ช่วยกันออกเงินมาให้พวกฉันบ้าง เดี๋ยวฉันจะเป็นคนให้เงินไปซื้อของเอง” อย่างที่รู้กันดี หากคนจากหมู่บ้านล่าสัตว์มารับเจ้าสาว พวกเขาจะขนพวกสัตว์ป่าที่ล่าได้มาแจกจ่ายให้หมู่บ้านของเจ้าสาว ในเมื่อทุกคนได้ประโยชน์ ก็ควรตอบแทนครอบครัวของเธอถึงจะถูก

“ฉันถือว่าได้บอกแล้ว” ผู้ใหญ่บ้านคิดว่าคงไร้ประโยชน์ ไม่ให้ไม่ว่า แต่ยังจะมาเรียกร้องอีก

ผู้ใหญ่บ้านคิดว่าคงต้องปรึกษากับคนอื่น ๆ เพื่อแบ่งเงินบางส่วนให้เด็กสาวไปซื้อของติดตัวไปด้วย แน่นอนว่าเขาจะให้เด็กสาวโดยตรง ไม่มีทางส่งผ่านทางครอบครัว เพราะรู้ดีว่ามันคงไปไม่ถึงมือ หรือถ้าให้ก็คงเป็นเพียงส่วนเล็กน้อยเท่านั้น

“คิดว่าพวกเราจะกลัวพวกล่าสัตว์สินะ มีแต่ผู้ใหญ่บ้านกับคนอื่น ๆ เท่านั้นแหละที่กลัว คงไม่รู้ว่าเรามีกลุ่มนักเลงดูแลบ่อนคอยช่วยเหลือ” น้องสาวต่างแม่เบ้ปากอย่างรังเกียจ

“เบาเสียงหน่อย คนอื่นได้ยินเข้าจะเดือดร้อนกันหมด” บ่อนคือเรื่องผิดกฎหมาย ถึงไม่ได้เข้าไปเล่น แต่ครอบครัวของเธอคือคนที่เอาเงินและทรัพย์สินบางส่วนของทางบ่อนมาซ่อนไว้ หากถูกจับได้ก็ซวยอยู่ดี

ซูซินปลีกตัวเดินกลับห้องของตัวเองอย่างเงียบ ๆ เธอรู้แล้วว่าผู้ใหญ่บ้านก็ช่วยเธอไม่ได้ แต่ไม่เป็นไร... เงินที่พวกเขาหวงแหนนักหนานั้น… ตอนนี้อยู่ในมือของเธอแล้ว!