ตอนที่ 8 กล้าลองดี

ตอนที่ 8 กล้าลองดี

ท้องฟ้ายามดึกมืดสนิท มีเพียงแสงจันทร์สลัวที่สาดกระทบผืนดิน กลุ่มคนทั้งห้าเดินอย่างระมัดระวังตรงไปยังท้ายหมู่บ้าน ที่แห่งนั้นมีต้นไม้ใหญ่ขึ้นเรียงราย แผ่กิ่งก้านสาขาราวกับต้องการบดบังความลับที่ซ่อนอยู่ใต้พื้นดิน

จงลี่กับซูหม่าเดินนำทางอย่างกระตือรือร้น ทั้งคู่จดจำตำแหน่งที่ฝังเงินได้ขึ้นใจ พวกเขามองซ้ายขวาให้แน่ใจว่าไม่มีใครตามมา ก่อนจะหยุดยืนตรงจุดที่ฝังของมีค่าเอาไว้

“ตรงนี้ล่ะ! ” ซูหม่ากระซิบเบา ๆ ก่อนจะเร่งให้ทุกคนเริ่มลงมือ

พี่ชายของจงลี่เป็นคนแรกที่คว้าพลั่วมากระแทกลงพื้นดิน เสียงพลั่วกระทบดินดังสวบ! ดินที่ฝังแน่นถูกขุดขึ้นทีละชั้น ส่วนสองสามีภรรยาก็รีบช่วยเขี่ยเศษดินออกให้เร็วที่สุด และเพราะความมืดสลัว ทำให้พวกเขานั้นไม่เห็นว่าดินบริเวณนี้ถูกใครบางคนขุดไปก่อนหน้านี้แล้ว...

พวกเขาขุดลงไปลึกพอสมควร แต่ก็ยังไม่เห็นอะไรที่บ่งบอกว่าเป็นทรัพย์สินที่นำมาซ่อนไว้เลย

“อะไร ทำไมไม่มี” พี่ชายเงยหน้ามองน้องสาว

“เราฝังไว้นาน มันอาจขยับเขยื้อนก็ได้ พี่ใหญ่ก็รีบขุดให้ลึกและกว้างกว่านี้อีกสักหน่อย” ของฝังไว้ที่นี่ มันก็ต้องอยู่ที่นี่นั่นแหละ

เมื่อเห็นท่าทางมั่นใจของน้องสาว เขาเลยลงมือขุดต่อไปอีก แต่ก็พบเพียงดินร่วนกับรากไม้ เขาเริ่มเสียวสันหลังขึ้นมาทันที ต้องเข้าใจว่าหัวหน้ากับเจ้าของบ่อนนั้นมีความโหดเหี้ยม ไม่อย่างนั้นคงไม่สามารถคุมคนหรือเปิดบ่อนได้อย่างอุกอาจแบบนี้

“มั่นใจนะว่าที่นี่” ชายอีกคนเอ่ยถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“มั่นใจ และฉันมาตรวจดูตลอด ไม่มีคนรู้ ไม่มีคนมาแถวนี้เลย พี่ใหญ่นั่นแหละให้ฉันมาฝังไว้ไกลบ้าน ความจริงแล้วฝังในบ้านง่ายกว่านี้” จงลี่เริ่มหน้าซีด เธอก้าวเข้ามาชะโงกดูในหลุม มือไม้สั่น แต่ก็พยายามพูดเอาตัวรอด

“ฉันหวังดี ถึงได้ให้ฝังข้างนอก แน่ใจนะว่าจุดนี้ นี่ขุดเยอะแล้วนะ! ” เขาก็หวังดีกับครอบครัวของน้องสาว เพราะเงินนั้นคือเงินที่ได้มาจากบ่อนการพนัน หากถูกจับได้คงซวยกันทั้งตระกูลแน่นอน

“หรือเพราะมันมืด เราเลยมองไม่ค่อยเห็น” ซูหม่าคิดในทางที่ดี เพราะเขาไม่อยากให้มีเรื่องร้ายเกิดขึ้น

“พี่ใหญ่ขุดให้กว้างกว่านี้ก่อน” จงลี่บอกด้วยน้ำเสียงร้อนรน

“ไหนบอกว่าจุดนี้ พอไม่เจอก็บอกให้ขุดกว้าง ๆ นี่ก็กว้างมากแล้ว หรือว่าพวกแกเล่นตุกติก เอาเงินออกไปก่อนแล้วใช่ไหม” พี่ชายถลึงตาใส่น้องสาว

“ฉันไม่ได้เอาไป! พี่ใหญ่อย่าพูดพล่อย ๆ ” จงลี่รีบปฏิเสธ

“ใช่ ๆ พวกเรายังไม่ได้แตะต้องมันเลย! ที่สำคัญเราเอาเงินค่าจ้างบางส่วนมาฝังไว้ด้วยกัน” ซูหม่าเองก็หน้าถอดสี พวกเขาไม่กล้าเอาเงินออกมาใช้ เพราะตอนนี้มีมากก็ไม่ดี อันตรายเกินไป เขาเลยนำเอามาใช้บางส่วน ที่เหลือเขาเอามาไว้รวมกันทั้งหมด

“งั้นลองอีกจุด ยังมีอีกที่หนึ่ง” จงลี่รีบบอก

เมื่อได้ยินแบบนั้น ทั้งหมดก็รีบมุ่งหน้าไปยังอีกจุด ซึ่งอยู่ห่างออกไป ต้องเดินเข้าป่าทึบ เมื่อไปถึงก็เริ่มลงมือขุดทันที แต่ผลลัพธ์หนักกว่าเดิม เพราะมีเพียงหีบเก่า ๆ แต่ของข้างไหนไม่มีอะไรเหลืออยู่เลย!

“พวกแกโกงฉันใช่ไหม! เก่งมากนะถึงกล้าลองดีกับฉัน! ” เจ้าของเงินตะคอกเสียงกร้าว ก่อนจะกระชากคอเสื้อของซูหม่าอย่างแรง

“ไม่ ๆ ผมเปล่า! ผมไม่รู้เหมือนกันว่ามันหายไปได้ยังไง! ” ซูหม่าร้องเสียงหลง มือไม้พยายามปัดป้อง เพราะกลัวโดนทำร้าย

ทีแรกยังพอคิดว่าอาจขุดไม่ถูกจุด อาจจำสถานที่คลาดเคลื่อน แต่ตอนนี้ไม่สามารถคิดแบบนั้นได้ เพราะหีบยังอยู่ แต่ข้างในกลับว่างเปล่า

“ฉันไม่เชื่อ! มีแค่พวกแกที่รู้ว่าของฝังอยู่ตรงไหน! ” ชายอีกคนในกลุ่มกระชากตัวซูหม่า ก่อนจะซัดหมัดใส่ใบหน้าเต็มแรง เขาทำงานแบบนี้ ไม่สนใจอยู่แล้วว่าผู้หญิงหรือผู้ชาย เขาสามารถลงมือทำร้ายได้โดยไม่รู้สึกอะไรเลย

“อั่ก! ” เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น ซูหม่าล้มลงกับพื้น เลือดไหลซึมจากมุมปาก

“พวกฉันไม่ได้เอาไปจริง ๆ ! ” จงลี่โอดครวญ ขณะที่ตัวเองก็ถูกตบจนหน้าหัน เสียงฝ่ามือฟาดลงกับผิวเนื้อดังเพียะ! ก้องไปทั่วบริเวณ

พี่ชายได้แต่มองน้องสาวกับน้องเขยด้วยสายตาอาฆาต เพราะการกระทำของน้องสาวจะพากันซวยไปทั้งหมด!

“ไม่พูดความจริงใช่ไหม! ถ้าไม่อยากตายก็รีบคืนเงินมา! ” เจ้าของเงินลงมือหนักขึ้นกว่าเดิม

“ฉันสาบานได้ว่าไม่ได้เอาไปจริง ๆ ! ” จงลี่พยายามคลานหนี พลางร้องไห้คร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด

“งั้นก็ต้องเป็นพวกแกเองที่จำผิดที่! หรือไม่ก็โง่เกินไปจนหาไม่เจอ” ชายอีกคนแค่นเสียงเยาะ

“ฉันเองก็คิดว่า… อาจเป็นเพราะมันมืด เราขุดผิดจุดก็ได้” จงลี่รีบพยักหน้าหงึกหงักเพื่อเอาตัวรอด

“ใช่ ๆ พรุ่งนี้เช้าค่อยลองดูอีกที ดวงอาทิตย์ขึ้นเมื่อไร เราจะขุดหาทุกตารางนิ้ว! ” ซูหม่าก็รีบสนับสนุน แม้ว่าหน้าจะบวมและปากแตกไปแล้ว

“แล้วหีบนี่ล่ะ ไม่ใช่อย่างนั้นเหรอ” พี่ชายจ้องเขม็งไปยังทั้งคู่ ราวกับพยายามชั่งใจว่าสิ่งที่พวกเขาพูดเป็นเรื่องจริงหรือไม่

“อาจจะเป็นหีบคนละใบ” จงลี่บอกปัด ทั้งที่รู้ดีว่ามันคือหีบใบนี้ แต่จะให้เธอยอมรับได้อย่างไรว่าเงินทองมันหายไปหมดแล้ว!

“ก็ได้… พรุ่งนี้เช้าถ้ายังหาไม่เจออีก… ฉันจะลากพวกแกลงนรกให้เหมือนตายทั้งเป็นแน่นอน! ” พูดจบ พวกเขาก็ผลักสองสามีภรรยาล้มลง ก่อนจะสะบัดตัวเดินกลับไปอย่างหัวเสีย ทิ้งทั้งคู่ไว้ท่ามกลางความมืดมิด ร่างกายเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและความหวาดกลัวที่คืบคลานเข้ามา

“อย่าเล่นตุกติกแม้แต่น้อย สองคนนั้นเป็นใครก็น่าจะรู้ ฉันก็ไม่สามารถช่วยได้ ไม่สิ แม้แต่ตัวฉันเองจะรอดหรือเปล่ายังไม่รู้เลย!” พี่ชายชี้หน้าเตือนน้องสาวกับน้องเขย แล้วรีบเดินหายไปในความมืด

“เราจะทำยังไงดี” เมื่อเหลือกันแค่สองคนแล้วจึงกล้าที่จะพูด

“ที่นี่ไม่มีคนรู้ ไม่สิ ลูกเราสองคนรู้” ซูหม่ามองหน้าภรรยาในความมืด

“ไม่ ๆ ลูกเราไม่ใช่คนแบบนั้น คุณก็รู้ว่าลูกเราเป็นคนดี” จงลี่ออกตัวแทนลูกทั้งสองคน

“หรือจะเป็นลูกสาวคนโตของคุณ” จงลี่โยนความผิดไปให้ซูซิน

“คุณก็อย่าพูดไปทั่ว ก็รู้อยู่ว่าไม่มีใครรู้นอกจากเราสี่คน” บอกแบบนั้นมันฟังไม่ขึ้น!

“แล้วไง หากมันหายไปจริง ๆ เราก็ต้องหาคนทำผิดแทน ฉันไม่รับผิดหรอกนะ และอย่าคิดว่าจะให้ลูกของฉันรับผิดด้วย หากคุณรักลูกสาวคนโตมากก็รับผิดแทนเลยสิ! ” เธอต้องคิดหาทางออกเอาไว้ก่อน ไม่อย่างนั้นได้ตายกันยกครัวแน่นอน ขนาดยังไม่รู้แน่ชัดเลยว่าของหายไปไหน ยังลงมือกับเธออย่างหนักโดยไม่สนใจเลยว่าเธอเป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่งเท่านั้น!