จับตาดูนางใกล้ชิด

ทันทีที่เขาเอ่ยจบจ้าวเฟยเฟยถึงได้รู้สึกตัว นางชักมือออกแต่เขากลับรั้งร่างบางเข้ามาหา ใบหน้าหล่อเหลาที่ไร้ซึ่งหนวดเคราโน้มลง จ้าวเฟยเฟยทำอะไรไม่ได้เลย มืออีกข้างรวบเอวกางเกงไว้อยู่ นางเอ่ยละล่ำละลัก

"ตะ ตะ ตาเฒ่า...สายแล้วรีบเถอะเดี๋ยวฝนตกเดินทางลำบาก"

"กว่าเด็กๆ จะกลับน่าจะอีกนาน พวกเราไว้ไปวันหลังดีไหม วันนี้ถือเป็นฤกษ์ดีพวกเราแต่งงานกันมายี่สิบวันแล้ว"

จ้าวเฟยเฟยพยายามใช้มือดันหน้าอกเขาออก ใบหน้าหล่อเหลาแนบลงมากระทั่งริมฝีปากของเฉินมู่หยางกำลังจะสัมผัสกับริมฝีปากอวบอิ่มเสียงใสๆ ก็ดังมาจากหน้าเรือนแพ

"ท่านแม่เจ้าขา ท่านพ่อผิงผิงกลับมาแล้วเจ้าค่ะ"

เฉินผิงผิงที่ถูกหลินเฉินอี้อุ้มเอาไว้ส่งเสียงมาก่อนตัวเสียอีก จ้าวเฟยเฟยผลักเขาออกก่อนจะหันหลังให้ เฉินมู่หยางเอื้อมมีมาด้านหน้าโอบนางเอาไว้ก่อนจะผูกเชือกกางเกงให้ จมูกโด่งคลอเคลียแก้มขาว เขาก้มต่ำลงจงใจจุมพิตซอกคอระหง จ้าวเฟยเฟยใจเต้นแรงก่อนจะเอ่ยตะกุกตะกัก

"ดะ เด็กๆ มาแล้ว ตะ ตาเฒ่าท่านอย่าทำอะไรน่าเกลียด ปะ ปล่อย ขะ ข้า ดะ ได้แล้ว"

เฉินมู่หยางอมยิ้ม เขายอมรับว่าเกลียดนาง ยามนี้แม้ว่าจะรู้สึกว่านางไม่เหมือนเดิม นางดีกับลูกๆ ของเขา นางไม่เอ