เจ้าว่าใครเด็กเปรต

เธอไม่อยากทะเลาะกับตาแก่ใจแคบนี่ เพิ่งมาอยู่ที่นี่ที่สำคัญคือต้องมีเงิน และเธอรู้ดีว่าต้องไปหาที่ไหน เมื่อเอ่ยจบก็เดินกลับไปที่บ้าน ถอนหายใจหดหู่แล้วหดหู่อีก เฮ้อ...แน่ใจนะว่าบ้าน จากนั้นไม่นานเด็กน้อยเฉินหยุนผิงก็นำเสื้อมาให้ท่านแม่ปีศาจของนาง จ้าวเหลียนเฟยที่จากนี้ไปนางก็คือจ้าวเฟยเฟยแล้วของหมู่บ้านอวี๋หยางแล้ว นางเอ่ยขอบใจกับเด็กน้อยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"เด็กดีขอบใจนะผิงผิง เดี๋ยวแม่กลับมาจะทำของอร่อยๆ ให้กิน"

"ท่านแม่ปีศาจจะไปที่ใดเจ้าคะ"

จ้าวเฟยเฟยกลอกตามองบน ใครสั่งใครสอนให้เรียกแบบนี้นะ ยังเด็กอยู่เลยวาจาไม่น่ารักจริงๆ นางจึงนั่งลงยองๆ มือบางลูบศีรษะน้อยๆ อย่างเอ็นดูก่อนจะเอ่ยสั่งสอน

"ผิงผิง ลูกต้องไม่เรียกแม่อย่างนี้ หากว่าคนอื่นมาได้ยินวาจาเช่นนี้จะคิดว่าสกุลเฉินไร้การอบรม เด็กจะน่ารักอยู่ที่กิริยาวาจา มิใช่หน้าตาเข้าใจหรือไม่"

"เจ้าค่ะ ต่อไปไม่เรียกท่านแม่ปีศาจแล้วเจ้าค่ะ"

"เด็กดี ต้องอย่างนี้สิน่ารักจริงๆ"

เฉินมู่หยางมาถึงตอนที่นางกำลังสั่งสอนบุตรสาวก็แปลกใจ ส่วนเฉินโม่หวายมองหน้านางอย่างระแวงก่อนจะเอ่ยออกไป

"เฮอะ...เสแสร้งคนอย่างเจ้ามันก็เป็นปีศาจอยู่วันยังค่ำ"

"นี่ไอ้เด็กเปรต ถึงข้าจะเป็นแม่เลี้ยงแต่อย่างไรก็ขึ้นชื่อว่ามารดา หัดเคารพสักหน่อย พวกเจ้าสองคนนี่สมกับเป็นพ่อลูกกันจริงๆ นรกส่งมาเกิดหรือไง"

"เจ้าๆๆ เจ้าว่าใครเด็กเปรตสตรีแพศยา"

"น้องสาวเจ้าเป็นเด็กดี ส่วนเด็กอีกคนที่เหลือนั่นแหละเด็กเปรต"

"เจ้าๆๆๆๆ"

เฉินโม่หวายชี้หน้าจ้าวเฟยเฟยมือสั่นอย่างโมโหแต่กลับพูดอะไรออกมาไม่ได้เลย นี่นางถูกย่าใหญ่ทุบจนสมองกลับหรือไง เฉินมู่หยางเดินมาก่อนจะทำตาขวางใส่นางแต่จ้าวเฟยเฟยไม่สนใจ เข้าไปแต่งตัวก่อนจะกลับออกมาแล้วเอ่ยกับเด็กน้อยเฉินหยุนผิง

"ผิงผิงเด็กดีเดี๋ยวแม่มานะ"

"ท่านแม่จะไปไหนเจ้าคะ"

"ไปเอาของที่เป็นของเราคืน หากใครไม่คืนแม่ก็จะเผาเรือนมันซะเลย ลูกว่าดีไหม"

เอ่ยจบจากนั้นจ้าวเฟยเฟยก็ลุกขึ้นยืนก่อนจะสาวเท้าเดินหน้าตรงไปในหมู่บ้าน ระหว่างทางเจอชาวบ้านส่งสายตารังเกียจมาให้ไม่น้อย แต่นางไม่สนใจนางจะไปทวงคืนสินเดิมของยายหนูร่างเดิมคนนี้

ถึงจะมีแต่ที่นอนและเครื่องครัว อย่างน้อยซื้อใหม่ก็ต้องใช้เงินหลายตำลึง บ้านเฉินที่ปกติช่วยกันรุมตบตีด่าทอร่างเดิมเสมอ ไม่รู้เลยว่าบัดนี้นรกกำลังไปเยือนพวกเขาแล้วอย่างเป็นทางการ

บ้านของเฉินมู่หยางอยู่ไกลจากหมู่บ้านเกือบๆ สองลี้ จ้าวเฟยเฟยลากรถเข็นที่ปกติเฉินมู่หยางใช้เข็นสัตว์ที่ได้มาไปขายเข็นมาตามทาง เมื่อมาถึงปากทางเข้าหลังหมู่บ้านเด็กๆ ที่นั่งเล่นกันอยู่ก็เอ่ยวาจาชั่วร้ายด่าทอนาง

"นางสตรีแพศยามาแล้ว นางแม่เลี้ยงใจร้ายมาแล้ว"

"ฮ่าๆๆ นางคนอัปลักษณ์ มาทำไมที่นี่หรือว่าจะมาขอทานที่บ้านท่านย่าของข้า ฮ่าๆๆๆ"

"ต้องใช่แน่ๆ เลยเฉินเหว่ย นางคนใจร้ายนี่ต้องมาขอทานบ้านเจ้าแน่ๆ"

แง แง แงๆๆๆๆๆๆ ไม่นานเด็กๆ ที่ส่งเสียงก่นด่าจ้าวเฟยเฟยก็ก้นลายไปตามๆ กัน ทุกคนต่างร้องไห้งอแงไปฟ้องบิดามารดาตนเอง

แง แง แงๆๆๆๆๆๆ   ไม่นานเด็กๆที่ส่งเสียงก่นด่าจ้าวเฟยเฟยก็ก้นลายไปตามๆกัน  ทุกคนต่างร้องไห้งอแงไปฟ้องบิดามารดาตนเอง  เพราะจ้าวเฟยเฟยฟาดด้วยไม้เรียวสั่งสอนทุกคน ยุคสมัยนี้ไม่มีสิทธิคุ้มครองเด็ก มาสิแม่จะสอนแทนบิดามารดาเจ้าเองไอ้เด็กเปรตทั้งหลาย