เป็นนายพรานแบบไหนเนื้อยังไม่มีให้ลูกกิน

จ้าวเหลียนเฟยไม่สนใจเขาอีกนางเดินเชิดหน้าคอตั้งไปที่ลำธารเพื่อจัดการตัวเองทันที ยังดีที่บ้านอยู่ใกล้ลำธาร เนื้อตัวสกปรกเพียงนี้ใครจะทนไหว บ้านของเฉินมู่หยางอยู่ติดลำธารตีนเขา ไม่มีใครผ่านไปมา จ้าวเหลียนเฟยเองก็ไม่ได้สนใจธรรมเนียมขนาดนั้น นางถอดเสื้อผ้าที่เปื้อนโคลนออกมาซักตาก แล้วลงไปอาบน้ำในลำธาร

เฉินมู่หยางที่ปลอบบุตรสาวเรียบร้อยก็ให้บุตรชายดูแลน้อง เขาต้องจัดการกับนางให้รู้เรื่อง อีกสองเดือนเขาต้องเดินทาง หากสามารถหาคนมาดูแลเด็กๆ ได้เขาคงเหวี่ยงสตรีน่าตายคนนี้ออกจากบ้านไปนานแล้ว

กระทั่งเขาเดินมาถึงลำธารภาพที่เห็นทำเอาถึงกับต้องผินหน้าหนี นางเป็นสตรีหยาบคายจริงๆ กลางแจ้งเช่นนี้อีกทั้งยังกลางวันแสกๆ กล้าเปลื้องผ้าลงอาบน้ำได้อย่างไรกัน

แต่จ้าวเหลียนเฟยไม่ได้สนใจ นางมาจากอีกศัตวรรษหนึ่ง แก้ผ้าใส่แต่บิกินี่เดินขายหาด นอนเหยียดยาวที่สระน้ำของโรงแรมก็ทำมาแล้ว และนี่มันที่รโหฐานไม่มีใครเข้ามาอยู่แล้ว จึงไม่รู้ว่าคนที่เพิ่งจะขู่ขายเธอนั้นกำลังยืนสำรวจสมบัติของตัวเองอยู่

ใช่นางคือคนของเขาคือสมบัติของเขา อยากหย่าหรืออย่าฝันเฟื่องเลย ก่อนเดินไปหาคนที่กำลังอาบน้ำสบายใจ แม้ว่ากลางลำตัวจะคัดตึงเพราะรูปร่างเย้ายวนที่อยู่ตรงหน้า แต่ต้องข่มอารมณ์ วันนี้ต้องคุยกับนางให้รู้เรื่อง

จ้าวเหลียนเฟยไม่รับรู้ว่ามีบางคนกำลังจ้องนางอยู่ เพราะเป็นคนสะอาดจึงทนไม่ได้ที่ต้องมาอยู่ในร่างที่เปื้อนดินโคลนตั้งแต่หัวจรดเท้าย

นางฉีกเอาชายกระโปรงที่หลุดลุ่ยออกมาเพื่อใช้เป็นที่ขัดตัว ยายหนูนี่อาบน้ำครั้งล่าสุดเมื่อไหร่กันนะ มิน่าตาแก่อัปลักษณ์นั่นถึงไม่แตะต้อง ขนาดแต่งกันมาจะครึ่งเดือนแล้ว ก็เล่นสกปรกขนาดนี้ เฮ้อ...

ตอนนี้ยอมรับแล้วว่าตัวเองต้องใช้ชีวิตในร่างใหม่และเป็นจ้าวเฟยเฟยสตรีร้ายกาจแห่งหมู่บ้านอวี๋หยาง ทำไงได้มาแล้วนี่หว่า นางนั่งลงบนโขดหินเพื่อใช้เศษผ้าขัดตัวชำระล้างร่างกาย เสียงท้องของนางร้องโครกคราก

จากความทรงจำเดิมยายหนูนี่ก็ไม่ได้ใจร้ายเท่าไหร่นักหรอก เห็นพ่อเด็กไม่อยู่พอออกจากบ้านที่สูบเลือดสูบเนื้อได้ก็อยากจะกินดีๆ สักมื้อ กำลังจะถอนขนไก่เพื่อปรุงอาหาร

แต่ได้เด็กเหลือขอเฉินโม่หวายอยากเห็นนางถูกท่านย่าใหญ่กับย่าทวดทุบตีตอนที่บิดาของเขาไม่อยู่จึงไปบอกท่านย่าใหญ่ว่าที่บ้านมีไก่อยู่หนึ่งตัว หากเขาเอามาให้ท่านย่าทวดกับท่านย่าใหญ่ ท่านย่าใหญ่จะช่วยแบ่งเนื้อให้เขากับน้องได้หรือไม่

ยายป้ามหาภัยนั่นได้ทีก็รีบมาแย่งทันที ไอ้เด็กเลวนั่นเนื้อก็ไม่ได้กิน แถมถูกยายแก่นั่นทุบตีอีก สมน้ำหน้าจริงๆ ไอ้เด็กบ้า เป็นเจ๊เหรอไม่ตีให้เสียมือหรอก เจ๊จะปล่อยให้หิวตายไปเลย คนน้องยังดีรู้จักห่วงใยคนอื่น ส่วนไอ้เด็กนั่นเหมือนบิดาจริงๆ นิสัยใช้ไม่ได้ ก่อนจะบ่นฝากลมฝากแล้ง

"เฮอะ..นึกว่าเจ๊ง้อหรือไง ฉันไม่ใช่คุณหนูหมื่นล้านที่วันๆ นั่งใช้เงินพ่อแม่ไปวันๆ กินแต่คราเวียร์นราดซอสเกรวี่นะย่ะ นี่ใครเจ๊เฟยนะโว้ย เหอะฉันหากินเองได้ย่ะไอ้แก่อัปลักษณ์ ว่ะ ว้าย"

สิ้นคำด่าว่าไอ้แก่อัปลักษณ์ร่างบางก็ถูกกระชากขึ้นจากน้ำทันที เสื้อผ้าที่แทบปิดไม่มิดเพราะมันตัวเล็กยิ่งขับให้ทรวดทรงองเอวของเธออะร้าอร่ามแนบเนื้อไปหมด จ้าวเหลียนเฟยทนไม่ไหวแล้ว ตาลุงนี่มันต้องโดนสักทีเถอะ

เขาจับมือนางไว้หนึ่งข้าง จ้าวเหลียนเฟย มือข้างที่เหลือกระแทกปลายคางคนตัวโตทันที ก่อนที่จะสะบัดหลุดออกมาแล้วคว้าเสื้อที่เพิ่งซักเสร็จมาคลุมร่าง และอาศัยจังหวะที่เขาเผลอยันบั้นท้ายจนเฉินมู่หยางหัวคะมำหน้าทิ่มลงไปน้ำในลำธาร

ร่างสูงสำลักน้ำทันที จากนั้นเขาก็พลิกกายลุกขึ้นก่อนจะย่างสามขุมมาหานาง ส่วนจ้าวเหลียนเฟยก็ตั้งการ์ดพร้อมรบเต็มที่เช่นกัน เฉินมู่หยางเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น

"จ้าวเฟยเฟย เจ้ามีความเป็นกุลสตรีบ้างหรือไม่ กล้าลงมือกับสามีตนเอง ที่บ้านเจ้าสั่งสอนมายังไง"

"ที่บ้านไม่มีคนสอนโว้ย พ่อหลงเมียน้อยเอาใจลูกเมียน้อย ข้าเติบโตมาเองไม่ปากกัดตีนถีบจะใช้ชีวิตได้อยู่รอดหรือตาแก่ ขนาดดิ้นรนให้หลุดพ้นสุดท้ายยังถูกยายแม่เลี้ยงใจมารนั่นยุยงบิดาข้าให้ขายเป็นเมียตาแก่ลูกติดอย่างเจ้าเลย"

เฉินมู่หยางไม่อยากทะเลาะกับนางต่อ ปากคอช่างร้ายกาจ กิริยาก็หยาบคาย เขาจึงเอ่ยในสิ่งที่ต้องการออกมาเท่านั้น

"แต่งตัวให้เรียบร้อย เดี๋ยวข้าจะให้ผิงผิงเอาเสื้อของข้าที่ใส่ไม่ได้มาให้ ข้ามีเรื่องต้องคุยกับเจ้า"

"เอาไว้ก่อนนะ..ข้ายังไม่ว่างคุยตอนนี้ ข้ามีเรื่องต้องทำก่อนตาเฒ่า"

"จ้าว เฟย เฟย พูดจาให้สมกับเป็นภรรยาหน่อยวาจาหยาบกระด้างหากข้าได้ยินอีกจะให้เจ้าอดข้าว"

"เหอะๆๆ ให้ข้าอดข้าว ไปดูลูกเจ้าเถอะตายหรือยัง อยากเห็นข้าถูกยายแก่นั่นทุบตี อุตส่าห์คาบข่าวไปบอกที่บ้านใหญ่ว่าที่บ้านมีเนื้อ สุดท้ายกระดูกพวกเขาก็ไม่คายแถมยังทุบตีกลับมาอีก ใครทุบตีบุตรเจ้ากันแน่ข้าหรือญาติเฮงซวยของเจ้าสืบดีหรือยัง"

"เจ้ากล้าแช่งลูกข้า อยากตายหรือไง"

"ฮ่าๆๆ โอ๊ยย...ไม่ต้องแช่งหรอก อีกไม่นานก็อดตายอยู่แล้ว หึ...เป็นนายพรานประสาอะไร เนื้อยังไม่มีให้ลูกกิน ลูกชาวบ้านอ้วนยังหมูก่อนตรุษจีน แต่ลูกตัวเองยังกับศพเดินได้ ถามจริงๆ นะตาเฒ่า เจ้าโง่ขนาดนี้ไปอยู่ชายแดนไม่เดินโง่ๆ ไปให้เขาเอาดาบเสียบตายเฉยๆ หรอกหรือ น่าอนาถยิ่งนัก"