พบหน้าเหล่าอนุ

ครึ่งชั่วโมงต่อมาพระชายาเพิ่งเดินมาถึงเรือนริมบึง มิใช่ว่าเรือนนี้ตั้งอยู่ห่างไกลสักเท่าไร เพียงแต่ร่างกายนี้ของตู้จินจินอ่อนแอเหลือเกิน นางจึงต้องเดินไปพักไปถือเป็นการชมทิวทัศน์ไปในตัว แต่มีอีกหลายคนมิได้เข้าใจเช่นนั้น เพราะตอนนี้หน้าเรือนมีสตรีหลายนางยืนเข้าแถวยืนรออยู่บนสะพานที่ทอดยาวเข้าสู่ตัวเรือน ในใจของพวกนางล้วนขุดบรรพบุรุษของพระชายาขึ้นมาสักการะบูชาไปหลายร้อยจบ ด้วยคิดว่าพระชายาตั้งใจกลั่นแกล้งให้พวกนางยืนรอกลางแสงแดดที่เริ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆ

         ที่เรียกว่าเรือนริมบึงนั้นในความเป็นจริงแล้ว ยังต้องเดินข้ามสะพานไปอีกอย่างน้อยก็คงสักหนึ่งร้อยเมตรในสายตาของจินเท่าที่เห็นคร่าว ๆ ยังไม่ได้นับอย่างจริงจังก็มีสตรีไม่น้อยกว่าสิบนาง น่าจะเป็นอนุของขององค์ชายรองทั้งหมด ‘จะหาพวกครั้งเดียวทั้งกระบิเลยสินะอนุเจียว พาพวกนางมาตากแดดรอ หวังจะให้พวกนางเกลียดข้าสินะ’

‘ท่านตาเตือนว่าในเรือนนี้มีคนไม่หวังดีต่อเรา อนุเจียวแน่ ๆ ละคนนึง ส่วนคนอื่นคงต้องดูกันต่อไป’ จินหรือตอนนี้ก็คือพระชายาตู้จินจิน เมื่อคืนหลังจากที่ท่านเทพไฉ่ซิงเอี๊ยะจากไป นางก็นึกได้ว่าก่อนที่นางจะฟื้นขึ้นมานางได้พบตู้จินจิน ซึ่งนอกจากการถ่ายทอดความทรงจำนางยังได้ฝากฝังให้จินช่วยแก้แค้นให้ แท้ที่จริงแล้วนางมิได้ตายไปจากความเจ็บป่วย เพียงแต่ใครเป็นคนลงมือนั้นนางก็มิสามารถบอกได้ วางใจเถอะตู้จินจิน นังจินคนนี้จะแก้แค้นให้เจ้าเอง 

         หลังจากนั่งลงตรงที่นั่งประธาน เหล่าอนุที่เดินตามเข้ามาด้วยเหงื่อโทรมกาย เครื่องสำอางที่ประโคมแข่งกันแต่งมาด้วยหวังว่าจะดูดีในสายตาพระชายาถ้าเป็นไปได้ เผื่อว่าองค์ชายรองจะเสด็จมาด้วยก็ยิ่งดี แต่ตอนนี้พวกนางได้แต่โล่งใจที่องค์ชายมิได้เสด็จมาด้วย แม้ว่าจะมิได้จดจ้องอย่างเต็มตานางก็เห็นแววตาโล่งใจของพวกนางที่แม้จะคิดปิดบังก็ยังทำได้มิดีพออาจจะด้วยความที่ต่างคนต่างอยู่มานาน ตั้งแต่นางแต่งเข้ามาก็มิเคยเรียกพวกนางมาคารวะตอนเช้าตามธรรมเนียมเลยสักครั้ง

         “ก่อนอื่นข้าคงต้องกล่าวว่า ขออภัย เพราะข้าไม่รู้ว่าพวกเจ้ามารอพบจึงได้เดินไปพักไป ด้วยสุขภาพของข้านั้นเดินได้หนึ่งร้อยก้าวติดต่อกันก็นับว่าดีแล้ว หวังว่าพวกเจ้าจะไม่ถือสาหาความ แล้วก็ลุกขึ้นมายืนพูดคุยกันเถิด เดี๋ยวเข่าด้านไปองค์ชายรองจะมากล่าวหาข้า ว่าทำร้ายดวงใจของเขาเอาได้” หลังจากกล่าวจบตู้จินจินจำต้องเรียกหายาดมจากปี้หรู เพราะแค่เดินมานางก็เหนื่อยแทบแย่แล้ว

         ในขณะที่บรรดาอนุทั้งหลายลุกขึ้นยืนด้วยท่าทีเก้ๆ กังๆ พระชายาที่พวกนางเข้าใจว่าเย่อหยิ่งเพราะถือตนว่าเป็นเจ้าหญิงต่างแคว้น และแกล้งทำเป็นป่วยเพื่อที่จะไม่ต้องพบพวกนางตามที่อนุเจียวได้บอกกล่าวแก่พวกนางตั้งแต่พระชายามาถึง กลับเป็นหญิงร่างเล็กดูจิตใจดี แม้แต่อนุเจียวยังเคยปล่อยให้พวกนางคุกเข่ารอพบบ้างเป็นบางครั้ง ในยามที่พวกนางบางคนมีความจำเป็นหรือมีเรื่องต้องขอร้อง แต่ที่พระชายากล่าวว่าหากหัวเข่าด้านแล้วจะทำร้ายดวงใจขององค์ชายรองนั้นคงเป็นไปมิได้ เพราะตั้งแต่พวกนางเข้ามาอยู่ในจวนแห่งนี้นอกจากจะได้พบกันยามเทศกาลต่าง ๆ ที่มีการจัดงานรื่นเริงในจวนแล้วองค์ชายรองก็ไม่เคยเรียกหาหรือมาเยี่ยมเยือนเพื่อค้างคืนในเรือนพวกนางคนใดเลย

         “พวกเจ้านอกจากอนุเจียวที่เป็นคนเก่าคนแก่ก็แนะนำตัวให้ข้ารู้จักตามลำดับการเข้าจวนทีละคนเถิด อย่าลืมบอกด้วยว่าพวกเจ้าเข้าเรือนมาได้อย่างไร อายุเท่าไหร่ มีทักษะใดติดตัวบ้างมีพี่น้องกี่คนและทางบ้านมีกิจการใดบ้าง ข้าจะให้ปี้หรูช่วยจดไว้ ต่อไปหากข้าต้องการความช่วยเหลือสิ่งใดจะได้ขอความร่วมมือจากพวกเจ้าได้” ตู้จินจินเอ่ยเสียงเรียบในแววตามีร้อยยิ้มจริงใจส่งให้เหล่าอนุทุกคน ยกเว้นอนุเจียวแหละนะ

‘รู้ว่าข้าเป็นคนเก่าก็ดีแล้ว นังพระชายาก้างขวางคอ แต่ทำไมตอนพูดว่าคนแก่ต้องเน้นเสียงขนาดนั้นด้วย ข้าแค่เกิดก่อนองค์ชายรองเพียงสองปีเท่านั้น จะอยากรู้ข้อมูลอนุทุกคนไปทำไม ประวัติแต่ละคนล้วนอยู่ที่ข้า มาขอดูก็สิ้นเรื่อง ท่าทางจะมิเคยมีผู้ใดสั่งสอนเรื่องกิจการงานเรือนสินะ’ คิดแล้วก็ทำตาปะหลับปะเหลือกส่งไปด้วยคิดว่าพระชายาไม่ได้มองมาที่นาง เพียงแต่นางไม่รู้ว่าพระชายาตู้ได้สั่งความคนทั้งสี่ที่ตามมาจากเรือน ให้คอยสังเกตสีหน้าอาการทุกคนที่พบเจอไว้ให้ดีแล้วค่อยมารายงานนางเมื่อไม่มีคนนอก

         หลังจากพระชายาพูดจบก็มีสตรีรูปร่างสูงโปร่งนางหนึ่งก้าวขึ้นมาหนึ่งก้าว “บ่าวชื่อซีเหมินเพคะ อายุ 17 ปี เข้าจวนมาสามปีแล้ว บิดาบ่าวได้รับความช่วยเหลือจากองค์ชายรอง ตอนออกไปคุ้มครองขบวนสินค้าแล้วถูกโจรดักปล้นและฆ่าผู้คุ้มกันในขบวนทั้งหมด เหลือเพียงท่านพ่อของบ่าวที่ใกล้ตายเต็มที แต่ขบวนสินค้าขององค์ชายรองผ่านมาพบ และช่วยไว้ได้เสียก่อน แต่กระนั้นสินค้าก็ถูกปล้นไปจนหมด ท่านพ่อสำนึกในพระกรุณาขององค์ชายรองจึงถวายบ่าวเพื่อให้มารับใช้องค์ชายรองแทนท่าน

ท่านพ่อต้องขายทรัพย์สินทั้งหมดเพื่อชดใช้ตามสัญญา แต่องค์ชายรองทราบเข้าจึงได้ทรงช่วยซื้อไว้และอนุญาตให้บิดาบ่าวยังอยู่อาศัยในเรือนเดิมได้ แต่ตอนนี้กิจการคุ้มกันสินค้านั้นมิได้ทำแล้ว บิดาอาศัยเปิดสอนวิชายุทธ์ให้แก่เหล่าคุณชายผู้มีความสนใจในด้านนี้เจ้าค่ะ เพียงแต่มิได้มีผู้สนใจเรียนมากนัก รายได้ก็เพียงพอใช้จ่ายกับท่านแม่สองคนแค่พอชนเดือน ตัวบ่าวเองนอกจากงานเย็นปักถักร้อยตามวิถีสตรี ท่านพ่อได้สอนวิชาหมัดมวยติดตัวมาบ้าง ท่านบอกว่าช่วยให้ร่างกายแข็งแรงไม่เจ็บป่วยง่ายเพคะ พี่สาวของบ่าวทั้งสามคนแต่งงานแยกเรือนออกไปกันหมดแล้วส่วนพี่ชายคนเดียวของบ่าว เสียชีวิตจากการดักปล้นครั้งนั้นเพคะ” กล่าวจบซีเหมินหรืออนุซีก็ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว เพื่อเปิดโอกาสให้คนต่อไปได้ขึ้นมารายงานตัว

“ข้าต้องขอโทษพวกเจ้าอีกครั้งด้วยเพราะไม่ทันตั้งตัวจริงๆ ว่าจะได้พบพวกเจ้า จึงมิได้นำของขวัญพบหน้ามาด้วย เดี๋ยวช่วงเย็นข้าจะจัดปาร์ตี้ เอ้ย จัดเลี้ยงมื้อค่ำที่เรือนนี้ พวกเจ้าค่อยมารับเอาตอนนั้นเถอะ นี่ใกล้เที่ยงแล้ว อนุเจียวคงไม่ได้เตรียมสำรับเที่ยงสำหรับพวกเราทุกคน พวกเจ้ากลับไปรับมื้อเที่ยงที่เรือนของตนเองก่อน แล้วค่อยกลับมาอีกทีตอนก่อนมื้อค่ำสักหนึ่งชั่วโมงเถิด ส่วนอนุเจียวอยู่คุยกับข้าสักครู่” ในระหว่างที่ฟังอนุซีพูดไปนั้น นางลอบนับจำนวนอนุที่เข้าแถวเรียงรายอยู่ต่อหน้าได้ทั้งสิ้นสิบหกนาง ถ้าจะปล่อยให้ทุกนางพูดจนครบละก็ ตัวนางเองนั่นแหละที่จะหิวจนเป็นลม จึงได้แต่ปล่อยให้พวกนางกลับเรือนไปรับประทานอาหารกลางวันกันเสียก่อน ส่วนอนุเจียวนั้นนางได้เตรียมของขวัญไว้ให้แล้ว และยังต้องการกำชับอีกสักสองสามเรื่อง

         “พระชายามีอันใดให้บ่าวรับใช้เพคะ” หลังจากที่เหล่าอนุถอยไปหมดแล้ว อนุเจียวจึงขยับเข้าหานางอีกสองก้าว แม้จะถามว่ามีอะไรให้รับใช้แต่ท่าทีมิได้แสดงความนบนอบแต่อย่างใด

“ปี้หรู พวกเจ้าหิวแล้วหรือยัง” แทนที่จะตอบคำถามของอนุเจียว ระชายากลับหันไปถามสาวใช้คนสนิท แม้อนุเจียวจะขัดใจเพียงใดก็ได้แต่ต้องรอ

         “พระชายายังมิเสวยพวกบ่าวจะหิวได้เยี่ยงไรเพคะ เพียงแต่ถ้าจะต้องกลับไปรับมื้อเที่ยงที่เรือนเหมยกุ้ย เกรงว่าพระองค์จะเป็นลมแดดเอาเสียก่อนนะเพคะ” ปี้หรูพร้อมส่งสายตามีความหมายมาที่นาง