เล่ห์แรกในเรือนหลัง

“ถ้าอย่างนั้นต้องรบกวนอนุเจียว ช่วยให้ห้องเครื่องจัดอาหารมื้อกลางวันส่งมาที่เรือนนี้ด้วย ส่วนครัวเล็กของเรือนนี้นั้นไม่รู้ว่าจัดวัตถุดิบส่งมาแล้วหรือยัง แล้วข้าก็อยากจะถามว่ามีใครจัดเรือนพักให้สารถีหวังหรือยัง   เมื่อวานนี้องค์ชายรองตรัสว่าจะให้เขามาพักที่เรือนนอกพร้อมรถม้า” ตู้จินจิน ถามพลางมองอนุเจียวด้วยด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ซึ่งถ้าสังเกตให้ดีจะเห็นว่ารอยยิ้มนั้นไปไม่ถึงดวงตา

“ทูลพระชายาเพคะ เรื่องมื้อกลางวันนั้นไม่มีปัญหา แต่วัตถุดิบในครัวเล็กนั้นบ่าวไม่ทราบว่าพระชายาจะย้ายมาเรือนนี้เมื่อใด จึงไม่กล้าส่งวัตถุดิบมาก่อนด้วยกลัวจะเก่าเก็บเสียก่อนเพคะ ส่วนเรื่ององครักษ์หวังนั้นองค์ชายรองได้เลื่อนตำแหน่งให้เป็นองครักษ์ประจำพระองค์ของพระชายา และบ่าวได้จัดการเรือนด้านนอกไว้ให้ท่านหวังเรียนร้อยแล้ว เพียงแต่บ่าวยังไม่ได้พบกับท่านหวังเพื่อสอบถามความต้องการเพิ่มเติมจากเขาเลยเพคะ” อนุเจียวตอบครบทุกคำถามในประโยคเดียว

“เช่นนั้นเจ้าเข้ามารับของขวัญพบหน้าจากข้าเถอะ จะได้ไปรับมื้อกลางวันเสีย ส่วนวัตถุดิบสำหรับครัวเล็กนั้นเจ้าช่วยให้คนส่งมาช่วงบ่ายวันนี้เลยแล้วกัน ข้าคงไม่กลับไปเรือนเหมยกุ้ยแล้ว เดินไปเดินมาเหนื่อยโดยใช่เหตุ แดดที่นี่แรงเหลือเกิน เรื่องข้าวของนั้นไว้เจ้าให้คนมาส่งวัตถุดิบแล้วข้าค่อยขอแรงพวกเขา ป้าชุ่ยทั้งสองไปช่วยกันย้ายของมาที่เรือนนี้เลย จะว่าไปข้าลืมถามว่าอนุขององค์ชายรองที่มาวันนี้ครบทุกคนแล้วหรือไม่ ข้าจะได้เตรียมของขวัญไว้ให้ทั่วถึง หากขาดใครไปคงไม่ดี ส่วนองครักษ์หวังข้าให้ป้าชุ่ยไปตามมาแล้ว เขาคงรอพบข้าอยู่” ตู้จินจิน ส่งถุงแดงที่นางรับมาจากเสี่ยวมี่ส่งให้อนุเจียว

“ขอบพระทัยพระชายาเพคะ บ่าวจะจัดการให้คนส่งวัตถุดิบมาให้ทันทีเพคะ ส่วนอนุในเรือนวันนี้ขาดไปเพียงอนุม่าน นางลากลับบ้านเพราะมารดานางสิ้น บ่าวสงสารที่มารดานางเหลือนางเพียงผู้เดียว เลยอนุญาตให้นางไปจัดการพิธีศพ คาดว่าคงกลับมาภายในวันสองวันนี้ ถ้าพระชายาไม่มีสิ่งใดแล้ว บ่าวขอตัวไปแจ้งห้องเครื่องให้ส่งมื้อกลางวันมายังเรือนนี้ก่อนนะเพคะ” หลังจากแน่ใจว่าพระชายาไม่มีสิ่งใดมอบหมายเพิ่มเติมแล้ว อนุเจียวจึงขอตัวออกไปโดยทำเป็นลืมถามถึงรายการอาหารที่พระชายาจะจัดเลี้ยงเหล่าอนุในมื้อเย็นตามที่นางได้กล่าวไว้

“ไปเถอะ กว่าอาหารจะมาคงอีกพักใหญ่พวกเราเดินดูรอบๆ เรือนกัน” ตู้จินจินลุกขึ้นเดินชมเรือนใหม่ที่นางจะย้ายเข้ามาอาศัยตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป โดยนางได้กำหนดการใช้ห้องต่างๆ ตามที่นางต้องการ โดยห้องนอนประธานนั้นนางได้เว้นไว้ให้องค์ชายรอง เพราะถึงอย่างไรเขาก็เป็นเจ้าของจวนแห่งนี้ แต่จะให้นางใช้ห้องประธานโดยหวังว่าองค์ชายรองจะมาค้างคืนกับนางนั้นนางรับไม่ได้ ร่างนี้ของตู้จินจินเพิ่งอายุสิบห้าปี หากเกิดตั้งครรภ์ขึ้นมา โอ้ย ไม่อยากจะคิด นางอ่านนิยายมากมายนัก หลายเรื่องที่ถึงแม้จะคลอดปลอดภัยแต่ก็ทรมานไม่น้อย ไหนจะเล่ห์กลในเรือนหลังต่างๆ นานา จวนหลังนี้ยิ่งมีอนุอยู่มากมาย นางยังไม่กล้าคิด

หลังจากจัดการแบ่งสันปันส่วนห้องพัก และจัดการห้องใช้งานต่างๆ เช่นห้องหนังสือและห้องเก็บสมบัติ ขณะที่กำลังจะไปดูครัวเล็กคนจากห้องเครื่องก็มาส่งอาหารกลางวันพอดี พร้อมทั้งมีบ่าวชายจำนวนหนึ่งนำวัตถุดิบในการทำอาหารมาส่ง นางจึงให้พวกเขานำไปไว้ในห้องครัวก่อน จนกระทั่งพวกนางรับประทานอาหารกลางวันเสร็จ คนงานพวกนั้นก็จัดวางวัตถุดิบในครัวเข้าที่เข้าทางพอดี บ่าวชายวัยกลางคนผู้หนึ่งก็เข้ามาขอพบ พร้อมทั้งแจงว่าอนุเจียวให้พวกเขาอยู่รอคำสั่งให้ไปขนย้ายข้าวของจากเรือนเหมยกุ้ย ตู้จินจินจึงให้ปี้หรูและป้าชุ่ยทั้งสองนำบ่าวชายทั้งหมด กลับไปขนของจากเรือนเหมยกุ้ย ใจจริงนางอยากให้เสี่ยวมี่ไปด้วย เพื่อนางจะได้แอบเข้าไปงีบในห้องแอร์ที่อยู่ในมิติ แต่ปี้หรูเป็นห่วงกลัวนางจะเป็นลมจากความร้อน จึงให้บ่าวชายผู้หนึ่งไปเบิกน้ำแข็งจากห้องเก็บน้ำแข็งใต้ดินมาวางไว้ข้างเตียงเพื่อให้นางงีบหลับกลางวัน

อากาศร้อนเยี่ยงนี้ได้น้ำแข็งมาวางไว้ใกล้ๆ ช่วยให้นางพอจะหลับลงได้บ้าง ตั่วเอ๋อสั่งไว้ว่าให้นางกินให้อิ่มนอนให้หลับ ออกกำลังกายเบาๆ ให้ร่างกายค่อยๆ ฟื้นฟู เพียงแต่ในการที่จะให้ได้รับลมเย็นนั้น ต้องวางอ่างน้ำแข็งไว้ใกล้ๆ แล้วจึงให้นางกำนัลหรือบ่าวหญิงมานั่งโบกพัดให้ลมผ่านก้อนน้ำแข็ง หากเมื่อยก็เปลี่ยนคนอื่นมาโบกแทน นางสงสารนางกำนัลเหล่านั้น เพราะโบกพัดแม้จะเป็นงานเบาแต่ถ้าต้องทำต่อเนื่องนานๆ ก็กินแรงไม่น้อย แถมลมยังไม่โดนตัวคนพัด ทำให้ยิ่งร้อนมากขึ้นจากการออกแรง เป็นการเอาเปรียบแรงงานยิ่งนัก   ตู้จินจินเกิดมาในรั้วในวังเป็นองค์หญิงเต็มตัวคงมิเคยรู้สึกอันใด แถมตอนนางแต่งเข้ามาในจวนนางก็ไม่มีกระจิตกระใจจะทำสิ่งใดจึงมิเคยคิดจะเอ่ยปากถามหาแม้แต่น้ำแข็งที่ในจวนแห่งนี้มิเคยขาดแคลน

“พระชายาตื่นแล้ว ล้างหน้าก่อนเพคะ” ปี้หรูที่เพิ่งเดินเข้ามาหลังจากเปลี่ยนให้เสี่ยวมี่มาพัดให้พระชายาเพื่อจะได้อยู่ใกล้น้ำแข็งบ้างและนางจะได้ออกไปกำกับการจัดวางของที่ย้ายมาจากเรือนเหมยกุ้ยด้วย

“พระชายาเพคะ นี่ก็บ่ายแก่แล้ว ไม่เห็นอนุเจียวส่งใครมาถามเรื่องรายการอาหารที่พระชายาจะจัดเลี้ยงเย็นนี้เลยเพคะ” หลังจากพระชายาล้างหน้าจากอ่างทองเหลืองที่นางนำมาให้แล้ว นางจึงได้ให้เสี่ยวมี่ยกออกไปและนั่งลงข้างเตียงพร้อมทั้งเอ่ยถาม

“ถ้าเป็นเจ้า เจ้าจะอยากให้คนที่เจ้าหมั่นไส้ได้รับความชื่นชมโดยมิได้ลงแรงหรือไม่” พระชายามิได้ตอบคำ แต่กลับย้อนถามให้ปี้หรูต้องขบคิด

“ถ้าเป็นบ่าว อย่าว่าแต่จะให้ได้รับความชื่นชมโดยมิได้ลงแรงเลยเพคะ ถ้าทำได้แม้เห็นหน้าบ่าวก็ยังมิอยากเห็นเลยเพคะ” เสียงเสี่ยวมี่ดังมาก่อนตัวหลังจากที่นางนำอ่างล้างหน้าไปเก็บ และเข้ามาได้ยินคำถามของพระชายาเข้าพอดี

“นังเด็กบ้ามิมีสัมมาคารวะ พระชายาหาได้กล่าวกับเจ้าไม่ ทะลึ่งกลางปล้องขึ้นมาได้ เห็นทีพระชายาจะใจดีกับเจ้ามากเกินไป” ปี้หรูบ่นให้เสี่ยวมีพร้อมง้างฝ่ามือเตรียมจะซัดเสี่ยวมี่สักป้าบ

“เสี่ยวมี่ยังเด็กนัก นางคิดอย่างไรก็พูดอย่างนั้น ต่อไปเจ้าก็สอนนางให้มากหน่อย” เนื่องจากปี้หรูเป็นนางกำนัลเด็กที่เข้าวังตั้งแต่อายุเพียงหกปี จึงเพียบพร้อมมารยาทและกิริยา เพราะผ่านการเคี่ยวกรำจากมามาในวังหลวงแคว้นสู่ ส่วนเสี่ยวมี่นั้นพระชายาตู้ช่วยไว้ในระหว่างเดินทางมายังแคว้นต้าจินเพื่อเข้าพิธีสมรส ด้วยเห็นว่าพ่อแม่นางเสียชีวิตจากสงครามเด็กหญิงอายุเพียงสิบสามปี 

หากโชคไม่ดีคงไม่พ้นถูกล่อลวงไปขาย เพราะตอนนี่ได้พบกับนางนั้นเสี่ยวมี่สภาพไม่ต่างจากเด็กขอทาน และยังแต่งตัวเป็นชายเพื่อขอทานเลี้ยงชีพ ครั้งนั้นนางกำลังถูกเด็กขอทานหลายคนรุมทุบตีเพื่อแย่งชิงแป้งจี่เพียงแผ่นเดียวที่พระชายาประทานให้ ด้วยเหตุนี้ตู้จินจินจึงเอ็นดูนางเหมือนน้องสาว ส่วนปี้หรูนั้นอายุมากกว่านางสองปี จะบอกว่าตู้จินจินเห็นนางเหมือนพี่สาวก็ได้ เพียงแต่ปี้หรูไม่ได้กล้าที่จะตีตนเสมอท่าน ยังคงรักษาระยะห่างกับนางอยู่เสมอ

“พระชายาเอ็นดูเจ้านัก เจ้าระลึกไว้ด้วยล่ะ” หลังจากค้อนให้พระชายาไปหนึ่งวงเล็กๆ ก็หันไปกล่าวกับเสี่ยวมี่

“ข้าจดจำพระคุณของพระชายาและพี่ปี้หรูไว้เสมอเจ้าค่ะ แต่พี่ปี้หรูมัวแต่บ่นข้า ท่านยังมิได้ตอบคำพระชายาเลยนะเจ้าคะ” เสี่ยวมี่กล่าวไปยิ้มไปแต่ก็ไม่วายยียวนปี้หรูตามประสาเด็กทะเล้น