ท่านเทพฯ

“นังหนูเอ้ย นังหนูจิน ลุกขึ้นมาคุยกันก่อน” เสียงชายชราดังขึ้นข้างเตียง จินได้แต่งัวเงียลืมตาขึ้นมองด้วยยังปรับตัวให้เข้ากับสถานการณ์ยังไม่ได้ อันที่จริงเธอยังอยากนอนคิดอะไรต่อมิอะไรอีกสักพัก แต่ด้วยความอ่อนแอของร่างนี้นางจึงหลับไปอย่างไม่ทันรู้ตัว

“คุณตาเป็นใครคะ เข้ามาในห้องนอนหนูได้ยังไง ปี้หรู ปี้หรู” จินได้แต่คว้าผ้าห่มขึ้นมากอด หันซ้ายหันขวามองหาอาวุธอย่างลุกลี้ลุกลนพร้อมร้องเรียกปี้หรูที่นอนอยู่ห้องข้าง

“ใจเย็นๆ นังหนู เมื่อสักครู่เจ้ายังเรียกหาข้าอยู่หยก ๆ ส่วนสาวใช้ของเจ้าไม่ต้องเรียกหรอก ข้าทำให้นางได้หลับสบาย นางเหนื่อยเพราะเจ้ามาหลายวันแล้ว” ชายชราตรงหน้าอมยิ้มบ่งบอกความใจดีพร้อมมองมาที่นาง

“ท่านคือ ท่านเทพไฉ่ซิงเอี๊ยะหรือเจ้าคะ” จินถามออกไปหลังพิจารณาการแต่งกายของชายชราตรงหน้า

“ก็ข้าน่ะสิ เห็นเรียกหาข้าก็เลยแวะมาดูสักหน่อย” พูดพร้อมทั้งนั่งลงบนเก้าอี้ที่เพิ่งโผล่ออกมาจากอากาศทำเอาจินตาเหลือก

“จิน คารวะท่านเทพเจ้าค่ะ” จินพยายามจะคุกเข่าลงข้างเตียงแต่กลับทำไม่ได้ คล้ายมีมือที่มองไม่เห็นจับนางนั่งลงพิงหัวเตียงพร้อมผ้าห่มคลุมอกให้นางอย่างอบอุ่น จินได้แต่ก้มศีรษะทำความเคารพ

“เรียกข้าว่าท่านตาเถอะ ข้ามีเวลาไม่มากแต่ก็จะตอบในสิ่งที่เจ้ากำลังสงสัย ทว่าลิขิตฟ้าไม่อาจเปิดเผย ข้าตอบได้เพียงมันเป็นชะตาของเจ้า หากเจ้าเห็นสิ่งใดที่คิดว่าไม่ถูกไม่ควรก็จงแก้ไขให้มันเป็นไปตามที่ควร จะได้เป็นตามที่เจ้าเคยอธิฐานไว้ว่าอยากกลับไปแก้ไขในสิ่งที่เคยทำผิดพลาด ต่อไปนี้เจ้าจงใช้ชีวิตในฐานะตู้จินจินให้ดี” ท่านเทพตอบคำถามที่จินได้รำพึงไว้ก่อนหลับไป

“แต่ท่านตาเจ้าขา จินจะอยู่ที่นี่ได้อย่างไรเจ้าคะ อาหารการกินก็ไม่คุ้น อากาศก็ร้อน แอร์ก็ไม่มี รายได้ก็ไม่มี” เมื่อท่านเทพให้ความเอ็นดู ก็อดบ่นให้ฟังไม่ได้

“เอาเถอะนังหนู เห็นแก่ที่เจ้าขยันทำงานหาเงินในชาติที่แล้ว ข้าจะให้บ้านเก่าของเจ้าและอาหารแปรรูปทั้งหมดที่เจ้ามีในโรงงาน แค่นึกถึงเจ้าก็สามารถเข้าไปในนั้นหรือจะนำของจากในนั้นออกมาก็ได้” ท่านเทพกล่าวพร้อมยื่นมือมาวางเหนือศีรษะจนจินรู้สึกอุ่นทั่วร่างจึงได้เอามือออก

“เท่านี้หรือคะท่านตา” จินได้แต่มองไปรอบ ๆ กาย ไม่เห็นมีสิ่งใดเปลี่ยนไป

“ข้าช่วยเจ้าได้แค่นี้แหละ ส่วนเรื่องของโลกนี้ เดี๋ยวเจ้าก็ได้เจอผู้ชี้แนะ จำไว้นะ เจ้าน่ะมันคนแปลก ถ้าเมื่อใดได้เจอคนแปลกเช่นเจ้าก็คบหาเอาไว้เถอะ เอ้า ก่อนข้าจะไปเจ้าลองนึกถึงสิ่งที่เจ้าเคยมี รึจะนึกถึงห้องแอร์เย็นฉ่ำของเจ้าก็ได้ อ้อ ไม่ต้องกลัวจะเสียค่าไฟค่าน้ำ ตอนนี้สิ่งเหล่านั้นเป็นเพียงมิติในใจ เจ้าเพียงแต่อย่าให้บุคคลที่สามรับรู้เป็นพอ” กล่าวเสร็จท่านเทพฯก็ส่งยิ้มพร้อมมองออกไปนอกหน้าต่าง

“หลานจะลองดูเจ้าค่ะ ห้องนอนแสนสบาย อุ้ย เข้ามาได้จริงๆ ด้วย ตู้เซฟลองเปิดดูหน่อย ว้าวว ทองแท่งกับเครื่องประดับทั้งหมด โต๊ะเครื่องแป้ง เครื่องสำอาง ลองไปโรงงานดูดีกว่า ตุบ โอ้ย ทำไมเป็นอย่างงี้” จินหงายหลังลงบนเตียงนอนสี่เสาด้วยอาการงุนงง

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า เจ้าเด็กน้อย ข้ากล่าวว่าอาหารแปรรูปมิใช่โรงงานอาหารแปรรูป เจ้าเพียงแค่นึกถึงมันก็ออกมาแล้วจะต้องไปที่โรงงานทำไมกัน ฮ่า ฮ่า ฮ่า” ท่านเทพฯขำในความซุ่มซ่ามของจิน ทั้งยังส่ายหัวด้วยความเอ็นดู

จินลองยื่นมือออกมาแล้วนึกถึงติ่มซำหม้อร้อน สินค้าตัวล่าสุดที่เธอยังไม่ทันเปิดตัวก็ต้องมาตายเสียก่อน

“อุ้ย ได้แล้วๆ ชุดติ่มซำหม้อร้อนไม่ต้องใช้เตา มื้อเช้าเบาๆ ที่คุณคู่ควร” ด้วยความดีใจ จินจึงหลุดพูดสโลแกนสินค้าที่เธอคิดไว้ออกมาด้วย

“ในเมื่อเจ้าได้ในสิ่งที่พอใจแล้วข้าก็จะกลับละ” ท่านเทพฯกล่าวพร้อมตั้งท่าจะหายตัวจากไป

“เดี๋ยวก่อนเจ้าค่ะท่านตา ติ่มซำนี้หลานขอใช้สักการะท่านตาได้มั้ยเจ้าคะ” จินยื่นส่งติ่มซำหม้อร้อนในมือเธอไปทางท่านเทพฯ ด้วยสองมือ

“ถ้าเจ้าไม่ว่าอะไรข้าขอเปลี่ยนเป็นข้าวกะเพราไก่ไข่ดาวกับส้มตำสัก 2 ชุด แล้วก็ชานมไข่มุกสัก 2 กระป๋องละกัน ข้ามีนัดกับเจ้าเสินหนงพอดี แล้วก็เจ้าสามารถส่งอาหารให้ข้าด้วยการตั้งโต๊ะบูชาแล้วจุดธูปไหว้ ที่สำคัญข้าเบื่ออาหารจีนกับชาจีนเต็มทนแล้ว” กว่าท่านเทพจะกล่าวจบ จินก็นำอาหารตามออเดอร์ออกจากมิติมาวางตรงหน้าท่านเทพฯ ครบถ้วนพอดี

“เห็นแก่ของกินของเจ้า ข้าขอเตือนอีกอย่าง ในเรือนนี้มีผู้ไม่หวังดีต่อเจ้า จงระวังตัวให้ดี ข้าไปล่ะ” สิ้นเสียงร่างของท่านเทพฯก็หายไปทันที

จินได้แต่คุกเข่าลงโขกศีรษะสามครั้ง เพื่อเป็นการแสดงความเคารพแด่ท่านเทพไฉ่ซิงเอี๊ยะที่กรุณามาไขข้อข้องใจและให้พรกับตน ก่อนจะล้มตัวลงนอนอีกครั้งพร้อมทั้งนึกถึงห้องนอนของตน ดีจริง ๆ ไม่ต้องทนนอนร้อนตับแตกแล้ว แถมมีห้องน้ำชักโครกแสนสบายพร้อมอ่างจากุซซี่ที่ตั้งแต่ติดตั้งมาเธอเพิ่งใช้ไปแค่สองครั้ง ก็งานมันยุ่งนี่นา เวลานอนยังแทบไม่มี

“พระชายาเพคะ ตื่นเถิดเพคะ เดี๋ยวแดดแรงจะเดินออกกำลังมิได้นะเพคะ” เสียงเสี่ยวมี่ที่ปี้หรูให้มาปลุกพระชายาแทนเนื่องจากนางตื่นสาย เสี่ยวมี่ก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน พี่ปี้หรูจอมเข้มงวดของนางเหตุใดวันนี้จึงตื่นสายนัก ปกติตื่นตั้งแต่ตีสี่แถมเป็นฝ่ายปลุกนางแทบทุกครั้ง

“พระชายา ท่านอยู่ไหนเพคะ” เสี่ยวมี่ตกใจมากเพราะพระชายาของนางไม่อยู่ในห้องบรรทมอย่างที่ควรจะเป็น

‘ตายละยังไม่ได้แต่งตัวเลยทำไงดี ให้โผล่ไปทั้งอย่างนี้เสี่ยวมี่หัวใจวายแน่ๆ ไปโผล่ที่ห้องน้ำเลยได้มั้ยนะ’ จินรีบใส่ชุดชั้นในแบบบิกินี่ที่เธอเคยชินพร้อมนึกถึงห้องน้ำในห้องบรรทมของเธอ ทันใดนั้นร่างบางก็ปรากฏขึ้นในห้องน้ำทันที

“ข้าอยู่ในห้องน้ำเจ้าหยิบเสื้อผ้าเข้ามาให้ที” พูดพร้อมทำเสียงกุกกักให้เสี่ยวมี่ได้ยินจะได้คิดว่านางอยู่ในนี้แต่แรก

“บ่าวกำลังคิดว่าจะเดินมาดูในนี้พอดีเลยเพคะ เหตุใดพระชายาสรงน้ำเงียบนักเพคะ” เสี่ยวมี่เดินมาให้ห้องน้ำพร้อมชุดฮั่นฝูสีน้ำเงินเข้ม

‘นั่นมันชุดพระชายาแน่รึ’ จินรับมาใส่โดยมีเสี่ยวมี่คอยช่วยพลางนึกกังขาในใจ เหตุใดชุดที่มีสีสันช่างไม่สดใสเอาเสียเลย ตู้จินจินเป็นสาวน้อยเยาว์วัยคงไม่มีใจชมชอบสีทึบทึมเช่นนี้ คงไม่พ้นอนุเจียวผู้มีอำนาจจัดการเรือนหลังจัดหามาให้อีกตามเคย

หลังจากรับมื้อเช้าที่ริมระเบียงหน้าเรือน โดยนางให้ป้าชุ่ยทั้งสองยกโต๊ะตัวเล็กพร้อมเก้าอี้มาวาง ที่เรียกว่าป้าชุ่ยทั้งสองเพราะทั้งสองคนเป็นพี่น้องกัน เป็นคนเก่าแก่ของจวน คนพี่ชื่อชุ่ยหลัน คนน้องชื่อชุ่ยหัวนางจึงขอเรียกว่าป้าต้าชุ่ยกับป้าเสี่ยวชุ่ยเพื่อลดการสับสน ซึ่งป้าทั้งสองก็ยินดีและดีใจมากที่พระชายาใส่ใจพวกตน

หลังจากเดินออกกำลังเสร็จและกำลังนั่งพัก อนุเจียวให้เสี่ยวอิงสาวใช้คนสนิทมารายงานว่า ‘เรือนริมบึงจัดเสร็จแล้ว’ คงเพราะเป็นเรือนลำลองที่ต้องเตรียมพร้อมไว้คอยรับแขก จึงมีการทำความสะอาดอยู่อย่างสม่ำเสมอ

“ไป พวกเราไปดูกัน ท่านป้าต้าชุ่ยรบกวนท่านไปตามหวังซีฉวนไปพบข้าที่เรือนริมบึงด้วย” หลังชวนปี้หรู เสี่ยวมี่และป้าเสี่ยวชุ่ยเสร็จ จึงสั่งให้ป้าต้าชุ่ยไปตามหวังซีฉวนให้นาง เนื่องจากองค์ชายรองได้รับสั่งให้เขา ไปอยู่ที่เรือนด้านนอกของเรือนริมบึงเพื่อขับรถให้นาง นางก็อยากจะทำความรู้จักกับเขา พร้อมทั้งให้เขาได้จัดการที่พักอาศัยไปพร้อมกัน เพราะหากนางย้ายเข้าไปอยู่ในเรือนริมบึงแล้ว จะไปจัดการเรือนพักของเขาอีกคงไม่สมควร ส่วนป้าเหอผู้มีหน้าที่เฝ้ายามหน้าประตูเรือนนั้นตอนนี้เป็นเวลานอนของนางตอนเย็นค่อยเรียกนางมาพูดคุย