ตอนที่ 8

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"พระชายาเพคะ"

"เจ้าเข้ามาได้" สาวใช้คนสนิทเปิดประตูเข้ามาในภายในห้องก่อนจะเอ่ยรายงานแก่หญิงสาว

"ท่านอ๋องมารอรับพระชายาแล้วเพคะ"

"ท่านอ๋องมาเองงั้นหรือ"

"เพคะ เอ่อ คือ..."

"อันใดงั้นหรือ"

"มีสตรีผู้หนึ่งมาด้วยเพคะ บ่าวจำได้ว่าเป็นสตรีที่ท่านอ๋องทรงช่วยเหลือในวันนี้เพคะ"

"แล้วอย่างไรหรือ"

"พระชายาจะทรงกลับไปพร้อมกับท่านอ๋องเลยหรือไม่เพคะ" หนิงอันช่างใจอยู่สักพัก ฉีอ๋องมารอรับนางด้วยตนเองหากปฏิเสธและดื้อรั้นจะอยู่ต่อก็คงไม่เหมาะนัก ถึงอย่างไรก็ไม่แตกต่าง เช่นนั้นกลับไปนอนที่เรือนของนางดีกว่า

"เจ้ามาช่วยข้าแต่งตัว ส่วนอาเป่าไปแจ้งแก่ท่านอ๋องให้รอสักครู่เถิด"

"เพคะ"

ใช้เวลาไม่นานร่างบางของหนิงอันก็ก้าวมาหยุดอยู่ด้านข้างรถม้า ก่อนที่สาวใช้คนสนิทจะช่วยพยุงหญิงสาวขึ้นไปบนรถม้า แล้วพบว่านอกจากฉีอ๋องแล้วยังมีหลิวหยาง เสิ่นหนาน และสตรีผู้นั้น แต่เพราะชายหนุ่มนั่งตรงกลางด้านขวาคือสหายทั้งสอง ด้านซ้ายคือแม่นางเอก หนิงอันจึงเลือกที่จะนั่งฝั่งเดียวกันกับหญิงสาว หากแต่เมื่อนางไม่ยอมลุกให้หนิงอันได้เข้าไปนั่งใกล้กับสามี หนิงอันจึงได้นั่งลงตรงบริเวณทางออกแทน

"เอ่อ แม่นางผู้นี้คือ แม่นางเยว่ชิง" หนิงอันเพียงพยักหน้าก่อนจะแกล้งทำเป็นไม่สนใจเขาอีก

"พี่สะใภ้ วันนี้ท่านได้รับบาดเจ็บหรือไม่"

"ข้าไม่เป็นอันใด ขอบคุณคุณชายหลิวที่เป็นห่วงเจ้าค่ะ"

"ท่านไม่เป็นอันใดก็ดีแล้ว วันนี้วุ่นวายยิ่งนัก" หลังจากตอบคำถามของชายหนุ่มเสร็จ หนิงอันก็พิงศีรษะที่ผนังลงก่อนจะแกล้งหลับเพื่อไม่ต้องการที่จะตอบคำถามของผู้ใดอีก หลังจากนั้นรถม้าก็ตกอยู่ในความเงียบ

มีเพียงเยว่ชิงที่พยายามจะเอ่ยสนทนากับชายหนุ่มทั้งสามเป็นระยะ หากแต่ก็เป็นการถามคำตอบคำ หนิงอันจำจดเนื้อเรื่องต่อจากเหตุการณ์ในวันนี้ได้ดี นางเอกของเรื่องที่เมื่อได้พบกับพระเอกก็เกิดตกหลุมรัก ก่อนจะแสร้งทำเป็นบาดเจ็บแล้วเอ่ยให้อีกฝ่ายไปส่งตนที่จวน

ส่วนนางเป็นเพียงตัวประกอบ ทั้งในตอนนี้ก็ยังอยู่นอกเหนือบทที่ควรจะเป็นอีก หนิงอันได้แต่ทำใจให้ว่างเปล่า เพราะนี่เป็นนิยายที่นางเขียนขึ้นมาเอง เฟยฉีในตอนนี้ก็คือพระเอกของเรื่อง หาใช่เฟยฉีคนเดียวกันกับที่นางหลงรักไม่ เช่นนั้นแล้วหญิงสาวก็พยายามบอกกับตนเองว่าตัวนางไม่ควรรู้สึกเจ็บปวดกับเรื่องนี้

หากแต่หนิงอันนั้นได้เข้ามาอยู่ในตัวประกอบนี้ ที่หญิงสาวทั้งรักและหลงใหลพระเอกเป็นอย่างมาก มากมายจนกระทั่งยอมเสียสละชีวิตของตนเองเพื่อให้เขาได้ครองคู่กับนางเอก หึ ช่างเป็นสตรีที่โง่งมยิ่งนัก

หากกลับไปได้นางจะเปลี่ยนเนื้อหาของเรื่องให้หมด จะไม่ให้หนิงอันจมปลักอยู่กับการแอบรักเช่นนี้อีกและนางก็ไม่ควรล้อเล่นกับความรักของใคร เพราะแท้ที่จริงแล้วตัวประกอบเช่นหนิงอันเองก็มีหัวใจเช่นกัน นางเจ็บได้และร้องไห้เป็น

จะว่าไปแล้วเป็นนางที่ไม่ควรเข้าไปยุ่งกับเนื้อเรื่องหลักและควรปล่อยให้ทุกอย่างมันดำเนินต่อไปในแบบที่มันควรจะเป็น และเมื่อทุกอย่างเดินทางไปถึงยังจุดสุดท้าย นางก็จะได้กลับบ้านเสียที!

เฟยฉีให้รถม้าวนไปส่งสหายทั้งสองและหญิงสาวที่เขาได้ช่วยเหลือในวันนี้ ก่อนจะตรงกลับจวนอ๋อง ขณะที่ทั้งรถม้าเหลือเพียงแค่เขาและนาง ชายหนุ่มจึงได้เอ่ยขึ้น

"เจ้าบาดเจ็บตรงที่ใดหรือไม่" หนิงอันหันหลังกลับไปมองชายหนุ่ม ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงปกติ

"หม่อมฉันปลอดภัยดีเพคะ"

"เช่นนั้นก็ดีแล้ว อีกสองวันจะมีงานเลี้ยงที่วังหลวง เจ้าเองก็เตรียมตัวเถิด จะได้ไปด้วยกัน"

"เพคะ" แม้จะแปลกใจอยู่ไม่น้อยที่ชายหนุ่มเป็นคนเอ่ยชวนนางด้วยตนเอง แต่แล้วอย่างไรเล่าฉากสำคัญล้วนอยู่ในเหตุการณ์งานเลี้ยงทั้งหมด ความจริงแล้วนางเองกะว่าจะแกล้งล้มป่วยเสียหน่อย โดยใช้ข้ออ้างในเหตุการณ์วันนี้ว่านางรู้สึกตื่นตระหนกจนล้มป่วยมิอาจลุกขึ้นจากเตียงได้อีก ดูท่าคงต้องหาเหตุผลใหม่เสียแล้วกระมัง หากไม่ได้ยินในประโยคต่อมาของเขา

"พรุ่งนี้ เปิ่นหวางจะให้ช่างหลวงมาช่วยเจ้าเตรียมอาภรณ์และเครื่องประดับ แล้วก็จะเชิญหมอหลวงมาตรวจดูสุขภาพของเจ้าเสียหน่อย วันนี้เจ้าเองก็คงจะได้รับความสะเทือนใจและตื่นตระหนกไม่น้อย หากเจ็บป่วยจะได้รักษาได้ทัน" กล่าวจบชายหนุ่มก็ยกยิ้มที่มุมปากก่อนจะทอดมองมายังร่างบางราวกับล่วงรู้ความคิดของนาง

"เพคะ" หนิงอันทำได้เพียงรับปากอีกฝ่าย ก่อนจะนิ่งเงียบไม่เอ่ยสนทนาสิ่งใดกับเขาอีก

"ถึงแล้วขอรับ ท่านอ๋อง พระชายา"

หนิงอันก้าวลงจากรถม้าโดยที่มีสาวใช้ทั้งสองรอรับอยู่ด้านล่าง เพียงหันกลับมาคารวะสามีก่อนจะเดินหันหลังจากไปอย่างรวดเร็ว เฟยฉีทำได้เพียงมองตามร่างบางที่เดินห่างออกไป บอกไม่ถูกว่าแม้จริงแล้วตนเองนั้นรู้สึกเช่นไรในยามที่อีกฝ่ายไม่สนใจในตัวเขาเช่นที่เคยเป็น

เช้าวันต่อมา

เรือนชุนหลีของหนิงอันก็เต็มไปด้วยข้าหลวงที่ได้รับคำสั่งให้มาตระเตรียมเสื้อผ้าเครื่องประดับของนาง หญิงสาวถูกจับลองชุดแล้วชุดเล่า เครื่องประดับต่างถูกประโคมขึ้นมาบนศีรษะของนางอย่างมากมาย ใช้เวลากว่าครึ่งวันกว่าจะได้ชุดที่เป็นที่น่าพอใจ เป็นอาภรณ์สีม่วงอ่อนไล่ระดับความเข้มอ่อนของสี พร้อมกับเครื่องประดับหยกสีเดียวกัน หนิงอันเลือกชุดที่คิดว่าเรียบง่ายที่สุด เพราะนางต้องการที่จะพักผ่อนแล้ว หากว่าตกลงกันไม่ได้เสียทีก็มีแต่จะทำให้เปลืองแรงไปเสียเปล่าๆ อย่างไรนางก็ไม่ใช่นางเอกจะประโคมแต่งให้ตนเองงดงามไปแข่งกับผู้ใดกัน

หลังจากที่เหล่าข้าหลวงกลับไปแล้วก็ทำเอาหนิงอันรู้สึกราวกับถูกสูบพลังไปไม่น้อย ก่อนจะสั่งให้สาวใช้นำสำรับจัดขึ้นโต๊ะให้มากหน่อย ดูเหมือนว่าวันนี้นางจะเจริญอาหารไม่น้อยทั้งยังทานได้มากกว่าปกติ

สักพักสาวใช้ก็เข้ามารายงานบางอย่างแก่หญิงสาว

"พระชายาเพคะ บ่าวได้ยินสาวใช้ตำหนักใหญ่กล่าวว่าแม่นางเยว่ชิงที่ท่านอ๋องได้ทรงช่วยเหลือ มาที่จวนเพื่อพบท่านอ๋องเพคะ" หนิงอันเงยหน้าขึ้นจากสำรับอาหาร แล้วค่อยๆ วางตะเกียบลงก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับที่มุมปาก

"มาแล้วอย่างไรเล่า"

"พระชายาจะทรงเสด็จไปดูหรือไม่เจ้าคะ"

"นางมาแล้วเกี่ยวข้องอันใดกับข้าเล่า เอาละ! ข้าจะงีบหลับเสียหน่อย พวกเจ้ามีอันใดก็ไปทำเถิด"

"เพคะ" สาวใช้ทั้งสองต่างมองหน้ากัน เมื่อหลายวันก่อนหน้านี้ นายหญิงของนางยังมีท่าทีกระตือรือร้นต่อการพยายามเอาอกเอาใจท่านอ๋องอยู่เลย แล้วเหตุใดอยู่วันนี้จึงได้ไม่สนใจแล้วเล่า หรือว่า... พระชายาจะทรงโกรธเคืองที่ท่านอ๋องไปช่วยสตรีอื่นก่อนช่วยนาง ต้องเป็นเช่นนั้นอย่างแน่นอน

สาวใช้ทั้งสองพยักหน้าให้กัน ก่อนจะค่อยๆ ถอยร่นออกจากห้องไป

ทางด้านหนิงอันค่อยก้าวไปยังริมหน้าต่าง ก่อนจะค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตัวโปรด ก่อนจะทอดมองออกไปยังต้นเหมยที่อยู่ไม่ไกล สายตาของนางว่างเปล่า ต่างจากตอนที่ทะลุมิติมาที่นี่ใหม่ๆ ในตอนนั้นหญิงสาวพยายามที่จะฝืนเปลี่ยนแปลงเนื้อเรื่องเพื่อหวังว่าตนเองจะได้มีโอกาสได้ทำในสิ่งที่นางไม่เคยได้มีโอกาส

จนหลงลืมไปว่าตัวละครเฟยฉีและเฟยฉีในชีวิตจริงนั้นแม้จะมีนิสัยที่คล้ายกันหากแต่จริงๆ แล้วเขาทั้งสองกลับเป็นคนละคน คนละคนที่หมายความว่าคนทั้งคู่จะไม่มีมีทางเป็นคนเดียวกัน หนิงอันก่นด่าตนเองเบาๆ

"เพ้อเจ้อเกินไปแล้ว ทั้งยังโง่งมไม่เลิก ตัดใจได้แล้ว ไม่ว่าจะเป็นตอนนี้หรือตอนไหน เส้นทางของเธอกับเขาก็ไม่มีทางมาบรรจบกัน เพราะมันจะเป็นเส้นขนานเช่นนี้ตลอดไป" หนิงอันบอกกับตนเองว่าเธอควรจะเก็บใจของตนเองเอาไว้ อยู่เฉยๆ แล้วปล่อยให้เรื่องราวมันจบลงในแบบที่มันควรจะเป็น จากนั้นก็กลับไปยังที่ ๆ เธอได้จากมา