ตอนที่ 7

อาเป่าหายไปไม่นานก่อนจะกลับมาด้วยสีหน้าไม่ค่อยดีนัก

"เกิดอันใดขึ้นหรือ"เป็นอาโปสาวใช้อีกคนเอ่ยถามสหาย

"พระชายาท่านองครักษ์กล่าวว่า เอ่อ... คงต้องใช้เวลาพักใหญ่เพคะ ดูเหมือนว่ารถม้าของท่านอ๋องเองก็มีปัญหาเช่นกัน" หนิงอันพยักหน้ารับ ไม่มีทางที่เรื่องนี้จะเป็นเรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน ดูท่าแล้วคงจะมีคนตั้งใจปองร้ายฉีอ๋องเป็นแน่

"ช่างเถิด แต่ตอนนี้ฝนใกล้จะตกเต็มทีแล้ว พวกเราคงต้องหาที่หลบฝนเสียก่อน"

"ด้านหน้าไม่ไกลนี้มีโรงเตี๊ยมเจ้าค่ะ บ่าวคิดว่าเราไปพักที่นั่นรอรถม้าดีหรือไม่เพคะ" อาโปเอ่ยขึ้น

"เช่นนั้น ก็เอาตามนั้นก็แล้วกัน อาเป่าเจ้าไปแจ้งองครักษ์ว่าหากรถม้ามาแล้วให้ไปรับข้าที่โรงเตี๊ยมข้างหน้าก็แล้วกัน"

"เพคะ พระชายา" สาวใช้คนสนิทหายไปไม่นานก่อนจะกลับมารายงานแก่หญิงสาวอีกครั้ง

"เรียบร้อยแล้วเพคะ"

"เช่นนั้นก็ไปกันเถิด"

"เพคะ" โชคดียิ่งนักที่โรงเตี๊ยมดังกล่าวอยู่ห่างออกไปไม่ไกล ใช้เวลาเดินเพียงเค่อก็ถึงแล้ว ในยามที่ขาเรียวสาวเท้าก้าวเข้ามาภายในโรงเตี๊ยม พายุฝนก็โหมกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา 

"โชคดียิ่งนักเพคะ ที่พวกเรามาถึงที่นี่ได้ทันเวลาพอดี"

"นั่นนะสิ ไม่อย่างนั้นคงเปียกปอนกันไปหมด"

"เถ้าแก่ ขอที่นั่งที่เป็นส่วนตัวสักเล็กน้อย นายหญิงของข้าไม่ชอบที่ๆผู้คนมากเกินไป" อาโปเดินเข้าไปสั่งการกับเถ้าแก่ ก่อนที่อีกฝ่ายจะเลือกสรรโต๊ะที่ดีที่สุดให้กับนายหญิงของพวกนาง ที่นั่งดังกล่าวเป็นพื้นที่เปิดโล่ง หากแต่มีฉากกั้นเพื่อความเป็นส่วนตัว ทั้งยังสามารถมองเห็นพื้นที่โดยรอบทั้งหมดของโรงเตี๊ยมได้อีกด้วย

"โปรดขอสักครู่ ข้าน้อยจะนำน้ำชามาให้ขอรับ" สาวใช้ทั้งสองเพียงพยักหน้ารับ

วันนี้ฤกษ์ไม่ดีตั้งแต่ออกจากจวน มาถึงสนามเตะลูกหนังยังต้องไปเจอกับม้าพยศคลั่ง แล้วก็มารถม้าเสียทั้งยังต้องติดอยู่ที่โรงเตี๊ยมแห่งนี้อีก อีกไม่กี่ชั่วยามฟ้าก็จะมืดแล้ว ขืนเป็นเช่นนี้อาจจะต้องติดอยู่ที่นี่ทั้งคืน หนิงอันสั่งการให้สาวใช้จองห้องพักเอาไว้สองห้อง หากว่านางคาดการณ์ไม่ผิด อีกไม่นานที่นี่จะเต็มไปด้วยรถม้าและผู้คน พายุฝนรุนแรงเพียงนี้คืนนี้พวกนางอาจจะมีความจำเป็นต้องพักที่นี่

"อาเป่าอาโป พวกเจ้าไปจองห้องพักสักสองห้องเถิด หากว่าพายุฝนไม่ยอมหยุด พวกเราอาจจะต้องค้างแรมที่นี่"

"เพคะ"

สาวใช้ทั้งสองเดินกลับมาพร้อมกับใบหน้ายินดี ก่อนจะเอ่ยแจ้งแก่นายหญิงของตน

"โชคดีเหลือเกินเพคะ เถ้าแก่แจ้งมาว่าเหลือห้องพักสองห้องพอดีเลยเพคะ"

"ดียิ่ง"

"เข้ามาเร็วๆ อ๊า น่าเบื่อเสียจริง เหตุใดอยู่ ๆ วันนี้จึงได้เกิดพายุขึ้นได้เล่า"

เสียงดังอื้ออึงมาจากหน้าโรงเตี๊ยมก่อนจะปรากฏร่างของผู้คนนับสิบที่แห่แหนกันเข้ามาภายในโรงเตี๊ยมแห่งนี้ เนื้อตัวที่เปียกปอนไปด้วยสายฝนนั่น ทำให้หนิงอันมั่นใจว่าตนเองนั้นคิดถูกแล้วที่ให้สาวใช้รีบไปจองห้องพักเอาไว้เสียก่อน

"พระชายาเพคะ ท่านช่างเก่งกาจ คนมากมายเพียงนี้โชคดีเหลือเกินที่พวกเราได้จองห้องพักเอาไว้เสียก่อน"

"อื้ม โชคดีจริงๆ"

โรงเตี๊ยมแห่งนี้มีขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ หากแต่ห้องพักควรจะมีมากกว่าที่นางคาดไว้แล้วเหตุใด ห้องพักจึงได้เต็มเร็วนัก หรืออาจจะมีคนมาจองเอาไว้ล่วงหน้าแล้วกระมัง แต่ก็มิได้เกี่ยวข้องอันใดกับนาง

"พวกเราขึ้นห้องพักกันเถิด ข้าเหนื่อยอยากจะพักผ่อนเต็มทีแล้ว"

"เพคะ"

หนิงอันใช้เวลาแช่ตัวในน้ำร้อนเป็นเวลาค่อนข้างนานกว่าปกติ เพราะละอองฝนอาจจะทำให้นางเกิดไม่สบายขึ้นมาได้ ก่อนที่น้ำจะเริ่มเย็นตัวลงนางจึงได้ลุกขึ้นจากอ่างน้ำ และเป็นสาวใช้ทั้งสองเข้ามาปรนนิบัติสวมเสื้อผ้า

โดยปกติแล้วสตรีชั้นสูงทุกคนมักจะมีเสื้อผ้าตระเตรียมเอาไว้ในห่อผ้าแล้วถูกเก็บไว้บนรถม้า เพื่อป้องกันเหตุมิคาดฝันหรืออาจจะมีความจำเป็นที่จะต้องเปลี่ยนมันในทันที สาวใช้ทั้งหลายจึงจำเป็นต้องถูกอบรมในเรื่องนี้อย่างเคร่งครัด และสาวใช้ทั้งสองของนางก็เช่นเดียวกัน

"โชคดีที่บ่าวเตรียมเสื้อผ้าของท่านเอาไว้เสียหลายชุดเพคะ"

"ขอบใจพวกเจ้ามาก ดูแลข้าเสร็จแล้ว พวกเจ้าก็ไปแช่น้ำร้อนดื่มน้ำขิงกันเสียหน่อยเถิด เดี๋ยวจะเป็นหวัดเอาได้ง่ายๆ"

"เพคะ"

"เช่นนั้นพวกเจ้าก็กลับห้องไปเถิด ข้าเองก็จะพักผ่อนแล้ว คืนนี้ไม่ต้องมาคอยอยู่ดูแลข้าแล้ว"

"เพคะ"

เสียงประตูเปิดออกก่อนจะปิดลง พลันหนิงอันจึงได้ก้าวออกมานั่งบนเก้าอี้กลางห้องพัก ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"ท่านออกมาได้แล้วเจ้าค่ะ" มือเรียวรินน้ำชาใส่ถ้วยก่อนจะยกมันขึ้นมาเป่าแล้วจิบอย่างช้าๆ 

เมื่อได้ยินว่าหญิงสาวรู้ตัวแล้ว ชายหนุ่มจึงได้ก้าวออกมาจากที่ซ่อน พร้อมกับยกยิ้ม

"ช่างสมกับเป็นฉีหวางเฟย" ชายหนุ่มที่ก้าวออกมาจากที่ซ่อนเอ่ยขึ้นราวกับต้องการประชดประชัน

"ข้าได้กลิ่นเลือดจากตัวท่าน" หนิงอันรู้ดีว่าแม้นี้จะเป็นโลกแห่งนิยาย แต่หากว่านางพลาดพลั้งนางก็อาจจะบาดเจ็บและตายได้เช่นกัน เพียงแต่เมื่อนางตาย นางก็จะได้กลับไปยังโลกของตัวเอง หญิงสาวจึงมิได้หวั่นกลัวหากว่าต้องเผชิญกับเรื่องราวร้ายๆอีก เพราะเรื่องเมื่อกลางวันก็ทำให้นางรู้สึกขวัญหายมากพอแล้ว ทั้งยังกำลังจะถูกแย่งสามีไปต่อหน้าต่อตาอีกด้วย 

"เหตุใดเจ้าจึงมาอยู่ที่นี่!" หนิงอันขมวดคิ้ว คำถามนี้ควรเป็นนางกระมังที่ต้องถาม หนิงอันหันไปเผชิญหน้ากับชายหนุ่ม ก่อนจะพบว่าหยางชินได้รับบาดเจ็บมากกว่าที่นางคาดไว้

"ควรเป็นข้ากระมังที่ต้องถามท่านว่าเหตุใดจึงได้มาหลบอยู่ในห้องของข้า ทั้งยังบาดเจ็บเพียงนี้"

"อย่าพึ่งถามอันใดมากได้หรือไม่ ช่วยทำแผลให้ข้าที"

"หึ เหตุใดท่านจึงไม่ให้องครักษ์ของท่านทำให้เล่า" หนิงอันเอ่ยขึ้น

"ข้าอยากให้เจ้าเป็นคนทำแผลให้ข้า" หนิงอันรู้สึกขัดใจหากแต่ก็ทนดูอีกฝ่ายที่กำลังบาดเจ็บไม่ได้ ก่อนจะคิดว่าถือเสียว่าตอบแทนบุญคุณที่อีกฝ่ายช่วยเหลือนางเมื่อตอนกลางวันก็แล้วกัน ร่างบางสาวเท้าเข้าไปหยิบกล่องยาที่นางมักจะพกติดตัวไปไหนมาไหนด้วยเสมอ แล้วผายมือให้อีกฝ่ายนั่งลงบนเก้าอี้ตัวยาวริมหน้าต่าง หากแต่ในเวลาต่อมาเขากลับเดินตรงไปอีกทางก่อนจะนั่งเอนตัวบนเตียงของนาง

"ทะ ท่านกำลังจะทำให้เตียงของข้าเลอะ"

"เอาน่า เจ้าอย่าได้พูดมาก รีบมาดูแลข้าเร็วเข้า!"

"เอ๊ะ! นี่ท่าน ท่าน..." หนิงอันหมดคำจะพูดกับอีกฝ่ายก่อนจะหยิบเก้าอี้มานั่งข้างเตียงแล้วลงมือทำแผลให้กับเขา 

บาดแผลไม่ลึกมากนักทำให้ไม่จำเป็นจะต้องเย็บแผล เพียงแค่ล้างแผล โรยยา และพันไว้ด้วยผ้าสะอาดก็พอ เป็นเพราะบาดแผลของเขาอยู่บริเวณหน้าอกทำให้ชายหนุ่มจำเป็นจะต้องเปลือยท่อนบนอย่างช่วยไม่ได้ หนิงอันลอบมองเรือนร่างที่น่าหลงใหลนี้อย่างเพลิดเพลิน หน้าท้องเป็นลอนจากการฝึกยุทธ์ทำให้เขาดูมีเสน่ห์เหลือล้น สมแล้วกับฉายามารร้ายแห่งหลิงอัน ใบหน้าคมคายที่หล่อเหลา ดวงตาคมเข้มดุดัน ร่างกายที่สูงใหญ่ทั้งยังสมส่วนไปทั้งตัวเช่นนี้ แม้ว่าหนิงอันจะพยายามบอกกับตนเองว่าอีกฝ่ายเป็นตัวร้ายที่นางสร้างขึ้นมา ไม่ได้มีชีวิตจริงๆ หากแต่หนิงอันเองก็อดคิดไม่ได้ว่าหากตัวร้ายผู้นี้มิได้มีจุดจบอันน่าอนาถเช่นเดียวกับตัวประกอบอย่างหนิงอัน ทั้งคู่จะมีความเป็นอยู่ในบั้นปลายชีวิตอย่างไร

คิดถึงจุดนั้น หญิงสาวก็อดรู้สึกผิดไม่ได้จริงๆ ที่สร้างจุดจบอันเป็นโศกนาฏกรรมเช่นนั้นให้แก่เขา

"เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ"

"ขอบคุณ" หยางชินเอ่ยขอบคุณหญิงสาวในขณะที่สายตาของเขายังคงมองไปที่ร่างของหนิงอันอย่างไม่ละสายตา เมื่อทำแผลให้อีกฝ่ายเรียบร้อยแล้ว หญิงสาวจึงได้ก้าวถอยออกมาเสียไกล

"เมื่อเสร็จแล้วก็รบกวนท่าน ออกไปจากห้องของข้าด้วยเจ้าค่ะ หากใครมาเห็นเข้าอาจจะไม่เหมาะนัก ข้าเองเป็นสตรีที่ออกเรือนแล้วอยู่ในที่ลับตากับบุรุษสองต่อสองเช่นนี้ หากมีใครเห็นแล้วนำไปพูดต่อ ต่อให้กระโดดแม่น้ำหวงโหวก็คงไม่อาจเรียกคืนชื่อเสียงของตนเองกลับมาได้ ขอคุณชายโปรดเข้าใจด้วยเจ้าค่ะ" หนิงอันกล่าววาจายืดยาวที่สุดตั้งแต่ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย 

หยางชินมองดูใบหน้าที่เรียบนิ่ง ดวงตาที่เฉยชาของหญิงสาว ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆแล้วกล่าวขอบคุณนาง

"ขอบคุณแม่นางที่ช่วยเหลือ"

"ถือเสียว่าตอบแทนบุญคุณที่ท่านเองได้ช่วยเหลือข้าในวันนี้เช่นกันเจ้าค่ะ"

"อื้ม เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน" หนิงอันทำเสียงพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะมองดูชายหนุ่มทะยานออกไปทางหน้าต่าง แล้วหายไปในความมืด นางถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เมื่ออีกฝ่ายได้จากไปแล้ว 

ถึงอย่างไรหนิงอันผู้นี้ก็แต่งงานแล้ว อย่างไรการทำเช่นนี้ก็ไม่เหมาะสม

หนิงอันนั่งลงที่โต๊ะกลางห้องก่อนจะจิบน้ำชาไปพลางคิดไปเรื่อยเปื่อย นางสังเกตเห็นว่าต่อให้เรื่องราวเล็กๆน้อยๆเปลี่ยนไปบ้าง หากแต่เรื่องราวในฉากสำคัญอื่นๆในแต่ละตอนล้วนไม่ได้เปลี่ยนไปด้วย เช่นฉากที่พระนางได้พบกัน หรือแม้กระทั่งฉากที่พระเอกกล่าววาจาทำร้ายจิตใจของภรรยาเช่นนาง เช่นนั้นฉากสำคัญต่อไปก็คงจะไม่เปลี่ยนแปลงเช่นกัน ตัวประกอบเช่นนางมีสิทธิ์แต่เก็บเกี่ยวความสุขรายทางเท่านั้น เพราะในที่สุดแล้วตัวละครสำคัญและฉากสำคัญทุกตอนของนิยายมันก็จะกลับเข้าที่เข้าทางของมันอย่างไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้

เมื่อคิดเรื่องราวต่างๆผ่านไปแล้ว หญิงสาวจึงได้วกกลับมานึกถึงเรื่องราวในวันนี้ ไม่ว่าจะเป็นเหตุการณ์ม้าพยศคลั่งแล้วเขาเป็นผู้เข้ามาช่วยนาง ทั้งยังอยู่ ๆ รถม้าของนางก็เกิดปัญหาจนต้องมาพักยังโรงเตี๊ยมแห่งนี้ แล้วยังต้องเจอกับเขาที่มาแอบหลบซ่อนตัวเพราะบาดเจ็บ

ทั้งหมดนี่! ใช่เรื่องบังเอิญแน่หรือ