ตอนที่ 3

หลังจากที่ได้โอกาสกลับมาในครั้งนี้ เซี่ยเป่าเจินเปลี่ยนแปลงไปมากจนสาวใช้ส่วนตัวและบุตรชายถึงกับเอ่ยปาก แต่สิ่งที่ทั้งสองกล่าวออกมาต่อจากนั้นคือสิ่งที่ทำให้หญิงสาวรู้สึกมีความสุขอย่างที่สุด

"ท่านแม่ขอรับ"

"หืม ว่าอย่างไรหรือเป่าเกอ"

"ข้าดีใจยิ่งนักที่ท่านแม่ฟื้นขึ้นมา คนในหมู่บ้านต่างบอกว่าที่ท่านแม่เป็นเช่นนี้ก็สมควรแล้ว แต่ข้ามิเห็นด้วยสักนิด..." กล่าวจบร่างเล็กของบุตรชายก็ได้แต่ก้มหน้าลง ราวกับกำลังสะกดกลั้นความรู้สึกเสียใจ

เซี่ยเป่าเจินได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกสะเทือนใจยิ่งนัก แม้จะโมโหที่คนเหล่านั้นกล้าพูดจาร้ายกาจต่อหน้าบุตรชาย แต่นางก็ปฏิเสธไม่ได้จริง ๆ ว่าตัวนางนั้นเคยร้ายกาจเช่นที่คนในหมู่บ้านกล่าวจริง ๆ หญิงสาวจึงได้เอ่ยปลอบใจบุตรชายของนางเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายรู้สึกเศร้าใจไปมากกว่านี้

"เป่าเกอ เจ้าจงฟังแม่ให้ดี"

"ขอรับท่านแม่"

"แม่ต้องขออภัยเจ้าที่แม่เคยทำตัวไม่ดีทั้งกับเจ้าและบิดาของเจ้า แต่ต่อจากนี้แม่สัญญาว่าแม่จะเปลี่ยนแปลงตัวเอง ไม่เป็นคนใจร้ายอย่างที่แล้วมาอีกแล้ว เจ้าจะให้โอกาสแม่ได้หรือไม่" ซ่งรุ่ยเป่ามองหน้ามารดาของเขา ดวงตาทั้งสองข้างเต็มตื้นไปด้วยความยินดี มารดาของเขามิเคยกล่าวกับเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเพียงนี้ ทั้งตลอดเวลาที่ผ่านมาท่านแม่ก็อ่อนโยนกับเขาเป็นอย่างมาก มากจนเด็กน้อยเผลอคิดว่าตนเองนั้นเพียงแค่ฝันไป ในยามที่นอนหลับก็มักจะสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกเสมอ ก่อนจะคอยชะเง้อคอมองดูร่างของมารดาเพราะกลัวว่ามารดาที่ใจดีเช่นนี้จะหายไป แต่เมื่อซุกตัวเข้าสู่อ้อมแขนของมารดาแล้วหญิงสาวรู้สึกตัวและโอบกอดบุตรชายตอบกลับมา เด็กน้อยก็ได้รู้ว่ามารดาที่ใจดีของเขานั้นยังคงอยู่

"เช่นนั้น วันนี้เจ้าอยากจะกินอันใดเป็นพิเศษหรือไม่ แม่จะเป็นผู้ทำให้เจ้ากินเอง"

"ข้ากินอันใดก็ได้ขอรับ ขอเพียงเป็นสิ่งที่ท่านแม่ทำให้ข้า ทุกอย่างล้วนแต่ดีทั้งนั้น" เซี่ยเป่าเจินยกยิ้มจนถึงดวงตา ก่อนจะใช้ฝ่ามือของนางลูบที่ศีรษะของบุตรชาย แล้วเอ่ยตอบ

"เช่นนั้น... วันนี้เราก็กินอะไรง่าย ๆ ก่อนดีหรือไม่ เอาไว้พรุ่งนี้เราค่อยไปหาซื้ออาหารสดที่ตลาด"

"ดีขอรับ"

"หงซิ่ว เดี๋ยวเจ้าไปเก็บยอดผักที่ริมรั้วมาเสียหน่อย ผัดน้ำมันหอยเล็กน้อยก็คงพอใช้ได้"

"เจ้าค่ะฮูหยิน"

"เอาละ! เช่นนั้นเจ้าก็ไปช่วยแม่ที่ครัวด้วยดีหรือไม่"

"ขอรับ"

ยอดผักที่อยู่ริมรั้วถูกสาวใช้คนสนิทเด็ดมาจำนวนไม่น้อยก่อนจะถูกนำมาล้างแล้วโยนลงกระทะเพื่อผัดกับน้ำมันหมูเล็กน้อยจากนั้นก็ปรุงด้วยเครื่องปรุงอื่น ๆ ส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วเรือน พร้อมกับไข่ไก่ที่ถูกตีจนละเอียดก่อนจะเพิ่มน้ำลงไปแล้วใช้ตะเกียบตีให้เข้ากันอีกครั้งแล้วนำไปตุ๋นในกระทะที่ใส่น้ำเปล่าลงไปเล็กน้อย เพียงไม่นานก็ได้ไข่ตุ๋นเนื้อนุ่มเนียน เด้งดึ๋งดั๋งราวกับเยลลี่ พร้อมทานกับข้าวร้อน ๆ ทำให้มื้อค่ำวันนี้ บุตรชายของนางขอเติมข้าวถึงสองครั้งพร้อมกับเอ่ยชมไม่ขาดปาก

และหลังจากทานมื้อเย็นกันเสร็จแล้ว หญิงสาวจึงได้ชักชวนบุตรชายและสาวใช้ไปนั่งพักผ่อนกันที่ศาลาริมน้ำด้านหลังเรือน

จวนหลังนี้มีขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ประกอบไปด้วยเนื้อที่ราวสามสิบหมู่ เรือนจำนวนห้าเรือน เป็นเรือนที่ใช้เก็บของหนึ่งเรือน เรือนนอนของเหล่าบ่าวรับใช้และสาวใช้หนึ่งเรือนซึ่งในตอนนี้เหลือเพียงหงซิ่วเท่านั้น เรือนครัวหนึ่งเรือน เรือนรับรองและเรือนหลักที่ใช้เป็นเรือนนอนและห้องตำราของสามีนาง เรือนหลักมีห้องนอนจำนวนสามห้องนอนกับหนึ่งห้องตำรา เซี่ยเป่าเจินและสามีนั้นแยกห้องนอนกันตั้งแต่แต่งงาน ถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้นางจะพยายามล่วงล้ำเข้าไปในห้องนอนของสามีแต่สุดท้ายก็ต้องถูกขับไล่ออกมาทุกครั้ง

ในขณะที่หญิงสาวกำลังนั่งจิบชาอยู่นั้นสายตาก็พลันมองไปเห็นท่าทางแปลก ๆ ของสาวใช้ที่กำลังเดินถือถาดกาน้ำชาเข้ามาใหม่ จึงได้หันไปเอ่ยกับบุตรชาย

"เป่าเกอ แม่ว่าคงได้เวลาที่เจ้าจะต้องอ่านทบทวนตำราแล้วกระมัง อีกไม่นานก็จะเปิดภาคการศึกษาแล้ว"

"ขอรับ เช่นนั้นลูกขอตัวก่อน"

"เจ้าไปเถิด" หลังจากที่พ้นร่างของบุตรชายแล้ว เซี่ยเป่าเจินก็หันไปมองสาวใช้ก่อนจะเอ่ยถาม

"อาซิ่ว เกิดอันใดขึ้นงั้นหรือ"

"ฮูหยินเจ้าคะ เมื่อสักครู่นี้เหล่าเหลียนมาแจ้งว่านายท่านจะไม่กลับมาที่เรือนสักพักเจ้าค่ะ" เซี่ยเป่าเจินเข้าใจดีว่าชายหนุ่มนั้นหมดความอดทนกับนางแล้ว ย่อมเป็นธรรมดาที่จะไม่อยากพบหน้าหรืออยู่ร่วมชายคาเดียวกันกับนาง การกลับมาครั้งนี้นางมิได้หวังว่าตนจะสามารถทำให้สามีหันกลับมารักนาง เพราะเขาก็มิเคยรักนางอยู่แล้วตั้งแต่แรก การกลับมาครั้งนี้นางเพียงต้องการแก้ไขไม่ให้เกิดเรื่องเลวร้ายขึ้นกับสามีและบุตรชายของนางเท่านั้น พร้อมกับจะมิยอมให้ผู้ใดมาหลอกใช้นางเพื่อเป็นเครื่องมือในการทำร้ายคนที่นางรักโดยเด็ดขาด

หากวันข้างหน้าซ่งรุ่ยหยางยังยืนยันว่าต้องการที่จะหย่าขาดจากนาง นางก็จะยอมรับความจริงให้ได้พร้อมกับเลี้ยงดูบุตรชายให้เติบใหญ่และเป็นคนดีเท่าที่จะทำได้ แต่แม้ว่านางจะคิดเช่นนั้น แต่พอได้ยินคำพูดห่างเหินหรือท่าทีรังเกียจที่สามีมีต่อนางก็ทำให้หญิงสาวรู้สึกเจ็บปวดอยู่ไม่น้อย

"อืม ข้าเข้าใจแล้ว เช่นนั้นเจ้าช่วยสอบถามเหล่าเหลียนทีเถิดว่าท่านพี่ต้องการเสื้อผ้าหรือข้าวของอย่างอื่นเพิ่มเติมหรือไม่ ข้าจะได้ไปเตรียมให้แก่เขา"

"เอ่อ... นายท่านเพียงให้เหล่าเหลียนมาแจ้งและสอบถามว่าฮูหยินเป็นเช่นไรบ้างเท่านั้นเจ้าค่ะ ข้าเพียงกล่าวว่าฮูหยินสบายดี จากนั้นเหล่าเหลียนก็ควบม้ากลับไปแล้วเจ้าค่ะ"

"เช่นนั้นหรือ..." ดียิ่งนักที่เขายังนึกถึงข้าอยู่บ้าง แต่ประโยคหลังนางเพียงแค่กล่าวกับตนเองภายในใจเท่านั้น ก่อนจะยิ้มเยาะกับตนเองอย่างโง่งม 

"ฮูหยิน ท่านอย่าเสียใจไปเลยเจ้าค่ะ นายท่านคงจะกำลังยุ่งเพราะใกล้จะเปิดภาคการศึกษาแล้ว ที่สำนักศึกษาคงจะมีเรื่องให้ทำอยู่มาก"

"หากเป็นเช่นนั้นก็คงจะดี เอาเถิดพรุ่งนี้เจ้าช่วยไปแจ้งแก่เหล่าเซียวให้ช่วยมาบังคับรถม้าให้ทีเถิด ข้าจะพาเป่าเกอไปตลาด เจ้าเองก็ไปเสียด้วยกันเลยก็แล้วกัน"

"เจ้าค่ะฮูหยิน"

"แล้วหากว่าท่านตาท่านยายเอ่ยถามถึงข้า ก็กล่าวบอกท่านทั้งสองไปตามตรงว่าข้าสบายดีและพรุ่งนี้ในตอนเย็นจะเข้าไปหาท่านทั้งสองที่เรือน"

"เจ้าค่ะ บ่าวทราบแล้ว"

เดิมทีเซี่ยเป่าเจินนั้นมีพี่น้องสามคน แต่หลังจากเหตุการณ์ในครั้งนั้นบิดามารดาก็ราวกับต้องการตัดขาดจากนางเพราะความอับอายที่หญิงสาวได้ก่อเอาไว้ แต่ยังโชคดีที่ท่านตาท่านยายที่อาศัยอยู่ที่หมู่บ้านซัวเถานั้นรักและเอ็นดูนางอยู่มาก จึงได้เอ่ยชวนนางและสามีมาตั้งรกรากอยู่ที่นี่ 

โดยท่านตาของนางหรือนายท่านจูกังเหิงนั้นเป็นอดีตบัณฑิตผู้ทรงภูมิ และเป็นเจ้าของสำนักศึกษาเฉิงอันหนิงที่มีชื่อเสียงที่สุดในเมืองซัวเถา ทำให้หมู่บ้านที่นางอาศัยอยู่ถูกเรียกว่าซัวเถาน้อย เพราะเป็นแหล่งที่อยู่ที่มีผู้มีชื่อเสียงอาศัยอยู่หลายคนนัก ทั้งยังอยู่ห่างจากตัวเมืองซัวเถาเพียงสิบลี้เท่านั้น บรรยากาศโดยรอบงดงามและเต็มไปด้วยต้นไม้ดอกไม้ราวกับเมืองสวรรค์ เป็นพื้นที่ที่มีราคาแพงที่สุดไม่ต่างจากพื้นที่ภายในเมือง

ซึ่งตอนนี้ท่านตาของนางนั้นแม้จะยังคงมีบทบาทเป็นอาจารย์ใหญ่แห่งสำนักศึกษาเฉิงอันหนิงอยู่ก็ตาม แต่ในความเป็นจริงนั้นการดูแลจัดการสำนักศึกษาทุกอย่างกลับถูกมอบให้กับหลานเขยเช่นซ่งรุ่ยหยางมานานกว่าห้าปีแล้ว

ทำให้ในตอนนี้สามีของนางมีหน้าที่ไม่ได้ต่างจากอาจารย์ใหญ่ของสำนักศึกษาเฉิงอันหนิงที่มีสิทธิ์ตัดสินใจเบื้องต้นแทนท่านตาของนางแทบจะทุกอย่าง 

นึกได้เช่นนั้นเซี่ยเป่าเจินก็ยังรู้สึกผิดที่ครั้งหนึ่งได้ลงมือทำลายอนาคตของเขา ทั้ง ๆ ที่ความเป็นจริงแล้วชายหนุ่มควรจะได้มีอนาคตที่ดีในตำแหน่งขุนนาง แต่เพราะนางจึงทำให้เขาตัดสินใจที่จะมีชีวิตอยู่เพียงแค่ในสถานศึกษาเล็ก ๆ แห่งนี้ เซี่ยเป่าเจินรู้สึกผิดต่อชายหนุ่มยิ่งนัก จนไม่รู้ว่าจะทำเช่นไรจึงจะสามารถรับผิดชอบทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นได้ นางจึงทำได้เพียงตั้งใจที่จะทำให้ทุก ๆ วันเป็นวันที่ดีขึ้นเรื่อย ๆ อย่างน้อยนางก็ได้รับโอกาสที่แสนวิเศษนี้จากสวรรค์เพื่อที่จะได้ไม่ต้องเดินตามเส้นทางเดิมที่เคยเป็น