ตอนที่ 4

เช้าวันต่อมาทั้งสามคนตื่นตั้งแต่เหม่า

ก่อนที่เหล่าเซียวจะมารอบังคับม้าให้นางเพื่อเดินทางออกไปตลาด เป็นเพราะที่จวนมีรถม้าอยู่หนึ่งคัน อาจเพราะไม่ได้ใช้งานและม้าที่มีก็ถูกสามีนำไปใช้ การเดินทางในครั้งนี้จึงได้ขอรบกวนม้าที่เรือนของท่านตาของหญิงสาว

เหล่าเซียวหรือเซียวสุ่น คนสนิทของนายท่านจูยืนรออยู่ข้างรถม้าด้วยท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ เขาเองเป็นชายวัยกลางคนที่เห็นคุณหนูสามมาตั้งแต่ยังเล็ก ๆ และรับรู้ถึงความร้ายกาจของอีกฝ่ายเป็นอย่างดี และครั้งนี้ก็ดูเหมือนจะรุนแรงกว่าครั้งไหน ๆ เมื่ออีกฝ่ายถึงกับพลั้งมือทำร้ายผู้อื่น ก่อนที่จะทะเลาะกับสามีจนกระทั่งร่างล้มหัวฟาดพื้นสลบไปถึงสามวัน ถึงแม้ว่าเขาจะพอทราบว่าซ่งรุ่ยหยางนั้นมิได้ตั้งใจแต่ก็อดเห็นใจหญิงสาวไม่ได้ ที่นางเป็นเช่นนี้ก็เพราะที่จวนมิค่อยมีผู้ใดใส่ใจนางมากนัก เพราะในจำนวนพี่น้องทั้งสามคนนั้นล้วนแต่เก่งกาจ จึงนับได้ว่าคุณหนูสามนั้นเป็นคนที่ไม่ได้ความมากที่สุดทำให้บิดามารดาละเลยไม่สนใจ จนทำให้หญิงสาวเริ่มเรียกร้องความสนใจจนกระทั่งกลายเป็นความเคยชินที่จะทำตัวร้ายกาจ ยิ่งแต่งงานแล้วความร้ายกาจของนางก็ดูเหมือนจะเพิ่มมากขึ้น เขาจึงได้กล่าวว่าบุตรเป็นเช่นไรย่อมเป็นความผิดของบิดามารดาด้วยเช่นกัน หากคนที่จวนดูแลและเอาใจใส่หญิงสาวมากกว่านี้ก็คงจะไม่เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ชายวัยกลางคนได้แต่ทอดถอนหายใจก่อนจะมองไปที่ร่างบางที่เดินออกมาจากเรือนพร้อมกับเด็กชายตัวน้อย

เมื่อหญิงสาวมองเห็นเขาที่ยืนรออยู่ก่อนแล้วจึงได้ส่งยิ้มก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเกรงอกเกรงใจอย่างที่เหล่าเซียวมิเคยได้ยินจากหญิงสาวเลยแม้แต่ครั้งเดียว คุณหนูสามในความทรงจำของเขาคือสตรีเย่อหยิ่งจองหอง แต่หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้นดูเหมือนว่าทุกอย่างจะมีความเปลี่ยนแปลงไปอย่างน่าประหลาด

"ท่านลุงเซียว มารอนานแล้วหรือเจ้าคะ" เซี่ยเป่าเจินเอ่ยถามเซียวสุ่นด้วยน้ำเสียงเกรงใจ

"เรียนคุณหนูสาม ข้าน้อยพึ่งมาถึงเช่นกันขอรับ"

"ท่านตาท่านยายสบายดีหรือไม่"

"นายท่านผู้เฒ่าและฮูหยินผู้เฒ่าสบายดีขอรับ ทั้งยังเอ่ยถามถึงคุณหนูด้วยขอรับ รีบขึ้นรถม้าเถิดขอรับเดี๋ยวแดดจะร้อนเสียก่อน"

"เป่าเกอ ไปกันเถิด"

"ขอรับท่านแม่" หลังจากที่ทุกคนก้าวขึ้นรถม้าจนครบแล้วเหล่าเซียวจึงได้เอ่ยถามหญิงสาวว่าต้องการไปที่ใดบ้าง

"ไม่ทราบว่าคุณหนูสามจะไปที่ใดบ้างหรือขอรับ"

"ข้าอยากจะซื้อของสด อาหารแห้ง ผ้าสักหลาย ๆ พับแล้วก็ร้านตำรา วันนี้คงต้องรบกวนเหล่าเซียวเสียแล้ว"

"คุณหนูสามอย่าได้เกรงใจ นายท่านสั่งให้ข้าน้อยดูแลคุณหนูและคุณชายน้อยเป็นอย่างดีขอรับ"

"ท่านตาและท่านยายยังดีต่อข้าเสมอ ช่างน่าละอายนักที่ข้าเป็นหลานอกตัญญู"

"คุณหนูอย่าได้กล่าวเช่นนั้นเลยขอรับ ทุกอย่างล้วนผ่านไปแล้ว"

"นั่นสินะ ขอบใจท่านลุงเซียวมากเจ้าค่ะ" เหล่าเซียวได้ยินคำขอบคุณจากปากของคุณหนูสาม ชายวัยกลางคนก็รู้สึกว่าทุกอย่างกำลังจะเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ

ในวันนี้เซี่ยเป่าเจินเลือกสวมเสื้อผ้าที่ดูเรียบง่ายทรงผมถูกรวบเก็บเพียงครึ่งศีรษะ แล้วใช้เพียงปิ่นหยกเนื้อดีเพียงชิ้นเดียว พร้อมกำไลหยกมันแพะที่ท่านยายเคยมอบให้ แต่เพราะใบหน้าที่เกลี้ยงเกลางดงามจึงทำให้หญิงสาวเป็นที่จับตามองของผู้คนตลอดเส้นทางที่เดินจับจ่ายภายในตลาด 

หากเป็นเมื่อก่อนผู้คนมักจะมองข้ามนางก็เพราะหญิงสาวมักจะสวมเสื้อผ้าสีสันฉูดฉาดทั้งยังมักแต่งหน้าเข้มราวกับงิ้ว อาจเป็นเพราะไม่ได้รับการเอาใจใส่ที่ถูกวิธีมาตั้งแต่แรก มาบัดนี้ช่วงชีวิตที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาถึงสามชาติภพทำให้ความคิดของนางเปลี่ยนไปไม่เหมือนก่อน ระยะเวลาที่ยาวนานขัดเกลาให้นางได้เรียนรู้เรื่องราวต่าง ๆ มากมายบนโลกใบนี้

หญิงสาวจึงมิได้ยึดติดกับข้าวของนอกกายและรู้จักวิธีการเข้าหาผู้คนพร้อมกับการอยู่ร่วมกับผู้อื่นอย่างสันติ เซี่ยเป่าเจินเดินเข้าไปยังร้านผ้าที่ใหญ่ที่สุดในละแวกนี้ ก่อนจะมองหาผ้าดี ๆ สักหลาย ๆ พับ เพื่อนำไปตัดเย็บเสื้อผ้าให้กับบุตรชาย แม้ว่าทางสำนักศึกษาจะมีชุดสำหรับนักเรียนทุกคนอยู่แล้วเป็นสีฟ้าขาว แต่นางกลับคิดว่าเสื้อผ้าที่เอาไว้สำหรับใส่ในชีวิตประจำวันของบุตรชายของนางก็ดูเหมือนจะเริ่มเก่าแล้ว ทั้งยังต้องเย็บถุงเท้า รองเท้าให้กับบุตรชายอีก หญิงสาวจึงเลือกซื้อผ้าจำนวนสามพับโดยเลือกเป็นสีเขียวไม้ไผ่ทั้งหมดก่อนจะหันไปเห็นผ้าสีน้ำเงินเข้มผืนหนึ่งพลันทำให้นึกถึงสามีของนางขึ้นมา 

"เช่นนั้นข้าเลือกผ้าสีเขียวสามพับนี้ และสีน้ำเงินพับนี้เจ้าค่ะ อ้อ... ผ้าสีเหลืองอ่อนพับนั้นอีกพับ"

"ฮูหยินโปรดรอสักครู่ ข้าน้อยจะจัดการให้เดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ" เถ้าแก่เนี้ยได้แต่ส่งยิ้มยินดีที่สามารถขายผ้าได้พร้อม ๆ กันหลายพับทั้งผ้าที่ขายได้นั้นยังเป็นผ้าที่ดีที่สุดของร้านและมีราคาแพง เซี่ยเป่าเจินควักเบี้ยจ่ายให้กับเจ้าของร้านโดยไม่มีท่าทีอิดออดแม้แต่น้อย ทำเอาเจ้าของร้านถึงกับใจฟูที่ได้เจอลูกค้ากระเป๋าหนักตั้งแต่เช้า

หลังจากที่เลือกซื้อของจนแล้วเสร็จ เซี่ยเป่าเจินจึงพาบุตรชายมาทานอาหารที่เหลาอาหารแห่งหนึ่งในซัวเถา เด็กน้อยทานอาหารเข้าไปมากจนอิ่มก่อนจะรู้สึกง่วงนอนตามประสา เซี่ยเป่าเจินมองดูเถาอาหารที่นางสั่งมาจากเหลาอาหารดังกล่าวเพราะตั้งใจจะนำไปให้สามีที่สำนักศึกษาแต่เพราะบุตรชายที่ยังคงนอนหลับสนิทอยู่บนตักของนาง หญิงสาวจึงได้ไหว้วานเหล่าเซียวให้ทำหน้าที่นี้แทนนาง

"ต้องรบกวนท่านลุงเซียวแล้วเจ้าค่ะ" หงซิ่วเป็นผู้ยื่นเถาอาหารที่ถูกจัดไว้อย่างดีในกล่องไม้สี่เหลี่ยมหลายชั้นแล้วห่อด้วยผ้าอย่างสวยงาม 

"คุณหนูอย่าได้เกรงใจ ข้าน้อยจะเป็นผู้นำของสิ่งนี้ไปส่งให้ถึงมือท่านซ่งอย่างแน่นอน"

"ขอบคุณมากเจ้าค่ะ"

เซียวสุ่นเดินเข้าไปในสำนักศึกษา แล้วสอบถามคนที่อยู่ด้านในถึงซ่งรุ่ยหยาง ก่อนที่บ่าวคนหนึ่งในสำนักจะเดินนำเขาเข้าไปในห้องทำงานของอีกฝ่าย เมื่อชายหนุ่มที่นั่งทำงานอยู่ภายในห้องเงยหน้าขึ้นแล้วพบกับชายวัยกลางคน จึงได้เร่งลุกขึ้นก่อนจะสอบถามอีกฝ่ายอย่างจริงจังเพราะเกรงว่าจะมีผู้ใดเจ็บป่วย เพราะโดยปกติแล้วนอกจากธุระสำคัญที่จูกังเหิงส่งสารมาถึงเขาแล้วเซียวสุ่นก็แทบมิได้ย่างกรายเข้ามาในสำนักศึกษาแห่งนี้เลย

"ท่านลุงเซียว"

"นายท่านซ่ง"

"ไม่ทราบว่าท่านลุงมีอันใดงั้นหรือ จึงได้มาถึงที่นี่!"

"พอดีว่าข้าน้อยพาคุณหนูสามและคุณชายน้อยมาซื้อของที่ตลาด คุณหนูสามเห็นว่านายท่านซ่งมิได้กลับจวนหลายวันแล้วเกรงว่าจะมิค่อยได้ทานอาหารเพราะเอาแต่ทำงาน จึงได้สั่งให้ข้าน้อยนำเถาอาหารนี้มาส่งให้แก่ท่านขอรับ"

"คุณหนูสาม... เซี่ยเป่าเจินงั้นหรือ"

"ถูกต้องแล้วขอรับ"

"แล้วเหตุใดนางจึงมิมาเองเล่า"

"เอ่อ... เพราะคุณชายน้อยนอนหลับ คุณหนูจึงไม่สะดวกขอรับ"

"เช่นนั้นข้าก็ฝากขอบคุณนางด้วย"

"ขอรับ" เหล่าเซียวรับคำชายหนุ่มก่อนจะลังเลว่าควรกล่าวต่อดีหรือไม่

"ท่านลุงมีอันใดจะกล่าวกับข้าเช่นนั้นหรือ"

"อย่าได้หาว่าข้าน้อยยุ่งเลยนะขอรับ แต่นายท่านจูและฮูหยินผู้เฒ่านั้นเป็นห่วงท่านและคุณหนูสามยิ่งนัก อย่างไรพวกท่านสองคนก็ควรจะกลับไปปรับความเข้าใจกันมิดีกว่าหรือขอรับ อย่างน้อยก็เห็นแก่คุณชายน้อยเถิดขอรับ"

"ข้าเข้าใจที่ท่านลุงกล่าวมา เพียงแต่ข้าและนางคงมิอาจอยู่ร่วมกันได้หากนางยังคงมีนิสัยเช่นนั้นอยู่"

"แล้วหากว่าคุณหนูนางยินยอมเปลี่ยนตัวเองเล่าขอรับ"

"ท่านลุง เรื่องเช่นนั้นจะเป็นไปได้เช่นไรกัน เอาละข้าต้องทำงานต่อ ฝากท่านลุงบอกแก่นางด้วยเถิดว่าข้าจะขอพักที่นี่ไปอย่างไม่มีกำหนด"

"ขอรับ เช่นนั้นข้าน้อยขอตัวก่อน"

ซ่งรุ่ยหยางมองร่างท้วมของเซียวสุ่นที่เดินจากไป ก่อนจะก้มลงมองเถาอาหารในมือของเขา พร้อมกับแววตาที่มีแต่คำถาม มิใช่ว่าเขามิรู้ว่าเซี่ยเป่าเจินนั้นมีความรักให้กับเขามากมายเพียงใดแม้ว่าวิธีการที่นางได้กระทำนั้นจะเป็นสิ่งที่ไม่ถูกต้องก็ตาม แต่เขาก็พยายามที่จะเข้าใจและให้อภัยกับการกระทำที่ผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่าของนาง จนกระทั่งความอดทนสุดท้ายได้สิ้นสุดลงเมื่อนางถึงกับลงไม้ลงมือกับผู้อื่นเพราะความหึงหวง เขาและนางก็คงไม่อาจอยู่ร่วมกันได้อีกต่อไป การที่นางทำเช่นนี้ก็คงเป็นวิธีการเดิม ๆ ที่พยายามเอาใจเขาหลังจากที่ได้กระทำความผิดลงไปก็เพียงเท่านั้น

ก่อนจะเรียกคนสนิทเข้ามาในห้องแล้วยื่นเถาอาหารนั้นให้กับเขา

"เหลียนถัง!"

"ขอรับคุณชาย"

"เจ้านำเถาอาหารนี้ไปแบ่งให้ทุกคนทานเสีย"

"แต่ว่านี่เป็นเถาอาหารที่ฮูหยินนำมาให้ท่านนะขอรับ"

"ข้ายังไม่หิว พวกเจ้านำไปแบ่งกันเสีย"

"เอ่อ... ขอรับ" เหลียนถังรับเถาอาหารนั้นมาถือไว้พร้อมกับถอนหายใจออกมาเบา ๆ เกรงว่าครั้งนี้ฮูหยินคงไม่มีโอกาสเสียแล้ว ดูท่าคุณชายคงจะโกรธหญิงสาวมากจริง ๆ ชายหนุ่มได้แต่ส่ายหน้าด้วยความจนใจก่อนจะหันหลังถือเถาอาหารตรงไปยังโรงครัวของสำนักศึกษา

หลังจากที่บ่าวคนสนิทเดินออกจากห้องไปแล้ว ชายหนุ่มจึงได้วางพู่กันในมือลง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นแล้วเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ในวันนั้นเป็นเขาที่เอ่ยว่าต้องการหย่าขาดจากหญิงสาว ก่อนที่มือหนาจะหยิบแผ่นกระดาษบางอย่างออกมาจากลิ้นชักแล้ววางลงบนโต๊ะ ดวงตาของชายหนุ่มหรี่เล็กลง และนี่นับเป็นครั้งแรกที่ตัวเขาเริ่มรู้สึกลังเลหลังจากได้ตัดสินใจทำบางอย่างลงไป มือหนาค่อย ๆ พับกระดาษแผ่นนั้นแล้วใส่ลงไปในกล่องไม้ก่อนจะปิดลงแล้วเก็บใส่ลิ้นชักอย่างแน่นหนา