ตอนที่ 2

ร่างบางบนเตียงขยับตัวเล็กน้อย ส่งผลให้คนที่คอยเฝ้าดูอยู่ตลอดเวลารับรู้ได้ถึงการเคลื่อนไหวนั้นอย่างไม่ยากเย็นนัก หญิงสาวค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมา ก่อนจะมองไปรอบ ๆ ห้องที่แสนคุ้นเคย แล้วพบว่าวิญญาณของนางได้ย้อนกลับมาแล้ว สวรรค์ได้ให้โอกาสสตรีร้ายกาจเช่นนางให้ได้มีโอกาสแก้ไขและปรับปรุงตัวเอง

ความตายในครั้งก่อน หญิงสาวสูญเสียสามีผู้เป็นที่รักให้กับหญิงอื่น เพราะความร้ายกาจของนางเองทั้งสตรีผู้นั้นยังทำร้ายบุตรชายของนางอย่างเลือดเย็นเพียงเพราะต้องการให้บุตรชายของตนเองนั้นเป็นที่หนึ่ง

แต่เพราะความโง่งมของนางที่คิดเอาคืนสตรีผู้นั้น จนเผลอตัวไปร่วมมือกับคนเลว คนเหล่านั้นที่เห็นว่านางช่างโง่เง่าจึงได้หลอกใช้นางก่อนที่หญิงสาวจะถูกหักหลังกลายเป็นแพะรับบาปแทนพวกเขาในครั้งนั้น แต่แล้วสามีที่นางคิดว่าเขาคงจะเกลียดชังนางอย่างที่สุดกลับเป็นคนเดียวที่ก้าวออกมาเพื่อช่วยเหลือนาง การกระทำของเขาในครั้งนั้นทำให้ภรรยาคนใหม่ของชายหนุ่มโกรธแค้นจนกระทั่งหย่าร้างกับเขาพร้อมกับโยนความผิดไปที่เขาทำให้สามีของนางได้รับบทลงโทษเช่นเดียวกัน

สามีของนางถูกประหารอย่างเหี้ยมโหด บุตรชายถูกรังแกจนกระทั่งพิการก่อนจะถูกวางยาพิษให้ตายตกไปอย่างอนาถ มีเพียงนางที่ถูกเนรเทศไปไกลนับพันลี้ แต่การมีชีวิตอยู่ไม่สู้ตายเช่นนี้กลับเป็นสิ่งที่ทำให้นางทุกข์ทรมานใจยิ่งกว่าตายทั้งเป็น ระหว่างเส้นทางที่ถูกเนรเทศไปนั้น หญิงสาวถูกทำให้อดอยาก ข้าวสักคำ น้ำสักจิบ ก็ยังไม่ได้แตะ สตรีผู้นั้นเคียดแค้นนางกระทั่งว่าจ้างผู้คุมให้หญิงสาวพบกับเรื่องราวอันเลวร้ายเกินกว่าจะรับไหว

แม้นางจะโง่งมแต่ก็รักศักดิ์ศรียิ่งกว่าสิ่งใด สองขาที่ไร้เรี่ยวแรงวิ่งหนีจนสุดชีวิตก่อนจะไปหยุดอยู่ที่ริมหน้าผาสูงชัน และตัดสินใจกระโดดลงไปอย่างไม่เสียดายชีวิต ในตอนสุดท้ายก่อนที่ร่างกายอันไร้เรี่ยวแรงจะตกกระทบยังพื้นเบื้องล่างของหน้าผาสูง นางได้แต่เว้าวอนต่อสวรรค์ให้สวรรค์ได้โปรดเห็นใจสตรีร้ายกาจและไม่เอาไหนผู้นี้ หากมีโอกาสได้กลับมาแก้ไข นางจะตั้งใจเพื่อเป็นภรรยาและมารดาที่ดีขึ้นกว่าเดิม ไม่ยอมโง่งมหลงเชื่อคนเลวแล้วทำร้ายคนที่นางรักอีกเป็นอันขาด

ร่างกายที่ไร้ลมหายใจร่วงหล่นลงสู่พื้นเบื้องล่างอย่างโดดเดี่ยว ก่อนจะถูกสัตว์ป่าจิกทึ้งรุมกินราวกับสิ่งของไร้ค่าก็ปรากฏร่างของชายชุดขาวผู้หนึ่งที่ยืนมองอยู่ไม่ไกล ก่อนคนผู้นั้นจะทอดถอนหายใจอย่างเวทนา แล้วลงมือฝังร่างของหญิงสาว ณ บริเวณไม่ไกลจากตรงนั้นมากนัก

จนกระทั่งวิญญาณของนางล่องลอยก่อนที่จะไปเกิดใหม่ในโลกที่เต็มไปด้วยเทคโนโลยีล้ำสมัย แต่ความทรงจำของนางกลับยังคงอยู่ หญิงสาวต้องทนทุกข์ทรมานกับความรู้สึกนั้นมานานนับยี่สิบปี จนกระทั่งในวันหนึ่งที่นางเดินทางไปทำงานในต่างเมือง แล้วพบกับชายชราผู้หนึ่ง เมื่อเขาได้พบกับนางก็มุ่งตรงมายืนอยู่ด้านหน้าของนางในทันที และมอบแหวนหยกสีขาวให้กับนางแล้วกล่าวกับนางสั้น ๆ เพียงว่า

"ถึงเวลาที่เจ้าจะต้องกลับไปในที่ที่เจ้าจากมาแล้ว จงใช้โอกาสที่ได้รับในครั้งนี้ให้ดี" ในขณะที่เซี่ยเป่าเจินกำลังก้มลงมองแหวนหยกที่ถูกมอบให้ในมือของนาง เมื่อเงยหน้าขึ้นก็พบว่าชายชราผู้นั้นได้หายไปแล้ว ภายใต้ความงุนงงดังกล่าวก็เกิดเหตุการณ์บางอย่างขึ้น พื้นที่ทั่วบริเวณที่เซี่ยเป่าเจินยืนอยู่เกิดแผ่นดินไหวอย่างรุนแรง อาจเป็นเพราะฤดูฝนที่มีพายุตกหนักมาตลอดหลายวัน ทำให้พื้นที่ดังกล่าวค่อนข้างชุ่มชื้นและอาจจะง่ายต่อการเกิดดินถล่ม แต่เพราะหน้าที่จึงทำให้นางไม่อาจที่จะหลีกเลี่ยงได้

แผ่นดินไหวในครั้งนี้รุนแรงถึงแปดริกเตอร์ ก่อนจะพัดพาเอาทุกอย่างทั่วบริเวณนั้นจมหายไป ร่างของเซี่ยเป่าเจินเองก็ถูกฝังกลบอยู่ใต้กองดินนั้นโดยที่นางเองก็ยังไม่ทันได้ตั้งตัว

ในเวลาต่อมา หญิงสาวรู้สึกสะดุ้งตัวตื่นขึ้นมา เซี่ยเป่าเจินลืมตาขึ้นมาด้วยความตื่นตระหนก ก่อนจะมองไปรอบ ๆ ตัวแล้วพบว่าตนเองได้ข้ามเวลากลับมาในอดีตอีกครั้ง ทุก ๆ อย่างที่อยู่ในสายตาของนางล้วนเป็นสิ่งที่หญิงสาวคุ้นเคยดี ไม่ว่าจะเป็นโต๊ะ เก้าอี้ เตียงนอน หรือแม้กระทั่งใครบางคนที่นางเฝ้าคิดถึงมาตลอด นั่นคือบุตรชายที่แสนน่ารักของนาง พลันน้ำตาของหญิงสาวก็เริ่มเอ่อไหล ริมฝีปากของนางสั่นระริกจนความรู้สึกทั้งดีใจทั้งเสียใจมันอัดแน่นจนเต็มไปทั้งร่าง ก่อนที่มือเรียวจะค่อย ๆ เอื้อมไปกุมที่แก้มเล็กแล้วเอ่ยเรียกชื่อบุตรชายอย่างแผ่วเบา เพราะกลัวว่าภาพที่นางได้เห็นนั้นจะเป็นเพียงแค่ความฝันตื่นหนึ่งดังเช่นทุกครั้ง

"เป่าเปา ลูกแม่..."

"ท่านแม่! ข้าอยู่นี่ขอรับ" ซ่งรุ่ยเป่าวัยเจ็ดปีโผเข้ากอดร่างของมารดาที่นอนสลบไสลไม่ได้สตินานถึงสามวันอย่างคิดถึง แม้ว่าผู้ใดจะว่ากล่าวว่ามารดาของเขาเป็นสตรีร้ายกาจ ทั้งยังไม่เอาไหนก็ตาม แต่สำหรับซ่งรุ่ยเป่าแล้วมารดาของเขาก็ยังเป็นสตรีที่งดงามเสมอ ตลอดเวลาที่ผ่านมาเซี่ยเป่าเจินในยามที่ให้กำเนิดบุตรชายออกมาก็มิค่อยให้ความใส่ใจดูแลเขามากเท่าที่ควร เพราะเอาแต่ตามหึงหวงผู้เป็นสามีอย่างเป็นบ้าเป็นหลัง แต่เด็กน้อยกลับไม่เคยโกรธเกลียดนางเลยตรงกันข้ามเขายังรู้สึกโหยหาความรักจากมารดามาโดยตลอด 

แต่ในวันนี้หลังจากที่มารดาของเขาฟื้นขึ้นมา เด็กน้อยกลับรู้สึกว่ามารดาของเขาไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เพราะแววตาที่มองมายังร่างของเขานั้นมันเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาและความรู้สึกผิด ทั้งยังสัมผัสอ่อนโยนที่เขาไม่เคยได้รับนั่นอีกเล่า สัญชาตญาณของเด็กน้อยกระซิบให้เขาโผเข้ากอดร่างนุ่มนิ่มของผู้เป็นมารดา ก่อนที่หญิงสาวจะกอดตอบบุตรชาย พร้อมกับใช้มือลูบที่ศีรษะราวกับต้องการปลอบประโลมใจ

"เป่าเปาของแม่ เป็นเจ้าจริง ๆ ใช่หรือไม่ แม่ไม่ได้ฝันไปใช่หรือไม่!" 

"ท่านแม่ เป็นข้าเองขอรับ" แม้ว่าซ่งรุ่ยเป่าจะนึกสงสัยกับคำพูดแปลก ๆ ของมารดาแต่เขากลับไม่ได้คิดอะไร ด้วยเห็นว่าคงเป็นเพราะท่านแม่สลบไปถึงสามวันจึงได้คิดถึงเขามากถึงเพียงนี้ โดยที่เด็กน้อยนั้นหารู้ไม่ว่าวันเวลาที่ผ่านมานั้นยาวนานเพียงใดสำหรับเซี่ยเป่าเจิน

"ฮูหยิน! ในที่สุดท่านก็ฟื้นแล้ว" หงซิ่วสาวใช้ผู้ซื่อสัตย์ชาติก่อนหญิงสาวเอาตัวเข้ารับโทษแทนเซี่ยเป่าเจินทำให้หญิงสาวตายไปอย่างไม่ยุติธรรม 

"หงซิ่ว ขอบใจที่เจ้าช่วยดูแลเป่าเปาแทนข้า"

"ฮูหยิน ท่านอย่าได้กล่าวเช่นนั้นเลยเจ้าค่ะ คุณชายเป็นห่วงท่านมาก เฝ้าท่านมาตลอดสามวันไม่ยอมห่างไปที่ใดเลย บ่าวเพียงทำตามหน้าที่เท่านั้น"

"อย่างไรก็ต้องขอบใจเจ้า"

"ฮูหยิน" หงซิ่วแปลกใจไม่น้อยที่หลังจากที่นายสาวของตนเองฟื้นขึ้นมาก็ดูเหมือนว่านางจะเปลี่ยนไป ส่วนจะเปลี่ยนไปเช่นไรนั้นนางก็กล่าวไม่ถูกเช่นกัน จึงได้แต่รอดูท่าทีของนายสาวต่อไป 

เซี่ยเป่าเจินหันไปมองรอบ ๆ ก่อนจะเอ่ยถามถึงสามีของนาง

"ท่านพี่เล่า" หงซิ่วที่ได้ยินนายสาวเอ่ยถึงสามีก็ได้แต่ทำสีหน้าอึดอัดลำบากใจ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงไม่ดังนัก

"นายท่านไปพักที่สำนักศึกษาตั้งแต่วันที่เกิดเรื่องแล้วเจ้าค่ะ"

"เกิดเรื่องงั้นหรือ!" เซี่ยเป่าเจินดูเหมือนว่าตนเองจะลืมอันใดไป ใช่สิ! นี่นางย้อนกลับมาในช่วงใดกันแต่ดูจากบุตรชายของนางแล้วก็น่าจะเป็นก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์นั้นอยู่หลายปีจึงได้แกล้งทำเป็นหลงลืมเหตุการณ์บางอย่างไป หงซิ่วที่ยังคงแปลกใจอยู่แต่ก็คิดว่าอาจจะเป็นเพราะศีรษะของนายสาวได้รับการกระทบกระเทือนเช่นที่ท่านหมอบอกไว้ก็เป็นได้ จึงได้เปิดปากเล่าเรื่องราวในวันนั้นอีกครั้ง เมื่อได้รับฟังเรื่องราวทั้งหมดจากปากของสาวใช้ก็ทำให้เซี่ยเป่าเจินพอที่จะเข้าใจ

ในชาติก่อนนั้น เพราะเหตุการณ์นี้เป็นเหตุการณ์ที่ทำให้นางและสามีเดินทางมาถึงจุดแตกหัก ชายหนุ่มถึงกับหมดความอดทนต่อความร้ายกาจของนางจึงได้คิดที่จะหย่าร้าง และด้วยทุกอย่างนั้นเป็นแผนการของใครบางคนที่ได้วางเอาไว้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว และหลังจากนั้นไม่นานเซี่ยเป่าเจินที่ได้รับรู้ว่าสามีของนางต้องการที่จะหย่าขาดจากนาง หญิงสาวก็ยิ่งทวีความร้ายกาจมากขึ้นรวมถึงการเดินทางไปอาละวาดถึงสำนักศึกษาที่ซ่งรุ่ยหยางทำการสอนอยู่ ทำให้ชายหนุ่มอับอายอย่างที่สุดก่อนจะยื่นหนังสือหย่าขาดให้นางในวันนั้น 

ในครั้งนี้สวรรค์ให้นางย้อนกลับมาในตอนที่นางยังสามารถแก้ไขความผิดพลาดได้ โอกาสนี้นางก็จะไม่มีวันปล่อยให้หลุดมือไปอย่างเด็ดขาด ก่อนจะตั้งมั่นว่านับจากนี้นางจะเปลี่ยนแปลงเป็นภรรยาและมารดาที่ดีพร้อมให้จงได้!