บทที่4 มีโจรป่ามาปล้นเสบียง

ในขนาดที่ทุกคนกำลังสลับกันเฝ้ายาม ก็มีเสียงเอะอะโวยวายมาจากที่ไกลๆ ชิงอี่ที่ระวังตัวอยู่แล้วเลยลุกไปใช้กล้องอินฟาเรดสำหรับส่องกลางคืนดูเหตุการณ์

"ช่วยด้วยมีโจร"เสียงชาวบ้านร้องกระโกนขอความช่วยเหลือ

มีคนร้านประมาณ40คนกรูเข้ามาปล้นชาวบ้านที่ลี้ภัย เมื่อเห็นดังนั้นชิงอี่เลยรีบบอกครอบครัวเธอที่เป็นผู้หญิงและเด็กหลบกันอยู่เงียบๆ

"พวกท่านอยู่ในเกวียนอย่าส่งเสียงหรือออกมาเป็นอันขาดนะเจ้าค่ะ"บอกคนในเกวียนแล้วก็ใช้ผ้าคุ้มนาโนที่มีคุณสมบัติพลางตาคนได้

"พวกแกอย่าส่งเสียงนะอยู่เฉยๆแล้วจะปลอดภัย"หญิงสาวไม่ลืมสั่งสัตว์เลี้ยงด้วย

ส่วนคนหนุ่มเธอก็ให้ใส่ชุดเกาะนาโนอย่างน้อยก็ป้องกันลำตัวได้

ครอบครัวหลีและครอบครัวหวองแยกย้ายกันไปช่วยต่อสู้กับโจรป่า ส่วนเธอก็ใช้ปืนไรเฟิลส่องยิงอยู่บนต้นไม้

เธอสอยคนร้ายเหมือนใบไม้ร่วง

"เฮ้ยยย ใครมันลอบทำร้ายพวกเราว่ะ"โจรป่าคนหนึ่งตะโกนบอกเพื่อน

"มันมีอาวุธลับ พวกเราระวัง"เสียงโจรอีกคนบอกเพื่อน

"ฆ่าพวกมันทุกคนอย่าให้เหลือ"พอได้ยินแบบนั้นชิงอี่ก็เล็งไปที่คนพูดแล้วรั้นไกทันที

ส่วนสมาชิกบ้านหลีกับบ้านหวองต่อสู้จนโจรพากันบาดเจ็บล้มตาย

"ว้ายยยย..ช่วยด้วยมันมากันแล้ว"เสียงเมียหัวหน้าหมู่บ้านร้องขึ้น เฟยเทียนที่ได้ยินก็เข้าไปช่วยเหลือโดยเอากระบองลูกตุ้มฟาดใส่คนร้าย ที่ละสองคนจนพวกโจรไม่กล้าเข้าใกล้

"พวกเราถอยก่อน"แล้วเหล่าโจรก็ช่วยกันแบกพักพวกที่บาดเจ็บกลับไป

ชิงอี่ยิงตัวสะกดรอยไปที่หนึ่งในคนร้าย เธอไม่คิดจะปล่อยให้พวกมันสร้างความเดือดร้อนให้ผู้คนต่อไปแน แต่ก่อนอื่นต้องดูชาวบ้านก่อน

"มีใครได้รับบาดเจ็บมั้ยเจ้าค่ะ"พูดไปก็มองชาวบ้านไปด้วย

"ส่วนใหญ่จะตกใจกันนะ แต่ไม่ถึงกับได้รับบาดเจ็บมาก"เสียงแม่เฒ่าฟางเอ่ยขึ้น

"ต้องขอบคุณครอบครัวหลีและบ้านหวองที่ช่วยไล่พวกโจรกลับไป"หัวหน้าหมู่บ้านเอ่ยขอบคุณบ้านหลีและบ้านหวอง

"เราช่วยกันเข็นศพไปทิ้งไกลๆจากกลุ่มเราดีกว่าขอรับ พวกสัตว์ได้ไม่ตามกลิ่นมาหาพวกเรา "เสียงชาวบ้านคนหนึ่งเสนอขึ้น

แล้วชาวบ้านก็ช่วยกันขนศพพวกโจรไปทิ้งไกลๆ

"คืนนี้คงไม่มีใครหลับสนิทแนนอน งั้นก็สลับกันเฝ้ายามแล้วกันนะ"หัวหน้าหมู่บ้านสั่งการกับลูกบ้านทันที

เมื่อจบเรื่องชิงอี่ก็มาเอาผ้าคุมนาโนออก แล้วให้ทุกคนดื่มยาบำรุงกันคนละขวด

"พวกท่านเฝ้าระวังกันไปก่อนนะเจ้าค่ะ ข้าจะตามไปถล่มรังโจร พวกมันได้ไม่สร้างความเดือดร้อนให้ชาวบ้านอีก "

"ข้าไปด้วย..เจ้าไปคนเดียวจะเป็นอันตราย"เสียวหมิงไม่ยอมปล่อยให้น้องสาวไปคนเดียวแน

เธอจะปฏิเสธแต่เมื่อเห็นสายตาที่แน่วแนของพี่ชายเลยพยักหน้า

"งั้นพวกท่านค่อยเดินดูรอบๆกลุ่มนะเจ้าค่ะ ปลอดภัยไว้ก่อน เผื่อมีพวกมันตามแอบดูอยู่" พูดจบก็เปิดเครื่องติดตามตัวตามไปทันที

"เจ้าสิ่งนี้มันคืออะไรเหรอ"เสียวหมิงเห็นน้องสาวมองที่มีไฟสีแดงกระพริกแล้วก็เดินตามมัน

"เจ้านี้เขาเรียกเครื่องติดตามตัว ตามได้ถึง10ลี้เลยนะเจ้าค่ะ"เมื่อแสงสีแดงกระพริบถี่ๆแปลว่าพวกเขาไกล้ถึงรังโจรแล้ว

"เดี๋ยวข้าจะขึ้นไปดูราดราวก่อนนะเจ้าค่ะ ท่านรอตรงนี้ เมื่อได้ยินเสียงข้าท่านก็กดตรงแล้วพูดได้เลยเจ้าค่ะ"เธอติดเครื่องสัญญาณเอาไว้ติดต่อกัน

แล้วก็ปีนข้ามกำแพงด้วยความชำนาน

'น้องสาวเธอเก่งขึ้นมากจริงๆจากสาวขี้โรค'

ชิงอี่ที่พอปีนเข้าไปในรังโจรแล้วก็ค่อยๆแฝงตัวไปตามมุมมืด

"พวกเจ้าว่าอะไรนะ"หัวหน้าโจรที่นั้งอยู่บนเก้าอี้สูงก็ถามลูกน้องด้วยความไม่เชื่อ

"พวกมันมียอดฝีมืออยู่ในขบวนด้วยนะลูกพี่ แถมมีอาวุธลับอีกด้วย พวกเราล้มตายเพราะอาวุธลับหลายสิบคนมาก ลูกพี่จะเอาไงดี"

"มันจะเก่งไปกว่าพวกเราได้ไงว่ะ เอาแบบนี้ พวกเจ้าลอบบุกเข้าไปแล้วฆ่าพวกมันให้หมดไปตอนยามอิ๋มหรือยามเหมาพวกมันกำลังหลับสบายได้ไม่ระวังตัว" เขาคิดว่าต้องเชือดไก่ให้ลิงดู คนได้รำลือความน่ากลัวของซุ้มโจรของพวกเขา

ชิงอี่ที่แอบฟังก็หรี่ตามองพวกมันด้วยสายตาเย็นชา

ในเมื่ออยากตายเธอจะสงเคราะห์ให้เอง

หญิงสาวค่อยๆเดินเข้าไปในครัว แล้วค่อยๆเทยาพิษลงไปในเหล้าเหลือไว้แต่อาหารที่ใส่ยานอนหลับอย่างแรงเพราะชิงอี่เห็นมีผู้หญิงที่ถูกจับตัวมาด้วย งานนี้ใครจะรอดก็แล้วแต่เวรกรรมแล้วกัน เธอมีความปราณีให้ได้เท่านี้

แล้วเธอก็ไปหลบเพื่อรอเวลา สักพักก็ได้ยินเสียงร้องทุรนทุราย เลยเดินออกมาดูก็เห็นฝุงโจรนอนกระอักเลือดสินใจตาย แล้วก็ค่อยไล่เก็บที่ละคนที่แค่นอนหลับไปเว้นไว้แต่ผู้หญิง

"พี่เสียวหมิง เข้ามาได้แล้ว"เธอเรียกให้พี่ชายเข้ามาช่วยจัดการอีกแรง

พอเสียวหมิงเข้ามาเห็นสภาพโจรที่นอนตายเกลื่อนก็อึ้งไป

"พวกผู้ชายฆ่าให้หมดเจ้าค่ะ"บอกกับพี่ชายทันทีแล้วช่วยกันตามเก็บงาน

ชิ่งอี่เดินขึ้นไปที่ห้องหัวหน้าโจร ภายในห้องมีเอกสารสำคัญหลายอย่างที่หญิงสาวมองแล้วหรี่ตาทันที มันมีพวกขุนนางกังฉิงที่มีผลประโยชน์ด้วย

"อะไรเหรออาอี่"เสียวหมิงเห็นน้องสาวมองสมุดบัญชีก็ถามด้วยความสงสัย

"หลังฐานฉ้อโกงของพวกขุนนางนะ..เก็บไวก่อนเผื่ออนาคตได้ใช้"พูดแล้วก็เอาสมุดเอกสารต่างๆเอาไปเก็บในมิติปลอดภัยสุด

ชิงอี่เดินไปที่ห้องด้านหลังที่มีกลไกอยู่ กลไกแค่นี่เธอเปิดมันได้อยู่แล้วแค่ใช้ระเบิด

'ตู๊มมม'แล้วประตูก็เปิดออก

ทันที่ที่ประตู้เปิดออกข้างในที่เต็มไปด้วยทองตำลึงก็ปรากฏต่อหน้าสองพี่น้องทันที

"โฮ...ทองเต็มไปหมดเลย"เสียวหมิงเห็นแล้วตาโต

"ออกแรงจนเหนื่อย เห็นแบบนี้ค่อยดีขึ้นมาหน่อย"ทองพวกนี้เธอไม่เหลือไว้ให้พวกขุนนางมันมาเจอแน

"แล้วเราจะเอามันกลับไปยังไงละของตั้งมาก"เสียวหมิงไม่คิดว่าแค่สองคนจะขนไปกันหมดแนนอน เต็มที่ก็ทองไม่กี่สิบตำลึงเท่านั้น

แต่ก่อนที่เขาจะคิดอะไรออก น้องสาวเขาก็แตะไปที่ข้าวของเหล่านั้นและพวกมันก็อันตรธานหายไปในพริบตา

"ข้าจะไม่เหลือไว้ให้ไอ้พวกขุนนางโกงกินพวกนั้นแนเจ้าค่ะ" แล้วสองพี่น้องก็ช่วยกันเก็บหลังฐานต่างๆเข้าไปในมิติ

ก่อนจะออกจากรังโจรชิงอี่ก็รู้สึกอะไรบ้างอย่างจึงเดินไปตามทางแล้วไปเจอคุกใต้ดินที่มีทั้งผู้หญิงและเด็กถูกขังเอาไว้

พอพวกเขาเห็นชิงอี่ก็ร้องขอให้ช่วยปล่อยพวกนางด้วย ชิงอี่กับเสียวหมิงจึงพังกงขังแล้วปล่อยให้พวกเขาออกมา พอออกมาได้เหล่านักโทษก็โขกศีรษะขอบคุณเป็นการใหญ่

"พวกเจ้ามาจากไหน"เสียวหมิงถามเหล่านักโทษ

"พวกข้าโดนจับมาเจ้าค่ะ พวกมันจะสลับกันปลอยให้พวกข้าไปปรนนิบัติ"

"แล้วเด็กๆละ"ดูยังไงเด็กๆก็อายุไม่น่าเกิน6,7หนาวเล็กสุดก็ไม่น่าจะเกิน4หนาว

"พวกมันจะเอาไปขายให้พ่อค้าทาสเจ้าค่ะ"หญิงคนหนึ่งอธิบาย

"แล้วพวกเจ้ามีบ้านให้กลับมั้ย"

"พวกเรามีบ้านให้กลับเจ้าค่ะแต่สองพี่น้องนี้เป็นลูกกำพร้าเพราะครอบครัวถูกโจรฆ่าตายหมด"

ชิงอี่ก้มลงไปมองเด็กผู้หญิงสองคนที่กอดกันกลม

ชิงอี่มองแล้วก็ถอนหายใจ หันไปมองหน้าพี่ชายก็เห็นแววตาไม่ต่างกัน

"ข้ามีค่าเดินทางให้พวกเจ้าไว้เดินทางกลับบ้านเกิด เผื่อครอบครัวไม่ยอมรับก็ได้มีเงินไว้ตั้งตัว"

เมื่อเดินออกมาถึงห้องโถงชิงอี่ก็หยิบตำลึงทองให้คนละ1000ตำลึงทองและให้ช่วยพาเด็กๆไปส่งถึงบ้านด้วย

ส่วนสองพี่น้องซานซาวัย10หนาวกับหลิงหลงวัย3หนาวครึ่งคงต้องพากลับไปด้วย

พอกลับไปถึงที่พักทุกคนก็รอสองพี่น้องกลับมา

ครั้งพอเห็นเด็กน้อยที่เดินตัวสั่นมาด้วยก็ให้นึกสงสัย

"พวกลูกไปพาเด็กมาจากไหนนะ"

"ข้าสอบถามแล้ว ครอบครัวพวกเขาถูกโจรฆ่าทิ้งหมดเจ้าค่ะ เพราะเดินทางอพยพมาทั้งตระกูลเหมือนกันแต่กลับถูกโจรดักปล้นแล้วฆ่า เด็กๆทั้งสองกำลังรอพ่อค้าทาสมารับซื่อไปเจ้าค่ะ แต่ข้ากับพี่เสี่ยวหมิงไปเจอสะก่อน"

แม่เฒ่าหวองฟังแล้วก็นึกสงสาร เลยก้มลงไปบอกกับเด็กทั้งสอง

"บ้านเราไม่ได้ร่ำรวยอะไรแต่แค่เพิ่มตะเกียบอีกสองคู่จะเป็นไรไปเนอะ มาอยู่กับข้านี้แหละ "

เด็กหญิงสองพี่น้องพอได้ยินก็คุกเข่าโขกศีรษะ

"ขอบคุณนายหญิงเจ้าค่ะ"ซานซา

"ขอบคุณเจ้าค่ะ"หลิงหลง

"ไม่ต้องเรียกข้าว่านายทงนายท่านหลอก ข้ามันก็ชาวบ้านธรรดานี้แหละ เรียกข้าว่าท่านยายก็ได้"

"เจ้าค่ะท่านยาย"สองพี่น้องพูดพร้อมกัน

"แล้วกินอะไรกันมาหรือยังละพวกเจ้า"เนื้อตัวมอมแมมคงได้อาบน้ำสระผมแนพรุ่งนี้แต่ตอนนี้ให้เช็ดตัวไปก่อน

ไห่เม้ยเลยจัดการจับเด็กๆทั้ง2คนเช็ดตัวแล้วเปลี่ยนชุดใหม่ของซูซูใส่ให้แล้วจึงหาของกินให้เด็กๆทั้งสองรองท้อง

ตอนนอนซานซากับหลิงหลงเลยตกลงได้นอนกับแม่เฒ่าหวอง

ถึงเวลาเช้าขบวนก็เริ่มออกเดินทาง โดยทิ้งความเสียหายไว้มากมายให้ขุนนางที่มาเจอว่าใครมันช่างกล้าถล่มรังโจรที่น่าเกรงขามที่สุดและที่ทำให้ขุนนางที่มาเก็บกวาดตกใจคือสมุดบัญชีที่เป็นรายรับรายจ่ายต่างๆได้หายไปพร้อมกับสมบัติเต็มห้องไม่เหลือแม่แต่เศษทองให้เห็น