เข้าวัง

“เพคะ” เจียงหว่านพยักหน้ารับคำ นางเห็นสภาพสามพ่อแม่ลูกตรงหน้าแล้วก็ได้แต่คิดว่ากงกรรมกงเกวียน พวกเขาเคยรังแกร่างเดิมมาอย่างไร ตอนนี้ก็ถูกจิ้งอ๋องจัดการไม่ต่างกัน

สองเค่อต่อมา เต๋อเป่ากับพวกแม่นมลู่กลับมาพร้อมหีบสมบัติสองหีบที่ยังหลงเหลืออยู่ในคลังเก็บของ โฉนดร้านค้าทั้งสามนั้นมีแม่นมลู่เป็นคนถือเอาไว้และนำมายื่นให้เจียงหว่านตรวจสอบ

“รายการในสินเดิมขาดหายไปกว่าครึ่งพะย่ะค่ะท่านอ๋อง” เต๋อเป่ารายงานไปตามความจริง เขาไม่คิดมาก่อนว่ามารดาของพระชายาจะร่ำรวยไม่น้อย

“เขียนสัญญาใช้หนี้ให้เขาลงชื่อเสีย หากภายในสามเดือนหาเงินมาคืนพระชายาไม่ได้ก็ส่งเรื่องให้ทางการเสีย” จิ้งอ๋องตรัสอย่างไม่สนใจว่าสีหน้าของเจียงซุนเจ๋อจะเป็นอย่างไร พระองค์คิดว่าเจียงหว่านน่าจะมีเรื่องต้องใช้เงิน ไม่เช่นนั้นนางคงไม่เอ่ยปากทวงสินเดิมกับพวกเขาแน่

“พะย่ะค่ะท่านอ๋อง” เต๋อเป่าค้อมกายคำนับเสร็จก็เดินไปคอยคุ้มกันจิ้งอ๋องที่ด้านข้างเก้าอี้ที่พระองค์ประทับนั่งอยู่

“พวกเรากลับจวนเลยก็ได้เพคะท่านอ๋อง ข้าไม่อยากอยู่ต่อแล้ว” เจียงหว่านตรวจสอบโฉนดแล้วก็พบว่าร้านเครื่องประดับ ร้านเครื่องหอมและร้านขายอาหารของท่านแม่นางยังอยู่ดี ถึงแม้ในบัญชีจะขาดทุนอยู่นางก็ไม่คิดมากอะไร ด้วยความรู้ความสามารถของนางจากยุคปัจจุบัน เจียงหว่านมั่นใจมากว่าจะสามารถพัฒนาร้านค้าจนกลับมารุ่งเรืองได้ไม่ยาก

“อืม… กลับจวน!” จิ้งอ๋องตรัสจบก็ลุกขึ้นเดินนำหน้าออกไปทันที

ของขวัญที่ก่อนหน้านี้จวนอ๋องนำมายังถูกนำกลับไปด้วยทั้งหมด ทำเอาเจียงซุนเจ๋อที่หวังว่าจะพอมีเงินทองใช้จ่ายบ้างถึงกับเสียใจจนสลบไป

“ท่านพี่!” หวังซินอวี่เห็นเข้าก็รีบเขย่าร่างสามีด้วยความตกใจ หากสามีของนางเป็นอันใด หวังซินอวี่ที่เคยมีหน้ามีตาและได้เข้าร่วมงานเลี้ยงในจวนขุนนางบ่อย ๆ จะทำอย่างไรเล่า

“ฮึ่ม! เพราะนังเจียงหว่านคนเดียวที่ทำให้บ้านเราต้องตกที่นั่งลำบาก” เจียงม่านหรูกัดฟันเอ่ยขึ้นมาอย่างโกรธแค้น นางไม่คิดเลยว่าจิ้งอ๋องนั้นจะไม่เห็นแก่หน้าท่านพ่อของนางเลยแม้แต่น้อย

“เจ้าอย่าเพิ่งไปสนใจนังนั่นเลยน่า มาช่วยแม่พยุงท่านพ่อเจ้ากลับห้องก่อนเถอะ อ้อ ส่งคนไปตามหมอมาด้วยเล่า” หวังซินอวี่รีบหันไปเรียกลูกสาว

“เจ้าค่ะท่านแม่” เจียงม่านหรูเสียดายที่วันนี้ไม่มีโอกาสแม้แต่จะทำร้ายเจียงหว่านได้ เพราะคราแรกนางคิดจะลากตัวเจียงหว่านไปเดินเล่นในสวนแล้วให้คนมาจับตัวนางไป น่าเสียดายที่แผนการยังไม่ทันได้เริ่ม นางกลับถูกจิ้งอ๋องเล่นงานเอาเสียก่อน หากนางจะส่งคนเข้าไปลักพาตัวเจียงหว่านออกมาจากจวนอ๋องก็คงเป็นไปไม่ได้ ใครไม่รู้บ้างเล่าว่าจวนอ๋องเปรียบดั่งถ้ำเสือวังมังกร ขนาดสายลับจากวังหลวงยังไม่สามารถเข้าไปได้ง่าย ๆ

“ขอบพระทัยท่านอ๋องที่ช่วยทวงคืนทรัพย์สินให้หม่อมฉันเพคะ” เจียงหว่านเห็นว่าในรถม้าเงียบเกินไปจึงเอ่ยปากขึ้น

“ฮึ! หากปล่อยให้เจ้าเป็นคนจัดการ เราคิดว่าคืนนี้เจ้าก็คงไม่ได้ของกลับมาหรอก ทีหน้าทีหลังก็หัดรู้จักใช้คนเสียบ้าง อย่าทำให้เราขายหน้า” จิ้งอ๋องยังคงนึกโมโหไม่หายที่ครอบครัวเจียงกล้าข่มขู่พระชายาของพระองค์ ถึงแม้ว่าจิ้งอ๋องจะไม่ได้รู้สึกอะไรกับเจียงหว่านก็จริงอยู่ แต่ด้วยศักดิ์ฐานะของพระองค์แล้วก็ไม่ชอบให้ใครมาวางอำนาจใส่คนของพระองค์เอง

“เพคะ” เจียงหว่านได้แต่กรอกตามองบนอย่างระอา นางไม่คิดเลยว่าจิ้งอ๋องคนนี้จะชอบใช้กำลังในการแก้ปัญหา เจียงหว่านไม่แปลกใจเลยว่าทำไมชื่อเสียงของจิ้งอ๋องจึงไม่ดีเหมือนกับองค์ชายคนอื่น

“อ้อ บาดแผลเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง เสด็จแม่อยากให้เจ้าเข้าวังไปสนทนาด้วยสักหน่อยน่ะ” จิ้งอ๋องเกือบลืมเรื่องสำคัญ

“ยังเจ็บอยู่เพคะ รอสักสี่ห้าวันได้หรือไม่ พรุ่งนี้หม่อมฉันอยากไปตรวจดูร้านค้าทั้งสามแห่งเพื่อจัดคนไปดูแลใหม่เพคะ” เจียงหว่านอยากจัดการเรื่องร้านให้เรียบร้อยเพื่อหาเงินเอาไว้ใช้จ่ายก่อน นางไม่สนใจว่าจิ้งอ๋องจะให้เงินนางใช้หรือไม่ อย่างไรเสียนางก็เป็นแค่พระชายาในนามเท่านั้น

“ได้ อีกห้าวันเราจะพาเจ้าเข้าวัง” จิ้งอ๋องตรัสจบก็พอดีกับที่พวกเขามาถึงจวนอ๋อง จิ้งอ๋องจึงลุกขึ้นเดินออกจากรถม้าไปโดยไม่รอเจียงหว่านอีกตามเคย

เจียงหว่านมองแผ่นหลังจิ้งอ๋องแล้วส่ายหน้าเบา ๆ นางคิดว่าเขาคงไม่เคยใกล้ชิดสตรีมาก่อนกระมัง เรื่องรักหยกถนอมบุปผาที่คนโบราณชอบพูดกันบ่อย ๆ เจียงหว่านคิดว่านางคงไม่ได้รับมันจากคนอย่างจิ้งอ๋องแน่ แต่ตอนนี้อย่างน้อยนางก็ยังไม่ถูกเขาฆ่าก็นับว่าดีมากแล้ว เจียงหว่านนึกว่าจิ้งอ๋องเป็นคนประเภทที่กระหายเลือดมากเสียอีก ยิ่งนิสัยเกลียดสตรีของพระองค์ที่นางได้ทราบจากความทรงจำของร่างเดิมด้วยแล้ว เจียงหว่านจึงอดหวาดระแวงจิ้งอ๋องขึ้นมาไม่ได้ นางอยากใช้ชีวิตให้ดีเมื่อมีโอกาสครั้งที่สอง

“กลับเรือนเลยหรือไม่เพคะพระชายา” แม่นมลู่รีบเปลี่ยนคำเรียกหาทันที

“อืม… กลับเรือนกันเถอะท่านป้า” เจียงหว่านพยักหน้ารับคำและเดินช้า ๆ เพื่อกลับเรือนของตนเองไปพักผ่อน วันนี้นางเครียดไม่น้อยจนรู้สึกปวดที่แผล

ห้าวันต่อมา

หลายวันที่ผ่านมา เจียงหว่านยุ่งอยู่กับการจัดการร้านค้าของนาง ยังดีที่พ่อบ้านในจวนอ๋องช่วยหาหลงจู๊ฝีมือดีมาแทนคนเก่าที่ยักยอกเงินของร้านจนร้านค้าขาดทุน หลงจู๊คนเก่าพวกนั้นยังถูกท่านอ๋องส่งคนไปยึดทรัพย์สินกลับมาให้นางเป็นจำนวนมากด้วย ทำให้เจียงหว่านสามารถนำเงินเหล่านั้นมาพัฒนาสินค้าใหม่ ๆ เพื่อส่งขายในร้านได้แล้ว

“พระชายาเพคะ วันนี้ต้องเข้าวังนะเพคะ หม่อมฉันคิดว่าพระองค์น่าจะเปลี่ยนฉลองพระองค์ใหม่ดีไหม” นางกำนัลอย่างเสิ่นเวยเอ่ยขึ้น ชุดที่พระชายาของนางสวมตอนนี้ดูจะไร้ราคาไปสักหน่อย นางจึงกลัวว่าหากเข้าวังไปแล้วจะถูกคนอื่นดูถูกเอาได้

“หม่อมฉันเห็นด้วยกับเสิ่นเวยเพคะ” แม่นมลู่ช่วยพูดขึ้นอีกคน นางไม่รู้เรื่องในวังเหมือนพวกเขาหรอก แต่ในเมื่อมีคนเตือน นางก็อยากให้คุณหนูรับฟังเอาไว้และทำตามมากกว่าจะปฏิเสธ

“เฮ้อ เช่นนั้นก็เปลี่ยนเถอะ” เจียงหว่านได้แต่ทอดถอนใจออกมา นางคิดว่าชุดที่สวมอยู่ก็ไม่ได้ขี้เหร่อะไรนัก แต่ในเมื่อแม่นมเอ่ยปาก นางก็ไม่อยากขัด

ไฉ่ฉู่นางกำนัลอีกคนรีบมาช่วยเสิ่นเวยเปลี่ยนอาภรณ์ให้เจียงหว่านอย่างรวดเร็ว คราวนี้เจียงหว่านต้องสวมชุดหรูหราที่พ่อบ้านส่งมาให้และยังมีเสื้อคลุมหนาหนักรวมทั้งเครื่องประดับศรีษะอีกจำนวนมากจนนางหนักหัว

“เสร็จแล้วเพคะ พระชายาสง่างามมากเลยเพคะ” เสิ่นเวยยิ้มกว้างออกมา

“จริงด้วย ๆ พระชายาสวมชุดนี้แล้วช่างงามนัก” ไฉ่ฉู่อดชื่นชมพระชายาของพวกนางไม่ได้ ปกติแล้วพระชายาของนางมักสวมชุดธรรมดาและไร้สีสัน พอเห็นพระชายาของนางสวมชุดสวยเช่นนี้ก็ยิ่งทำให้นางคิดว่าเจียงหว่านช่างสวยสมกับจิ้งอ๋องของพวกนางจริง ๆ

“พวกเจ้าก็พูดเกินไป เรารีบไปกันดีกว่า ป่านนี้จิ้งอ๋องคงรอนานแล้ว” เจียงหว่านไม่อยากเหลิงไปกับคำเยินยอ นางในวันนี้ยังแต่งหน้าเพียงบางเบาเท่านั้น เพราะเจียงหว่านไม่ชอบแต่งหน้ามาแต่ไหนแต่ไรตั้งแต่ชาติก่อน

“เพคะ” แม่นมลู่และนางกำนัลทั้งสองรับคำพร้อมกันเสียงดังอย่างร่าเริง

ไม่นานนักขบวนของเจียงหว่านก็เดินไปถึงเรือนใหญ่ด้านหน้า นางมองเข้าไปด้านในก็เห็นจิ้งอ๋องนั่งจิบชารออยู่ เจียงหว่านทำเพียงส่งคนไปแจ้งจิ้งอ๋องเท่านั้นว่านางมาแล้ว เจียงหว่านไม่อยากเข้าใกล้จิ้งอ๋องสักเท่าไหร่

รถม้าจวนอ๋องออกเดินทางในเวลาต่อมา จิ้งอ๋องแอบเหลือบมองเจียงหว่านอยู่สองสามครั้งเมื่อเห็นนางแต่งตัวหรูหราเป็นครั้งแรก ซึ่งเจียงหว่านที่มีประสาทสัมผัสฉับไวก็ใช่ว่าจะไม่รู้ เพียงแต่นางเลือกที่จะไม่พูดก็เท่านั้น

“ถวายพระพรพระสนมหรงเพคะ” เจียงหว่านย่อกายคารวะแม่สามีอย่างเต็มพิธีการตามความทรงจำของร่างเดิม นางไม่กล้าเงยหน้ามองแม้แต่น้อย

“ตามสบายเถิด เจ้าเงยหน้าให้เราดูหน่อยสิ” พระสนมหรงตรัสอย่างเมตตา

“เพคะ” เจียงหว่านค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองตรงไปยังพระสนมหรง ผู้หญิงตรงหน้านางดูไม่เหมือนคนที่มีลูกมาแล้วแม้แต่น้อย คงเพราะพระสนมดูแลร่างกายมาเป็นอย่างดีกระมังจึงทำให้พระนางแลดูเหมือนคนวัยเพียงสามสิบ

“โอ้ งดงาม งดงามจริง ๆ นับว่าเราเลือกคนไม่ผิด” พระสนมหรงแย้มสรวล