เสแสร้ง

“เชิญท่านอ๋องเสวยชาก่อนพะย่ะค่ะ บ้านกระหม่อมมีเพียงชาธรรมดาเท่านั้น หวังว่าท่านอ๋องจะไม่ทรงถือสา” เจียงซุนเจ๋อรีบเอ่ยขึ้นหลังจากนั่งลงที่เก้าอี้ด้านข้างพร้อมกับอนุหวัง

“อืม… ไม่เป็นไร” จิ้งอ๋องพยักพระพักตร์รับคำ พระองค์ไม่รู้ว่าจะคุยเรื่องอะไรกับพ่อตาตรงหน้าดี เพราะตำแหน่งของเจียงซุนเจ๋อต่ำเกินไป

“หว่านเอ๋ออยู่จวนท่านอ๋องเป็นอย่างไรบ้าง เจ้าอย่าได้ทำให้ท่านอ๋องไม่พอพระทัยเชียวนะ ประเดี๋ยวคนอื่นจะหาว่าบ้านเราสั่งสอนเจ้าไม่ดี” หวังซินอวี่จีบปากจีบคอเอ่ยขึ้น นางเองก็อิจฉาวาสนาของเจียงหว่านไม่ต่างจากลูกสาว

“ฮึ! คนที่ทำให้ท่านอ๋องไม่พอใจน่าจะเป็นเจ้ามากกว่านะอนุหวัง ข้าเป็นถึงพระชายาของท่านอ๋อง แต่เจ้ากลับกล้าเรียกข้าอย่างไม่ให้เกียรติ” เจียงหว่านอดหมั่นไส้ท่าทางเสแสร้งของหวังซินอวี่ตรงหน้าไม่ได้ เรื่องที่นางทำให้แม่ของร่างเดิมตายนั้นฝังลึกอยู่ในจิตใต้สำนึกของนางแล้ว

“เหตุใดเจ้าพูดเช่นนั้นหว่านเอ๋อ นางเป็นแม่รองของเจ้านะ” เจียงซุนเจ๋อรีบแก้ต่างให้กับเมียรักทันที เขาเห็นท่าทางเย่อหยิ่งของลูกสาวที่เปลี่ยนไปราวกับหน้ามือเป็นหลังมือก็ไม่พอใจนัก เมื่อก่อนเจียงหว่านไม่กล้าแม้แต่จะผายลมต่อหน้าเขาแท้ ๆ แต่วันนี้นางกลับกล้าตำหนิอนุของเขาต่อหน้า

“พระชายาตรัสถูกต้องแล้ว นางไม่ใช่ลูกขุนนางธรรมดาตั้งแต่แต่งกับเราแล้ว หากใครรู้เข้าว่าพวกเจ้าเรียกนางเช่นนี้คงไม่เหมาะกระมัง” จิ้งอ๋องอดเอ่ยปากขึ้นมาไม่ได้เมื่อเห็นท่าทางของเจียงซุนเจ๋อข่มขวัญเจียงหว่าน

“เป็นกระหม่อมที่คิดน้อยเกินไป ขออภัยด้วยพะย่ะค่ะ” เจียงซุนเจ๋อรีบเอ่ย

“พี่สาว ท่านอยู่จวนอ๋องคงเงียบเหงาไม่น้อย ให้ข้าไปอยู่เป็นเพื่อนสักพักดีไหมเจ้าคะ” เจียงม่านหรูเห็นจิ้งอ๋องตรัสขึ้นก็รีบเอ่ยแทรกขึ้นมาเพื่อดึงดูดความสนใจทันที นางเห็นอยู่ว่าจิ้งอ๋องไม่แม้แต่จะชายตาแลนางเลย เจียงม่านหรูคิดว่าหากจิ้งอ๋องได้เห็นหน้านางชัด ๆ จะต้องหลงใหลนางเป็นแน่

“โอ้ แม่ลูกช่างเหมือนกันเสียจริง คนแม่ก็แย่งท่านพ่อไปจากท่านแม่ข้า คนลูกยังคิดจะแย่งพระสวามีของข้าไปอีก เชื้อไม่ทิ้งแถวจริง ๆ” เจียงหว่านเอ่ยอย่างไม่คิดจะไว้หน้า นางรู้เช่นเห็นชาติสองแม่ลูกนี่ตั้งแต่ก้าวเข้าจวนแล้ว

“เพ้ย! เหตุใดเจ้ากล่าวหาน้องสาวเจ้าเช่นนั้นเล่า ม่านหรูก็แค่หวังดีกับเจ้าเท่านั้นนะ” เจียงซุนเจ๋อคิดว่าหากลูกสาวสองคนได้รับใช้จิ้งอ๋องก็คงทำให้เขามีหน้ามีตามากขึ้นไม่น้อย เขาจึงเห็นด้วยกับความคิดของเจียงม่านหรู

“เฮอะ! จวนอ๋องใช่ที่ที่พวกเจ้าคิดจะเข้าก็เข้าได้หรือ” จิ้งอ๋องตรัสอย่างเย็นชาจนบรรยากาศกลายเป็นเย็นเยียบลงไปในพริบตา

“กระหม่อมมิกล้า ขอท่านอ๋องโปรดอภัย” เจียงซุนเจ๋อรีบคุกเข่าลงทันที เขายังลากหวังซินอวี่ให้ลงมาคุกเข่าด้วยอีกคนหนึ่ง

“ท่านอ๋องตรัสหนักไปแล้วเพคะ หม่อมฉันก็แค่หวังดีกับพี่สาวเท่านั้น อีกอย่างหากพี่สาวปรนนิบัติท่านอ๋องได้ไม่ดี ท่านพ่อกับท่านแม่ก็คงไม่มีหน้าพบผู้คนอีกนะเพคะ” เจียงม่านหรูเอ่ยขึ้นอย่างถือดี นางคิดว่าที่ท่านอ๋องกำลังจ้องหน้านางอยู่ก็เพราะพระองค์สนใจนางแล้ว

“ตบปาก!” จิ้งอ๋องตรัสอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย พระองค์รำคาญน้ำเสียงเสแสร้งของเจียงม่านหรูจนอดทนไม่ไหวแล้ว

เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! ขันทีที่อยู่ใกล้ปรี่เข้าไปทำตามรับสั่งอย่างรวดเร็ว

“กรี๊ด!! ฮึก..เหตุใดท่านอ๋องจึงใจร้ายกับหม่อมฉันเช่นนี้เพคะ” เจียงม่านหรูที่อับอายได้แต่แสร้งร้องไห้ออกมา นางถูกตบจนลงมาคุกเข่าที่กลางห้องโถงรับแขกอีกคนแล้ว

“ขอท่านอ๋องโปรดเมตตา” สองผัวเมียเห็นลูกสาวสุดที่รักถูกทำร้ายก็รีบโขกหัวขอความเมตตากันยกใหญ่ พวกเขาไม่คิดว่าจิ้งอ๋องจะกล้าลงมือจริง ๆ

“ฮึ! เราคิดว่าพวกเจ้าคงไม่เห็นเราอยู่ในสายตากระมัง หลายครั้งหลายหนจึงกล้าที่จะทำตัวตีเสมอเรากับพระชายา” จิ้งอ๋องตรัสเสียงเย็นเยียบ

“หม่อมฉันเปล่าพะย่ะค่ะ/เพคะ” เจียงซุนเจ๋อกับหวังซินอวี่ที่คิดจะกดข่มเจียงหว่านในตอนแรกกลับตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว พวกเขาไม่คิดว่าจิ้งอ๋องจะน่ากลัวมากถึงขนาดนี้จริง ๆ

“เจ้ายังมีอะไรต้องทำที่นี่อีกหรือไม่ เราอยากกลับจวนแล้ว” จิ้งอ๋องรำคาญครอบครัวเจียงจนไม่อยากอยู่ต่อจึงหันไปตรัสถามเจียงหว่าน

“มีเพคะ ร้านค้าซึ่งเป็นสินเดิมของแม่ข้ายังอยู่ในมือพวกเขา ข้ามาวันนี้ก็เพื่ออยากได้ร้านค้าทั้งสามแห่งกลับคืนมา ท่านพ่อคิดว่าอย่างไร” เจียงหว่านเห็นจิ้งอ๋องข่มขวัญทั้งสามแล้วจึงรีบเอ่ยเรื่องสำคัญ แม่นมลู่เคยบ่นเรื่องนี้ให้ร่างเดิมฟังหลายครั้งแล้ว เพียงแต่ตอนนั้นร่างเดิมช่างอ่อนแอจนไม่กล้าแม้แต่จะทวงคืนทรัพย์สินของตนเองจนนางต้องเป็นคนเอ่ยปาก

“ไม่ได้! ร้านเหล่านั้นเป็นสินเดิมที่ข้าเตรียมให้ม่านหรู” หวังซินอวี่รีบค้านขึ้นเสียงดังอย่างไม่กลัวตาย ถึงแม้ร้านเหล่านั้นจะขาดทุนมานาน แต่อย่างน้อยหากขายออกไปก็จะได้เงินกลับมาไม่น้อยเลยทีเดียว

“ฮ่า ฮ่า ข้าเพิ่งรู้ว่าสินเดิมของแม่ข้าเป็นของพวกเจ้าแม่ลูก” เจียงหว่านเอ่ย

“พอแล้ว! เจ้าจงไปนำโฉนดร้านและสมุดบัญชีทั้งหมดมาให้พระชายาเสีย ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าเราไม่เกรงใจ” จิ้งอ๋องเห็นท่าทีละโมบโลภมากของหวังซินอวี่เข้าก็ยิ่งนึกรังเกียจ ทั้งที่ตามกฎหมายแล้ว สินเดิมของคนเป็นแม่จะต้องตกเป็นของลูกสาวอยู่แล้ว แต่พวกเขากลับกล้ายึดครองสินเดิมของผู้อื่น

“ท่านอ๋อง ร้านทั้งสามเป็นช่องทางเลี้ยงปากท้องของบ้านกระหม่อมนะพะย่ะค่ะ ขอท่านอ๋องได้โปรดเมตตา” เจียงซุนเจ๋อรู้ดีว่าหากไม่มีร้านเหล่านี้ อาศัยเพียงเบี้ยหวัดของเขาคงไม่สามารถเลี้ยงดูคนในจวนได้แน่

“นายท่านกล่าวเช่นนี้ได้อย่างไรเจ้าคะ รายการสินเดิมของฮูหยินที่บ่าวนำมาด้วยก็ระบุชัดเจนว่ามีสิ่งใดบ้าง ถึงแม้นายท่านจะนำสินเดิมของฮูหยินไปใช้จ่ายมากกว่าครึ่งแล้ว แต่ร้านรวงเหล่านี้ก็ควรจะมอบกลับให้คุณหนูสิเจ้าคะ ไม่เช่นนั้นท่านจะให้คุณหนูของบ่าวใช้ชีวิตในจวนอ๋องได้อย่างไร” แม่นมลู่อดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้นบ้าง นางยังหยิบรายการสินเดิมออกมาส่งให้จิ้งอ๋องดูอีก

“ฮึ่ม! พวกเจ้าช่างบังอาจนัก มีที่ไหนที่สามีใช้สินเดิมของภรรยามาเลี้ยงดูตัวเองน่ะ เต๋อเป่า เจ้านำรายการสินเดิมพวกนี้ไปจัดการเสีย หากขาดสิ่งใดไปก็ให้พวกเขาทำใบชำระหนี้ให้พระชายา อย่าให้สินเดิมของนางขาดไปแม้แต่อย่างเดียวเล่า” จิ้งอ๋องไม่คิดว่าสินเดิมสองกล่องที่เจียงหว่านนำมานั้นจะมีที่มาที่ไปเช่นนี้ พระองค์ยังคิดว่าคงเพราะตระกูลนางเป็นขุนนางชั้นผู้น้อยจึงไม่มีสินเดิมมากนัก ที่ไหนได้กลับเป็นเจียงซุนเจ๋อที่ยึดเอาไปให้อนุ

“กระหม่อมรับบัญชา พวกเจ้าตามข้าไปค้น” เต๋อเป่าหันไปเรียกแม่นมลู่และขันทีอีกสองคนทันที เขารู้ดีว่าแม่นมลู่น่าจะรู้ว่าของพวกนี้ถูกเก็บเอาไว้ที่ใดในจวนซอมซ่อแห่งนี้ ยิ่งเขาเห็นสีพระพักตร์ของจิ้งอ๋องแล้วก็ยิ่งต้องรีบ

เจียงซุนเจ๋อไม่คิดว่าเรื่องที่ทำเอาไว้จะมาแดงในวันนี้ เขาพยายามร้องขอความเมตตากับจิ้งอ๋องอย่างไรก็ไม่เป็นผล แถมยังถูกจิ้งอ๋องสั่งให้ทหารองครักษ์นำผ้ามาอุดปากเขากับลูกเมียไว้เสียอีก

“ทำเช่นนี้จะไม่เกินเลยไปหน่อยหรือเพคะ หม่อมฉันกลัวว่าชื่อเสียงของท่านอ๋องจะเสียหายเอาได้” เจียงหว่านหันไปคุยกับจิ้งอ๋องด้วยสีหน้าไม่ดีนัก นางเพียงต้องการร้านกลับมาบริหารใหม่ก็เท่านั้น แต่ไม่คิดว่าจิ้งอ๋องจะต้องการให้นางได้รับสินเดิมทั้งหมดกลับมาแบบนี้

“เจ้าจะกังวลไปทำไม คนที่ต้องเสียชื่อควรเป็นเขามากกว่า” จิ้งอ๋องชี้นิ้วไปที่เจียงซุนเจ๋อซึ่งทำผิดกฎหมายตั้งแต่ต้น

“แล้วหากคนอื่นครหาหม่อมฉันว่าอกตัญญูเล่าเพคะ” เจียงหว่านยังคงอยากรู้ว่าจิ้งอ๋องจะทำอย่างไรกับเรื่องชื่อเสียงของนาง เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้อีกไม่นานก็คงมีคนนำไปแพร่งพรายแล้ว เพราะในจวนมีบ่าวไพร่อยู่ไม่น้อย

“ใครจะกล้าครหาเจ้าเช่นนั้นเล่า หากมีคนกล้ากล่าวเหลวไหล เราจะจับมาโบยให้เข็ดหลาบเสียก็ได้แล้ว” จิ้งอ๋องตรัสอย่างขอไปที พระองค์เองก็ไม่ชอบที่คนภายนอกชอบพูดจาใส่ร้ายคนไปทั่วมาแต่ไหนแต่ไร หากสืบรู้ต้นตอของข่าวลือ แน่นอนว่าพระองค์จะจับมาลงโทษเสียให้เข็ด

“เฮ้อ หากพระองค์ทำเช่นนั้น ชื่อเสียงของพระองค์คงกลายเป็นอ๋องป่าเถื่อนไปแล้วล่ะเพคะ เรื่องนี้อย่าได้ทำเกินเลยจะดีกว่า หม่อมฉันอยากได้เพียงร้านค้าของท่านแม่กลับมาก็เท่านั้น” เจียงหว่านบอกจุดประสงค์ของนาง

“รอเต๋อเป่ากลับมาก่อนค่อยว่ากันเถอะ” จิ้งอ๋องไม่คิดว่าพระชายาของพระองค์จะมักน้อยถึงเพียงนี้ ทั้งที่พระองค์สามารถนำสินเดิมกลับมาให้ได้